SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 24 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 21 : พี่ว้ากมีสิทธิ์ที่จะเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145,857
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 375 ครั้ง
    7 ต.ค. 56

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง



 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 21  :  พี่ว้ากมีสิทธิ์ที่จะเลือก

 

           



            ก้องภพคิดว่าตัวเองเหมือนทุกวัน

 


 

            เขาใส่เสื้อยืดตัวบางสีอ่อน ทับด้วยเสื้อคลุมสีเข้มตัวนอกตัดกัน กางเกงยีนต์ดำ รองเท้าผ้าใบหนังหุ้มข้อ เซดผมให้ตั้งขึ้นเล็กน้อย เผลอใส่น้ำหอม Armani Acqua Di Gio มานิดนึง เพราะเขาชอบกลิ่น...ก็แค่นั้น ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษเลยจริง ๆ

 

 

...โอเค เขายอมรับ ...มันไม่ได้เป็นเหมือนทุกวัน

 

 

เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองพิถีพิถันมากกว่าปกติ ไม่ใช่เฉพาะเรื่องรูปลักษณ์ภายนอก แต่รวมถึงความรู้สึกข้างในที่มันกระวนกระวาย ขณะรอคอยใครบางคนในห้างที่เขานัดเอาไว้ แม้จุดประสงค์การเจอ จะมีแค่การไปซื้อของเป็นเพื่อนก็ตาม

 



ก้องภพส่ายศีรษะให้กับความบ้าบอของตัวเอง เขาอาจเวอร์ที่ดันทำตัวตื่นเต้นเหมือนมาเดท แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้อยู่กับพี่อาทิตย์เพียงสองคน เขาเลยอยากทำตัวดี ๆ ไม่ให้พี่อาทิตย์ต้องหงุดหงิดใจอีก แต่ดูเหมือนแผนการจะไม่เป็นผล เพราะเพียงไม่นาน คนนัดก็ปรากฏตัวมาตามเวลา ก่อนเจ้าตัวจะเห็นเขายืนรออยู่แล้ว จึงเร่งฝีเท้าก้าวมาหาพร้อมขมวดคิ้วบ่น

 

 

            “โทษทีรอนานมั้ย แม่งนัดซะเช้าเลย”

 

 

            ...สิบเอ็ดโมง ไม่ได้เรียกว่าเช้านะครับ

 

 

            ก้องภพอยากอธิบาย แต่ก็หยุดปากตัวเองไว้ เมื่อเห็นท่าทางของคนตรงหน้าซึ่งแต่งกายตรงข้ามกับเขาอย่างสิ้นเชิง

 
 

พี่อาทิตย์ใส่เสื้อยืดพิมพ์ลายเช กูวารา กางเกงยีนต์สีซีด รองเท้าผ้าใบ สะพายกระเป๋าพาดบ่าคล้องไว้ด้านหลัง ทั้งทีมันติดออกจะเซอร์ ๆ แต่ไม่รู้ทำไมเขาดันคิดว่า มันดูเป็นธรรมชาติเข้ากับบุคลิกของพี่อาทิตย์ดี จนเผลอมองอยู่นานกระทั่งอีกฝ่ายทัก

 

 

            “ไหน คุณจะไปซื้ออะไร”

 
 

            ก้องภพจึงต้องดึงสติกลับ พลางพูดนำเข้าเรื่อง

 
 

            “นิดหน่อยครับ แต่ผมอยากให้พี่อาทิตย์ช่วยเลือก”

 
 

            คนบอกไม่สุดยิ้มบาง แอบกั๊กเอาไว้เหมือนเป็นความลับ แล้วค่อยเดินนำหน้าไป ปล่อยให้อาทิตย์เบ้ปาก ก้าวตามหลังอย่างหมั่นไส้ ส่วนหนึ่งเพราะหงุดหงิดกับท่าทียึกยัก แต่อีกส่วนก็เพราะวันนี้ ไอ้ 0062 มันดันแผ่ออร่าออกมามากกว่าทุกครั้ง

 
 

...เออ...กูรู้แล้วครับว่ามึงหล่อ เล่นแต่งตัวอย่างกับหลุดมาจากนิตยสารนายแบบที่ไหน กลัวไม่มีแมวมองมาทาบทามว่างั้น พอมายืนเทียบกับเขาแล้ว แม่งเหมือนคุณชายกับคนรับใช้เดินตามมาช่วยถือของชัด ๆ

