สยบรักจอมบงการ

ตอนที่ 15 : อย่าตัดสินใคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    24 ส.ค. 62


ต่อให้เตรียมข้อมูลมาดีแค่ไหน หรือราคาค่าโฆษณาจะถูกแสนถูกเพียงไร มันก็ไม่สามารถจูงใจผู้ชายที่ไร้เหตุผลอย่างวายุได้อยู่ดี เพราะตอนนี้เขากำลังเกิดอาการพิษรักแรงหึงขึ้นหน้า และกำลังมองเธอเป็นศัตรูคู่อริ พร้อมจะสะบัดงวงงาเข้าใส่ หรือไม่ก็ควักปืนยิงเหมือนที่ตกเป็นข่าว

นี่ถ้าเขาพูดจาขอร้องเธอดีๆ ว่ากำลังโดนแย่งของรัก เธอก็คงไม่หน้าด้านพอที่จะใจร้ายใจดำทำให้คนอื่นเสียใจ พร้อมและยินดีจะเลิกกับอลันและจะคืนแหวนวงนี้ให้เขาโดยไม่คิดเงินแม้แต่บาทเดียว...แต่คำพูดที่เขาใช้กับเธอ เชื่อว่าใครได้ฟังก็คงเกินจะรับไหว

ฉันลาล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะที่เปิดโอกาสให้เข้าพบ กล่าวลาตามมารยาท พร้อมกับลุกขึ้นยืนก้าวขาเดินฉับไวไปที่ประตูทางออก

วายุยังคงเมินเฉย หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ด้านหน้ามาสัมผัสอย่างใจเย็น...ทำตัวตามสบายจนแลดูขัดหูขัดตา เหมือนการตัดสินใจของเธอเป็นเรื่องไร้สาระและน่าขัน

เจ้าของห้องเหลือบตามองแขกที่พยายามผลักประตูกระจกบานใหญ่อยู่หลายครั้ง แต่ไม่ว่าจะออกแรงทั้งผลักและดันแค่ไหน มันก็ไม่ขยับเขยื้อน

ทุกสิ่งทุกอย่างบนตึกนี้ล้วนต้องผ่านการอนุมัติจากผมทั้งสิ้น...แม้แต่ประตูนั่นก็เหมือนกัน ถ้าผมไม่อนุญาตให้เปิด มันก็จะถูกปิดตายอยู่อย่างนั้นทั้งวันทั้งคืน

เปิดประตูเดี๋ยวนี้คุณวายุ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้นะระรินหันมาทำเสียงแหวใส่เขาอย่างเหลืออด

ผมจำเป็นต้องฟังและทำตามที่คุณสั่งด้วยเหรอ ในเมื่อที่ผ่านมาคุณก็ไม่เคยเชื่อฟังคำเตือนของผมเช่นกัน...ถ้าอยากออกจากห้องนี้ ก็ควรมานั่งตกลงกันดีๆ เพราะผมไม่ได้มีเวลามานั่งเล่นขายของเป็นเด็กไม่รู้จักโตกับคุณบ่อยๆ ถึงคราวที่วายุต้องเร่งต่อรอง และปิดเงื่อนไขการเจรจาเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

เขาลุกจากเก้าอี้อย่างเชื่องช้า มาหยุดยืนเทียบเคียงกับคนตัวเล็กกว่า ร่างสูงผึ่งผายค่อยๆ เดินวนรอบร่างบอบบางที่หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างประเมินท่าที

ถ้าที่นี่ไม่ใช่อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของเขา ระรินจะแผลงฤทธิ์ให้วายุได้รู้จักเธอมากกว่านี้

ผมพยายามพูดกับคุณดีๆ กับคุณก็แล้ว แต่คุณก็ยังดื้อด้านไม่คิดจะเข้าใจอะไรง่ายๆ...อยากสบายเป็นเมียเศรษฐีมากนักหรือไง ถึงได้ตื๊อที่จะจับอลันไม่ปล่อย...จะบอกอะไรให้รู้นะสาวน้อย โลกของความเป็นจริง มันไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ หรอก จุดจบความสุขระหว่างเจ้าชายเจ้าหญิง มันเป็นแค่นิทานหลอกเด็กที่มีอยู่แต่ในโลกของจินตนาการเท่านั้นแหละ

