SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 7 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 6 : รับฟังเหตุผลที่พี่ว้ากอธิบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137,128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 445 ครั้ง
    13 ส.ค. 56

 

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง





กฎของปีหนึ่งข้อที่ 6  :  รับฟังเหตุผลที่พี่ว้ากอธิบาย

 



 

            สันทนาการ เปรียบได้กับแหล่งโอเอซิสของเฟรชชี่ปีหนึ่ง


 

            เพราะหน้าที่ของพี่สันทนาการ คือ การสอนน้องร้องเพลง ชวนเล่นเกมส์สนุกขำ ๆ ช่วยดูแลเทคแคร์น้องทุกอย่าง  ชนิดที่ว่าแทบจะป้อนข้าวให้น้องทานได้  อีกทั้งตัวพี่เองก็ยิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดี 24 ชั่วโมง น้องมีปัญหาอะไรปรึกษาได้เสมอ  พวกบรรดาเด็กปีหนึ่งจึงสนิทสนมรักใคร่ และมองพวกพี่ ๆ สันทนาการเป็นเหมือนนางฟ้าเกลับชาติมาเกิด


 

 ตรงข้ามกันอย่างลิบลับกับคนอีกหนึ่งกลุ่ม...


           

...ถ้า พี่สันทนาการ เป็นดั่งเทวดาบนสวรรค์ชั้นเจ็ด


 

...พี่ว้ากก็คงมีค่าเท่ากับซาตานในขุมนรกชั้นแปดล้านสิบ



 

            ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อการลงสันทนาการถูกพี่ว้ากเข้ามาแทรกโดยไม่ได้รับเชิญ ก็คล้ายกับพวกนางฟ้าโดนปีศาจถูกขับไล่ยึดครองพื้นที่ และใช้อำนาจข่มใส่รุ่นน้องซึ่งยืนฝึกร้องบูมกันอยู่อย่างโหดเหี้ยม


 

            “หยุด!! พอได้แล้ว!  ผมฟังพวกคุณมานานจนหมดความอดทนแล้ว!!


 

            เฮดว้ากอาทิตย์ก้าวเข้ามาขัดพร้อมเสียงตะคอก ส่งผลให้น้องปีหนึ่งที่กอดคอบูมกันอยู่ต้องหยุดกึก เปลี่ยนท่ามายืน
ตัวตรงแน่วเหมือนฝึกทหาร  พยายามก้มหน้าแอบหลบสายตาดุ ๆ ของรุ่นพี่ซึ่งกวาดมองจ้องจับผิด


 

“พวกคุณบูมกันได้แค่นี้รึไงครับ เสียงไม่ดัง ไม่มีความพร้อม  ใครเป็นคนสอนบูมให้พวกคุณครับ!!


 

            “พวกผมเองครับ”


 

            พี่ผู้ชายปีสองหน้าตี๋ ซึ่งดำรงตำแหน่งสันทนาการเป็นหน่วยกล้าตายยกมือ เพราะไม่ว่าจะเป็นเพลงเชียร์ เพลงประจำคณะ หรือแม้กระทั่งการบูม ล้วนเป็นหน้าที่ของฝ่ายสันทนาการจะต้องสอนน้องร้องเพลงทั้งสิ้น และแน่นอนว่าเมื่อน้องทำได้ไม่ดีพอ ความรับผิดชอบทั้งหมดจึงต้องตกอยู่กับฝ่ายนี้เต็ม ๆ เป้าหมายในการตำหนิของเฮดว้ากเลยพุ่งตรงไปยังกลุ่มสันทนาการ ด้วยน้ำเสียงถามอย่างซีเรียส

 
 

“งั้นพวกคุณช่วยทำให้ผมดูหน่อยได้มั้ยครับว่าพวกคุณสอนน้องกันยังไง!


