SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 25 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 22 : ไม่ควรสบตาพี่ว้ากโดยตรง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153,553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 402 ครั้ง
    7 ต.ค. 56

 

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง







กฏของปีหนึ่งข้อที่  22  :  ไม่ควรสบตาพี่ว้ากโดยตรง

 

 

           




            “...0062 ...0062 ...”

 



 

...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

 

 

อาทิตย์คิ้วกระตุก ก่อนมือจะกระตุกตามไปตบหลังอีกฝ่ายดังป๊าบ ตะโกนชื่อดังลั่น

 



 

“ไอ้ก้องภพ!!

 

 

            “โอย!

 


 

            ...นั่นแหละ คนใจลอยถึงได้สะดุ้งรู้สึกตัว แล้วค่อยหันมาทำหน้าเล่อล่า ถามคนลอบทำร้ายด้วยท่าทีงง ๆ

 

 

“มีอะไรเหรอครับพี่อาทิตย์”

 

 

...ดูมัน...ยังมีหน้ามาพูดอีก ตั้งแต่เขาซื้อการ์ดวันแต่งงานเสร็จกลับมา ก็เห็นมันเดินเงียบไม่พูดไม่จา มัวแต่ทำหน้าเครียดเหมือนคนแบกโลกเอาไว้ เขาอุตส่าห์เรียกชื่อไปตั้งหลายครั้ง ก็ดันทำเป็นไม่ได้ยินอีก  เขาไม่รู้หรอกนะ ว่าสาเหตุมันเป็นเพราะเขาหรือเป็นเพราะใคร  แต่บรรยากาศอึมครึมแบบนี้ให้เดินต่อไปด้วยก็ชักจะเริ่มหงุดหงิด สู้แยกย้ายกลับไปเลย  ดีกว่ามาเสียเวลาทั้งสองคนเปล่า ๆ

 

 

“ถ้าคุณเสร็จธุระอยากกลับก็กลับไปซะ ไม่ต้องมาทำหน้านอยน์เดินข้างผมหรอก”

 

 

ถ้อยคำบ่นไปตามใจคิดของอาทิตย์ หากกลับสะกิดให้คนแสดงสีหน้าเพิ่งรู้สึกตัว

 

 

ก้องภพยอมรับว่าเขาเผลอใจลอย ก็เพราะมีหลายเรื่องกำลังวนเวียนอยู่ในหัว  โดยเฉพาะเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ระหว่างเขาซื้อของ แล้วบังเอิญเจอพี่น้ำตาล คนที่พี่อาทิตย์เคยแอบชอบ ถึงแม้พี่อาทิตย์จะบอกว่ามันจบไปนานแล้ว แต่เขาก็ยังเก็บเอามาคิดมากปะปนกับความรู้สึกของตัวเองจนอึดอัดสับสน

 

 

หากความจริงพวกนี้ขืนบอกออกไป พี่อาทิตย์คงไม่ใช่แค่เดินหนีไม่รับฟังเหมือนคราวแรก แต่เขาคงต้องได้โดนโกรธหนักกว่าเดิมแน่ ๆ  แล้วเรื่องมันจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ เขาไม่อยากจะชวนทะเลาะกับพี่อาทิตย์อีกแล้ว เลยจึงตัดสินใจโกหกตอบไปเลี่ยง ๆ

 

 

“เปล่าครับ ผมไม่ได้อยากกลับหรอกครับ เออ...ผมแค่...แค่หิวน่ะครับ”

 

 

และก็ได้ผลเมื่ออาทิตย์ชะงัก เหลือบมองนาฬิกาซึ่งเข็มเวลาเดินผ่านไปจนเที่ยงครึ่งแล้ว ...โธ่...ก็นึกว่ามีเรื่องอะไร เห็นไอ้ 0062 ทำหน้าบึ้ง ที่แท้ก็แค่หงุดหงิดโมโหหิวนี่เอง เขาเลยลดความหงุดหงิดในอารมณ์ แล้วเปลี่ยนเป็นเรื่องถาม

 

 

“อ้าว...แล้วทำไมไม่บอก คุณอยากกินอะไรล่ะ”

 

 

“อะไรก็ได้ครับ พี่อาทิตย์ล่ะครับอยากกินอะไร”

 

 

คำย้อนกลับทำให้อาทิตย์กวาดตามองโซนร้านอาหารในห้าง ซึ่งมีร้านอาหารญี่ปุ่นยึดครองไปแถบหนึ่ง ที่เหลือก็พวกอาหารจานเดียว ฟาสต์ฟู้ดส์  รสชาติก็งั้น ๆ ไม่เห็นมีอะไรแปลกใหม่น่าสนใจ แถมราคายังโคตรแพงไม่คุ้มค่า สู้ร้านขายอาหารข้างทางบางร้านไม่ได้  คนคิดเปรียบเทียบเลยตัดสินใจลองเสนอไอเดียขึ้นมา

 

 

“เออ ผมรู้จักร้านก๋วยเตี๋ยวอร่อยอยู่ร้านหนึ่ง แต่ต้องนั่งรถเลยจากตรงนี้ไปหน่อยนะ จะไปมั้ย”

 

 

“ไปครับ”

 

 

