SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 30 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 26 : ให้พี่ว้ากเป็นคนตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184,375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 436 ครั้ง
    7 ต.ค. 56


SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง
 

 
 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 26  :  ให้พี่ว้ากเป็นคนตัดสินใจ

 

 



 

...อาทิตย์มองสภาพตัวเองในกระจก

 

 

กางเกงแสล็กสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว มองเผิน ๆ เหมือนเขากำลังแต่งตัวไปเรียนธรรมดา ยกเว้นก็แต่เนคไทสีแดงเส้นเล็กที่ผูกอยู่ เลยดูมีอะไรแตกต่างพิเศษขึ้นมาบ้าง เพื่อให้เข้ากับคอนเซปต์ในการ์ดเชิญซึ่งระบุเป็นธีมงาน สีแดง

 
 

เขากำลังจะไปงานแต่งเฮียตั้มกับเจ๊ฝน  งานน่ายินดีที่เขาควรจะทำตัวให้ปลื้มปิติไปด้วย เพราะทั้งสองเป็นรุ่นพี่ที่เขาเคารพ และคอยดูแลเขามาตลอดเวลาที่เรียนอยู่ในมหาลัย

 

 

แต่จากภาพสะท้อนซึ่งเขามองดูตัวเองแล้ว สีหน้าสุดโทรมของเขาบ่งบอกชัดว่า มันไม่ได้อยู่ในอารมณ์เหมาะกับงานรื่นเริงเลยสักนิด

 

 

...ก็ไอ้เขาเพิ่งสอบควิซเสร็จมาหมาด ๆ เมื่อวันศุกร์ ส่วนวันเสาร์ก็มัววุ่นวายหาเสื้อผ้าไปงาน เพราะในตู้เขาไม่มีอะไรที่เป็นสีแดงเลยสักนิด สุดท้ายก็ได้มาแค่เนคไทด์เส้นเดียว  แต่อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรให้ใส่ ที่เหลือเลยต้องอาศัยการเซ็ตผมพยายามให้ออกมาดูดี กลบเกลื่อนรอยขอบตาคล้ำ ๆ และร่างกายอันเหนื่อยล้า จากปัญหามากมายซึ่งเข้ามารุมเร้าจนปวดหัว

 


 

...โดยเฉพาะกับปัญหาใหญ่สุด ไม่ใช่แค่ทำเอาสมองอึมครึม หากหัวใจยังหนักอึ้งเหมือนมีอะไรมาถ่วงใจเขาไว้

 

 

 

TRRRRRRR!!

 


 

เสียงโทรศัพท์ดังฝ่าความเงียบ จนคนเผลอเหม่อสะดุ้ง เขารีบหยิบมันขึ้นมากดดูหน้าจอแล้วกดรับ ก่อนตามมาด้วยเสียงไอ้น็อตที่โทรเร่ง

 

 

“เสร็จยังวะ กูรอมึงอยู่ข้างใต้หอมึงแล้วนะ”

 
 

“เออ เดี๋ยวกูลงไป”

 

 

อาทิตย์ตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะวางสายลง พลางถอนหายใจระบายความเหน็ดเหนื่อย

 
 

...เอาเถอะ...ยังไงวันนี้ก็เป็นวันมงคล เขาจะต้องไม่ทำตัวน่าหดหู่ เพื่อเป็นเกียรติกับพี่ที่เขาเคารพรักทั้งสองคน

 

 

คนเตรียมตัวเลยคว้าสูทลำลองสีเข้มมาใส่ปิดท้าย เช็คสภาพตัวเองให้เรียบร้อย ไม่ลืมหยิบของขวัญอวยพรสำคัญไปด้วย แล้วถึงค่อยล็อกห้อง เดินลงมาใต้หอซึ่งมีแคมเมอรี่สีดำของไอ้น็อตรอจอดอยู่ ซึ่งเจ้าตัวก็ยังอุตส่าห์เลื่อนกระจกรถให้เพื่อนข้างในได้เอ่ยปากแซว

 

 

“กว่าจะเสด็จลงมาได้นะไอ้คุณชายอาทิตย์ แต่งหล่อซะกูนึกว่าดาราเกาหลีที่ไหนหลุดมา”

 
 

“กูอ่ะเกาหลี ส่วนมึงอ่ะเกาเหลาว่ะไอ้เปรม ใส่เสื้อคอจีนสีแดงเหมือนอาเจ๊กขายเกาเหลาเลย แม่งคิดได้ไงวะ”

 

 

