กับข้าวที่หายไป

ถ้าวันนึงกับข้าวที่เรากินอยู่ทุกวันอยู่ๆก็ไม่ได้กินจะเกิดไรขึ้น....

ยอดวิวรวม

7

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


7

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ม.ค. 65 / 10:44 น.

รีวิวจากนักอ่าน

Empty Review

นิยายเรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว

มาเป็นคนแรกที่เขียนนิยายให้กับนิยายเรื่องนี้กัน

คะแนนรีวิวจากนักอ่าน

0.0
จาก 5


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ตัวละครหลัก

1.นางเอก"เหมยลี่"

2.พระเอก"กู้ไห่"

3.อาจารย์

4.ปีศาจมังกร

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ม.ค. 65 / 10:44


ณ หมู่บ้านมู่ลี่มีเด็กสาวผู้หนึ่งนามว่า “เหมยลี่” เธอเป็นคนที่ไม่จริงใจกับเรื่องไหนๆเลยและเป็นเด็กที่ขี้เกียจแต่ก็ไม่ชอบออกไปไหนนอกจากอยู่บ้าน เธอมักจะนอนกินบ้านกินเมืองและไม่ทำอะไรเลย พ่อของเธอมักจะหาอาหารมาให้ จนวันนึงพ่อของเธอกลับบ้านมาช้าจึงทำให้มีชาวบ้านมาหาเธอและบอกกับเธอว่า “พ่อของเธอเสียชีวิตแล้ว” ชาวบ้านพูดอีกว่าพ่อของเธอถูกฆ่าโดย “ปีศาจมังกร” มันทำให้เธอแค้นใจที่เอาชีวิตของพ่อเธอไป เธอต้องการแก้แค้นโดยไปตามล่าฆ่าปีศาจมังกร เพราะพ่อของเธอเป็นทุกอย่างของชีวิตและเป็นคนเดียวที่ยังอยู่กับเธอ พูดจบเธอร้องไห้ด้วยความเสียใจผสมกับความโกรธแค้น ที่ปีศาจมังกรได้ฆ่าพ่อของเธอ เธอจึงมุ่งมั่นและฝึกฝนการต่อสู้และเอาชีวิตรอดด้วยตนเอง ช่วงแรกๆเธอเหนื่อยกับการที่จะทำอะไรแบบนี้แต่เธอนึกถึง “หน้าพ่อ” ทำให้เธอคิดว่า “พ่อก็คงเหนื่อยกับการหาอาหารมาให้เธอแต่พ่อของเธอก็ไม่เคยบ่นสักคำ” เธอจึงไม่ย่อท้อและพยายามฝึกฝนต่อไปจนเริ่มพัฒนาฝีมือตัวเองจนเก่ง เธอเริ่มออกเดินทางและตามล่าปีศาจมังกร แต่…..ทว่าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เธอเริ่มหมดหวังในการตามหาปีศาจมังกรตัวนี้ แต่ความคับแค้นในใจของเธอยังอยู่ เธอเดินไปตามทางเรื่อยๆจนพบกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ดูมีฤทธิ์เดชที่แกร่งกล้า หลังจากที่เธอได้พบกับอาจารย์ เธอก็ได้ไตร่ถามกับอาจารย์แต่อาจารย์ก็ไม่ยอมตอบเสียที จนเธอพูดประโยคนึงมาว่า “ข้ามาตามหาปีศาจมังกร เมื่อไม่นานมานี้มันพึ่งเอาชีวิตพ่อข้าไป” จนอาจารย์ที่ได้ฟังถึงกับต้องชะงัก สีหน้าที่เพิกเฉยกลายเป็นสีหน้าของความวิตกกังวล เขาได้พูดออกมาว่า “ข้าก็ตามหาเจ้าปีศาจมังกรมาเหมือนกันแต่ก็ไม่เคยพบเคยเจอเสียเลย” พูดจบอาจารย์ก็ได้มอบดาบศักดิ์สิทธิ์ให้กับเธอและพูดว่า “การที่เจ้าจะฆ่าปีศาจมังกรได้เจ้าต้องฆ่ามันด้วยความจริงใจ” “กู้ไห่” ได้ปรากฏตัวขึ้นมาหลังจากที่อาจารย์พูดจบและอาจารย์ได้บอกว่า “ชายคนนี้คือลูกศิษย์ข้าเอง ชายคนนี้ได้เสียพ่อและแม่โดยปีศาจมังกร ข้าจึงเก็บมาเลี้ยงและฝึกฝนอย่างดี” ข้าจึงอยากให้กู้ไห่ไปตามล่าปีศาจมังกรกับเจ้า หลังจากอาจารย์พูดจบ เธอกับกู้ไห่ก็ได้เริ่มเดินทางออกไปตามล่าปีศาจมังกร ด้วยความที่อยู่กันสองคนและเงียบสงบทำให้สถานการณ์ดูอึดอัด เธอจงพยายามชวนกู้ไห่คุย