 

แม้จะมีหน้าที่คนละส่วน แต่ด้วยตำแหน่งและชั้นปีน้อยกว่า สันทนาการจึงไม่ต่างอะไรจากรุ่นน้องของพี่ว้าก ซึ่งจะต้องทำตามคำสั่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  


            บรรดาเฟรชชี่ปีหนึ่งเลยต้องขยับแถวเปิดทาง ถอยออกห่างให้พี่ปีสองเดินเข้าไปล้อมวงอยู่ตรงกลาง ส่วนตัวเองนั่งล้อมอยู่ด้านนอกแทน ก่อนพวกพี่จะรวมตัวกันกอดคอแล้วร้องบูม ถึงจะมีจำนวนคนน้อยแค่เพียงสิบกว่าคน ทว่าเสียงนั้นกลับฮึกเหิมกว่าพวกน้องปีหนึ่งที่ว้ากกันหลายเท่า จนน้องบางคนต้องนึกทึ่งในสปิริต

 
 

...หากในความคิดของเฮดว้ากผู้ยืนกอดอกมองอย่างนิ่งเฉย มันกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง



 

“นี่เหรอครับการบูมของพวกคุณ ผมไม่แปลกใจเลยที่น้องจะบูมไม่ได้ เพราะขนาดคนสอนมันยังทำได้แค่นี้!! 


 

เป็นคำตัดสินที่โคตรค้านสายตาคนดู เพราะจากการบูมของพี่สันทนาการเมื่อกี๊ก็นับได้ว่าเหนือชั้นกว่าปีหนึ่งไปหลายขุม กระนั้นก็ไม่มีใครกล้าออกป่าคัดค้านกรรมการ ด้วยรู้ดีในกฏว่า ...หนึ่ง  พี่ว้ากถูกต้องเสมอ ..สอง  ถ้าไม่พอใจให้กลับข้อหนึ่งใหม่  ด้วยเหตุนี้ ทุกคนเลยต้องจำใจยอมรับชะตากรรมที่มาเป็นบทลงโทษ


 

“ผมจะให้พวกคุณบูมต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าพวกปีหนึ่งจะเข้าใจว่าจริง ๆ ต้องบูมกันยังไง!!  ปฏิบัติ!!

 
 

            คำสั่งกำกวม ไม่ได้บอกว่าจะหยุดเมื่อไร ไม่ต่างอะไรจากการสั่งให้ร้องไปจนกว่าคอจะพัง 


           หากพี่ ๆ สันทนาการทุกคนก็ไม่ปริปากบ่น รวมตัวกันกอดคอร้องบูมอีกครั้งด้วยเสียงดังกว่าเดิม ท่ามกลางสายตาของน้องปีหนึ่งที่นั่งมองมาอย่างเห็นใจ  เพราะแม้เพลงบูมจะร้องกันสั้น ๆ แต่ถ้าวนลูปต่อไปเรื่อย ๆ ก็ต้องเจ็บคอเสียงแหบเป็นธรรมดา ไหนจะไอ้ท่าทางที่ต้องกระทืบเท้า เงยหน้าขึ้นลง ทำแค่สองสามรอบยังพามึนง่าย ๆ แต่พวกกลุ่มสันทนาการต้องทำอยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา ย่อมต้องหนักหนาและเหนื่อยกว่าพวกเขาหลายเท่า ทั้ง ๆ ที่บทลงโทษนี้พวกพี่ไม่จำเป็นต้องเสียสละเพื่อพวกเขาเลยด้วยซ้ำ


           

            ความรู้สึกผิดจู่โจมเด็กเฟรชชี่อยู่ลึก ๆ ประกอบกับเสียงบูมยังคงดังต่อไปไม่หยุด จนน้องปีหนึ่งบางคนเริ่มน้ำตาคลอด้วยความสงสาร พยายามส่งสายตาอ้อนวอนไปยังเฮดว้าก



 

แต่ขอโทษครับ...คนอย่างอาทิตย์ไม่ยอมใจอ่อนง่าย ๆ


 

เพราะสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ไม่ใช่การลงโทษกลุ่มสันทนาการ แต่เป้าหมายจริง ๆ คือ พวกเด็กปีหนึ่งต่างหาก โดยการใช้เหยื่อเป็นพี่ ๆ ที่สนิทสนมกับกลุ่มของน้อง เพื่อสร้างความกดดันทางจิตใจ เป็นการลงโทษทางอ้อมที่ไม่ต้องอาศัยความรุนแรง แต่ได้ผลกระทบตอบกลับมามหาศาล


 

อาทิตย์จึงต้องแกล้งทำเป็นเฉยเมย ยืนฟังเสียงการบูมของกลุ่มสันทนาการเหมือนเสียงนกเสียงกา โดยไม่มีท่าทีจะสั่งให้หยุดแต่อย่างใด ตรงข้ามกับความรู้สึกของปีหนึ่ง ที่ทุกเสียงคล้ายการตอกย้ำความผิดให้บาดลึก


 

...แล้วแบบนี้จะให้ทนฟังต่อไปได้ยังไงไหว




 

            “ขออนุญาตครับ!