 
 

แต่แม้จะนึกรำคาญใจแค่ไหน อาทิตย์ก็รู้ดีว่าไอ้เรื่องหน้าตามันแข่งบุญแข่งวาสนาไม่ได้ เขาจึงต้องจำใจก้าวตามอีกฝ่ายไปต้อย ๆ เข้าไปในโซนห้าง ขึ้นบันไดเลื่อนไปหลายชั้น จนถึงแผนกที่เต็มไปด้วยพวกของเล่น ของครีเอทไอเดียแปลก ๆ ที่เหมาะจะซื้อเป็นของขวัญ หากก้องภพไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้น กลับเดินตรงดิ่งไปยังชั้นวางตุ๊กตา แล้วเลือกหยิบตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลใส่ชุดลูกไม้สีชมพู กับ ตุ๊กตาหมีสีขาวใส่ชุดลูกไม้สีฟ้าสุดคิกขุอาโนเนะ ถือโชว์ให้เขาเห็น พลางหันมาเอ่ยถาม

 

 

“พี่ว่าตัวไหนน่ารักกว่ากันครับ ผมจะซื้อแต่เลือกไม่ถูก”

           

            อาทิตย์กระพริบตาปริบ มองรุ่นน้องเดือนมหาลัยถือตุ๊กตาหมีสองตัวด้วยความมึนงง ความคิดเชื่อมโยงประหลาดเริ่มเข้ามาในหัว เขาพยายามเรียบเรียงคำพูดด้วยความถนอมน้ำใจ แต่ก็ยังอดไม่ได้จะหลุดพึมพำออกไปแหยงๆ

 

 

            “เออ...ผมเพิ่งรู้ว่าคุณมีรสนิยมแบบนี้”

           

            คนที่โดนตีความไปไกลสุดกู่เผลอสะดุ้ง  รีบส่ายหน้า แก้ไขความเข้าใจผิดเสียงหลง

 

 

            “ไม่ใช่ครับพี่ วันพรุ่งนี้วันเกิดหลานสาวผม ผมเลยมาหาซื้อของขวัญให้”

 

 

            พอได้ยินประโยคอธิบายแบบกระจ่างแจ้ง อาทิตย์จึงพยักหน้าเคลียร์ความเข้าใจ

 

 

            “อ้อ...หลานคุณอายุเท่าไรแล้วล่ะ”

 
 

“ครบสามขวบครับ ลูกพี่สาวแท้ ๆ ของผมเอง”

 
 

“คุณมีพี่สาวด้วยเหรอ”

 
 

“ครับ มีสองคน อายุห่างจากผมเกือบสิบปี ผมเป็นลูกหลง แล้วพี่อาทิตย์ล่ะครับ มีพี่น้องบ้างมั้ย”

 
 

“ไม่มี ผมลูกคนเดียว”

 

 

 ...ก็เพราะความที่เขาเป็นลูกคนเดียวนี่แหละ เขาเลยติดนิสัยต้องรับผิดชอบอะไรหลาย ๆ อย่างเอาเอง ซึ่งบางทีมันอาจจะตรงข้ามกับก้องภพที่เป็นลูกคนสุดท้องก็ได้

 
 

อาทิตย์เพิ่งรู้ข้อมูลว่าก้องภพมีพี่สาวแถมอายุห่างกันตั้งมาก ถ้าถูกเลี้ยงมาอย่างประคบประหงมในสภาพแวดล้อมแบบนั้น คงเป็นสาเหตุให้ก้องภพเป็นคนที่ดื้อเงียบ และบางครั้งก็ชอบทำอะไรเอาแต่ใจ เหมือนกับที่มันมาขอให้เขาช่วยเลือกของขวัญให้เด็กผู้หญิง โดยไม่ได้ดูสภาพรูปลักษณ์ของเขาเลยสักนิดว่ามันเข้ากับดงตุ๊กตาหวานแหววพวกนี้มั้ย

 

 

หนุ่มลุคเซอร์ถอนหายใจหน่าย ๆ พลางกวาดตามองโซนอื่นนอกเหนือไปจากที่ตัวเองยืน ซึ่งมีของเล่นแบบใหม่ ๆ วางอยู่อีกหลายมุม ก่อนจะพยายามพูดแนะนำกลาย ๆ

 
 

