SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 8 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 7 : ไม่ว่าเมื่อไรพี่ว้ากก็ยังคงเป็นพี่ว้าก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 459 ครั้ง
    13 ส.ค. 56

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง

 

 

 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 7  :  ไม่ว่าเมื่อไรพี่ว้ากก็ยังคงเป็นพี่ว้าก

 



 

 

“ป้าครับ กะเพราไก่ไข่ดาวจานหนึ่งครับ”



 

อาหารสิ้นคิดถูกสั่งโดยไม่ผ่านสมองของนายอาทิตย์ เพราะตอนนี้เขาไม่อยากจะใช้พลังงานอะไรให้เปลืองแรง หลังเพิ่งเสร็จจากการรับน้องมาหมาด ๆ ซ้ำยังเป็นวันออกภาคสนามด้วย  ทำให้นอกจากจะเหนื่อยตะโกนดุน้องแล้ว ยังต้องเหนื่อยตามคุมน้องวิ่งรอบสนามอีก แต่จะเอาผิดกับใครไม่ได้ ก็เพราะเขาเป็นคนสั่งลงโทษเองทั้งนั้น


 

...เอาจริง ๆ  การเป็นพี่ว้ากก็ไม่สนุกหรอกครับ ต้องมาตะคอกเสียงใส่จนเจ็บคอ ยืนปั่นหน้าซีเรียสจริงจังจนกล้ามเนื้อแทบตายด้าน แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็เพราะมันเป็นไปตามบทบาทที่กำหนดเอาไว้ ถึงบางครั้งจะดูเหมือนใช้อำนาจในทางรุนแรงเกินไป ทว่าสุดท้ายแล้ว คนที่แบกรับความรับผิดชอบทุกอย่างก็คือพี่ว้ากอยู่ดี   



              ...เข้าทำนอง
น้องเหนื่อย พี่ต้องเหนื่อยกว่า ....นี่แหละครับคือสัจธรรมที่พี่ว้ากทุกคนจะต้องยอมรับ


 

ด้วยเหตุนี้ พอเลิกกิจกรรมว้ากน้องปุ๊บ เฮดว้ากอย่างอาทิตย์จึงต้องเร่งหาของมาใส่ท้องเติมพลังเป็นการด่วน เขาตรงดิ่งกลับหอ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นง่าย ๆ แล้วลงมาหาของกินใกล้ ๆ  ในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม ซึ่งถือเป็นช่วงไพร์ทไทม์ มีนักศึกษามากันเยอะจนแทบล้น แค่ร้านขายน้ำก็เห็นคิวยาวเหยียดเป็นหางว่าว เขาเลยต้องสั่งล่วงหน้าไว้ก่อน ถึงค่อยเดินมาหาร้านขายอาหารซึ่งอยู่ติด ๆ กัน  โชคยังดีที่เขาหาโต๊ะว่าง ๆ เป็นโต๊ะสุดท้าย แถมมีหนังสือพิมพ์วางไว้อ่านคาเวลารอซะด้วย


 

...แหม...พอดีเลย ขอถือโอกาสอ่านสักหน่อย รู้สึกว่าช่วงนี้ไม่ค่อยติดตามโลกภายนอกสักเท่าไร ...เช้ามาก็ตื่นไปเรียน ตกเย็นว้ากน้อง ดึก ๆ วางแผนประชุมต่อ ชีวิตวนเวียนอยู่แค่นี้ ...ถ้ามีอุกาบาตพุ่งชนแถวอเมริกา เชื่อเถอะว่าเขาก็ยังคงไม่รู้หรอก


 

อาทิตย์เปิดกางหนังสือพิมพ์อัพเดทข้อมูลใส่สมองไปอย่างไม่สนใจใคร ตามองตัวหนังสือไป หากหูกลับได้ยินเสียงถามสั้น ๆ


 

            “ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ”


 

            “ได้ครับ เชิญตามสบายเลย”


 

เขาตอบกลับอย่างไม่คิดจะเงยหน้ามามอง เพราะมัวจดจ่ออยู่กับข่าวดาราที่เพิ่งเลิกกัน ...ก่อนหน้านี้ก็พอจะเห็นอยู่แล้วว่าร้านคนเยอะ แบ่ง ๆ กันนั่งบ้างไม่เป็นไรหรอก เขาเองก็มาคนเดียวด้วย  ซึ่งอีกฝ่ายเองก็ทำตามคำอนุญาต นั่งลงยังฝั่งตรงข้ามโดยไม่ลืมคำขอบคุณ



 

            “ขอบคุณครับ พี่อาทิตย์”


 

            “อืม ไม่เป็นไร”



 

            อาทิตย์เอ่ยแบบไม่ถือสา ก็คนเป็นพี่ต้องรู้จักมีน้ำใจให้น้องเป็นธรรมดา ...เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ...แล้วมันรู้จักชื่อเขาได้ยังไงวะ?