คนตอบพยักหน้ารับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ...จริง ๆ จะเป็นร้านไหนก็ได้ เพราะเขาไม่ได้หิวอะไรมากมาย แต่ถ้าพี่อาทิตย์เป็นคนออกปากชวน เขาก็พร้อมจะยอมไป อีกอย่างเขาก็กินอาหารในห้างเบื่อแล้วเหมือนกัน

 

 

ก้องภพจึงหิ้วถุงใส่กล่องของขวัญก้าวตามพี่อาทิตย์ ซึ่งนำออกไปนอกห้างเพื่อยืนรอรถเมล์ เพียงไม่นานรถประจำทางแบบไม่ปรับอากาศก็มาจอด เขาสองคนก้าวขึ้นรถ นั่งเลยห่างจากห้างไปเพียงแค่สามป้ายก็ลง ก่อนคนชวนจะสาวเท้าเข้าไปในซอย แล้วหยุดตรงหน้าร้านขายก๋วยเตี๋ยวเล็ก ๆ หากมีคนนั่งและยืนรอคิวกันอยู่ค่อนข้างหนาตา เป็นการการันตีว่าน่าจะอร่อยสมกับที่พี่อาทิตย์เคยบอกไว้ แต่ยังโชคดีที่พวกเขาพอแทรกหาโต๊ะว่างนั่งได้สองคน  

 

 

ก้องภพเหลือบมองเมนูที่เขียนติดป้ายไว้ข้างผนัง ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเมนูก๋วยเตี๋ยว บะหมี่ แยกเป็นธรรมดาและพิเศษ พร้อมราคาติดเอาไว้  ก่อนเด็กเสิร์ฟในร้านจะเดินมาจดเมนู ซึ่งอาทิตย์ก็ร้องบอกรายการเป็นคนแรกอย่างรวดเร็ว

 

 

“พี่ครับ ผมเอาบะหมี่ต้มยำหมูตุ๋นพิเศษนะครับ คุณล่ะจะกินไร”

 

 

“ผมเอาเส้นเล็กน้ำใสลูกชิ้นล่ะกันครับ”

 

 

            ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า แต่ก้องภพรู้สึกว่าพี่อาทิตย์เลิกคิ้วแปลก ๆ ในเมนูที่เขาสั่ง คล้ายจะแอบกลั้นขำในใจ หากเจ้าตัวก็เปลี่ยนไปสั่งน้ำเปล่าสองแก้วเป็นออเดอร์ปิดท้าย แล้วรอคอยให้ก๋วยเตี๋ยวสองชามมาเสิร์ฟ ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นาน

 

 

            ก้องภพหยิบตะเกียบกับช้อนเตรียมจัดการเส้นเล็กน้ำใสลูกชิ้นส่งกลิ่นควันหอมฉุย ทว่าไม่ทันที่ช้อนจะแตะน้ำซุป เสียงคนตรงข้ามกับรีบแทรกเอ่ยขัดจัดหวะ

 

 

“อ่ะ เดี๋ยวก่อน ชามนี้ของคุณต่างหาก”

 

 

คำห้ามมาพร้อมกับมือของอีกฝ่ายดึงชามเส้นเล็กน้ำใสออก แล้วเลื่อนสลับเป็นบะหมี่ต้มยำหมูตุ๋นมาแทน  จนคนถูกเปลี่ยนเมนูต้องรีบเงยหน้าขึ้นมาท้วง

 

 

“พี่อาทิตย์จะแกล้งผมอีกแล้วเหรอครับ”

 

 

ถามออกไปแบบนั้น ก็เพราะเหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นมาก่อน ในตอนที่เฮดว้ากแกล้งเปลี่ยนจานข้าวไข่เจียวหมูสับที่เขาสั่ง เป็นผัดกระเพราแล้วใส่พริกเผ็ด ๆ มาให้แดงเถือกทั้งจาน แล้วยังบังคับให้เขากินให้หมดเป็นการสำนึกบุญคุณข้าว จนบวมแสบไปทั้งปาก  

 

 

มาคราวนี้ เขาเลยแอบระแวงสงสัยเป็นธรรมดา ด้วยกลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก นี่อย่าบอกนะว่าพี่อาทิตย์จะสั่งให้เขาท่องบทสวดมนต์ก่อนกินข้าวกลางร้านก๋วยเตี๋ยวด้วย

 
 

ทว่า เจ้าตัวกลับเพียงทำหน้าเฉไฉ รีบแก้ตัวปฏิเสธ

 

 

“ใครว่าผมแกล้ง ผมแค่อยากให้คุณลองชิมดู ต้มยำหมูตุ๋นเจ้านี้อร่อยนะ หรือคุณไม่เชื่อผม”

 

 

ประโยคกึ่งท้าทายปิดคำเถียงของก้องภพ  เขาก้มมองชามบะหมี่ต้มยำที่มีพริกลอยฟ่องอยู่ในน้ำซุป เขาแน่ใจว่าพี่อาทิตย์รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่กินเผ็ด  แต่ที่ไม่รู้คืออีกฝ่ายจะนึกสนุกอะไร

 

 

หากสุดท้ายเขาก็ต้องยอมทำตาม ตักน้ำซุปในชามต้มยำเข้าปาก ก่อนจะค่อย ๆ กลั้นใจชิมเตรียมรับกับความเผ็ดร้อน

 

 

แต่น่าแปลกที่รสชาติสัมผัสติดลิ้นนั้นตรงข้าม รสชาติของมันไม่เผ็ดจี๊ดเหมือนสีที่เห็น กลับกลมกล่อมกำลังดีโดยไม่ได้ต้องปรุง ทั้งยังหอมหมูตุ๋นชิ้นโตพิเศษในชาม