 

เสียงจากแถวของเด็กปีหนึ่งเรียกทุกสายตาให้หันไปมอง รวมถึงอาทิตย์ที่ไม่ได้แสดงความแปลกใจแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าคนยกมือขอพูดนั่นเป็นใคร



 

หึ...เจ้าประจำ 0062  ก้องภพ!




           

“ผมอนุญาต ว่ามา!


 

            อาทิตย์เอ่ยอย่างวางอำนาจ มองไปยังคนซึ่งกำลังลุกขึ้นยืน ก่อนพูดปะปนไปกับเสียงบูมที่ยังดังไม่หยุด


 

“ผมขอบูมแทนพี่ปีสันทนาการเองครับ!


 

...คำขอไม่ได้ผิดไปจากที่คิดไว้เท่าไร  บางครั้งเขาก็นึกสงสัยว่าชีวิตของไอ้เด็กนรกนี่เสพหนังมากไปรึเปล่า ถึงชอบทำตัวเป็นพระเอกตลอดเวลา แต่ในเมื่อมีพระเอกก็ต้องมีตัวร้าย และในเวลานี้มันเป็นช่วงของตัวร้ายที่ต้องแสดงอำนาจ


 

“ผมไม่อนุญาต!  ที่นี่ไม่ต้องการฮีโร่! คุณนั่งลงไปซะ!!


 

อาทิตย์ตวาดคำหักหน้าอีกฝ่ายโดยไม่ใยดี หากก้องภพก็อ้าปากค้านโดยไม่ละความพยายาม


 

“แต่ว่าผม...”


 

“ถ้าคุณไม่นั่ง ก็ออกไปจากห้อง เลือกเอา!!



 

...เป็นทางเลือกที่ไม่น่าเลือกทั้งคู่  ยิ่งตอนนี้ในสถานะของก้องภพเองก็ย่ำแย่ เนื่องจากโดนใบเหลือง เพราะทำผิดกฎรุ่นจนต้องถูกบังคับให้นั่งแยกเดี่ยวอยู่แล้ว หากโดนใบแดงไล่ออกนอกห้องอีกครั้ง ก็อย่าหวังเลยว่าจะได้กลับมารวมกับพวกเพื่อน ๆ ใหม่ เพราะถือเป็นการถูกตัดสิทธิ์ออกจากรุ่นโดยสมบูรณ์


 

สุดท้ายก้องภพจึงต้องจำใจปิดปากเงียบลงอย่างยินยอม โดยมีสายตาของอาทิตย์มองตามอย่างสะใจ 


             ...เห็นมั้ย ยังไงมันก็ไม่กล้าเสี่ยงอยู่ดี  สมน้ำหน้า! ไอ้พวกชอบทำตัวเป็นพระเอกดีนัก!


 

เขาเลยหันไปยืนฟังกลุ่มสันทนาการบูมต่อด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งลงเรื่อย ๆ หวังไว้ว่าจะไม่มีใครกล้ามาขัดจังหวะการลงโทษอีก หากยังไม่ทันครบนาที เสียงอีกเสียงกลับดังแทรก

 
 

“ผมขออนุญาตครับ!


 

อาทิตย์รีบหันกลับไปมอง แทบเบิกตามองอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อคนยกมือพูดยังเป็นคนเดิม  

 

...นี่มันยังไม่เข็ดอีกใช่มั้ยห่ะ!!



 

“ผมไม่อนุญาต!


 

            เฮดว้ากชิงพูดตอกกลับ แบบไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอธิบายอะไร คิดว่าคราวนี้คงชัดเจนมากพอ แต่เขาเดาผิด เพราะคู่สนทนากลับสวนขึ้นทันควันอีกครั้ง                


 

“ผมขออนุญาตครับ!


 

            ...ว่ะ! มันฟังภาษาคนไม่ออกรึไงเว้ย!!


 

“ผมไม่อนุญาต!


 

            “ผมขออนุญาตครับ!


 

“ผมไม่อนุญาต!


 

            “ผมขออนุญาตครับ!!


 

“ก้องภพ!!