“คุณจะซื้อตุ๊กตาให้หลานคุณจริงเหรอ  ผมว่าของเล่นอื่นมันก็มีเยอะนะ อย่างพวกเอาไว้ฝึกสมอง ฝึกพัฒนาการเด็ก ผมเคยเห็นในเน็ต มีดินน้ำมัน เลโก้ เอามาต่อเป็นนู้นนี้เหมือนจริงด้วย สมัยผมหรูสุดก็มีแค่ปืนเลเซอร์เองมั้ง ไม่เหมือนรุ่นคุณหรอก อะไร ๆ ก็พัฒนา”

 
 

คนวัยยี่สิบเอ็ดบ่นพึมพำเหมือนคนแก่ย้อนความหลังใส่รุ่นน้อง ก็เพราะพวกเด็กปีหนึ่งเกิดไม่ทันรุ่นเขา เลยรับรู้อะไรหลายอย่างมาไม่เหมือนกันรึเปล่า เขาเลยมักจะเหนื่อยใจกับความคิดของเด็กปีหนึ่งสมัยนี้เหลือเกิน  หากคำแย้งของคู่สนทนากลับทำให้ทุกสิ่งสะดุดกึก

 
 

“แต่รุ่นผมกับพี่ก็ห่างกันแค่สองปีเองนะครับ”

 
 

ความจริงที่ได้ยินทำให้อาทิตย์ชะงักเพิ่งตระหนักได้ว่า สองปีมันจะพัฒนาห่างกันสักเท่าไร จริง ๆ มันก็เกิดมาในเจอเนเรอชั่นเดียวกับเขานี่หว่า ดันไปบ่นเหมือนกับว่ามันอายุน้อยกว่าเป็นสิบซะงั้น พูดง่าย ๆ ว่าแอบหน้าแตกยับ แต่เขาก็ยังพยายามโมโหกลบเกลื่อน

 

 

“แล้วไง ผมเกิดก่อนคุณ ก็เป็นพี่คุณอยู่ดี หรือคุณจะเถียง!

 
 

“ไม่เถียงครับ”

 

 

ก้องภพยกมือยอมแพ้ แต่ดูก็รู้ว่าดวงตานั้นมีแววยิ้ม ๆ เหมือนล้อเลียนที่เขาดันเผลอปล่อยไก่หมดเล้า จนคนหมั่นไส้ต้องกระชากเสียงเปลี่ยนเรื่อง

 

 

“ไหนคุณเอาตุ๊กตามาดูดิ!

 

 

อาทิตย์เดินแทรกมาคว้าตุ๊กตาหมีสองตัว ซึ่งก้องภพก็ยินยอมถอยออกห่างโดยดี พลางลอบมองใบหน้าคมที่เคร่งเครียดกับตุ๊กตาหมีสีขาวและสีน้ำตาลในมือ  แม้จะดูขัดตากับภาพลักษณ์ แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับมองว่ามันน่ารักเข้ากันแปลก ๆ  หรืออาจเป็นเพราะความตั้งใจที่เขาเห็นพี่อาทิตย์เลือกของเพื่อเขาก็ได้

 

 

...พี่อาทิตย์เป็นคนจริงจังแบบนี้เสมอไม่ว่ากับเรื่องอะไร



            ถึงเขาจะสังเกตพี่อาทิตย์บ่อย ๆ แต่บางครั้งมันก็แค่ภายนอก เขาไม่เคยรับรู้ความคิดเรื่องอื่นของพี่อาทิตย์เลย ...เขาอยากฟังว่าพี่อาทิตย์คิดยังไง มองโลกแบบไหน  แล้วก็มักจะนึกขำกับความคิดบางอย่างที่มันหลุดออกมาเป็นธรรมชาติ

 

 

ถึงจะอายุมากกว่า แต่มันจะประหลาดมั้ย ถ้าเขาไม่เคยมองว่าพี่อาทิตย์เป็นพี่ เขาแค่มองเฉพาะตัวตนของพี่อาทิตย์ จึงมีหลายครั้งที่เผลอทำอะไรไป โดยลืมสถานะว่าตัวเองเป็นแค่รุ่นน้อง แม้เขาพยายามย้ำเตือนในใจหลายครั้ง เพราะกลัวจะไปทำให้พี่อาทิตย์โมโหเพิ่ม

 

 

...แต่ลึก ๆ เขารู้ดีว่า ...มันไม่เคยได้ผล

 