 

            ความสงสัยสะกิดใจ ส่งผลให้อาทิตย์เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์โดยฉับพลัน แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง  เมื่อเห็นแขกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามชัด ๆ เต็ม ๆ


 

            แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษา หรือ เสื้อคณะกางเกงวอร์มอย่างที่เห็นประจำ แค่สวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นง่าย ๆ เหมือนกับเขา แต่สถานะนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปตามเครื่องแต่งกาย เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นพี่ว้าก และคู่สนทนาก็เป็นแค่เด็กปีหนึ่ง



              ...ไม่ใช่ปีหนึ่งธรรมดาด้วย แต่เป็นปีหนึ่งที่ชอบหาเรื่องปีนเกลียวเขาทุกครั้ง



 

…0062  ก้องภพ!




 

            “คุณมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!



 

            อาทิตย์ลุกขึ้นพรวดตะคอกถามเสียงโหด รีบตีหน้าขึง สวมบทโหดของเฮดว้าก ใจนึกโทษตัวเองที่ไม่ระวัง ดันเผลอหลุดลืมตัวออกไปซะได้ หากคนถูกถามกลับไม่มีสีหน้าแปลกใจซ้ำยังตอบมาด้วยท่าทีงง ๆ



 

“อ้าว...ก็เมื่อกี๊พี่เพิ่งบอกให้ผมนั่งได้นี่ครับ แล้วอีกอย่างตอนนี้คนก็เต็มร้านแล้วด้วย”



 

ประโยคหลังทำให้คนฟังต้องกวาดตามองไปรอบร้าน ซึ่งก็เป็นจริงดังว่า เพราะทุกโต๊ะมีคนนั่งเต็มหมด แต่ถึงยังไงการปล่อยให้น้องปีหนึ่งมานั่งร่วมโต๊ะกับตัวเอง มันก็โคตรจะเสียเกียรติในฐานะเฮดว้าก  อยากจะด่าไล่ให้มันออกไปจากร้าน สักคำ ทว่าเสียงของป้าร้านขายข้าวกลับดังขัด


 


            “โทษทีนะลูก วันนี้คนเยอะเลย นั่งด้วยกันไปก่อนได้มั้ย”



 

            คงเป็นเพราะป้าอาจได้ยินประโยคที่เขาถาม หรือเพราะสังเกตเห็นหน้าตาบอกบุญไม่รับของเขา แกเลยรีบเข้ามาช่วยพูดไกล่เกลี่ยสถานการณ์  ซึ่งท่าทีเกรงใจนั้นทำให้เขาต้องหุบปากเงียบ


 

...ไอ้เขาก็เป็นขาประจำของร้านนี้อยู่แล้วด้วย และป้าแกก็ใจดีชอบตักข้าวแถมมาให้เยอะอยู่บ่อย ๆ จะให้เขามาแสดงความถ่อยต่อหน้าป้ามันก็คงดูไม่ดีเท่าไร


 

            อาทิตย์จึงตัดสินใจทรุดตัวนั่งลงที่เดิมแม้จะไม่ค่อยเต็มใจนัก หน้าบึ้งตึง ปิดปากเงียบนิ่งสนิท ปล่อยให้ป้าหันไปถามคนนั่งตรงข้าม



 

“แล้วนี่พ่อหนุ่มสั่งข้าวรึยังจ๊ะ”


 

            “อ้อ...ยังครับ ผมขอข้าวไข่เจียวหมูสับแล้วกันครับ”


 

            “ได้จ๊ะ รอแป๊บนะ เดี๋ยวป้าทำมาให้”



 

            เจ้าของร้านเดินหันหลังรีบไปทำตามออเดอร์  หากพอคล้อยหลังป้าไปแล้ว คนที่เงียบอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะแขวะออกมาด้วยน้ำเสียงดูถูก



 

            “หึ ข้าวไข่เจียว กินอะไรเป็นเด็กอนุบาล”



 

            ประโยคเปิดประเด็นพร้อมรบ ทำให้ก้องภพรู้ว่าอีกฝ่ายคงเก็บความไม่พอใจมาระบายออกทางนี้แทน และด้วยสถานะที่เป็นได้แค่น้องปีหนึ่งจึงไม่มีสิทธิตอบโต้อะไรได้  พี่ว้ากถามอะไรก็ต้องพูดตามความจริงไปอย่างนั้น

 



            “คือ...ผมไม่ค่อยชอบกินเผ็ดน่ะครับ”


 

            “ห่ะ! โตเป็นควายแล้วยังกินเผ็ดไม่ได้อีก แม่งโคตรตุ๊ด!