เขาตอกกลับคนปากหมาซึ่งนั่งรออยู่ในรถ พร้อมบรรดาเพื่อนแก๊งค์พี่ว้ากคนอื่น ๆ เพราะทุกคนก็ล้วนโดนเฮียตั้มฝึกกันมาทั้งนั้น  ส่วนไอ้เปรมถึงจะอยู่คนละภาควิชา แต่ก็สนิทสนมกับพวกเพื่อนเขาและเฮียตั้มจากการไปก๊งเหล้ากินด้วยกันบ่อย ๆ แถมมันยังได้รับภารกิจให้ไปช่วยถ่ายรูปในงานแต่งด้วย เลยต้องสรรหาเสื้อสีแดงให้เข้าคอนเซปต์  ซึ่งมันก็บ่นอุบอิบพยายามแก้ตัว

 

 

“ก็กูหาเสื้อไม่ทันโว้ย! ตัวนี้มันควันหลงจากตอนตรุษจีน”

 

 

คนฟังเลิกคิ้ว มองหน้าคมเข้มออกสไตล์ใต้ของไอ้เปรม ที่เขาไม่คิดว่ามันจะมีเชื้อจีนหลุดรอดมาจากดีเอ็นเอส่วนไหน กำลังคันปากจะโต้กลับ แต่ดันถูกคนนั่งหลังพวงมาลัยพูดแทรก

 

 

“ตกลงมึงจะยืนคุยกันอีกนานมั้ยวะ ไอ้อาทิตย์ขึ้นมาสักทีดิ เดี๋ยวก็สายหรอก”

 

 

ไอ้น็อตเป็นฝ่ายยุติบทสนทนาเอง ทำให้คนถูกเตือนนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมาเถียงกัน เพราะยังต้องเดินทางต่อไปไกลอีกพอสมควร เขาเลยรีบเดินไปเปิดประตูยังฝั่งที่นั่งข้างคนขับซึ่งเว้นว่างเอาไว้ ก่อนรถจะเคลื่อนตัวไปบนถนน ฝ่าการจราจรในช่วงเย็น

 


 

...และเพียงไม่นาน รถก็มาจอดสนิทในโรงแรมระดับหรู ใกล้กับสะพานพระราม 8 ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตอนเวลาพระอาทิตย์เพิ่งตกดินพอดี

 

 

บรรยากาศถูกเนรมิตให้สวยด้วยดอกกุหลาบสีแดงเป็นธีมหลัก ให้สมกับเป็นสีมงคล และสมกับเป็นงานแต่งของคนเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ เพราะพอมองแขกที่มาในงานแล้วก็เห็นแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตา ส่วนใหญ่จะเป็นพวกพี่ ๆ ที่เรียนจบกันไป ทั้งยังมีน้อง  ๆ จากหลายปีมาร่วมด้วย จนแทบจะกลายเป็นงานเลี้ยงรุ่นแทน

 

 

            หากบ่าวสาวก็ยังคงยืนยิ้มต้อนรับอยู่หน้าซุ้มทางเข้างาน อาทิตย์เลยตรงเดินเข้าไปหา พลางยกมือไหว้

 

 

“เฮียตั้ม เจ๊ฝนครับ ยินดีด้วยนะครับ”

 

 

เจ้าบ่าวในสูทขาวผูกหูกระต่างแดงที่วันนี้ดูโก้กว่าทุกที ส่วนเจ้าสาวซึ่งปกติก็เป็นคนสวยจัดอยู่แล้ว ยิ่งมีรัศมีจับงดงามจนชวนตะลึง แต่ถึงกระนั้นทั้งสองก็ยังเป็นเฮียตัมกับเจ๊ฝนของน้อง ๆ เหมือนเดิม เพราะพอเจ้าบ่าวหันมาเห็นว่าคนทักเป็นใคร ก็ยิ้มกว้างรีบกวักมือเรียกเสียงดัง

 

 

“เฮ้ย! ไออุ่น มาเลย ๆ พวกมึงด้วย มาถ่ายรูปกับกูหน่อย”

 

 

พวกเขาบรรดาแก๊งค์พี่ว้ากเลยตรงเข้าไปเป็นดาราหน้ากล้อง ยืนแอ๊คให้ไอ้เปรมกดชัดเตอร์เปลี่ยนซะหลายท่า จนกระทั่งได้ยินเสียงแขกคนอื่นดังแทรก

 

 

“พี่ตั้ม พี่ฝนค่ะ สวัสดีค่ะ”

 
 

            “ว๊ายย!! สายรหัสฉันมาแล้ว”

 

 

            เจ้าสาวส่งเสียงดีใจ รีบละออกจากซุ้ม เดินตรงไปหารุ่นน้องของตัวเอง นำมาโดยเปิ้ลกับนุ่มนุ่นสองสาวในชุดเดรสตัวสวย ก่อนจะตามมาด้วยพี่ภาคย์ปีสี่ ทัชปีสาม ปิดท้ายด้วยเด็กปีหนึ่งซึ่งเดินตามมาด้านหลัง ทั้งน้องหลิน รวมถึงก้องภพ ซึ่งแต่งตัวด้วยสูทดำสวมทับเชิ้ตแดงเข้ากับธีมงาม  ตัดด้วยสีเนคไทด์ดำผูกให้สุภาพ แม้ลักษณะภาพรวมจะคล้ายอาทิตย์หรือใครอีกหลายคนในงาน ทว่ามันกลับดูลงตัวโดดเด่นสมตำแหน่งเจ้าของเดือนมหาลัย จนสาว ๆ ในงานต้องเหลียวมอง ไม่เว้นแม้แต่เจ้าสาวที่ปลื้มออกนอกหน้า รีบชวนน้อง ๆ ที่เพิ่งมาถึงให้ยืนหน้าซุ้ม  