เขากำลังจะบอกว่าโลกของความเป็นจริง เจ้าชายอย่างเขาต้องคู่กับเจ้าชายอย่างอลันงั้นสิ มันถึงจะถูก

หยุดทำตัวไร้ศักดิ์ศรีให้ต่างชาติเขาเลิกหัวเราะเยาะและดูถูกผู้หญิงไทยซะทีเถอะ เสียงตำหนิพร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก

ฉันจะเป็นยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณวันนี้เธอยอมเขามามากพอแล้ว และมันควรจะสิ้นสุดลงซะที

อย่าให้คนอื่นต้องเดือดร้อน เพราะการตัดสินใจที่เห็นแก่ตัวของคุณเพียงคนเดียว ประโยคนี้ทำให้ระรินสะอึก ที่ผ่านมาเธอไม่เคยไปตื๊อให้ผู้ชายคนไหนมาเป็นแฟน แม้แต่อลันก็เช่นกัน

แล้วสิ่งที่เขาทำอยู่นี่ ไม่ได้เรียกว่าความเห็นแก่ตัวจนทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนเลยสินะ กับการที่คนรักของเขามาชอบเธอ แต่คนโดนทิ้งก็ยังตามมากีดกันและจิกไม่ปล่อย จนพาลมาถึงเรื่องงานที่กำลังมีผลกระทบกับชีวิตของคนอื่น

คงมีคุณคนเดียวที่เดือดร้อน...อย่าบอกนะว่าอิจฉาในความรักของฉันกับอลัน ถึงได้ตามราวีเราไม่หยุดที่พูดไปทั้งหมดก็เพียงต้องการจะยั่วกลับ

หึ...จะอิจฉาทำไมกัน อย่างผมจะหาผู้หญิงที่สวยกว่าคุณ ดีกว่าคุณอีกสักร้อยเท่าก็ย่อมได้นะคุณระริน...และที่สำคัญ ผมไม่นิยมคบเด็กที่พูดจาไม่รู้เรื่อง เห็นแก่ได้ และเอาแต่ประโยชน์เข้าตัว

สงสัยว่าคืนนั้นเขายังคงเล่นงานเธอไม่หนำใจ เมื่อสบโอกาสถึงเรียกเธอมาจัดการชุดใหญ่ ด้วยการปิดประตูขังให้อยู่ในห้อง บังคับให้ฟังถ้อยคำร้ายๆ ที่เขาพ่นเข้าใส่ แม้คิดจะขยับตัวเดินหนีก็ไม่อาจทำได้

แล้วมันเรื่องอะไรมาดูถูกหาว่าเธอเป็นเด็กพูดจาไม่รู้เรื่อง เธอมีความเป็นผู้ใหญ่มากพอ ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่ฝ่าฟันหาเงินส่งเสียตัวเองจนกระทั่งเรียนจบปริญญามาได้ ไหนจะภาระค่าใช้จ่ายในบ้านที่ต้องช่วยแบ่งเบายายอีก อยากรู้นักว่าถ้าเป็นเด็กอย่างที่เขาปรักปรำ จะทำได้แบบนี้เหรอ

แต่ผู้ใหญ่บางคนก็กำลังทำนิสัยแย่ยิ่งกว่าเด็กซะอีก

โดนย้อนศรขนาดนี้มีหรือที่ผู้ชายอารมณ์ร้อนอย่างวายุจะยอม อุ้งมือแข็งแรงวางกระแทกลงบนบ่าบอบบางอย่างไม่คิดออมแรง ระรินที่ยืนถือข้าวของพะรุงพะรังถึงกับไหล่ทรุด ตัวเซเกือบเสียการทรงตัว