 

            ถ้อยคำถากถาง พร้อมแววตาเยาะเย้ย ส่งตรงมาแบบไม่ปิดบังจนคนถูกเหน็บแทบเสียศูนย์



 

หึ...ช่วยไม่ได้นะ อยากนั่งโต๊ะเดียวกับเขาก็ต้องทนเล่นประสาทเนี่ยแหละ ถูกเขาจิกกัดไปตลอดมื้อ ดูสิว่ามันจะกินข้าวได้อร่อยมั้ย   อย่าลืมว่าโต๊ะนี้ใครใหญ่สุด แค่อาหารที่สั่งก็รู้แล้ว ต้องลูกผู้ชายแมน ๆ แบบเขานี่ถึงจะชนะสมศักดิ์ศรี  กระจอกหน่อมแน้มแบบมันไม่มีทางจะสู้เขาได้หรอก



               ...โด่...นึกว่าจะแน่ซะแค่ไหน ที่แท้ก็แค่ไอ้อ่อน แม่งสะใจจริง ๆ โว้ยย
!  ฮ่าๆๆ




 

            “น้องค่ะ นมเย็นปั่นได้แล้วค่ะ”



 

 

            ...ฉิบหาย กูลืม




 

            เสียงเรียกจากพี่ร้านขายน้ำที่ถือนมปั่นสีชมพูหวานจ๋อยมายื่นให้หนุ่มตาคม ซึ่งบัดนี้หน้าเริ่มซีด รีบละล่ำละลักร้องปฏิเสธเสียงหลง



 

“เฮ้ย! ผิดโต๊ะเปล่าพี่ ผมไม่ได้สั่งนะครับ”



 

            “ไม่ได้สั่งได้ยังไงคะ ของน้องเนี่ยแหละค่ะพี่จำได้ แหม...ซื้ออยู่ทุกวันอย่ามาอำพี่หน่อยเลย”

 




            ...ชัดเจน 



 

เป็นคำอธิบายปิดทางของคนคิดแบบไม่สามารถแก้ตัวอะไร ทำได้แค่นั่งอึ้ง มองเด็กปีหนึ่งฝั่งตรงข้าม หันไปรับเครื่องดื่มจากพี่คนขาย



 

“ส่วนของน้องกาแฟเย็นนะคะ”



 

“ใช่ครับ ขอบคุณครับ”



 

            ก้องภพวางแก้วกาแฟเย็นลงบนโต๊ะ เคียงคู่กับนมเย็นปั่นสีชมพูหวาน เขาเห็นแววตานั่นเป็นประกายคล้ายนึกขำ ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงง่าย ๆ แต่บาดลึก



 

            “ผมเพิ่งรู้นะครับว่าพี่ว้ากชอบกินนมเย็น”



 

“ไอ้…!!



 

อาทิตย์สบถออกไปเพียงแค่นั้น ด้วยจนปัญญาจะสรรหาคำด่าใด ๆ เพราะตอนนี้รู้สึกว่าหน้าตัวเองแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงจนเก็บประกอบไม่ทัน



 

...หมดกัน จบสิ้นแล้วภาพลักษณ์ อุตส่าห์เก๊กเท่ห์มาดเข้มมาตลอดเสือกมาตายน้ำตื้น ...ทำไมครับ มีปัญหาเหรอ พี่ว้ากชอบกินนมเย็นผิดกฎข้อไหนวะ ก็นมเย็นมันอร่อย ...หวาน ๆ กินแล้วสดชื่น เขาเลยชอบสั่งเป็นเมนูโปรดเวลาเหนื่อย ๆ แค่นั่นเอง ปกติมีเจ้าประจำอยู่ที่โรงอาหารของมหาลัยด้วยซ้ำ แต่เพราะมีตำแหน่งพี่ว้ากคล้องคออยู่ เลยต้องตัดใจไว้ก่อน กลัวน้องปีหนึ่งมาเห็น มันจะไม่เข้ากับคอนเซปต์ลุคดิบเถื่อนอย่างเขาได้ 


 

แต่วันนี้ดวงความซวยเขาคงถึงฆาต สิ่งที่กลัวไว้ดันเป็นจริง แถมคนเห็นยังเป็นไอ้เด็กปีหนึ่งที่เขาไม่อยากให้มันรู้ที่สุดด้วย



 

....แม่งเจ็บใจโว้ยยยย!!