 

 

“น้องก้องภพ มาถ่ายรูปกับพี่ฝนก่อนเร็ว ...ตั้มหลบไปห่าง ๆ ก่อนได้มั้ย  เดี๋ยวฝนจะถ่ายกับสายรหัสของฝน”

 

 

            กลายเป็นเจ้าบ่าวถูกไล่ที่เป็นหมาหัวเน่าเสียแทน ต้องไปยืนหลบข้าง ๆ มองไอ้หนุ่มรุ่นน้องถ่ายกับเจ้าสาวของตัวเอง ท่ามกลางเสียงโห่แซวของแก๊งค์พี่ว้ากอย่างสนุกสาน ซึ่งเปรมก็จัดการรัวชัตเตอร์ไปหลายรูป แล้วรูปสุดท้ายจึงเรียกเจ้าบ่าวกลับมาถ่ายคู่กัน ก่อนพี่ตั้มจะนึกขึ้นได้

 

            “เออ ยังไม่มีรูปรวมสายโคกันเลยนี่หว่า ...มา ๆ สายรหัส 0062 กับ 0206 เข้ามาเลย จะได้ถ่ายรูปรวมกัน”

 

 

            พี่ตั้มกวักมือเรียกสายรหัสของตัวเองให้มายืนตรงซุ้มดอกไม้รวมกับสายรหัส 0062  อาทิตย์เลยต้องเดินเข้าไปร่วมด้วย แต่ด้วยปริมาณคนเกือบสิบคน ทำให้ช่างภาพต้องพยายามบีบให้แคบลงในเฟรม

 

 

            “ทุกคนขยับเข้าไปชิด ๆ กันหน่อยครับ”

 

 

            อาทิตย์ก้าวเท้าเขยิบขึ้นหน้าอีกก้าว ก่อนเขาจะรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากทางด้านซ้าย จนต้องเผลอหันไปมอง แล้วก็แทบจะนิ่งงันไปทันใด เมื่อพบว่าคนที่อยู่ใกล้เขานั้นเป็นใคร ซึ่งคนคนนั้นก็คล้ายเพิ่งจะรู้สึกตัวในตำแหน่งยืนของตัวเอง ดวงตาของก้องภพชะงักไปชั่วครู่ แล้วจึงเบนหลบมองตรงไปด้านหน้าด้วยความเฉยชา ทันทีที่ได้ยินเสียงคนถือกล้องสั่ง

           

            “พร้อมแล้วยิ้มกว้าง ๆ นะครับ ...สาม..สอง..หนึ่ง..”

 

 

อาทิตย์พยายามยิ้มให้กับกล้อง แต่เขาไม่รู้ว่าทำไม ยิ้มของเขาดูออกแรงฝืนแปลก ๆ แม้จะถูกถ่ายกี่รูปต่อกี่รูป ก็มีเพียงแค่ใบหน้าที่ร่วมยินดี ทว่าในใจมันช่างตรงกันข้าม เพราะความรู้สึกเดิม ๆ ที่พยายามจะลืม มันเริ่มหวนกลับขึ้นมาใหม่

 


 

...ความรู้สึกห่างไกล แม้ใครอีกคนจะยืนอยู่ข้างกายกัน

 



 

“โอเค เรียบร้อยแล้วครับ”

 
 

สัญญาณสิ้นสุดลง พร้อมการขยับตัวถอยห่างของคนยืน หากเพียงแค่กลิ่นน้ำหอมที่จางลง และแผ่นหลังซึ่งหมุนตัวเตรียมก้าวออกไป มันกลับสร้างทั้งความว่างเปล่า และความเปลี่ยวเหงาถาโถมในใจ

 

 

...มากมายเกินจะทนไหว

 


 

“ก้องภพ”

 
 

            กว่าจะรู้ตัวอีกที อาทิตย์ก็เผลอเอื้อมมือไปดึงเสื้อสูทของคนด้านหน้ารั้งเอาไว้ แต่พอนึกขึ้นได้ก็ต้องรีบปล่อย ทว่าเหมือนจะสายไป เมื่อคนถูกเรียกหันกลับมามองอย่างแปลกใจ พลางขานรับ

           

            “ครับ”

 

 

คนไม่ทันเตรียมตัวกำลังเผชิญหน้ากับก้องภพที่กำลังรอฟัง เขาเลยต้องพยายามหาเรื่องถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