 
 

ท่าทางประหลาดใจของเขาคงแสดงออกมาทางสีหน้าชัด จนคนที่สังเกตมองอยู่แล้วต้องถามความเห็นย้ำ

 


 

“เป็นไง อร่อยใช่มั้ย”

 
 

“ครับ แล้วทำไมพี่ถึงไม่บอกผมตั้งแต่แรกล่ะครับ”

 
 

“ก็ผมแค่อยากรู้ว่าปกติคุณสั่งอะไร แล้วดูดิ...สั่งมาได้ ...เส้นเล็กน้ำใส กินอะไรแม่งโคตรจืดชืดเลยว่ะ หึหึ”

 

 

เสียงหัวเราะในลำคอแบบปรามาศ ทำเอาคนถูกเยาะเย้ยหน้าเจื่อน ...สุดท้ายก็ไม่พ้นหาเรื่องแกล้งดูปฏิกิริยาเขาจนได้สินะ ที่เขาสั่งเส้นเล็กน้ำใสก็เพราะว่าชอบกินส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนก็อยากจะวัดว่าร้านนี้อร่อยจริงรึเปล่า เพราะรสชาติของก๋วยเตี๋ยวพื้นฐานก็ต้องดูกันที่เมนูเบสิคพื้น ๆ เนี่ยแหละ

 

 

แต่จะให้มาอธิบายยาวยืดก็ไม่รู้ว่าคนฟังจะเข้าใจมั้ย ดีไม่ดีเดี๋ยวจะหาว่าเขาคิดอะไรเป็นเด็กอีก เขาเลยตัดปัญหาด้วยการเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวออก เพื่อเปลี่ยนกับอีกคน พลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะเหนื่อยใจ

 

 

“งั้นพี่เอาของพี่คืนไปก็ได้ครับ”

 
 

“อะไร แค่นี้งอนเหรอคุณ ไม่ต้องหรอก คุณกินไปเถอะ หัดกินอะไรที่มันมีรสชาติบ้าง”

 

 

อาทิตย์แกล้งล้อ  ผลักชามที่เพิ่งเลื่อนออกมาไว้ตรงหน้าก้องภพอีกครั้ง พร้อมเอ่ยบทสนทนาต่อด้วยรอยยิ้ม


             ...มันเป็นทั้งรอยยิ้มและเหตุผลที่ทำให้ก้องภพต้องนิ่งอึ้ง

 


 

“อีกอย่าง...ชามนั้นผมตั้งใจสั่งมาให้คุณ”

 


 

จบคำ เจ้าตัวก็จัดการคีบเส้นเล็กน้ำใสของเขาใส่ปากโดยไม่พูดอะไร ปล่อยให้เขานั่งมองชามบะหมี่ต้มยำหมูตุ๋น ...ไม่ใช่ธรรมดาด้วย แต่เป็นแบบพิเศษ ชนิดเครื่องเยอะจนแทบมองไม่เห็นเส้น

 



 

...อีกแล้ว  ...พี่อาทิตย์ชอบทำแบบนี้อีกแล้ว

 

 

เขาเข้าใจว่ามันเป็นนิสัยของพี่อาทิตย์ที่ปากร้ายใจดี แต่ที่เขาไม่เข้าใจ คือ ทำไมพี่อาทิตย์จะต้องมาทำให้เห็นบ่อย ๆ  โดยเฉพาะกับตัวเขาเอง ถึงแม้จะไม่ชัดเจน หากเขาก็แสดงออกมาเสมอว่า เขาคิดอะไรเกินเลยกับพี่อาทิตย์ หรือพี่อาทิตย์จะไม่เฉลียวใจรึไง...

 


 

...สิ่งที่พี่ทำ รู้มั้ย...มันเหมือนให้ความหวังกัน

 


 

และที่น่าสับสนไปมากกว่านั้น เขายอมรับว่าเขารู้สึกดีกับความห่วงใยเล็ก ๆ ของพี่อาทิตย์ที่แฝงมาให้ แต่อีกใจเขาเองก็กลับรู้สึกแย่ เพราะนับวันเขาจะยิ่งถลำลึกจนถอนใจดึงออกมาไม่ขึ้น ทั้งที่เขาก็พยายามจะประคับความสัมพันธ์ และอยากให้มันค่อยเป็นค่อยไปช้า ๆ

 

 

ทว่า ตอนนี้กำแพงในใจของเขามันเริ่มทลายไปทีละน้อย พร้อมความรู้สึกที่นับวันมันจะยิ่งมีแต่จะมากขึ้น...มากขึ้น...

 




 

“...0062 ...0062...”

 

 

รหัสสัญญาณไร้ซึ่งการตอบรับ จนคนเรียกต้องเคาะตะเกียบลงในชามเบา ๆ

 

 

“เฮ้ย! ไอ้ก้องภพ เหม่ออะไรอีกแล้ววะ ไม่รีบกินล่ะเดี๋ยวก็อืดหรอก!