 

ความแค้นสุมอกของลูกผู้ชายชื่อว่าอาทิตย์ อยากจะยกนมเย็นคว่ำใส่คนแซวให้รู้แล้วรู้รอด แต่ยังไม่ทันทำตามอย่างใจนึก  บางอย่างกลับแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ



 

            “ข้าวไข่เจียว กับกระเพราไก่ไข่ดาวได้แล้วจ๊ะ”



 

            ป้าเจ้าของร้านยกจานข้าวที่เพิ่งทำเสร็จร้อน ๆ มาเสิร์ฟ เขายื่นมือไปรับจานกระเพราไก่ไข่ดาวของตัวเอง แต่ฉับพลันนั้นความคิดบางอย่างกลับแว๊บเข้ามาในหัว และเป็นความคิดที่ทำให้อาทิตย์ต้องรีบร้องสั่งฝ่ายตรงข้าม



 

            “เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งกิน!



 

            ก้องภพหยุดมือที่กำลังจะหยิบช้อน มองคู่สนทนาซึ่งกระแอมไอ วางมาดนิ่งสวมวิญญาณเฮดว้าก แล้วพูดเกริ่นด้วยน้ำเสียงจริงจัง



 

            “ในฐานะที่เป็นรุ่นพี่ ผมจะขอสอนอะไรคุณสักอย่าง... คุณรู้ใช่มั้ยว่า กว่าจะเป็นข้าวได้สักจานให้เรากินมันยากลำบากแค่ไหน”

 

 

            “รู้ครับ”


 

            ก้องภพพยักหน้าตอบ แม้จะยังไม่เข้าใจในประเด็น  แต่ลางสังหรณ์ของเขาร้องเตือนว่าอีกฝ่ายเริ่มวางแผนอะไรบางอย่างกับเขาอีกแล้ว และก็เป็นจริงตามคาด เมื่ออาทิตย์เริ่มลากเข้าสู่บทสนทนาต่อ



 

“ผมอยากให้คุณแสดงความสำนึกในบุญคุณของข้าวให้ผมดูหน่อย คุณท่องบทสวดมนต์ก่อนกินข้าวได้มั้ย”


 

            “ได้ครับ”


 



            อาทิตย์ลอบยิ้ม ก่อนจะเอ่ยคำชี้ชะตาตัดสิน



 

            “งั้นท่องให้ผมฟังตรงนี้ดัง ๆ ให้เท่ากับที่คุณสำนึกถึงบุญคุณของข้าวทุกเม็ด”



 

            ก้องภพนิ่งตะลึงฟังคำสั่งที่ไม่ต่างไปจากบทลงโทษ เพราะอย่าลืมว่าตอนนี้เขาอยู่กลางร้านอาหารซึ่งคนนั่งกันเต็มโต๊ะ การที่อยู่ ๆ มีใครสักคนท่องบทสวดขึ้นมาย่อมต้องตกเป็นเป้าสายตาอยู่แล้ว มิหนำซ้ำยังถูกบังคับกลาย ๆ ว่าจะต้องท่องเสียงดังอีก



 

            กระนั้นคนออกคำสั่งกลับไม่มีท่าทีเดือดร้อน แถมยังยิ่งเร่ง



 

            “เอ้า! มัวรออะไร ทำไปสิ! หรือคุณสำนึกบุญคุณข้าวได้แค่นี้!



 

            คำพูดมาพร้อมกับแววตาท้าทายของอาทิตย์ คล้ายวัดใจว่าจะกล้าหรือไม่กล้า



 

...ก้องภพใช้เวลาตัดสินใจแค่เสี้ยวนาที เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนเปล่งเสียงออกมาตามคำขอ




           

            “ข้าวทุกจานอาหารทุกอย่าง! อย่ากินทิ้งขว้างเป็นของมีค่า! ผู้คนอดอยากมีมากหนักหนา! สงสารบรรดาเด็กตาดำ ๆ!!