นี่ ฉันเจ็บนะ!” เธอเบี่ยงตัวหลบ หันมองจ้องตาแสดงความไม่พอใจ ไม่อยากให้เขาถูกเนื้อต้องตัว ถึงแม้จะเข้าใจดีว่ารสนิยมส่วนตัวของวายุไม่พิศวาสต่อเพศตรงข้ามอย่างเธอเลยสักนิดก็ตาม

อย่าทำอวดดีนักนะระริน...อย่าลืมว่าหลายชีวิตที่คุณรู้จักล้วนรออำนาจตัดสินใจจากผมอยู่ โดยเฉพาะคุณศิรินทราที่เป็นหัวหน้าสายงานคุณ เขาจะต้องมาร่วมรับผิดชอบ ปล่อยให้ลูกค้าเกรดเอที่มูลค่าการซื้อโฆษณาเกือบปีละสิบล้านอย่างคีรีมาสหลุดมือ โดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด และไม่รู้สาเหตุและที่มาที่ไปอะไรเลย...เด็กน้อยสมองทำงานช้าอย่างคุณ คิดว่าเขาจะต้องโดนผลกระทบอะไรบ้าง

คุณไม่ต้องมาข่มขู่ฉัน บริษัทของเราไม่ได้มีเจ้านายบ้าอำนาจและทำตัวผีเข้าผีออก รับรองว่าพี่เอไม่มีทางเจอเรื่องไร้สาระแบบนั้นแน่

คุณเพิ่งเริ่มทำงาน เป็นเด็กใหม่ที่ไม่ประสีประสา ไม่มีทางรู้หรอกว่าการปล่อยให้ลูกค้าหลุดมือเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรงแค่ไหน อาจมีผลถึงขั้นพิจารณาไล่ออก หรือโดนทบทวนให้ลดตำแหน่ง...ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก็มาจากเด็กที่เห็นแก่ตัวอย่างคุณ เพราะถ้าคุณยอมปล่อยอลัน เรื่องต่างๆ มันก็จะกลับเข้าสู่ภาวะปกติ

คำก็เด็ก สองคำก็ว่าไม่ประสีประสา แล้วใครล่ะที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันต้องยุ่งยาก ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ที่เอาแต่หึงชายคนรักจนหน้ามืดตามัว...ดึงเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องหน้าที่การงานของคนอื่น ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วบ้าอำนาจอย่างนี้ เธอยอมเป็นเด็กยังดีซะกว่า

ระรินคิดว่าตัวเองมีเหตุผลมากพอ ตลอดทั้งชีวิตไม่ได้มีความทะเยอทะยานคิดจะแย่งของรักของใคร...แต่ที่ยอมรับแหวนของอลันไว้ก็เพราะมองว่าเขาเป็นคนดีและมีใจรักให้เธอแท้จริง...แต่เมื่อความจริงทุกอย่างออกมาเป็นอย่างนี้ เธอจึงไม่ต้องเสียเวลาคิดให้เปลืองสมอง เพราะมองว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ถ้าจะสลัดอลันออกไปจากวงจรชีวิต หรือจะไม่ให้ข้องเกี่ยวกับเขาอีกเลยเธอก็ย่อมทำได้

อาจเป็นเพราะฉันไม่ใช่เด็ก ฉันจึงขอเลือกที่จะรับเงื่อนไขของคุณในที่สุดระรินก็โพล่งสิ่งที่เธอตัดสินใจออกมา

ยอมรับว่าส่วนหนึ่งเกิดจากการตัดความรำคาญ เพราะหลังจากไตร่ตรองมองหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกๆ คน รวมถึงตัวเธอเองแล้ว...การตัดสายใยที่กำลังก่อร่างสร้างรักกับอลันให้สิ้นซาก จะเป็นการกลับไปแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ

...คำตอบที่ได้รับทำให้วายุหยุดประเมินท่าทีเธอใหม่

ผู้หญิงคนนี้บทจะยากก็ยาก บทจะง่ายก็ง่าย แต่อย่าคิดนะว่าคำตอบที่พูดมันออกมาจะเป็นเพียงการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าหวังเอาตัวรอด...เพราะคนอย่างเขาไม่ยอมถูกตบตาให้เด็กเมื่อวานซืนตลบหลังอย่างแน่นอน...เธอต้องรับผิดชอบต่อทุกคำพูดของตัวเอง

ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรกลับไปนั่งเคลียร์กันที่โต๊ะ เขากึ่งลากกึ่งจูงเธอกลับมานั่งยังเก้าอี้ตัวเดิม จนคนร่างเล็กตัวบางแทบจะปลิวติดมือคนอารมณ์ร้อน

เธอชำเลืองมองเขาเปิดลิ้นชัก พร้อมหยิบสมุดเช็คออกมา จรดปากกาเขียนข้อความลงบนกระดาษใบเล็กนั้นด้วยความรวดเร็ว ปิดท้ายด้วยลายเซ็นที่แสนจะศักดิ์สิทธิ์ของเขา

นี่คือเช็คเงินสดมูลค่าสี่แสนบาท ตามข้อตกลงที่ผมเคยพูดไว้



จองจำหัวใจ ด้วยไฟรัก
นันทมาลี
www.mebmarket.com
(เคยตีพิม์เป็นเล่ม)‘ปรมัทท์(ปรินซ์) ถิรการกุล เซดริกซ์’  

   

วิวาห์รักหัวใจทระนง
นันทมาลี
www.mebmarket.com
(เคยตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม – ฉบับe-book เพิ่มตอนพิเศษ)“อย่านะ!” ชุดราตรีเนื้อบางถูกปลดออกจากร่างอย่างไร้ความทะนุถนอม

   

แสนร้ายพ่ายรัก
นันทมาลี
www.mebmarket.com
(เคยตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม)“ที่ทำแบบนี้เพราะอยากเห็นผมร้ายผมเลวนักใช่มั้ย… พูดความจริงแค่นี้ถึงกับระคายหูรับไม่ได้

   

สยบรักจอมบงการ
นันทมาลี
www.mebmarket.com
(เคยตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม)“ฮือ...หยุดนะคะคุณวายุ ฉันไม่เต็มใจจะเป็นของคุณ... และไม่คิดอยากเป็นของเล่นใคร” มือข้างหนึ่งโอบรัดสะโพกงามงอนเพื่อทัดทานการดิ้นขลุกขลักหวังการหลบหนี  

   

เล่ห์รักลวงวิวาห์
นันทมาลี
www.mebmarket.com
(เคยตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม) “ลงมา” ปริญญ์ตะคอกเสียงดังแข่งกับเสียงคลื่นและสายลมแรง

 

เพียงหัวใจรัก
นันทมาลี
www.mebmarket.com
(เคยตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม)“ฉันต้องเซ็นต์ ตรงที่มีกระดาษโน้ตแปะไว้นี่ใช่ไหมคะ”

   

เกียรติยศหัวใจ
นันทมาลี
www.mebmarket.com
เมื่อวังเก่าจวนล่มสลาย เธอจึงต้องหาทางออกนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ของปัญหาใหม่ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยเพราะเมื่อเธอก้าวออกจากวัง ปัญหาต่างๆล้วนประดังมาหาเธอมิตรมีเพียงหยิบมือ ขณะที่ศัตรูหัวใจนั้นมากมายเหลือคณา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "เขา"ผู้นั้น

 

เมื่อความรักเพรียกหา
นันทมาลี
www.mebmarket.com
ความเจ็บปวดในวันวาน  ไม่อาจต้านทานเสียงของหัวใจ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,241 ความคิดเห็น

  1. #1237 25142551 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 06:14

    ไม่อัพต่อแล้วใช่ไหมคะ จะได้ไม่ต้องรออีก

    #1,237
    0
  2. #818 jonsamrong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 05:49
    คุณวายุ ไหนๆก็ช่วยแล้ว อย่าย้ำยี้เธอเลยนะ คุณเป็นคนดี
    #818
    0
  3. #92 Nan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 15:14
    รอค่ะ. น่ารักจังลงทุกวัน
    #92
    0