 

 

คนใจลอยจึงละความคิด มองพี่อาทิตย์ที่หยิบเถาเครื่องปรุงมาตักพริกใส่ชามก๋วยเตี๋ยวน้ำใส พลางขมวดคิ้วมองหน้าเขาดุ ๆ ด้วยความหงุดหงิด เขาจึงรีบก้มหน้าคีบเส้นบะหมี่ต้มยำของตัวเองเข้าปาก ปล่อยให้ความสับสนหายไปกับอากาศ และได้รสอร่อยพอจะช่วยคลายความหนักอึ้งในใจไปได้บ้าง

 

 

จวบจนกระทั่งหมดชาม พออิ่มกำลังดี พวกเขาสองคนเลยจ่ายเงินค่าก๋วยเตี๋ยว เดินออกมานอกร้านในเวลาบ่ายกว่า ๆ ซึ่งแดดก็ยังคงแรงชนิดไม่ปราณีปราศรัยต่อสภาพผิวหนัง อาทิตย์หยีตามองแดดจ้า ก่อนได้ยินเสียงถามความเห็นจากคนมาด้วยกัน

 

 

“พี่อาทิตย์อยากไปไหนต่อรึเปล่าครับ”

 
 

“ร้อนจะตายแบบนี้จะให้ไปไหนวะ”

 
 

“งั้นไปดูหนังกันมั้ยครับ ได้นั่งพัก มีแอร์เย็น ๆ ด้วย”

 

 

ก้องภพเสนอทางเลือกให้อีกคนพิจารณา ถึงจะต้องนั่งรถเมล์ย้อนกลับไปอีกสามป้าย กระนั้นก็ยังดีกว่ามาเดินท่อม ๆ กลางแดดเปรี้ยงให้เหงื่อออกเล่น เขาเลยพยักหน้าตกลง 

 

 

“เออ ก็ได้”

 

 

พวกเขาสองคนจึงพากันเดินออกนอกซอย มารอรถเมล์ เพื่อนั่งกลับไปห้างเหมือนเดิม โดยครั้งนี้มีเป้าหมายคือชั้นบนสุด ซึ่งถูกโรงหนังยึดครองพื้นที่ไปเกือบครึ่ง  ก่อนพวกเขาจะมาหยุดอ่านดูหน้าจอรายชื่อพร้อมเวลาที่หนังจะฉาย

 

 

“พี่อาทิตย์อยากดูเรื่องไหนรึเปล่าครับ”

 
 

“ไม่รู้ดิ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้ตามหนัง”

 

 

อาทิตย์ไหวไหล่บอกไปตามความจริง เพราะช่วงเทศกาลรับน้องที่ผ่านมาทำเอาแทบไม่มีเวลารับรู้ข่าวสารเรื่องอื่นเลย พอหมดรับน้องก็ต้องมาสู้รบกับการสอบกลางภาคอีก เพิ่งจะมีเวลาว่างพักผ่อนเป็นของตัวเองจริง ๆ ก็ไม่นานนี้  แต่โดยส่วนตัวเขาก็ดูหนังน้อยมากอยู่แล้ว เรื่องไหนที่ว่าดัง กระแสแรงหน่อยก็โหลดบิดดูเอา ไม่ก็ยืมแผ่นเพื่อน ส่วนใหญ่เขาจะถนัดอ่านแต่การ์ตูน เล่นเกมส์ ตีดอทมากกว่า

 

 

ซึ่งสิ่งเหล่านี้ตรงข้ามอย่างสิ้นเชิงกับคนข้างตัว ที่ตอบด้วยเสียงฉะฉาน พร้อมข้อมูลแน่นปึ้ก

 

 

“งั้นผมว่าเรื่องดีมั้ยครับ ทุนสร้างเป็นร้อยล้านเลยนะครับ ที่อเมริกาขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่งติดกันสองสัปดาห์แล้ว คำวิจารณ์ในเน็ตก็ค่อนข้างดีด้วย”

 

 

อาทิตย์มองตามมือของก้องภพที่ชี้ไปยังหนังแอ็คชั่นเรื่องหนึ่งที่กำลังฉายตัวอย่างอยู่พอดี บอกตามตรง เขาไม่รู้ว่ามันดังขนาดนั้นหรอก ชื่อหนังยังไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ แต่เห็นท่าทางกระตือรือร้นของอีกคนแล้ว เขาก็เลยตอบรับไปโดยไม่ขัดข้อง

 

 

“เอาตามที่คุณบอกก็ได้”

 
 

“งั้นพี่อาทิตย์รออยู่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปซื้อตั๋วมาให้”

 


ก้องภพพูดอาสา แล้วเดินลิ่วไปยืนต่อคิวซื้อตั๋ว ปล่อยให้เขาเดินหลบไปยืนรออยู่ไม่ไกล พลางกวาดตาสำรวจมองคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ก็มักจะมาเป็นคู่ ๆ ควงแขนกันกระหนุงกระหนิงเหมือนมาเดท เห็นแล้วก็นึกอิจฉาอยากมีบรรยากาศแบบนั้นบ้าง

 

 

แต่ความจริง ...มานึก ๆ ดูแล้ว  การที่เขามาเที่ยวสองคนกับก้องภพก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไร ตอนแรกคิดว่ามันจะใช้ข้ออ้างนี้ เพื่อหาเรื่องแกล้งเขาซะอีก  แต่พอมาเจอ มันก็เป็นแค่การมาเดินเที่ยวห้างธรรมดา ๆ ซื้อของ กินข้าว ดูหนัง ทำทุกอย่างคล้ายกับมาเดท ....เฮ้ย!  เขาคิดอะไรวะ เขาก็แค่ทำตามสัญญามาเป็นเพื่อนซื้อของให้ก้องภพเฉย ๆ  ไม่ได้มาดงมาเดทอะไรสักหน่อย!!