 



            ทุกคนในร้านต่างหันมามองคนตะโกนด้วยความอึ้ง มีบางส่วนที่มองด้วยความมึนงงอย่างไม่เข้าใจว่าอยู่ ๆ จะมีใครมาสงสารเด็กตาดำ ๆ อะไรกันตอนนี้ ...ดีไม่ดี ฟังไปเหมือนถูกแอบด่าลอย ๆ เลยมีคนแอบหันไปนินทาซุบซิบ เหลือบสายตามองก้องภพอย่างไม่พอใจ โดยไม่รู้สาเหตุเลยว่า อีกฝ่ายทำไปเพราะสำนึกในบุญคุณข้าวล้วน ๆ 


 

ยกเว้นแค่อาทิตย์เพียงคนเดียวที่แอบหัวเราะขำอย่างสะใจ เมื่อแผนการแกล้งประสบผล แต่แผนของเขายังไม่หมดแค่นี้ง่าย ๆ เพราะเขารีบดึงจานข้าวไข่เจียวของคนซึ่งกำลังจะตักกินให้ออกห่าง


 

            “อ่ะ...เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งกิน...จานนี้ของคุณต่างหาก”


 

            กระเพราไก่ไข่ดาวถูกเลื่อนมาแทนข้าวไข่เจียว จนก้องภพต้องถามงง ๆ




            “เอามาให้ผมทำไมครับ”


 

            “ก็เห็นคุณสำนึกบุญคุณข้าวขนาดนี้ ผมเลยอยากให้คุณกินข้าวเยอะ ๆ ดูสิ...จานนี้มีทั้งผัดกระเพราทั้งไข่ดาวด้วย  คุณจะได้กินอิ่ม ๆ ไง  ทำไมครับ...หรือคุณไม่คิดจะรับน้ำใจของผมเหรอ”


 

            ความหวังดีที่นาน ๆ จะได้รับสักที แม้จะเป็นในรูปแบบแปลก ๆ แต่ก้องภพก็ไม่มีสิทธิค้าน เขาจึงต้องยอมรับจานที่เปลี่ยน ก้มลงกินข้าวกระเพราโดยไม่ปริปากบ่น 


 

...ไม่เห็นเป็นไร มื้อนี้ไม่กินไข่เจียวก็ได้ จะกินอะไรเขาก็ไม่เรื่องมากอยู่แล้ว  แถมไอ้ผัดกระเพรานี่ก็ได้เยอะจริง ๆ จนไม่น่าเชื่อว่าอีกคนจะยอมเปลี่ยนกับเขา แล้วยิ่งน่าประหลาดใจเข้าไปอีกที่ยังมาชวนเขาคุยด้วยท่าทีเป็นมิตร



 

            “อร่อยมั้ยครับคุณ”


 

            “อร่อยครับ”


 

            “เหรอ แต่ผมว่าป้าเขาชอบทำอ่อนเค็มนะ ผมช่วยปรุงให้ใหม่เอามั้ย”



 

            ยังไม่ทันที่ก้องภพจะตอบ  คนอาสาก็รีบเปิดถ้วยพริกน้ำปลา ตักใส่จานข้าวแบบไม่ถามเรื่องสุขภาพคนกินสักคำ และจากปริมาณเห็นชัดเจนเลยว่าอีกฝ่ายไม่เน้นน้ำปลา แต่เน้นพริกเต็ม ๆ สองช้อนโต๊ะ จนจานข้าวผัดกระเพราแดงเถือกเหมือนข้าวผัดพริก



 

            “ทานให้อร่อยนะครับ”



 

            ปิดท้ายด้วยเสียงสุภาพอย่างหาได้ยากของเฮดว้าก แต่ไม่รู้ว่าทำไมก้องภพถึงรู้สึกว่ามันน่ากลัวกว่าเสียงโหด ๆ หลายเท่า เพราะเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังโดนแกล้ง และจากการมองดูปริมาณพริกในจานแล้ว มันคงเป็นการแกล้งที่เจ็บแสบกว่าครั้งไหน ๆ



              ...และแน่นอนว่าสิ่งที่เขาทำได้ คือ ต้องก้มหน้ารับชะตากรรม



 

            คนไม่ชอบกินเผ็ดตักข้าวกระเพราขึ้นมาอย่างลังเลเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจหลับตาใส่เข้าปากส่ง ๆ  เพียงแค่เคี้ยวหมดคำแรก ความเผ็ดจี๊ดก็แล่นเข้าสู่สมอง จนต้องรีบหันไปหยิบแก้วกาแฟเย็นของตัวเองเปิดฝายกดื่มอึก ๆ  รู้สึกชาไปทั่วทั้งปากและลิ้น แสบจนน้ำตาเล็ด