 

ความคิดของก้องภพหยุดลง เมื่อถูกขัดจังหวะด้วยตุ๊กตาหมี ซึ่งคนเลือกยื่นส่งมาให้ตรงหน้า พร้อมถามความเห็น

 

 

“ผมว่าเอาสีน้ำตาลดีกว่า สีขาวกลัวจะเลอะง่าย คุณว่าไง”

 
 

“เอาแบบที่พี่อาทิตย์บอกก็ได้ครับ”

 

 

เขาตอบไปด้วยท่าทางไม่คิดอะไรมาก ทว่ามันกลับส่งผลให้คนฟังหงุดหงิด

 
 

“จะเอาตามผมได้ยังไงวะ! ของขวัญให้หลานคุณเองนะ ตั้งใจเลือกหน่อยสิ!”

 

 

ประโยคดุจากอาทิตย์ทำให้ก้องภพนิ่งเงียบ  ...จริง ๆ ตุ๊กตาหมีพวกนี้ เขาใช้มันเป็นข้ออ้างหาเรื่องเที่ยวกับพี่อาทิตย์สองคนเฉย ๆ  แต่พี่อาทิตย์อุตส่าห์ตั้งใจเลือกให้ตั้งนาน เขาเลยต้องเปลี่ยนมาพิจารณามันจริงจังบ้าง

 
 

“งั้นผมเอาสีน้ำตาลก็ได้ครับ ชุดของตุ๊กตาสีชมพูคงเหมาะกับเด็กผู้หญิงด้วย”

 
 

            พอฟังคำตอบซึ่งมาพร้อมเหตุผลแล้ว คนช่วยก็พยักหน้ารับ เพราะสุดท้ายผู้มีสิทธิ์เลือกก็ต้องเป็นคนที่มีศักดิ์เป็นน้าอยู่ดี

 
 

            “เดี๋ยวผมไปจ่ายเงินก่อนนะครับ”

 
 

            ก้องภพหยิบตุ๊กตาหมี เดินตรงไปยังเคาท์เตอร์คิดเงินที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งรับบริการห่อของขวัญไปด้วยในตัว อาทิตย์จึงพอมีเวลาเดินดูอะไรเรื่อยเปื่อยเล่น ๆ  ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นพวกของ DIY แฮนด์เมดไอเดียเจ๋ง ๆ หรือไม่ก็ของขวัญกระจุกกระจิกตามเทศกาล แล้วก็มีชั้นวางการ์ดอวยพรวันเกิด วันปริญญา วันแต่งงาน

 

 

            ...จริงด้วย อาทิตย์หน้าก็จะถึงงานแต่งเฮียตั้มกับเจ๊ฝนแล้ว เขายังไม่ได้เตรียมของขวัญอวยพรให้เฮียเลย จะเอาเงินใส่ซองเฉย ๆ มันก็ดูธรรมดาไป เฮียอุตส่าห์ดูแลเขาตั้งหลายอย่างตลอดช่วงที่เรียนอยู่ แต่เขาก็ยังไม่รู้จะซื้ออะไรไปให้ดี

 

 

            คนครุ่นคิดเดินวนเวียน ก้ม ๆ เงย ๆ เลือกหาของอย่างตัดสินใจไม่ได้ กระทั่งก้องภพที่จ่ายเงินเสร็จ หิ้วถุงใส่กล่องขวัญมาเรียบร้อยแล้วเดินมาทัก

 

 

            “พี่อาทิตย์ดูอะไรอยู่เหรอครับ”

 
 

            “ของขวัญวันแต่งงานให้เฮียตั้มน่ะ ผมอยากซื้ออะไรไปให้เขา”

 
 

อาทิตย์อธิบายพลางหยิบกรอบรูปดีไซต์เวดดิ้ง  เขาคิดว่าภาพถ่ายตอนงานแต่งคงจะเยอะ ถ้าซื้อกรอบรูปไปให้ เฮียตั้มคงได้ใช้  หรือจะซื้อยกเซตเป็นอัลบั้มรูปดีวะ?  