 
 

อาทิตย์กระแทกเสียงใส่อย่างหมดความอดทน แววตาดุดันเต็มไปด้วยความหงุดหงิดโมโห ถลึงมองไปยังคงพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ เหมือนกวนประสาท ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีกลัวเกรง คล้ายยังอยากยืนยันทำตามที่ขอ


            สถานการณ์ตึงเครียดคุกกรุ่นในห้วงบรรยากาศ แม้กระทั่งกลุ่มพี่สันทนาการเองก็เผลอหยุดบูม หันมามองคนสองคนที่เผชิญหน้ากัน ก่อนเฮดว้ากเอ่ยคำตัดสินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด


 

 “คุณออกไปจากห้องนี้ซะ แล้วไม่ต้องเขามาร่วมประชุมอีก!!


 

คำลงโทษแทบทำให้ทุกคนหยุดหายใจ เพราะมันเป็นบทลงโทษรุนแรงที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา ก้องภพเองแม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว ทว่าก็ยังรู้สึกชาวาบเมื่อฟังมันชัดเจน แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เสียใจในสิ่งที่ทำ เพราะเลือกยืนยันในความคิดของตัวเองแล้ว


 

คนทำผิดจึงเดินออกจากแถว ตรงไปยังประตู รู้สึกว่าเท้าของหนักอึ้งลงไปทุกครั้งที่เดิน เพราะหากก้าวออกไปก็เท่ากับเขาหมดสิทธิ์ในรุ่นอีกตลอดกาล ทว่ายังไม่ทันถึงเป้าหมาย กลับมีบางสิ่งทำลายความเงียบ


 

“ผมขออนุญาตครับ!


 

เสียงแทรกหยุดเท้าของก้องภพลง พร้อม ๆ กับเรียกความสนใจจากอาทิตย์ให้หันไปตวาดถามคนซึ่งยกมือจากแถว


 

“คุณมีอะไร!


 

เอ็มเพื่อนสนิทของก้องภพลุกขึ้นยืนพูด แม้จะมีท่าทีไม่ค่อยมั่นใจ แค่น้ำเสียงที่พูดออกมาก็ตรงประเด็นชัดเจน


 

“ผมขอให้เพื่อนของผมอยู่ต่อ แล้วพวกเราจะบูมแทนพี่สันทนาการเองครับ”

 
 

คำขอแสดงสปิริตแรงกล้า ไม่ได้ช่วยลดความหงุดหงิดของอาทิตย์ ตรงข้ามกลับยิ่งเพิ่มความน่าหมั่นไส้ให้มากขึ้นเป็นสองเท่า


 

เออ...ใช่...เขาลืมไปว่า...มันต้องมีพวกเพื่อนของพระเอกที่ต้องอยู่ฝ่ายฮีโร่ด้วย แต่เสียใจเพราะยังไงเขาก็จะยังคงยืนยันเหมือนเดิม


 

“ผมไม่อนุญาต!


 

            เขาเอ่ยประโยคที่ไม่รู้วันนี้พูดเป็นรอบที่เท่าไร ใจคิดจะสั่งลงโทษคนที่บังอาจมากล้าขอด้วย แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรเพิ่ม เสียงของเฟรชชี่คนอื่นก็ดังแทรก และไม่ได้มีแค่เสียงเดียว แต่ตามมาเป็นอีกนับสิบจากคนละทิศ


 

“หนูขออนุญาตค่ะ!

 

“ผมขออนุญาตครับ!

 

“หนูขออนุญาตค่ะ!

 

“ผมขออนุญาตครับ!


 

ตอนนี้กลายเป็นว่าทั่วทั้งห้องประชุมเต็มไปด้วยเสียงคำขอ พร้อมกับมือที่ยกขึ้นจากเหล่าบรรดาเด็กปีหนึ่งทุกคน  จนอาทิตย์ต้องตะโกนสั่งดั่งลั่น


 

“เงียบบบ!!