 

ตรงข้ามกับคนอีกฝั่งซึ่งนั่งกินข้าวไข่เจียวไปพลาง ดูดนมเย็นไปพลาง พร้อมกับลอบมองคนที่กินข้าวคำน้ำคำด้วยความสะใจ



 

            ...ใช่ อาทิตย์ยอมรับว่าเขาจงใจแกล้งไอ้เด็กปีหนึ่ง แม้จะดูเหมือนเป็นการใช้อำนาจเฮดว้ากในทางไม่ชอบ แต่เขาบอกแล้วว่ายังไงสถานะระหว่างเขากับมันก็ไม่เปลี่ยน เพราะมันยังเป็นรุ่นน้องที่มีคดีแค้นกับเขาอยู่ โทษฐานที่บังอาจชอบปีนเกลียว แถมยังชอบพูดบ้า ๆ บอ ๆ เหมือนคราวที่แล้วที่มันสงสัยว่าเขาแกล้งมันทำไม ตอนนี้เขาเลยแสดงออกให้เห็นชัด ๆ เลยว่า...

 

 

...เขาแกล้งมันด้วยความสะใจล้วน ๆ  โว้ยยย!



 

 

            TRRRRRRR!!



 

            เสียงสั่นในกระเป๋าดังขัดความคิด อาทิตย์หยิบโทรศัพท์ออกมามองชื่อเพื่อนบนหน้าจอ กดรับ แล้วกรอกเสียงลงไปตามสาย



 

“ฮัลโหล ...อืม มีอะไร ...อ้อ กำลังกินข้าวอยู่ ...ห่ะ ให้เข้าไปตอนนี้เลยเหรอ เออได้ ๆ เดี๋ยวตามไป”



 

            เขาวางสายลง ตักข้าวที่เหลืออยู่สามคำสุดท้ายเข้าปากจนหมด ก่อนลุกขึ้นโดยไม่ลืมหันไปสั่ง



 

“ผมต้องไปแล้ว  ส่วนคุณกินให้หมดห้ามเหลือเด็ดขาด สำนึกบุญคุณข้าวตามที่พูดด้วยนะครับ”



 

เฮดว้ากยักคิ้วกวน ๆ ปิดท้ายพร้อมคำขู่ ทิ้งคนที่เพิ่งกินข้าวได้ยังไม่ถึงครึ่งจานไว้อยู่อย่างนั้นตามลำพัง




 

และทันทีที่อีกฝ่ายเดินจากไป ก้องภพถึงค่อยถอนหายใจอย่างปลง ๆ



 

.....ก็รู้ไม่ใช่ไม่รู้ว่าต้องโดนแกล้ง แต่เขาก็ยังชอบเอาตัวเข้าไปเสี่ยงทุกที อยากจะโกรธอีกคนแรง ๆ บ้างเหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยทำได้ อาจเพราะต้นเหตุมันมาจากเขาที่ชอบไปแหย่ก่อนทั้งนั้น เฮดว้ากจะมาเอาคืนกันทีหลังก็ไม่เห็นแปลกอะไร



 

เขาก้มลงมองจานข้าวกระเพราซึ่งมีพริกเหลืออยู่เต็ม ทั้ง ๆ ที่จะทิ้งไปตอนนี้ก็ได้ เพราะยังไงเจ้าตัวก็ไม่กลับมาดูอยู่แล้วว่าเขากินหมดหรือเปล่า ทว่าสุดท้ายเขาก็ยังคงรักษาสัญญาตักข้าวกระเพราเผ็ด ๆ นั่นเข้าปาก ฝืนกินไปให้หมด ๆ  ซึ่งกว่าจะหมดได้ปากเขาก็บวมแดง เผ็ดชาจนแทบไร้ความรู้สึก  


 

“ป้าครับ คิดตังค์ด้วยครับ”


 

            ก้องภพเรียกป้าคนขายที่เพิ่งเดินผ่านเอาข้าวไปเสิร์ฟให้เก็บเงิน แต่อีกฝ่ายกลับมีท่าทีงง ๆ ก่อนอธิบายคำพูดที่ทำให้คนฟังนึกสะดุด


 

“อ้าว...ก็เมื่อกี๊คนที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันเขาจ่ายให้แล้วนี่จ๊ะ”

 






 

...คนนั่งโต๊ะเดียวกับเขาจ่ายให้แล้ว? 