 
 

หากยังไม่ทันได้ทำอะไรเพิ่ม ก้องภพกลับเสนอความเห็นแทรกเข้ามา

 

 

“ผมว่าแค่ซื้อการ์ดให้ก็น่าจะโอเคแล้วนะครับ”

           

“มันจะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคุณ”

 

 

เขาพูดประชดใส่คนที่ชอบตัดสินใจเอาสบายอีกครั้งเหมือนตอนที่เลือกตุ๊กตา แต่คู่สนทนาส่ายหน้าปฏิเสธ

 

 

“ไม่หรอกครับ เพราะของขวัญไม่ใช่การ์ด แต่อยู่ที่ข้อความข้างในการ์ดต่างหาก ถ้าพี่อาทิตย์ตั้งใจเขียนอวยพรให้  ผมว่าแค่นี้พี่ตั้มก็ดีใจแล้วครับ แล้วมันก็ดูโรแมนติกดีด้วย”

 

 

ไอ้เหตุผลแรก ๆ น่ะพอเข้าท่า แต่เหตุผลหลังมันทะแม่ง ๆ  จนเขาต้องโวยวายแย้ง

 


 

“นี่ผมให้การ์ดงานแต่งกับเฮียตั้มนะ จะมาโรแมนติกอะไรวะ ไม่ได้เขียนจดหมายบอกรักนะเว้ย!

 


 

“งั้นไว้พี่เขียนให้ผมแทนก็ได้ครับ”

 



 

...เหมือนคำพูดแซวเล่น ๆ  แต่มันคล้ายมีอานุภาพมากพอให้อาทิตย์นิ่งอึ้ง

 

 

ปกติผู้ชายพูดเล่นกันแบบนี้มั้ย เขาไม่รู้...  แต่ที่แน่ใจ ผู้ชายด้วยกันคงไม่มีประกายตาบางอย่างที่จับจ้องมองมาทางเขาเหมือนถามหาความหวัง

 
 

...เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกถึงคำถามซึ่งไม่ได้พูดออกไป เช่นเดียวกับเมื่อตอนกลับจากไปรับน้องคราวก่อน

 

 

...คำถามที่ว่า...ก้องภพคิดอะไรกับเขาอยู่รึเปล่า

 

 

บางทีเขาควรจะพูดมันไปซะตอนนี้ เอาให้ชัดเจนจบเรื่องไปเลย ถึงจะไม่รู้ว่าจะตอบยังไงแบบไหน แต่ดีกว่าต้องทนอึดอัด เก็บความวุ่นวายใจมาคิดมากอยู่คนเดียว

 


 

อาทิตย์สูดลมหายใจลึก กำลังจะอ้าปากเรียบเรียงคำพูดสำคัญ ทว่ากลับโดนขัดจังหวะด้วยเสียงหวาน

 


 

“...อุ่น ...ใช่ อุ่น รึเปล่า ”

 

 

คนถูกเรียกหันมามองคนทัก ก่อนจะหลุดชื่ออีกฝ่ายอย่างแปลกใจที่เห็นเป็นคนคุ้นเคย

 

 

“น้ำตาล”

 

 

            คนตัวเล็กยิ้มกว้างรับ แล้วรีบเดินตรงมาพลางสำรวจมองเพื่อน

 

 

“อุ่นจริง ๆ ด้วย ไว้หนวดไว้ผมซะยาว ไอ้เราก็นึกว่าทักผิดคน  อุ่นมาทำอะไรเหรอ”

 
 

“เรามาซื้อของเป็นเพื่อนน้อง เออ...นี่น้องภาควิชาเราชื่อ ก้องภพ แล้วนี่เพื่อนผมเองชื่อ น้ำตาล เรียนอยู่คณะวิทยา”

 

 

ก้องภพยกมือไหว้คนมีศักดิ์เป็นพี่  ซึ่งอีกฝ่ายก็รับไหว้พลางยิ้มเป็นมิตร  ถึงพี่น้ำตาลจะไม่ได้ดูสวยจัด แต่ก็เรียกว่าน่ารัก จากท่าทางเรียบร้อยเป็นกันเอง ซ้ำเวลายิ้มยังมีลักยิ้มเล็ก ๆ ทำให้ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้ชวนมอง รุ่นน้องเลยปล่อยให้เพื่อนสองคนคุยกัน ส่วนตัวเองยืนฟังอยู่ข้างๆ

 

 

“แล้วน้ำตาลล่ะ มาทำอะไร”

 
 

“มาเดินเล่น ว่าจะหาไอเดียเป็นของขวัญวันครบรอบของเรากับเจ”

 
 