 

ทุกเสียงถึงจะหยุดลงเพื่อให้สถานการณ์เข้าสู่ความสงบ แต่ความรู้สึกนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงกับในตอนครั้งแรก โดยเฉพาะเมื่ออาทิตย์กวาดสายตามองน้อง ๆ ที่เคยนั่งซึมน้ำตาคลอ หากตอนนี้แววตากลับฉายประกายมุ่งมั่น กระทั่งเขาต้องเป็นฝ่ายยอมถอย


 

“ก็ได้ ผมจะอนุญาตให้พวกคุณบูมแทนพวกพี่ แต่เพื่อนของคุณผมไม่อนุญาตให้อยู่ต่อ”


           

            ...ใช่...เขายอมถอย แต่อย่าคิดว่าเขายอมไปทั้งหมด ยิ่งไอ้เด็กที่กล้าแข็งข้อกับเขาซึ่ง ๆ หน้า เขาไม่มีทางจะปล่อยมันไปเพราะแค่คำขอจากเพื่อนง่าย ๆ หรอก


             ดูเหมือนจะมีปีหนึ่งหลายคนพยายามจะยกมือขอค้านคำตัดสิน หากเขาแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วหันไปเร่งคนที่ยังนิ่ง


 

“คุณยืนเฉยทำไม ออกไปได้แล้ว!!


 

ก้องภพสบนัยน์ตาของอาทิตย์ซึ่งแสดงออกชัดถึงความหงุดหงิด


            ...เปล่าประโยชน์ที่จะขอความเห็นใจอะไร ในเมื่ออีกฝ่ายเพ่งเล็งเขาตลอดเวลาอยู่ก่อนแล้ว คราวนี้คงสบโอกาสที่จะลงโทษและไล่เด็กปีนเกลียวอย่างเขาให้ไปพ้นหูพ้นตาเสียที


 

“ครับ”


 

ก้องภพรับคำ ก้าวออกไปเปิดประตูออกน้องห้องประชุมเชียร์ โดยไม่มีคำรั้งใด ๆ อีกต่อไป



           ทว่า...เขาไม่ได้เดินหนีไปไหน ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ  ห้องประชุม พยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังลอดมา ซึ่งไม่นานก็ได้ยินเสียงบูมของเพื่อน  เสียงพี่ว้ากตะโกน แล้วก็เสียงบูมอีกครั้งที่ดังกว่าเดิม วนเวียนอยู่แบบนั้นเกือบสิบนาที


          กระทั่งทุกอย่างนิ่งเงียบไปนาน จนเขาต้องพยายามขยับเข้าไปใกล้ประตู เพื่อให้ได้ยินเสียงถนัดมากขึ้น แต่อยู่ ๆ บานประตูก็เปิดผลัวะออก ตามมาด้วยกลุ่มพี่ว้าก แล้วปิดท้ายด้วยเฮดว้ากคนสำคัญ ซึ่งเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าเขายังไม่ไปไหนก็ตวาดถามขึ้นเสียงเข้มทันที


 

“คุณมายืนทำอะไรตรงนี้ไม่ทราบ!


 

“ผมมารอเพื่อนครับ”


 

ก้องภพตอบตามความจริง เพราะถึงแม้สถานตอนนี้เขาโดนขับออกจากรุ่นแล้ว แต่ความเป็นเพื่อนของเขาก็ยังคงมีสถานะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน 


 

กลุ่มพี่ว้ากมองสบตากันคล้ายถามความเห็น  และเมื่ออาทิตย์พยักหน้า ทุกคนจึงเดินเข้ามายืนเป็นวงล้อมเด็กปีหนึ่งไว้แบบปิดทางหนี มองเผิน ๆ คล้ายเตรียมรุมยำกระทืบโทษฐานที่ยังกล้าปากดี ซึ่งแน่นอนว่านำโดยเฮดว้ากผู้เปิดฉากถามเสียงเครียด


 

“คุณรู้มั้ยว่าทำไมผมถึงไล่คุณออกมา!



 

            แม้จะตกอยู่ในวงล้อมเสี่ยงโดนทำร้ายร่างกายแค่ไหน แต่ก้องภพก็ยังคงรักษาท่าทีตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงไม่หวาดหวั่น ด้วยเหตุผลที่เขารู้ดีอยู่แล้ว...


 

“เพราะผมทำให้พวกพี่ไม่พอใจครับ”


 

“ไม่พอใจเรื่องอะไร!


 

“เรื่องที่ผมขอเป็นตัวแทนช่วยพี่สันทนาการ”

 

 

“ไม่ใช่! ที่ผมไล่คุณออกมา เพราะผมบอกคุณแล้วว่าที่นี่ไม่ต้องการฮีโร่”


 

 

...ไม่ต้องการฮีโร่?