 

...เมื่อกี๊มีแค่คนเดียวที่นั่งกับเขาแค่คนเดียว




             ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...







                       

            เขารีบยั้งความคิดไว้ ลุกขึ้นเดินออกจากร้านขายข้าว ตรงไปยังร้านขายน้ำปั่นที่อยู่ติด ๆ กันไม่ไกล แล้วถามพี่ที่กำลังกดเครื่องปั่นน้ำผลไม้  



 

“พี่ครับ ค่ากาแฟเย็นของผมเท่าไรครับ”


 

“อ้อ ไม่ต้องหรอก น้องคนที่สั่งนมเย็นเขาจ่ายให้แล้ว”



 

            ...คำพูดเหมือนเดิมกับที่เคยได้ยิน ช่วยคลี่คลายข้อสงสัยในใจบางอย่างลง  



            ความจริงเขาตั้งใจจะสั่งน้ำมากินแก้เผ็ด แต่พอฟังแบบนี้ อยู่ ๆ เขาก็เกิดเปลี่ยนใจ เมื่อนึกถึงหน้าใครบางคน



 

“งั้นผมขอนมเย็นอีกแก้วครับ”

 


 

ก้องภพยืนรอเพียงไม่นานเครื่องดื่มสีสวยก็ถูกยื่นมาให้ เขาจ่ายเงินเรียบร้อย จัดการชิมรสชาติของนมเย็นสีชมพู



 

...อย่างที่คิด ...มันไม่ได้ช่วยคลายความเผ็ดลงเลยสักนิด แต่อย่างน้อยเขารู้แล้วว่า ทำไมเขาถึงโกรธอีกคนไม่ลงสักที




 

...นั่นก็คงเป็นเพราะ   ...เขาแพ้ความหวาน

 

 

 
 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 
 

TBC






มีคนถามว่าไม่นับคะแนนไฟท์กันแล้วเหรอ

จริง ๆ ถ้าสังเกตดูมันก็มีแทรกอยู่ในทุกตอนอยู่แล้วค่ะว่าใครแพ้ใครชนะ

ถ้าเหมือนมวยก้องภพก็คงเป็นหมัดต่อยตรง ๆ แรง ๆ

แต่ของพี่อาทิตย์นี่เขาจะแย๊บเบา ๆ แต่โดนจุดให้ก้องภพเซตลอดเหมือนกัน

สรุปแล้วก็ยังไม่มีใครกินกันลงอยู่ดีค่ะ กองเชียร์คงต้องรอลุ้นต่อไปเอาเองว่าใครจะแพ้น็อค ฮ่าๆ 

 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีมาให้อยู่เรื่อย ๆ นะคะ

มีหลายคนเล่าเรื่องการรับน้อง การถูกว้ากของตัวเองให้ฟังด้วย

ชอบนะคะ อ่านเพลิน ๆ ทำให้รู้ว่าแต่ละที่ถึงจะต่างกัน แต่ก็มีรูปแบบบางส่วนคล้ายกันอยู่บ้าง

ใครอยากเล่าอีกก็ยินดีรับฟังค่ะ เผื่อเป็นไอเดียเอาไปต่อยอดต่อด้วย (อันนี้จุดประสงค์แอบแฝง)

 

ดีใจที่ยังอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมค่ะ

 


          BitterSweet





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 459 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14109 Londarr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 13:36

    แง๊ เขิลลลลล น่าร้ากก มนต์รักนมเย็นที่แท้ทรู

    #14,109
    0
  2. #14098 ผีขนมหยก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:31
    ฮ่าๆๆๆๆ อยากขำให้กระจกร้าว พี่อาทิตตตตตตตตตตย์ ฮ่าๆๆๆๆๆ สั่งนมเย็นมากินซะงั้น
    #14,098
    0
  3. #14069 HixYama (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 14:57

    ถ้าเราเป็นก้องภพนะจะตะโกนบอก"ป้าครับ เอาข้าวใส่กล้องให้หน่อยครับ ผมจะเอาขึ้นไปกินบบนหอ" หนีอีพี่เม่ม