“เออ ครบรอบสามปีแล้วนี่ อิจฉาคนแถวนี้เนอะ”

 
 

“โห ไม่ต้องมาแซวเลย อุ่นเองนั่นแหละ ไม่ยอมเปิดใจไปหาคนอื่นบ้างล่ะ”

 
 

“ก็เราตัดใจจากน้ำตาลไม่ได้ซะที”

 
 

“แหม.. ปากหวานไม่เปลี่ยนเลยนะ เออ..ว่าง ๆ อุ่นก็โทรมาหาเราบ้างสิ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย”

 
 

“ไม่เอาหรอก เดี๋ยวเจมาต่อยเราทำไง”

 
 

“บ้าเหรอ ก็เพื่อนกัน ลองต่อยอุ่นสิ มีเคลียร์”

 
 

“เคลียร์ยังไง ทิ้งเจมาคบกับอุ่นหรอ”

 
 

“โอยย... ไม่คุยด้วยแล้ว ได้ทีหยอดตลอดอ่ะ งั้นเราไม่กวนแล้วนะ อุ่นซื้อของกับน้องไปเถอะ เรานัดดูหนังกับเจด้วย กลัวเขารอ”

 

 

อาทิตย์พยักหน้า เมื่อบทสนทนาจบลง โดยที่น้ำตาลไม่ลืมย้ำให้เขาโทรหาบ้าง ก่อนอีกฝ่ายจะเดินแยกไป จนเหลือแค่เขากับก้องภพตามเดิม แล้วอยู่ ๆ  เขาก็ได้ยินเสียงคนที่ยืนเงียบไปนานเปรยถาม

 

 

“เพื่อนพี่อาทิตย์เหรอครับ”

 
 

...เขาว่า เขาบอกก้องภพไปตอนแนะนำตัวแล้วนะ แต่ไหน ๆ ตอบขยายความเพิ่มให้อีกหน่อยก็ได้ 

 

 

“อืม เพื่อนห้องเดียวกันตอนเรียนมัธยม”

 
 

อาทิตย์อธิบายซ้ำ พลางเลือกเปิดการ์ดวันแต่งงานมาดูผ่าน ๆ หากอีกคนกลับยังไม่หยุดยิงคำถามต่อเหมือนซักไซ้

 

 

“รู้จักกันนานแล้วใช่มั้ยครับ”

 
 

“ก็เจอกันตอนม.ต้น เจ็ดแปดปีได้แล้วมั้ง”

 
 

“พี่เขายิ้มน่ารักดีนะครับ”

 
 

“อืม ก็ดี”

 
 

“พี่อาทิตย์ชอบเขาเหรอครับ”

 

 

            มือที่หยิบการ์ดชะงักลง อาทิตย์เงยหน้าสบตากับก้องภพที่คล้ายรอคำตอบ ...ไม่รู้เป็นเพราะก้องภพเห็นเขาพูดหยอกกับน้ำตาลรึไงถึงได้มาถาม หรือจะเป็นเพราะสาเหตุอะไรอื่น หากมันทำให้เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ทว่าสุดท้ายก็ยอมรับไปตามความจริง

 


 

“ใช่”

 


 

...ประโยคสั้น ๆ แต่คล้ายเชือกเส้นยาวที่กระตุกดึงหัวใจให้คนฟังวูบไหว

 

 

ก้องภพนิ่งงัน มองพี่อาทิตย์ถอนหายใจเบา ๆ  แล้วตามมาด้วยคำอธิบายยาวเหยียด

 

 

“แต่เรื่องมันจบไปตั้งนานแล้ว ก็ดันโดนเพื่อนผมคาบไปกินตัดหน้า อุตส่าห์แช่งให้เลิกกันเร็ว ๆ แล้วดูดิ  สามปียังคบกันอยู่เลย”

 

 

คนเล่าความหลังเอ่ยกลั้วหัวเราะ ...คนที่คบกันน้ำตาลก็ไม่ใช่ไกล ไอ้เจ เพื่อนห้องเดียวกับเขานั่นแหละ ตบเกรียนมาด้วยกัน กินข้าวมาด้วยกัน นั่งลอกกันบ้านมาด้วยกัน แต่ไม่รู้มันดันไปแอบจีบน้ำตาลตอนไหน พอรู้อีกทีก็ตอนเห็นมันไปนั่งจับมือวันปัจฉิม ม.6 นู้นแล้ว แถมยังตามมาเรียนมหาลัยเดียวกันหลอกหลอนเขาให้เจ็บช้ำอีก