 

 

อาทิตย์สะบัดศีรษะไล่ความฟุ้งซ่าน คงเป็นเพราะไอ้ท่าทางบางอย่างของก้องภพนั่นแหละที่ทำให้เขาคิดมาก จนป่านนี้ก็ยังไม่กล้าถามว่า ตกลงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับก้องภพมันเป็นยังไง

 

 

...จากที่รู้จักกันมา ถึงแม้ก้องภพจะกวนตีนเขาอยู่บ้าง แต่ภาพรวมก็เป็นรุ่นน้องที่มีความรับผิดชอบคนหนึ่ง พี่เดียร์เองก็เคยมาคุยกับเขาทำนองว่า เล็งให้ก้องภพเป็นเฮดว้ากในรุ่นถัดไป เขาก็พอจะเห็นถึงศักยภาพของมันลาง ๆ เคยคิดไปว่าถ้ามันเลิกปีนเกลียว แล้วลองคุยกับเขาดี ๆ ก็คงเป็นรุ่นน้องที่น่าจะฝากความหวังไว้ได้

 
 

แต่พอยิ่งคุยกันมากขึ้นเท่าไร เขากลับยิ่งค้นพบถึงสิ่งที่แตกต่าง ทุก ๆ การกระทำที่ส่งผ่านมาจากก้องภพ ล้วนมีความรู้สึกพิเศษที่แฝงมามากเกินไปกว่าพี่น้อง  หลายครั้งที่เขาเคยคิดอยากจะถามให้มันชัดเจน แต่เขากลับเลือกเป็นฝ่ายหยุด แล้วปล่อยทุกอย่างไป โดยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 




             เพราะเขารู้...เรื่องบางเรื่องมันต้องอาศัยเวลา หากเร็วหรือช้าเกินไป
...มันอาจเป็นอันตรายต่อความสัมพันธ์

 




 

อาทิตย์หยุดความคิดของตัวเองไว้ เมื่อเห็นก้องภพเดินถือตั๋วหนังมาได้รอบที่กำลังจะเข้าฉายพอดี  

 

 

พวกเขาสองคนเลยรีบเดินเข้าโรง ปล่อยเวลาไปสองชั่วโมงครึ่งกับจอภาพยนตร์ และก็ดูเพลิน เพราะหนังสนุกสมคำร่ำลือจริง แม้จะออกมานอกโรงแล้ว อาทิตย์ก็ยังคุยฟุ้งถึงเรื่องฉากในหนังไม่หยุด

 

 

“ฉากระเบิดโคตรมันส์เลยว่ะ คุณว่ามั้ย แต่ตอนสุดท้ายจบยังไงไม่รู้ สรุปไอ้คนนั้นมันตายจริงรึเปล่า ผมดูแล้วงง ๆ”

 
 

            “ผมว่าไม่ตายหรอกครับ พี่อาทิตย์สังเกตฉากช่วงแรก ๆ สิครับ คำเฉลยมันอยู่ในนั้น ผู้กำกับคนนี้เขาชอบทิ้งปมไว้ตอนแรกของเรื่อง แล้วผมได้ยินมาว่าเขาจะสร้างภาคสองด้วย ตอนจบเขาก็เลยตั้งใจวางปริศนาเอาไว้ แต่ภาพเอฟเฟค์ตอนฉากระเบิดสวยจริง ๆ ครับ แต่ผมชอบซาวด์แทรกมากกว่า ร้องเข้ากับธีมเรื่องเลย ผมว่ายังไงก็ต้องออสการ์สักรางวัลแน่ครับ”

 
 

            คำวิจารณ์ยาวเหยียดจากก้องภพ ทำเอาคนดูหนังเอาสนุกไม่ได้วิเคราะห์เจาะลึก ต้องพูดชมอย่างนึกทึ่ง

 

 

“คุณรู้เรื่องหนังเยอะดีเนอะ”

 
 

“ผมชอบดูหนังน่ะครับ แล้วพี่อาทิตย์ชอบอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ”

 
 

“อืม ก็ไม่มีนะ”

 

 

คนถูกถามส่ายหัวพลางนึกถึงความสไตล์ชีวิตของตัวเอง ...เขาเป็นคนธรรมดา หน้าตาก็ธรรมดา ยิ่งเหลือบมองกระจกในห้างที่สะท้อนออกมาเปรียบเทียบกันคนเดินด้วยกันแล้ว ก็ยิ่งเห็นว่าเขาเริ่มจะออกไปในแนวทางทุเรศด้วยซ้ำ เพราะโดนรัศมีไอ้เดือนมหาลัยกลบทับจนหมด


           ...เฮ้ย!...นี่เขาปล่อยตัวเองให้โทรมยับเยินขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรวะ

 


 

“คุณจะกลับเลยมั้ย”

 

 

คำเปรยทำให้ก้องภพต้องรีบหันมอง พลางย้อนถามกลับอย่างตกใจ

 

 

“ทำไมครับ หรือพี่อาทิตย์จะกลับแล้ว”

 
 

“เปล่า ผมว่าจะไปตัดผมหน่อย คุณจะกลับไปก่อนก็ได้ ไม่ต้องรอ”

 

 