 

เหตุผลไปคนละทางกับที่คาดเดา ทำให้ก้องภพขมวดคิ้วงง ความสับสนมากมายถาโถมใส่จนต้องรีบแก้ต่าง


 
 

"หมายความว่ายังไงครับ  หรือพี่ไม่พอใจผมที่เสนอตัวออกไปทุกครั้ง ผมไม่ได้อยากทำตัวเด่นเลยนะครับ จริง ๆ ผมแค่อยากช่วยเพื่อน 



 

แล้วเพื่อนคุณต้องนั่งรอให้คุณช่วยอยู่คนเดียวรึไง!

 



 

ก้องภพนิ่งงันในประโยคย้อนถาม ความคิดสะดุดลง คล้ายเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

 

 

...อะไรบางอย่างที่เฮดว้ากคนนี้พยายามจะสื่อผ่านคำอธิบาย



 

“ถ้าเพื่อนคุณต้องรอให้ใครสักคนมานำ แล้วต่อไปเวลาเจอเรื่องยาก ๆ พวกเขาจะกล้าตัดสินแก้ปัญหากันยังไง ถ้าพวกเขายังอยากเป็นแค่ผู้ตามอย่างเดียว ไม่มีสปิริตมากพอจะลุกขึ้นมาทำด้วยตัวเอง พวกเขาก็ไม่สมควรจะมาเป็นรุ่นน้องของพวกผม!



 

...เป็นครั้งแรกที่พี่ว้ากใช้เหตุผลในการพูดคุยกับเขาดี ๆ แทนคำสั่งหรือบทลงโทษ


 

ก้องภพเพิ่งรู้ว่าเบื้องหลังการกระทำทุกอย่างของพี่ว้าก มันมีเหตุผลซ่อนอยู่ในแบบของมัน เพียงแต่พี่ว้ากไม่ได้บอกออกมาให้ชัด แค่แสดงในรูปแบบของความโหดเถื่อน หากทุกสิ่งก็เพราะอยากให้รุ่นน้องได้เรียนรู้ รวมถึงตัวเขาเองด้วย


 

“วันนี้ถือว่าเพื่อนคุณช่วยคุณไว้ ครั้งหน้าผมจะอนุญาตให้คุณเข้าประชุมเชียร์ต่อได้ แต่นี่ถือเป็นการเตือนครั้งสุดท้าย แล้วอย่าให้ผมเห็นว่าคุณทำตัวเป็นฮีโร่อีก! เข้าใจมั้ย!!


 

“เข้าใจครับ”


 

ทันทีที่เห็นว่ารุ่นน้องยอมรับแล้ว พี่ว้ากคนอื่น ๆ ที่ยืนกดดันจึงทยอยเดินถอยห่างออกไป เหลือแค่เพียงอาทิตย์ซึ่งกำลังหมุนตัวจะเดินออกไปเช่นเดียวกัน แต่กลับโดนรั้งไว้


 

“เดี๋ยวก่อนครับ! ผมมีเรื่องสงสัยอีกเรื่องครับ” 


 

“อะไรอีก!


 

            อาทิตย์ทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างรำคาญ ...อุตส่าห์ยอมลงทุนเอาเหตุผลมาพูดให้เข้าใจ มันยังมีเรื่องให้สงสัยอีกรึไงวะ!


 

“ตอนที่ผมขอลายเซ็นพี่ ผมไม่ได้ทำตัวเป็นฮีโร่ แล้วทำไมพี่ถึงทำโทษผมล่ะครับ”


 

...อ้อ...ตอนนั้นที่เขาสั่งให้มันตะโกนชวนคนอื่นอัดถั่วนี่เอง หึ นึกแล้วก็ยังขำไม่หาย ...จริงอยู่ที่บทลงโทษบางอย่างมันมีเหตุผลที่เขาคิดไตร่ตรองมาแล้ว แต่ก็มีอีกบางบทลงโทษที่เขาทำลงไปก็แค่เพราะหมั่นไส้เท่านั้น  

 

 

“แล้วคุณคิดว่าทำไมล่ะ”


 

อาทิตย์เลือกย้อนถามกลับไปบ้าง ...เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่พอใจเขาอยู่ลึก ๆ เลยเก็บความแค้นมาเคลียร์กันตอนนี้ ซึ่งคนอย่างก้องภพคงเดาออกว่า เขาทำลงไปเพราะสะใจ


 

หากคำคาดเดาจากปากของน้องปีหนึ่ง กลับไปคนละทิศอย่างสิ้นเชิง



 

“อ้อ...ผมคิดว่าพี่ชอบผมครับ”



 

“คุณว่าอะไรนะ!!