 

 

“แต่ก็นะ...ความจริงจะโทษมันก็ไม่ได้หรอก เพราะผมก็ไม่เคยบอกชอบน้ำตาล ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไมเหมือนกัน”

 

 

อาทิตย์พึมพำปลง ๆ ...ตอนนั้นมันคล้ายเป็นปั๊ปปี้เลิฟ เขาเองก็ปากหมาหยอดมุกจีบเล่นสนุก ๆ กับน้ำตาลมาตั้งแต่เรียนด้วยกัน จนคนถูกแซวคิดว่าเขากวนตีนไปอย่างนั้นเป็นนิสัย โดยไม่รู้เลยว่ามันมีความจริงบางอย่างซ่อนอยู่ พอจะบอกก็ดันป็อดไม่กล้า ทั้ง ๆ ที่ควรพูดก่อนจะโดนเพื่อนตัดหน้าไป หรือตอนนั้นเขาอาจจะยังเด็กล่ะมั้ง เลยไม่ทันได้คิดถึงเรื่องนี้

 


 

“ผมเข้าใจครับ”

 
 

เสียงจากคนข้างตัวที่อยู่ ๆ เปรยบอก ทำให้อาทิตย์ต้องหันมาขมวดคิ้วงง พลางย้อนถาม

 

 

“เข้าใจอะไร”

 

 

“เข้าใจว่าทำไมพี่ถึงไม่กล้าบอก”

 

 

คำขยายไม่ได้กระจ่าง แต่สำหรับอาทิตย์...มันชัดเจนมากพอที่เขาจะสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายจะสื่อถึงอะไร


            และน่าประหลาดที่สิ่งนั้นทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วน ทั้งที่ก่อนหน้า  เขาก็พยายามจะโยงไปถึงเรื่องเดียวกัน ในใจความคล้ายกัน...

 


 

...หากมันกลับแตกต่าง แค่เพราะคนเริ่มพูด ...ไม่ใช่เขา

 

 



 

 “ไร้สาระ”

 

 

อาทิตย์ตัดสินใจเลือกปิดบทสนทนาโดยไม่รอฟัง เลือกหยิบการ์ดวันแต่งงานเดินลิ่วไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์


            ทิ้งให้ก้องภพยังคงยืนอยู่ตรงนั้น  ได้แต่ทอดมองตามหลัง พลางถอนใจ ยิ่งเหลือบมาเห็นการ์ดวันแต่งงานที่มีรูปคู่เป็นตัวการ์ตูนเจ้าบ่าวกับเจ้าสาว ก็ยิ่งตอกย้ำความคิดที่เขาไม่ทันได้ตอบ

 


 

...ใช่ ...เขาเข้าใจ 

 

 

...เข้าใจดีเลยว่าทำไม พี่อาทิตย์ถึงไม่กล้าขยับก้าวไปให้ลึกซึ้งกว่านั้น เพราะมันคงเป็นเหตุผลเดียวกับเขาที่ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้พี่อาทิตย์มากขึ้น

 


 

มันคือความรู้สึกเดียวที่รั้งทุกอย่างเอาไว้

 



 

...ความกลัว  ...ที่จะสูญเสียความสัมพันธ์ระหว่างกัน

 

 


 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

TBC





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 375 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #13968 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 17:54
    ดราม่าเลยยยย งือออ
    #13,968
    0
  2. #13876 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 03:03
    หน่วยเลยมั้ยล่ะ โถ่
    #13,876
    0
  3. #13829 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 19:07
    นึกว่าจะมีบรรยากาศหวานๆ แต่ดันเอจน้ำตาลก่อนน โอ๊ยยย ต้องมีเคลียร์มั้ยล่ะ
    #13,829
    0
  4. #13512 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 22:03
    นี่มันเดทชัดๆ กำลังน่ารักละมุนเล้ยยย แต่ไม่น่ามาเจอน้ำตาลอะ พาบรรยากาศขมไปหมด แง.. มัวแต่กลัวกัน คิดมากกันทั้งคู่ เมื่อไหร่จะใจตรงกันล่ะ เมื่อไหร่จะได้พูดดดด
    #13,512
    0
  5. #13287 dark chocolate (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 21:55
    ไม่น่ามาเจอกับโจทย์เก่าเล้ยยยย แกเอ๊ย นางมาขัดจังหวะมากนะ ตอนแรกอาทิตย์จะปริปากอยู่ละ งี้แหละ รักแท้มีอุปสรรค 5555555 แหม ตั้งใจหลอกเขามาเดทนะก้องภพนะ
    #13,287
    0
  6. #13209 lucky_girl (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 06:31
    อย่ากลัวค่ะน้องก้อง...