คนฟังแอบลอบถอนหายใจ พอได้ยินเหตุผล ...ไอ้เขาก็นึกว่าพี่อาทิตย์จะเบื่อเขาแล้วซะอีกเลยรีบกลับ ใจจริงเขาอยากจะอยู่คุยกับพี่อาทิตย์ให้นานกว่านี้อีกหน่อย ตอนนี้มันเพิ่งจะสี่โมงเย็นเอง ถ้าพี่อาทิตย์จะตัดผมอยากมากก็คงใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว

 

 

“ผมรอได้ครับ พี่อาทิตย์ก็ตัดในห้างนี้ไปเลยสิครับ”

 

 

            คำแนะนำทำให้อาทิตย์เริ่มลังเล  ร้านตัดผมในห้างมันราคาค่อนข้างสูงกว่าด้านนอก แต่ไหน ๆ เขาคงไม่อยากเสียเวลาหาร้านอื่นตัด อีกอย่างประชุมว้ากน้องก็ไม่จำเป็นแล้ว แถมเสาร์หน้าก็วันแต่งเฮียตั้มด้วย เขาคงต้องปรับลุคให้เกียรติไปงานเฮียหน่อย

 

 

            อาทิตย์เลยเลือกทำตามที่ก้องภพเสนอ เดินสุ่ม ๆ เลือกร้านที่ดูน่าเชื่อถือ วัดเอาจากจำนวนลูกค้าที่ค่อนข้างมาก ซึ่งเขาก็ได้รับการต้อนรับเข้าร้านอย่างดี ให้เข้าไปนั่งรอคิว พร้อมกับที่พนักงานหยิบหนังสือแบบทรงผมมาให้เลือกดู  เขารับมาเปิดผ่าน ๆ พลางถามความเห็นลอย ๆ




 

“คุณว่าผมตัดทรงไหนดี สกินเฮดดีมั้ย รำคาญผมยาวว่ะ อยากได้สั้น ๆ ไถเกรียนไปเลย”

 

 

ก้องภพเหลือบมองคนที่ดูมุ่งมั่นบอกความต้องการ  เขาอยากอ้าปากถามว่า ...จะดีเหรอครับที่จะตัดสกินเฮด เพราะมันดูไม่น่าจะเข้ากับบุคลิกของพี่อาทิตย์เลยสักนิด  แต่ยังไม่ทันบอก พี่พนักงานในร้านกลับเดินเข้ามาเรียก

 

 

“น้องคนไหนตัดผมคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ”

 

 

“คุณไปเดินเล่นแถวนี้ก่อนก็ได้ ไม่ต้องนั่งรอผมหรอก”

 

 

อาทิตย์พูดทิ้งท้าย ก่อนลุกเดินตามพนักงานไปยังเตียงสระผมด้านหลัง หากก้องภพไม่ได้ทำตามคำสั่ง เขายังคงนั่งรออยู่ที่เดิมไม่ได้ไปไหน ...ก็เพราะไม่รู้ว่าจะซื้ออะไร นอกจากของขวัญวันเกิดของหลานสาวที่ได้มาตั้งแต่เช้าแล้ว

 

 

ก้องภพจึงเลือกหยิบนิตยสารในร้านมาเปิดอ่านฆ่าเวลาไปเรื่อย ๆ ขณะรอพี่อาทิตย์ตัดผมจนเสร็จ เวลาผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงตามที่คิด เมื่อเขาได้ยินเสียงเรียกใกล้ตัวเบา ๆ

 



 

“ก้องภพ”

 

 

...คราวนี้เป็นชื่อ  ไม่ใช่เป็นรหัส 0062 เหมือนที่เคยได้ยิน  เขาเงยหน้ามองคนเรียก ก่อนสายตาของตัวเองจะถูกตรึงให้หยุดอยู่ที่ใครคนหนึ่ง รู้สึกทันทีว่าลมหายใจแทบหยุดหายไปในนาทีนั้น

 

 

...ผมยาวของพี่อาทิตย์ถูกตัดให้สั้นลงจนเห็นต้นคอชัด ด้านหน้าซอยไล่จากคิ้วลงมาเปิดใบหู เผยให้เห็นดวงตาคมชัดเจนกว่าเดิม ที่สำคัญหนวดที่พี่อาทิตย์เคยไว้จนเป็นสัญลักษณ์กลับหายไป เหลือเพียงแค่ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ยิ่งประกอบกับการแต่งตัวโดยภาพรวมแล้ว ทำให้เจ้าตัวดูอ่อนกว่าอายุจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นรุ่นพี่เขา

 

 

หากคนเปลี่ยนโฉมใหม่กลับแสดงท่าทีคล้ายไม่มั่นใจ  ยังคงใช้มือจับทรงผมของตัวเอง พลางถามความเห็น

 

 

“คุณว่ามันยาวไปมั้ย ผมอยากได้สั้นกว่านี้ แต่พี่เขาบอกว่ามันไม่เหมาะ”

 

 

อาทิตย์พยักเพยิดไปทางเจ๊สาวประเภทสองแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดที่คงเป็นช่างตัดผม ซึ่งกำลังเดินเอาเงินทอนค่าตัดผมมาให้ ก่อนจะรีบส่งเสียงดุปราม

 

 