 

 

“เออ...คือ...คุณสบายดีมั้ย”

 

 

เป็นการเลือกคำถามที่โคตรจะงี่เง่าสำหรับอาทิตย์ แต่ในนาทีนั้นเขานึกอะไรไม่ออกว่าจะเริ่มต้นคุยกันแบบไหน หากคนฟังก็พยักหน้าตอบกลับมาสั้น ๆ

 

 

“ครับ”

 
 

“เหรอ...เออ...แล้ว...คือ...งานวันนี้สวยดีเนอะ คุณว่ามั้ย”

 
 

“ครับ”

 
 

“แต่เออ...แบบ...ธีมงานสีแดงหาเสื้อยากเนอะ ผมเลยหามาได้แค่ไทด์เอง ฮ่ะฮ่ะ”

 

 

น้ำเสียงหัวเราะแห้ง ๆ สุดแสนจะเฝื่อน และท่าทีไม่เป็นธรรมชาติของเขาคงทำให้คู่สนทนาซึ่งมองอยู่นานจับทางได้ จนเผลอถอนหายใจเบา ๆ

 

 

“พี่อาทิตย์ครับ ผมรู้ว่ามันคงลำบากใจ แต่ถ้าพี่กำลังฝืนอยู่ ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ครับ”

 

 

ประโยคที่ถูกเอ่ย เรียกให้อาทิตย์ต้องเงยหน้าสบดวงตาของก้องภพ ซึ่งมองตรงมาโดยไม่หลบเช่นทุกครั้ง และทำให้เขาเพิ่งจะได้เห็นแววตาคู่นั้นชัดเจนเป็นครั้งแรก

 
 

....มันไม่ใช่แววตาที่เฉยชา แต่มันซ่อนทั้งความอ่อนล้า ความน้อยใจ และความปวดร้าวลึกเอาไว้ข้างใน เช่นเดียวกับน้ำเสียงพึมพำเหตุผลเหมือนจะกระซิบ ทว่าช่างดังสะท้อนในความรู้สึก

 

 

 

“เพราะยิ่งพี่ทำแบบนี้ มันจะยิ่งเหมือนพี่ให้ความหวังผม”

 


 

            ถ้อยคำทิ้งไว้เพียงเท่านั้น ก่อนอีกฝ่ายจะหมุนตัวหันหลังเดินจากไป โดยไม่มีคำรั้งใด ๆ จากปากของอาทิตย์อีก

 
 

            ...ไม่ใช่ไม่อยากจะรั้ง แต่เขาไม่มีเหตุผลพอที่จะรั้ง ก็เพราะเขาเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่า เขาไม่ได้เป็นคนเดียวที่รู้สึก หากก้องภพเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

 

...ต่างทั้งอึดอัดทรมานและเจ็บร้าว ...ในความไม่ชัดเจนระหว่างกัน

 

 


 

“เฮ้ย! อาทิตย์มายืนทำไรตรงนี้วะ เข้าไปนั่งข้างในได้แล้ว”

 
 

เสียงไอ้น็อตเดินมาตามคนเหม่อให้เข้าไปข้างในห้องจัดงาน ก้องภพหายไปแล้ว เหลือแค่เขาซึ่งเดินตามเพื่อนไปเงียบ ๆ นั่งลงตรงโต๊ะจีนที่จัดไว้สำหรับกลุ่มเขาบริเวณไม่ไกลจากเวที โดยมีอาหารต่าง ๆ ทยอยมาเสิร์ฟเป็นออเดิร์ฟ และเพียงไม่นานพิธีการจริงก็เริ่มต้น

 
 

วิดีโอพรีเซนต์เปิดตัวคู่บ่าวสาวถูกฉายขึ้นเรียกความหวาน ตามมาด้วยเจ้าบ่าวและเจ้าสาวตัวจริงเดินจากหน้าประตูขึ้นมาบนเวที แล้วถึงค่อยเป็นพิธีคล้องพวงมาลัยจากเจ้าภาพและพ่อแม่ เพื่อเป็นการอวยพรให้ได้มีชีวิตคู่ที่ยืนยาว ก่อนพิธีกรจะทำการสัมภาษณ์พูดคุยถึงความเป็นมาของบ่าวสาว

 

 

“ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมาก่อนใช่มั้ยคะ แล้วไปตกหลุมรักกันได้ยังไงคะเนี่ย”

 
 

“ตอนนั้นผมเป็นเฮดว้ากครับ ส่วนฝนเป็นเฮดฝ่ายพยาบาล ผมว้ากน้องหนักเลยมีน้องเป็นลมเยอะ ฝนก็คอยดุผมตลอดว่าอย่าแกล้งน้องแรง ๆ พยาบาลจะดูแลกันไม่ทัน แล้วถ้ามันหนักกว่านี้ฝนจะเอาไปฟ้องอธิการบดี คิดดูสิครับ...สมัครใจมาเป็นหน่วยพยาบาลเอง แต่จะเอาความลับทางราชการไปขาย ผมก็ไม่ยอม เลยทะเลาะกันไปมา”