    พี่ไออุ่นเค้ารอน้องอยู่ค่ะ
    #13,209
    0
  7. #13162 phirayajungkook (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:49
    อย่าป๊อดลูดดดสู้เค้า!! #ทีมปีหนึ่ง
    #13,162
    0
  8. #13120 MindGmini (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 00:27
    มันเจ็บกระดองใจ ฮือออ ไรวะๆๆๆ
    #13,120
    0
  9. #12976 AutumnPloy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 23:22
    นั่น!! ก็บอกแล้วไงให้คุยกัน แล้วเห็นมั้ย เดี๋ยวก็นก นกเข้าใจมั้ยนกกกก ฮรืออออออ (โมโหไรเบอร์นั้น ถถถ) แต่เราก็เข้าใจนะ ความสัมพันธ์มันเปราะบางนี่นา กว่าจะได้คุยกันดีๆ มันไม่ง่ายเลยนะ แล้วถ้าเกิดพูดออกไปเกิดความคิดไม่ตรงกันอีก นกล่ะคนับงานนี้ แต่เรารู้นะว่าพี่อาทิตย์ก็รู้สึกดีกับน้อง เปิเใจกันเถอะค่ะ
    #12,976
    0
  10. #12927 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 07:17
    เข้าใจความรู้สึกดีเลย...
    #12,927
    0
  11. #12762 Mini'ELFs (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 23:28
    บอกชอบใครมันยากจริงๆเราเข้าใจแต่หยอดเขาไปเรื่อยๆมันก็ไม่ดีต่อทั้งสองฝ่ายนะก้องภพ
    #12,762
    0
  12. #12579 oum30944 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 17:51
    รู้สึกอะไรก็บอกไปเถอะ สู้ๆ
    #12,579
    0
  13. #12526 fairy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 23:44
    สงสารก้องอ่าาา
    #12,526
    0
  14. #12464 ; แอเรียสศูนย์สาม.† (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 13:47
    บอกไปเล้ยก้องงงงง >[]< ไฟท์ติ้งงงงงง! #ชูสองนิ้ว
    #12,464
    0
  15. #12331 เลือดสีชมพู. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:23
    น่ากลัว เหมือนยืมอยู่ปลายหน้าผา TT
    #12,331
    0
  16. #12260 BelovedSeven (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:18
    สู้หน่อยดิวะก้องภพ!!!
    #12,260
    0
  17. #12053 WaterIsMe (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 17:37
    ทำไมเหมือนดราม่ากรายๆ TT
    #12,053
    0
  18. #11986 ma_jung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 01:51
    งึกๆงักๆ ลุ้นอ่ะ 555
    #11,986
    0
  19. #11933 KuKooKuk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 19:02
    ขอ...อย่ายอมแพ้ อย่าอ่อนแอ...แม้จะร้องไห้ จงลุกคนสู้ไป จุดหมาย...ไม่ไกลเกินจริง Q(-n- )g
    #11,933
    0
  20. #11824 noparat (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 07:06
    ก้องภพอย่ายอมแพ้นะ สู้สู้ เอาชนะใจพี่อาทิตย์ให้ได้นะ
    #11,824
    0
  21. #11775 Nantashi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:55
    สารภาพสักทีเซ่!
    #11,775
    0
  22. #11544 Omelett (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 22:28
    โอยย ไหงมันฟน่วงแย้วง่ะ
    #11,544
    0
  23. #11475 LawRocker (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 11:17
    ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกนะนายก้องภพ
    #11,475
    0
  24. #11386 Taeisme (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 01:06
    คำบางคำอันตรายต่อความสัมพันธ์ สายตาบางสายตาอันตรายต่อหัวใจ อร้ายยยยยยย ฟินไปสิ^^
    #11,386
    0
  25. #11307 Harm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 18:22
    ก้องภพสู้ๆ ใจพี่อุ่นไม่ไกลเกินไปหรอก
    #11,307
    0