แต่เขาก็ไม่ยอมตอบแถมยังทำหน้าตาที่นิ่งเฉยเหมือนกับว่าเหมยลี่ไม่ได้อยู่ในสายตา ถึงเขาจะเป็นแบบนี้ แต่เขาก็ดูแลเหมยลี่อย่างดี ข้าวไม่ให้อดน้ำไม่ให้ขาด มันทำให้เหมยลี่นึกถึงพ่อที่กู้ไห่ทำแบบนี้ให้กับเธอ เธอจึงซาบซึ้งและกล่าวคำ “ขอบคุณ” แก่กู้ไห่ จนพวกเขาเริ่มสนิทกันในระดับนึง กระทั่งวันหนึ่งเธอและเขาได้เดินอยู่ดีๆก็ดันหลงทางกันทำให้ทั้งคู่หากันไม่เจอ เหมยลี่ได้เดินไปเรื่ิอยๆจนได้ “เจอป่าแห่งมืดมน” ที่เงียบสงัดและมีสัตว์ดุร้ายมากมาย เธอเดินเข้าไปเรื่อยๆพร้อมตะโกนเรียกชื่อ “กู้ไห่ๆ” เรียกซ้ำๆหลายๆครั้งก็ไม่มีวี่แววอะไรเลย จนเธอถึงกับเบิกตาโตสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอคือ ปีศาจมังกรที่เธอตามหามาเนิ่นนานได้พบแล้ว เธอเริ่มโกรธแค้นเมื่อได้เจอปีศาจมังกร ปีศาจมังกรจึงเยาะเย้ยเธอ ที่ตนนั้นฆ่าพ่อของเธอและได้พูดขึ้นมาว่า “รสชาติเนื้อพ่อของเธอนั้นอร่อยมากๆ ข้านี่อยากชิมเนื้อลูกสาวเลยว่ารสชาติจะเป็นยังไงบ้างน้าาาาา สงสัยวันนี้คงจะได้กินแล้ว” เธอนั้นเริ่มต่อสู้ด้วยดาบที่อาจารย์มอบให้เธอ แต่…..ทว่าสู้ยังไงมันก็ไม่เป็นอะไรเสียที ด้วยหนังของมันที่แข็งไม่สามารถฟันโดนได้ ปีศาจมังกรเริ่มหัวเราะและได้ใช้หางของมันผลักเธอจนเธอล้มลงไปกับพื้น เธอเริ่มน้ำตาไหลและนึกถึงกับข้าวที่พ่อของเธอชอบหามาให้กิน เธอหลับตาลงพร้อมภาวนาในใจให้ตัวเองรอด เธอหลับตาอยู่….สักพักก็ได้มีกู้ไห่ มาช่วยเธอเขาจับมือเธอให้เธอลุกขึ้นมาและกู้ไห่บอกให้นึกถึงคำพูดของอาจารย์ที่เคยพูดว่า “การที่เจ้าจะฆ่ามังกรได้เจ้าต้องฆ่ามันด้วยความจริงใจ” พูดเสร็จกู้ไห่จับดาบพร้อมกับเธอและทั้งคู่ได้มองหน้ากัน พร้อมที่จะพุ่งไปแทงไปยังปีศาจมังกร ปีศาจมังกรก็เอาแต่หัวเราะ “พวกเจ้าไม่มีวันฆ่าข้าได้หรอก” พูดไม่ทันขาดคำได้มีดาบมาแทงที่หัวใจของปีศาจมังกร และความจริงใจของทั้งคู่ได้ช่วยกันฆ่าปีศาจมังกร ทำให้ปีศาจมังกรพ่ายแพ้และสิ้นสลายไปในที่สุด เธอดีใจมากและสวมกอดกู้ไห่ด้วยความปลื้มปริ่ม เธอร้องไห้ออกมาด้วยความภาคภูมิใจที่ตนนั้นล้างแค้นปีศาจมังกรที่ฆ่าพ่อของเธอได้ เธอถามกู้ไห่ว่าเจอเธอได้อย่างไร กู้ไห่จึงบอกว่า “มีแสงสีขาวนำทางมาให้เขาและพูดขึ้นมาอีกว่าจงกล้าหาญจงสู้และเอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้” พูดจบเหมยลี่ก็ได้บอกว่า “พ่อของเธอมักจะสอนให้เธอกล้าหาญและจงอย่ากลัวในสิ่งที่กำลังต่อสู้แล้วเราจะเอาชนะมันได้” และเธอได้กล่าว “ขอบคุณกู้ไห่อีกครั้ง” พูดจบเธอและกู้ไห่ได้เดินทางกลับบ้านและได้ส่งกู้ไห่ด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองและกู้ไห่ก็เศร้าด้วยเช่นกัน อาจารย์ที่เห็นสีหน้าทั้งสอง อาจารย์จึงบอกกู้ไห่ว่า “เจ้าไปเถอะ โชคชะตากำหนดเจ้าไว้แล้ว” กู้ไห่ยิ้มแก้มปริและกล่าวขอบคุณอาจารย์ พร้อมพูดว่า “จะไม่ลืมบุญคุณที่ท่านเลี้ยงดูข้ามา” อาจารย์ได้ยิ้มและได้เดินไปส่งกู้ไห่กับเหมยลี่ ทั้งคู่ได้เดินกลับไปที่หมู่บ้านมู่ลี่อย่างมีความสุข……

Happy ending

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×