 

 

เรื่องจากปากของเฮียตั้มนี้ มีพยานยืนยันหลายฝ่าย ยิ่งกับรุ่นของอาทิตย์ที่เป็นเด็กปีหนึ่งสมัยเฮียตั้มเป็นพี่ว้ากแล้ว ก็ยิ่งจำฝังใจว่าโดนรับน้องหนักกันจริง ๆ แต่ไอ้ที่เป็นลมไม่สบายบ่อย ๆ มีทั้งจริงทั้งแกล้ง เพราะจะได้เนียนพัก แถมยังถือโอกาสไปให้พี่ฝนพยาบาลคนสวยช่วยดูแล

 

 

“แต่ก็นั่นแหละครับ สุดท้ายไม่รู้ทำอีท่าไหน พอรู้ตัวอีกทีก็ขาดกันไม่ได้ไปแล้วล่ะครับ”

 

 

ประโยคปิดท้ายมาพร้อมกับการกุมมือกระชับของเจ้าบ่าวต่อเจ้าสาว เรียกความซาบซึ้งให้โอบล้อมระหว่างคนทั้งสอง ที่วันนี้ดำเนินความสัมพันธ์จากเพื่อน กลายเป็นคนรัก และสุดท้ายเป็นคู่ชีวิต

 

 

...มันช่างแตกต่างในความสัมพันธ์ของอาทิตย์และก้องภพ

 

 

อาทิตย์มองภาพบนเวทีด้วยความสะท้อนใจ

 
 

เขาเป็นเฮดว้ากปีสาม ก้องภพเป็นเด็กปีหนึ่ง ทั้งยังเป็นผู้ชายเหมือนกัน  แม้อยากจะเริ่มกลับไปคุยกันเหมือนเก่า ด้วยความสัมพันธ์แบบรุ่นพี่รุ่นน้อง  หากบางสิ่งมันดำเนินไปจนยากจะถอยหลังกลับ

 

 

...บางทีตอนนี้มันอาจจะสายเกินไปแล้ว

 


 

“ขอเชิญทุกคน ร่วมกันชนแก้วอวยพรเป็นเกียรติแก่เจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยค่ะ!

 
 

เสียงพิธีกรขัดจังหวะความคิดอันชวนหนักอึ้ง อาทิตย์จึงพยายามละความอึดอัด ปรับอารมณ์ของตัวเองให้ดึงความสนใจไปยังงานแต่ง เตรียมลุกขึ้นยกแก้วอวยพร แล้วก็เผลอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็มีของขวัญอวยพรจะให้เฮียตั้มเหมือนกัน เลยตั้งใจไว้ว่า หลังจบงานเขาค่อยเอาไปให้

 

 

ซึ่งกว่าบรรยากาศงานแต่งอันเต็มไปด้วยความชื่นมื่นและความสุขของเจ้าบ่าวเจ้าสาว จะสิ้นสุดก็ได้เวลาเกือบสามทุ่ม

 
 

แขกส่วนใหญ่เริ่มทยอยกันกลับไปบ้างแล้ว เหลือแค่กลุ่มเด็กวิศวะบางส่วนที่เตรียมตัวจะลา เลยเดินออกไปนอกซุ้มหาคู่บ่าวสาวที่ยืนส่งแขกอยู่ แต่กลับเห็นเจ้าสาวคนสวยยืนอยู่เพียงลำพังโดยไร้เงาของเจ้าบ่าว จนอาทิตย์ต้องถามถึง

 

 

“เจ๊ฝน เฮียตั้มไปไหนแล้วล่ะครับ”

 
 

“อ้อ ไปเข้าห้องน้ำน่ะ”

 

 

โชคดีที่ห้องน้ำอยู่ไม่ไกลจากบริเวณหน้าห้องจัดงานมากนัก เขาเลยเดินเข้าไปหา และบังเอิญเจอคนตามตัวกำลังล้างมือเสร็จพอดี ซึ่งพออีกฝ่ายเห็นเขาก็หันมาทัก

 

 

“อ้าว ไออุ่น”

 
 

“เฮียครับ ผมมีของจะให้เฮีย”

 

 

อาทิตย์พูดพลางยื่นซองชมพูส่งให้  ซึ่งคู่สนทนาก็มองงง ๆ ด้วยนึกว่าเป็นซองช่วยงาน แต่ก็ยังรับไปเปิด ทว่าข้างในนั้น ไม่มีอะไรอื่นนอกจากการ์ดใบสวยบรรจุคำอวยพรและคำขอบคุณที่คอยดูแล หากทุกประโยคล้วนเขียนมาจากใจ และคนอ่านก็สัมผัสมันได้ดี 

 

 