 “ว๊ายยย!...อย่าไปจับมากสิค่ะคุณน้อง พี่อุตส่าห์เซตให้ซะงาม ทรงเกาหลีอินเทรนด์กำลังนิยมนะ แบบนี้ดูดีแล้วล่ะค่ะ ไม่เชื่อถามแฟนคุณน้องดูสิคะ”

 

 

ประโยคแรกก็ชมดีอยู่หรอก แต่ประโยคหลังทำเอาคนฟังสะดุ้ง ต้องรีบโวยวายแก้ไขความเข้าใจผิด

 

 

“เฮ้ย! ไม่ใช่ครับพี่ เขาเป็นรุ่นน้องผม”

 
 

“อุ๊ย! ขอโทษจ๊ะ ก็นึกว่าแฟนกัน เห็นมานั่งรอตั้งนาน แถมมองซะตาเยิ้มเชียว”

 

 

คำขอโทษไม่ได้ช่วยอะไร ซ้ำยังยิ่งตอกย้ำให้สถานการณ์ดูแปลก ๆ เข้าไปอีก อาทิตย์หันไปมองหน้าก้องภพ แต่อีกคนกลับแสร้งทำเป็นเบือนหลบ ทว่ายังไม่ทันมีใครพูดอะไรต่อ เสียงพนักงานในร้านกลับดังขึ้นตามตัว

 

 

“เจ๊แนนนี่! ลูกค้ามารอคิวแล้วค่า!

 

 

“จ้า ๆ ...งั้นเจ๊ไปก่อนนะคะ นี่บัตรสมาชิก..ไว้วันหลังอย่าลืมเรียกใช้บริการเจ๊อีกทั้งสองคนเลยนะ หล่อ ๆ แบบนี้เดี๋ยวเจ๊จัดพิเศษให้”

 

เจ๊แนนนี่ยื่นบัตรสมาชิกมาให้อาทิตย์ พร้อมส่งสายตาวาวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินไปรับลูกค้าต่อ ปล่อยให้พวกเขาสองคนเดินออกมานอกร้าน โดยอาทิตย์ก็ยังคงพะวงเผลอจับผมตัวเองอยู่เรื่อย 

 

 

...อันที่จริง เขามั่นใจว่าตัวเองตัดทรงไหนมาก็หล่อหมดนั่นแหละ แต่เขารู้สึกว่าทรงนี้มันยังยาวไป อุตส่าห์บอกให้เจ๊ไถข้างให้ดูเท่ห์ ๆ แนว ๆ แล้ว แต่เจ๊ก็ยังไม่ยอมอีก ซ้ำยังจะมาบริการโกนหนวดแถมให้ด้วย ไอ้โกนหนวดน่ะเขาไม่ว่าหรอก เพราะตั้งใจจะโกนทิ้งเร็ว ๆ  นี้อยู่แล้ว แต่ไอ้ทรงผมเนี่ยสิ มันโคตรจะขัดใจเขาสุด ๆ!

 

 

“ผมก็ยังคิดว่ามันยาวไปอยู่ดี หรือคุณว่าไง”

 

 

อาทิตย์อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาอีกครั้ง ซึ่งคนข้าง ๆ ก็พยายามพูดเหมือนกับที่เขาเคยได้ยินจากเจ๊แนนนี่

 

 

“ผมว่าดูดีแล้วนะครับ”

 

 

“เอาจริง ๆ ไม่ต้องชม ผมอยากรู้”

 

 

อาทิตย์หยุดเดินหันไปถามด้วยน้ำเสียงซีเรียส  ทำให้ก้องภพหยุดเดินบ้าง มองสำรวจคนข้างตัว พลางถอนหายใจ ก่อนบอกความจริงเบา ๆ

 

 

“ผมว่าแย่ครับ”


 

“ห่ะ! มันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

 

คนฟังรีบโวยวายถามอย่างตกใจ ...ถึงตัวเขาเองจะไม่ค่อยชอบ แต่เขาไม่คิดว่ามันจะดูเลวร้ายขนาดนั้น หากก้องภพกลับส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วเอ่ยถ้อยคำขยายความ

 


 

...ถ้อยคำที่มาพร้อมกับดวงตาทอประกายที่สบมองเขาโดยตรง





 

“ไม่ใช่ครับ ...ตัวผมเองต่างหากที่จะแย่”





 

...วินาทีนั้น อาทิตย์เข้าใจแล้วว่า ท่าทางที่เจ๊แนนนี่เคยบอกว่าก้องภพมองเขามันเป็นยังไง




              เขารีบหมุนตัวเดินนำหนี ไม่กล้าปริปากถามซ้ำเรื่องทรงผมของตัวเอง ได้แต่รีบจ้ำก้มหน้า รู้สึกถึงไอความร้อนแปลก ๆ และเสียงบางอย่างที่ดังก้องในอกข้างซ้าย




 

เขารู้...คำบางคำอันตรายต่อความสัมพันธ์   



 

แต่เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า...  สายตาบางสายตา มันอันตราย....