 

อาทิตย์ตะโกนเสียงลั่น มองก้องภพที่เผยรอยยิ้มเล็ก ๆ อธิบายราวกับเป็นเรื่องปกติ


 

“ก็เขาว่ากันว่า...ถ้าเราชอบใคร เราก็มักจะหาเรื่องแกล้งคน ๆ นั้น เพื่อเรียกร้องความสนใจ แล้วพี่ก็ชอบแกล้งทำโทษผมบ่อย ๆ  แสดงว่า...พี่แอบชอบผมอยู่ใช่มั้ยครับ”





             ...
อะ..ไอ้เด็กนรก!!...ทฏษฏีไหนของมึงวะเนี่ย แม่งประสาทรึเปล่า คิดมาได้ยังไงว่าเขาแกล้งลงโทษเพราะชอบมัน!

 


 

“ไม่ใช่โว้ยยย!!



 

 

คำตะคอกใส่เป็นจังหวะพอดีกับที่ห้องประชุมเชียร์เปิด เรียกสายตาทุกคู่ของเด็กปีหนึ่งซึ่งกำลังเดินออกมา จนอาทิตย์ต้องขึ้นเสียงอย่างหาเรื่อง


 

“มองทำไม! ใครสั่งให้คุณมอง! เลิกแล้วก็รีบกลับไปซะสิ!! ...คุณก็เหมือนกัน กลับไปได้แล้ว!!” 



            ท้ายประโยคหันไปสั่งคนที่ยังยืนนิ่ง ซึ่งก้องภพก็รับคำง่าย ๆ

            

          

            
“ครับ”


 

            เพียงแค่นั้นอีกฝ่ายก็หมุนตัว ตีสีหน้าหงุดหงิดเดินห่างออกไปด้วยท่าทางโมโห  ปล่อยให้เขามองตาม พลางได้ยินเสียงเพื่อนเรียกทักข้าง ๆ อย่างสงสัย

 
 

“เมื่อกี๊คุยอะไรกับพี่เขาวะ ตะโกนซะน่ากลัวเลย”


 

            แม้ในสายตาเพื่อนจะบ่งบอกถึงความสยองของเฮดว้าก แต่สำหรับก้องภพเขายังคงมองท่าทีนั้นด้วยรอยยิ้มไม่หาย  

 


            ด้วยเพราะสิ่งที่เขาทำลงไป  มันเป็นเหตุผลง่าย ๆ เหมือนกับที่เขาเพิ่งอธิบายให้ใครบางคนฟัง...





 เหตุผลนั้น...


 


 

“เปล่า ไม่มีอะไร ก็แค่อยากแกล้ง...”


 


 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 


 

TBC

 


 

อย่างที่เคยมีคนว่าไว้ว่า...ทุกการกระทำย่อมมีเหตุผล

            และนี่คือเหตุผลของพี่ว้ากที่ไม่ยอมบอกน้อง ๆ แต่แอบมาบอกกับก้องภพทีหลัง

            ส่วนก้องภพเองก็มีเหตุผลที่ชอบปีนเกลียวพี่ว้ากเหมือนกัน

...ทุกคนรู้แล้วใช่มั้ยว่าเหตุผลนั่นคืออะไร   ฮ่าๆ  

           

            ขอบคุณที่ยังติดตามอยู่เรื่อย ๆ นะคะ

            แล้วเจอกันตอนใหม่จ้า

             


            BitterSweet


 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 445 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14125 พี่อาทิตย์ของน้องงงง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 23:38

    omg คิดถูกจริงๆที่มาอ่านนิยายแล้วเดี๋ยวไปดูซีรีย์(อีกรอบ)
    ตอนนี้คือสามารถตายตรงนี้ได้เลยอ่ะ อ๊ายยยยยยย

    #14,125
    0
  2. #14108 Londarr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 12:44

    ง้อววววว เขินนนนเลยตอนนี้

    #14,108
    0
  3. #14097 ผีขนมหยก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:28
    น้องงงงงงงงง ฮ่าๆๆๆ
    #14,097
    0
  4. #14036 เหมียวนั่งเขียน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:11