“ขอบใจว่ะ แต่ไม่อยากเชื่อว่าอย่างมึงจะให้การ์ด”

 

 

เจ้าบ่าวไม่วายพูดแซว เพราะมันดูกุ๊กกิ๊กไม่เข้ากับบุคลิกของน้องรหัสที่ตัวเองเคยรู้จักแม้แต่น้อย และอาทิตย์เองก็ยอมรับออกมาง่ายๆ 

 

 

“ผมไม่รู้จะเลือกอะไรเป็นของขวัญ แต่มีคนบอกว่าถ้าให้เป็นการ์ดมันดูโรแมนติกดี”

 
 

“ห่ะ! โรแมนติก สาวที่ไหนบอกมาวะ เดี๋ยวนี้แอบมีกิ๊กเหรอ พัฒนานะมึง”

 
 

“ไม่หรอกเฮีย คือ...ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่า ตกลงระหว่างผมกับเขามันเป็นยังไง”

 


 

ท้ายประโยคถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงหม่นลง จนคนฟังเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าคนตรงข้ามเหมือนมีปัญหาหนักใจอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันจะซัก คู่สนทนากลับเป็นฝ่ายชิงพูดก่อน

 

 

“เฮีย ผมถามไรเฮียหน่อย เวลาเฮียอยู่กับเจ๊ฝน เฮียมีความสุขมั้ย”

 
 

“เอ้า ก็ต้องมีสิวะ! มึงจะถามทำไม”

 
 

“ก็ผมเคยได้ยินว่าเวลาที่เราอยู่กับคนที่ใช่ เราจะรู้สบายใจ มีความสุข แต่ถ้าเราอยู่กับใครแล้วเราอึดอัด ทรมาน แสดงว่าเขาเป็นคนที่ไม่ใช่ของเรา ถูกมั้ยเฮีย”

 


 

ตรรกะที่ได้ยิน ทำเอาคนฟังเริ่มเข้าใจในอะไรบางอย่างได้  ตั้มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนไปพูดด้วยน้ำเสียงโทนซีเรียสจริงจัง ตั้งท่าเหมือนตอนสอนฝึกรุ่นน้องให้เป็นเฮดว้าก ผิดก็แต่ครั้งนี้เขากำลังสอนประสบการณ์ชีวิต

 

 

“ไออุ่น..มึงฟังกูดีๆ  นะ เวลากูอยู่กับฝนไม่ใช่ว่ากูจะมีความสุขอย่างเดียว กูทะเลาะกับฝนบ่อยจะตายไป เชื่อมั้ย...เมื่อเช้ากูยังทะเลาะกับเขาเรื่องเค้กงานแต่งเลย  ตอนกูคบกับฝนกูผ่านมันมาหมดแล้ว ไอ้อารมณ์หงุดหงิด โมโห ดีใจ เสียใจ  แล้วกูก็รู้ว่าต่อไปหลังจากนี้ก็ต้องเจออีก  แต่กูก็ยังเลือกจะอยู่กับเขา  มึงรู้มั้ยเพราะอะไร..”

 

 

อาทิตย์ส่ายหน้าแทนคำตอบ เฮียตั้มยิ้มบาง ก่อนเอ่ยคำเฉลยที่ร่วงหล่นลงในหัวใจของคนฟัง

 


 

“...เพราะกูไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อน ฝนคือคนเดียวที่ทำให้กูเป็นในแบบที่กูไม่เคยเป็น”

 


 

'คนที่ทำให้เป็นในสิ่งที่ไม่เคยได้เป็น'

 
 

...คนที่ทำให้รู้สึกดีที่มาคอยดูแลกัน

...คนที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจเวลาอยู่ข้าง ๆ

....คนที่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดยามเฉยชา

...คนที่ทำให้เข้าต้องเสียน้ำตาเมื่อคิดจะว่าสูญเสียกันไป

 


 

 สำหรับเขา คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว...

 

 

...ก้องภพคือคนคนนั้น

 

 


 

ทว่าแม้จะได้ฟังเหตุผล แต่เขาก็ยังมีบางอย่างที่ยังค้างคาใจ จนต้องถามออกไปอย่างสับสน

 

 

“แต่...เฮียจะแน่ใจได้ยังไงครับ ถ้าเกิดต่อไปความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเขามันไม่เหมือนเดิมจะทำยังไง”

 
 

“แล้วตอนนี้ความสัมพันธ์ของมึงกับเขามันเหมือนเดิมเหรอวะ”

 

 

คำตอกกลับทำเอาอาทิตย์ปิดปากเงียบสนิท

 

 

...ก็เพราะรู้ว่ามันไม่เหมือน ยิ่งสิ่งที่แสดงให้เห็นระหว่างกันในวันนี้ของเขากับก้องภพ มันก็แน่ชัดแล้วว่า แม้เขาจะพยายามกลับไปเริ่มต้นมากแค่ไหน แต่ความสัมพันธ์ของเขาสองคนไม่มีทางหวนกลับคืนมาในบรรยากาศเหมือนวันเก่า ๆ ได้อีก  ซึ่งก็ตรงกับที่เฮียตั้มพูดอธิบาย