    #14,069
    0
  4. #14007 0926793920 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 19:41
    แพ้ความหวาน โอ้ยยยย เขินเว้ย
    #14,007
    0
  5. #13983 0930653088 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:47
    โง้ยยยยยยย ความหวานนนนนน
    #13,983
    0
  6. #13977 Sotus FC (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 11:19
    ขนาดตัวเราเป็นผู้หญิง อ่านแล้วยังเขินแทน \\(>_<)//
    #13,977
    0
  7. #13957 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:16
    มาเขินๆ มาหมั่นไส้ตรงแพ้ความหวานเนี่ย เลี่ยนมากนังก้องภพพ 55555
    #13,957
    0
  8. #13904 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 15:02
    ก็พี่อาทิตย์น่ารักซะขนาดนี้ ถ้าหลุดมาดพี่ว้ากเมื่อไหร่ต้องน่ารักมากแน่ๆ
    #13,904
    0
  9. #13859 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 21:12
    แหมมท แพ้ความหวาน
    เราก็แพ้นะก้อง เราแพ้ความหวานพวกนายเนี่ย
    #13,859
    0
  10. #13810 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 21:32
    อุ้ยยยยยย แค่นี้เราก็เขินนนน -///-
    #13,810
    0
  11. #13737 โลกสีม่วง77 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 18:27
    อะไรคือแพ้ความหวาน หวายๆ ไม่ธรรมดา
    #13,737
    0
  12. #13663 ฮิโรตะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 20:40
    ชอบกินนมเย็นเหมือนพี่อาทิตย์เลย 
    อิอิ
    #13,663
    0
  13. #13649 0616343918 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 14:05
    ก้องภพกน้าสงสารอ่ะ
    #13,649
    0
  14. #13634 Zebus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 14:24
    นี่เป็นคนไม่ชอบนมเย็น ยิ่งสีชมพูยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่เลย ชอบกาแฟแบบก้องภพเลย ถ้านี่เป็นก้องภพนี่คงไม่สั่งมากิน คงจะสั่งมาล้อพี่อาทิตย์เท่านั้นอ่ะ (แต่ถ้าพี่อาทิตย์ยอมรับว่าชอบเรา เราจะยอมกิน2แก้วเลย)555555555555555//ขอโทษที่พร่ำค่ะ
    #13,634
    0
  15. #13450 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 23:04
    แพ้ความหวาน.. แพ้อาทิตย์ก็บอกมาตรงๆเถอะ แหม.. จะให้ฟินตัวบิดตัวม้วนไปถึงไหน พี่อาทิตย์มุ้งมิ้งน่ารักโว้ยยยยย
    #13,450
    0
  16. #13358 440 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 01:30
    ซดนมเย็นเพื่อเพิ่มความหวานตามไปอีกคะ
    #13,358
    0
  17. #13242 dark chocolate (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 15:48
    งื้ออออ น่ารักอะคนแพ้ความหวาน แพ้ความหวานนมเย็นหรือแพ้ความหวานของอาทิตย์กันล่ะคุณ ><
    #13,242
    0
  18. #13224 Mayayo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 08:49
    อ้ากกกก แกก้องภพแพ้ความหวาน ม่ายยยฉันจะตายแล้วว//^//
    #13,224
    0
  19. #13190 Kim Earn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 09:19
    แพ้ความหวานนนน
    #13,190
    0
  20. #13176 บราวน์น้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 18:35
    อ๋อยยยย น่าร้ากกกจังงง
    #13,176
    0
  21. #13144 phirayajungkook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 19:05
    เขินนนนน แสบนะเราอาทิตย์
    #13,144
    0
  22. #13136 กาลครั้งหนึ่งในหัวใจ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 16:27
    อ่านไปยิ้มไป ไม่ไหวแล้วจ้าาาา ฟินนนน ♡♡
    #13,136
    0
  23. #13107 karn3132 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:49
    อร้ายฟิน //คู้นนี้นี่หวานกว่านมเย็นอีกค่ะ อยากดูซีรี่เร็ว ๆจุง 
    #13,107
    0
  24. #13096 Galemii_Nikuri (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 16:30
    หวานกว่านมเย็น...ก็คู่นี้ล่ะคร้าาา//ฮิ้ววว 😍😍💖💖
    #13,096
    0
  25. #13063 :.BabiBub.: (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 18:13
    5555555555555555 อู้ยย คุณอาทิตย์ป๋ามากค่ะ จ่ายให้น้องหมดเลย กรู๊ววววว ก้องภพออย่าลืมพาพี่แกไปเดทเลี้ยงคืนย้อนหลังสองต่อสองนร้าา 555555555 นมเย็นสักไหนึง
    #13,063
    0