    อ่านหลายรอบแล้วแต่ก็ยังสนุกเหมือนเดิมไม่เบื่อเลยอะครับhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png

    #14,036
    0
  5. #14030 Goi9972 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:20
    งื้อออออ
    #14,030
    0
  6. #13980 ชอบคนชิค (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 21:02
    เอาแล้ววววววววว พ่อก้องเริ่มเต๊าะจากใจใช่กวนตรีนแล่วค่าาาาาาาา
    #13,980
    0
  7. #13956 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:08
    ที่พูดอ่ะ เล่าเรื่องตัวเองให้พี่ฟังเฉยๆ 555555555
    #13,956
    0
  8. #13903 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 14:50
    และแล้วก็ตกหลุมรักพี่ว้ากตามระเบีย
    #13,903
    0
  9. #13858 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 21:05
    ถ้าเราชอบใคร เรามักหาเรื่องแกล้งคนๆนั้น เพื่อเรียกร้องความสนใจ..
    ก้องภพบอกเอ็มว่าอยากแกล้งอาทิตย์ แสดงว่า.......
    #13,858
    0
  10. #13808 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 20:09
    ก็แค่อยากแกล้งงงง
    #13,808
    0
  11. #13756 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 02:02
    ทำไมเขินนนนน ><
    #13,756
    0
  12. #13662 ฮิโรตะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 20:27
    อ่าา
    อ่านแล้วเขินจัง อิอิ
    ><
    #13,662
    0
  13. #13633 Zebus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 14:01
    อร๊ายยยยยยย เขินวุ๊ยย เขินนนนน
    #13,633
    0
  14. #13567 Sweetie1725 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 16:32
    ฟินนนอ่ะ^^
    #13,567
    1
    • #13567-1 1254700(จากตอนที่ 7)
      2 ตุลาคม 2559 / 08:17
      สนุกมาก
      #13567-1
  15. #13544 เงารัตติกาล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 21:38
    อุ๊ต๊ะ...เพิ่งมาคิดได้กหลังอ่านไปเกือบ 10 รอบ จ๊ะแค่อยากแกล้งเนอะก้องภพ
    #13,544
    0
  16. #13474 Ari Che (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 15:26
    'ก็แค่อยากแกล้ง...' ประโยคสั้นๆ แต่ทำไมทำให้ใจสั่นขนาดนี้นะ >///<
    #13,474
    0
  17. #13449 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 22:46
    กรี๊ดดดดด แค่อยากแกล้ง นี่ยอมรับแล้วใช่มั้ยว่าชอบพี่เค้าน่ะหื้มมมมม โอยยย ไม่ไหวแล้ว เขิน ฟิน ฮื้ออออ -////-
    #13,449
    0
  18. #13416 tanthai1975 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:03
    เจ๋งอ่ะ ผมไม่เคยมีโมเม้นนี่เลย เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ไม่อ่ะฟิวส์นี้
    #13,416
    0
  19. #13404 pafe_love (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 21:55
    หมันไส้จริงๆอิก้องภพ
    #13,404
    0
  20. #13357 440 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 01:17
    ก้องภพใบ้แล้วนะพี่อาทิตย์ว่าการแกล้งเท่ากับชอบ
    #13,357
    0
  21. #13241 dark chocolate (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 15:38
    แหมมมมม ถ้าแกล้งเท่ากับชอบ แกก็ชอบพี่อาทิตย์แล้วล่ะสิ ทำเป็นยียวนเขา ถ้ารักเข้าจริงๆแล้วจะหวีดให้ 5555555
    #13,241
    0
  22. #13189 Kim Earn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 07:19
    โอ้ยยยย น่ารักกกก แกล้งเพราะชอบ ฮื่อ
    #13,189
    0
  23. #13143 phirayajungkook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 18:58
    พี่ว๊ากน่ารักขึ้นเป็นกอง
    #13,143
    0
  24. #13129 enjmvsg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 08:02
    โอ้ยกามกยกวกกวดม ฮืออออออ ดีกับใจ
    #13,129
    0
  25. #13114 ziza101 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 22:38
    สงสารเฮดวาก(ช่วงนี้มะนาวแพงด้วยสิ)
    #13,114
    0