 

 

“คนเรานะเว้ยไออุ่น...พอมันเกิดความรู้สึกบางอย่างแล้วมันยากนะที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม มีทางเดียวคือต้องอาศัยเวลา แต่มึงจะยอมให้เวลาผ่านไปโดยที่มึงไม่ได้ทำอะไรเลย หรือมึงจะยอมเอาเวลาตรงนั้นมาทำในสิ่งที่ใจมึงอยากทำกันวะ มึงไปทบทวนดูดี ๆ แล้วกัน....เดี๋ยวกูต้องไปส่งแขกแล้ว โชคดีนะเว้ย”

 

 

คนพูดให้กำลังใจตบบ่ารุ่นน้องปิดท้าย ก่อนตั้งท่าจะเดินออกไปจากห้องน้ำ แต่ยังไม่ทันก้าวเท้าไปไหนก็ถูกเรียกไว้

 

 

“เดี๋ยวครับเฮีย”

 
 

“วะ! อะไรอีก”

 

 

เจ้าบ่าวหันมาหาอย่างชักจะเริ่มหงุดหงิดในอาการขี้สงสัยของรุ่นน้อง เพราะตัวเองก็กำลังรีบ แต่ก็ยังอุตส่าห์หยุดยืนฟังคำถามเป็นครั้งที่สาม

 

 

“แล้วตกลงที่ผมรู้สึกกับเขามันคืออะไรครับ”

 
 

“มาถามกู กูจะไปรู้เร๊อะ!  มึงคิดเอาเองสิวะ  แต่อย่าใช้สมอง ใช้ใจมึงคิด แต่ถ้ามึงนึกอะไรไม่ออกแล้วก็ช่างแม่ง อยากจะทำอะไรก็ทำไปเหอะ! ...มึงเป็นถึงเฮดว้ากนะ กล้า ๆ หน่อยดิวะ อย่าให้เสียชื่อ!

 


ถ้อยคำย้ำเตือนสถานะของตัวเองฝากไว้ให้เฮดว้าก ก่อนเจ้าบ่าวจะเดินออกไปจากห้องน้ำ เหลือแค่เพียงอาทิตย์กับความเงียบ

 



 

...ความเงียบ ...ที่เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองดังก้อง

 



 

อาทิตย์กำหมัดแน่น แล้วรีบผลุนผลันตัวเองออกมาจากห้องน้ำ ตรงมาหาเพื่อนซึ่งยืนรวมกลุ่มกันอยู่ โดยมีไอ้เปรมที่เห็นเป็นคนแรกตะโกนเรียก

 

 

“เฮ้ย! อาทิตย์ไปไหนมาวะ จะกลับกันแล้วนะ รอมึงคนเดียวเนี่ย”

 
 

“พวกเด็กปีหนึ่งอยู่ไหน”

 
 

“เด็กปีหนึ่งอะไรวะ?”

 

 

เปรมขมวดคิ้วงงกับคำถามและท่าทางรีบร้อนของเพื่อน แต่น็อตซึ่งยืนอยู่ข้างๆ กลับเป็นฝ่ายตอบแทนเหมือนเดาได้ว่าหมายถึงใคร

 

 

“ถ้าก้องภพ เพิ่งออกไปเมื่อกี๊ คงรอรถอยู่หน้าโรงแรมมั้ง”

 
 

“เออ ขอบใจ”

 

 

อาทิตย์พูดสั้น ๆ พลางตั้งท่าเตรียมจะวิ่งไปตามทิศทางนั้น จนเปรมที่ยังจับต้นชนปลายไม่ได้ในสถานการณ์ต้องถามซ้ำอีกรอบ

 

 

“อ้าว...แล้วตกลงจะกลับกันป่ะเนี่ย”

 
 

            “มึงกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวกูกลับเอง!

 

 

คนเร่งฝีเท้าตะโกนตอบตามหลัง ปล่อยเพื่อนเอาไว้โดยไม่สนใจ เพราะสิ่งที่เขาต้องทำเพียงอย่างเดียวคือ การวิ่ง.... วิ่งเพื่อให้ทัน.... 

 

 


 

ด้วยนับจากนาทีนี้เขาตัดสินใจแล้ว...