 





 

...ต่อหัวใจ

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 


 

 

TBC





ป.ล.  ใครอยากเห็นภาพที่พี่อาทิตย์ตัดผมเก็บเอามาฝากให้ค่ะ พี่อาทิตย์ตัดผมแล้วก็ไม่ดูน่ารักหรือสวยขึ้นนะ พี่เขาก็เป็นผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งแค่นั้นเอง  Cr.N. Engne 



     


       


        

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 402 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14117 Londar (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 01:27
    โอ๊ยยยย เขินมากกก เขินหนักมากกกกก
    #14,117
    0
  2. #14082 taetan06518 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:54
    เขินนนอีกเเล้ววววว
    #14,082
    0
  3. #13969 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 18:33
    แง้งงงงงง เขินนนนนน
    #13,969
    0
  4. #13915 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 18:12
    งุ้ยยยยยยยย เขิน พี่อาทิตย์โดนเด็กรุกใหญ่แล้ว
    #13,915
    0
  5. #13877 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 03:11
    อันตรายจริงๆ
    ปล.ตะกี้เผลอโวยวายเสียงดังด้วย ดีนะที่หอไม่ค่อยมีคนอยู่แล้ว
    #13,877
    0
  6. #13836 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 18:49
    พี่ไออุ่นเขินจนหน้าร้อนกลายเป็นไออุ่น5555555555
    #13,836
    0
  7. #13617 KhunMai Khuanruetai (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 08:05
    ฮิ้ววววววววววววววววว
    #13,617
    0
  8. #13572 Sweetie1725 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 20:27
    ฟินมากกอ่ะ#พีาอาทิตย์โคตรเท่อ่ะ
    #13,572
    0
  9. #13560 นิจิมูระ ชูโชว(พี่รุ้ง) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 17:30
    เหมือนเด็กม.ปลายมากเลยพี่อาทิตย์(เหมือนพี่รุ้งเลย//ผิดเรื่อง)
    #13,560
    0
  10. #13553 Emod-ngam (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 16:38
    อุ้ยยยยยยตายยยยยย หยุดหายใจแปร่บบบบบบ น่ารักอ้ะ ฟินไปสามโลกกกก
    #13,553
    0
  11. #13517 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 10:01
    การกินก๋วยเตี๋ยวที่อันตรายต่อหัวใจก้องภพ
    ก้องภพเลยเอาคืนตอนพี่อาทิตย์ตัดผมเลย
    พี่อาทิตย์ก็ซึนอยู่นั่น ถ่อวววว รุกหนักๆไปเลยก้องภพพพพพพพ เอาให้หายซึน!
    #13,517
    0
  12. #13496 chayuda1008 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 21:30
    OMG!! พี่อาทิตย์สวยเริ่ดมากกก????
    #13,496
    0
  13. #13492 คนหนึงคน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 20:22
    ทำไมอาทิตย์แลดูสวยขึ้น!!!
    #13,492
    0
  14. #13397 a_liew (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 14:32
    พี่อาทิตย์อย่าซึนนนนนสิคะ -/////-' ฮื่ออออออ..

    น้องก้องหนูรุกหนักมากกกกนะคะลูกกกกก เจ๊เชียร์สุดใจจจจจจ

    ขอให้ได้ ขอให้โดนนนนนน



    จืดชืดดดด? =.,= อยากให้พี่โดนกิน? เอ๊ยยย..ลองได้กิน ก่อนนะคะ

    แล้วจะรู้ว่าจืดดด หรือแซ่บบบบสุดใจขนาดไหนนนน #แน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงก๋วยเตี๋ยว
    #13,397
    0
  15. #13380 ไคโด้ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 15:26
    โอยยยยยยย เห็น fanart แล้วมันใช่เลยยยยยย โคดเท่เลยคร้าพี่อาทิตย์ เข้าใจน้องก้องเลย
    #13,380
    0
  16. #13297 เด็กหญิงมือระเบิด (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 23:12
    เราก็จะแย่เหมือนกัน >///<
    #13,297
    0
  17. #13290 dark chocolate (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 22:09
    กรี๊ดดดดดดด กรีดร้องมากกกกก โอ๊ย ผมนี่แหละจะแย่ สายตาบางสายตาก็ทำให้หัวใจแย่ได้เหมือนกันนะ โอ๊ยยย เขินอะ เจ้าบ้าาา
    #13,290
    0
  18. #13210 lucky_girl (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 06:49
    อ้ายยยยย......
    จิกหมอนขาดแน่ๆๆ
    #13,210
    0
  19. #13163 phirayajungkook (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:54
    ทำไมแอบหน่วง...
    #13,163
    0
  20. #13121 MindGmini (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 00:37
    จะน่ารักไปหนายยยย งือ
    #13,121
    0
  21. #13073 Friendship_Lee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 20:55
    ที่ว่าแย่นี่คือมีคนจีบพี่อาทิตย์เยอะขึ้นเหรอ น้องก้องภพจะกันยังไงใช่ไหม
    #13,073
    0
  22. #12977 AutumnPloy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 23:40
    มอบแท็ก #พี่อาทิตย์คิวท์ถึ ๕๕๕๕๕๕๕ คนอะไรน่ารัก เอ็นดูก้องภพที่บอกว่าตังเองจะแย่ แหม่พ่อหนุ่ม ใครๆก็ดูออกว่าเป็นแฟนกัน อย่ามีตีขรึมเลยน่าาา เจ๊ดูออกกกกก ><
    #12,977
    0
  23. #12929 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 07:52
    คห.#12,920 เห็นด้วนเลยครับ
    #12,929
    0
  24. #12920 oktt401 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 23:44
    เข้าใจแล้วว่านิยายที่ทำให้เขินได้ง่ายมันเป็นยังไง
    #12,920
    0
  25. #12820 lovelove_empty (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:29
    สายตา อันตรายต่อ หัวใจ~~~~
    #12,820
    0