 

 



 

...เขาจะเลือกทำตามหัวใจของตัวเอง

 

 



 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 
 

TBC

 

 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 436 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14120 Londar (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 02:27

    อ่านนิยายแล้วได้รู้ความรู้สึกตัวละครมากขึ้น เข้าใจความรู้สึกพี่อาทิตย์มากขึ้นอีก ดีใจที่จะได้ทำตามหัวใจแล้วใช่ไหมพี่อาทิตย์ >_____<

    #14,120
    0
  2. #13881 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 03:44
    คำพูดหลายๆคำพูดในเรื่องนี้ สอนอะำรเราหลายๆอย่าง นั่นเป็นเสน่ห์อย่างนึงของเรื่องนี้
    #13,881
    0
  3. #13840 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 19:45
    จะสมหวังละใช่มั้ยยยย
    #13,840
    0
  4. #13686 มูตี้ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 18:57
    ^______^
    #13,686
    0
  5. #13522 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 14:32
    รีบไปเลยพี่อาทิตย์ ทำตามหัวใจให้ไว เร็วววววว
    #13,522
    1
    • #13522-1 ยูคิ (จากตอนที่ 30)
      25 กันยายน 2559 / 20:07
      อย่าลืมไวไวด้วย
      #13522-1
  6. #13501 poonpunnisa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 13:17
    ชอบมากเลยค่ะ...ดูในซีรี่ย์ก็ฟิ๊นฟิน...แต่อ่านในนิยายฟินกว่า
    #13,501
    0
  7. #13400 a_liew (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 16:22
    มาช้ายังดีกว่าไม่มา ไปค่ะพี่อาทิตย์ ลุยยยยยย!!!!

    อย่าให้เสียชื่อ เป็นเฮดว๊ากกกกก ต้องรุกให้สุดดดดด #หื้มมมมมมม
    #13,400
    0
  8. #13392 pim.' (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 11:18
    โอ้ยยย วิ่งเลยอาทิตย์วิ่งงงง
    #13,392
    0
  9. #13296 dark chocolate (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 23:06
    ไปเลยค่ะ ไปทำตามหัวใจของคุณ อย่าไปทนให้มันปวดกว่านี้เลยที่รัก
    #13,296
    0
  10. #13182 ULTARJIRAPAT (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 20:55
    อาทิตย์ เร็วค่ะลูกกกก
    #13,182
    0
  11. #13167 phirayajungkook (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 21:09
    จะแฮปปี้แระใช่มั้ย
    #13,167
    0
  12. #13109 Friendship_Lee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:23
    เย้ พี่อาทิตย์ทำตามหัวใจตัวเอง
    #13,109
    0
  13. #13018 AutumnPloy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 20:50
    ฮรืออออออ เราปวดใจแล้ววว พี่อาทิตย์รีบไปหาน้องเร็วๆ อย่าให้น้องเข้าใจผิดไปคนเดียวอีกนะ พี่อาทิตย์ต้องสู้นะ ต้องฉุดน้องมาให้ได้นะ #ห้ะ
    #13,018
    0
  14. #13009 ผ้าห่มน้อยสีชมพู (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 18:04
    รู้ว่าฝืนแต่ต้องทำ เพราะอยากคุยกับเขา 'ก้องภพ' #อาทิตย์ไม่ได้กล่าว 5555
    #13,009
    0
  15. #12942 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 16:07
    รู้สักทีนะ พยายามเข้าพี่ สู้ๆ
    #12,942
    0
  16. #12826 lovelove_empty (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 22:32
    ง่ออออ คิดได้แล้วใช่ไหมมม ขอให้ืันน๊าทา
    #12,826
    0
  17. #12767 Mini'ELFs (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 01:10
    โอ้โห~ คิดได้ปุ๊บทำเลย อะไรจะหุนหันพันแล่นขนาดน้าานนนนคะพี่อาทิตย์
    #12,767
    0
  18. #12640 สพัจน์บ็อบ. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 01:58
    เสียงหัวใจดังก้อง ของพี่อาทิตย์คือดังออกมาว่ามีแต่ก้องภพใช่ไหมคะะ แค่นี้เราก็จะหยอดค่ะ ตอนต่อไปจะแฮปปี้แล้ว ><
    #12,640
    0
  19. #12600 oum30944 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 19:10
    ง่อววววววว ทำดีแล้วค่ะ ทำต่อไป ><
    #12,600
    0
  20. #12574 wslloogpa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 22:01
    เอาเลยๆๆๆ เต็มที่กับชีวิตพี่
    #12,574
    0
  21. #12573 wslloogpa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 22:01
    เอาเลยๆๆๆๆๆๆ
    #12,573
    0
  22. #12533 fairy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 23:19
    อ๊ายยยย เอาแล่ววว จัดเลยค่าาพี่
    #12,533
    0
  23. #12469 ; แอเรียสศูนย์สาม.† (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 14:31
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด! จัดไปค่าาาาา!! >0<~
    #12,469
    0
  24. #12399 kan947 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:39
    เอาเลยยยยยยยย
    #12,399
    0
  25. #12362 gene_pa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:45
    กรี๊ดๆๆจ้า งานมีเฮ 
    เฮียตั้นพูดได้โดนใจมากกก 
    รักพี่น็อต พี่รู้ใช่ไหม
    #12,362
    0