SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 23 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 20 : ห้ามทำให้พี่ว้ากคิดมาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156,270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    7 ต.ค. 56

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง 





 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 20  :  ห้ามทำให้พี่ว้ากคิดมาก

 



 

 

 

“น้อง ๆ ช่วยเช็คเพื่อนของตัวเองด้วยค่า! ลืมใครไว้เราไม่วนรถกลับมารับนะคะ!



 

เสียงพี่สันทนาการปีสองพูดย้ำบนรถบัสหมายเลข 3 ซึ่งเตรียมออกเดินทางจากรีสอร์ทในจังหวังระยอง หลังเสร็จสิ้นภารกิจการรับน้อง และปาร์ตี้สุดเหวี่ยงฉลองจัดหนักโต้รุ่งกันยันสว่าง แม้เวลาเช็คเอาท์จะเกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว แต่ก็ยังมีหลายคนสะลึมสะลือเหมือนยังไม่หายแฮงค์ ต้องลำบากเพื่อนให้ช่วยกันหิ้วปีกลากมาขึ้นรถให้ครบตามจำนวน เพื่อจะได้กลับมหาลัยได้โดยสวัสดิภาพ



 

ก้องภพนั่งข้างเอ็มเช่นเดียวกับตอนขามา เมื่อคืนหลังจากเขาคุยกับพี่อาทิตย์จบ ก็เดินกลับไปแถวบังกะโล คุยเล่นเฮฮากับเพื่อนปีหนึ่งด้วยกัน แล้วค่อยแยกย้ายกันไปนอนในเวลาไม่ได้ดึกมาก ดังนั้น พวกเขาเลยยังมีแรงสามารถสนุกสนานไปกับกิจกรรมสันทนการของพวกพี่ที่ยังจัดมาให้บนรถทัวร์ ทั้งร้องเพลงคาราโอเกะ ทั้งโชว์เต้น  รวมถึงการลงไปแวะหาซื้อของฝากที่ระลึกในจังหวัด  ก่อนจะเตรียมนั่งรถยิงยาวอีกหลายชั่วโมงไปจนถึงมหาลัย

 



 

...มันคงจะเป็นทริปที่จบลงด้วยความประทับใจสำหรับน้อง ๆ ทุกคน ถ้าไม่ใช่อยู่ ๆ มันดันมีความผิดปกติบางอย่างในรถ

 




“ก้อง ได้กลิ่นเหม็นไหม้อะไรเปล่าวะ”

 
 

ก้องภพถอดหูฟังเพลงจากไอโฟน หลังจากเพื่อนข้างตัวทัก เขาเลยเงยหน้าขึ้นไปมองตรงช่องลมเป่าแอร์ ก่อนขมวดคิ้วงงเมื่อตัวเองก็รับรู้

 


 

“เออว่ะ กลิ่นมาจากไหนวะ”

 


 

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะหาสาเหตุ คำเฉลยก็ตามมาเป็นอาการสั่นแปลก  ๆ ของรถ ก่อนคนขับจะชะลอจอดลงตรงข้างทางแล้วดับเครื่อง เรียกความตกใจให้กับเด็กปีหนึ่งบนรถบัสหมายเลข 3 จนพวกพี่ปีสองซึ่งอยู่คุมน้องต้องรีบเดินไปถามโชเฟอร์ และได้รับคำตอบว่าเข็มความร้อนขึ้นสูง ขับไปต่อไม่ได้ คงต้องเช็คเครื่องท้ายรถดูว่าเป็นเพราะอะไร 

 
 

คนบนรถบางส่วนเลยตามลงไปดูด้วย เพราะถึงอยู่บนรถทัวร์ต่อ แอร์ก็ไม่ทำงาน คงไม่มีอากาศให้หายใจ



             โชคดีที่รถมาเสียอยู่ริมถนนที่มีต้นไม้ใหญ่ปลูกอยู่ข้างทางพอบังแดดตอนช่วงบ่ายได้บ้าง แต่ก็นับว่าโชคร้าย เพราะแถบนี้ห่างจากตัวเมืองพอสมควร เลยไม่ค่อยมีบ้านคนอยู่อาศัย หากรถเสียจริง ๆ ต้องการอะไหล่ซ่อมจากอู่คงได้รอกันนานแน่

 



 

...และก็ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่เข้าข้าง เพราะทันทีที่คนขับเปิดเช็คเครื่องยนต์ได้ท้ายรถ ไอความร้อนก็แทรกตัวผ่านอากาศจนกลายเป็นควัน บ่งบอกชัดว่าเครื่องยนต์อยู่ในสภาพโอเวอร์ฮีท

 



 

“เฮ้อ...สงสัยหม้อน้ำคงรั่ว เดี๋ยวต้องรอให้เครื่องเย็นกว่านี้แล้วค่อยเช็คอีกที”

 


 

ลุงคนขับวัยสี่สิบกว่าพึมพำบอกด้วยความเหนื่อยใจ


            ...ไอ้เรื่องแบบนี้มันเป็นเหตุสุดวิสัย จะไปโทษใครก็ไม่ได้ ถ้าหม้อน้ำรั่วไม่มากก็คงหาทางซ่อม แล้วอาศัยเติมน้ำบ่อย ๆ  คงพอวิ่งต่อ แต่กระนั้นก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน เพราะพวกเขาออกรถมาได้แค่ครึ่งทาง อีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงมหาลัย

 



 

ปัญหาที่มียังคิดแก้กันไม่ตก ตัวช่วยก็ตามมาเป็นรถบัสคันหลังที่ขับจอดชะลอเข้าข้างทางใกล้ ๆ ...รถเบอร์ 4 ซึ่งผู้โดยสารเป็นพวกพี่ปีสาม และแน่นอนว่าจะต้องมีผู้รับผิดชอบอย่างเฮดว้ากอาทิตย์ เดินลงมาถามสถานการณ์



 

            “มีเรื่องอะไรเหรอ”

 
 

            “หม้อน้ำคงรั่วค่ะพี่”



 

            พี่สันทนาการปีสองตอบกลับไปตามข้อสันนิษฐาน   อาทิตย์กวาดตามองเครื่องยนต์รถ พลางพยักหน้ารับเข้าใจ ก่อนจะหันไปเรียกเพื่อนคนอื่นด้านหลัง



 

“ฟาง...ฟาง... เดี๋ยวโทรไปบอกรถเบอร์ 1 กับเบอร์ 2 ให้ขับชะลอลงหน่อยนะ เดี๋ยวมันจะทิ้งระยะห่างไป”

           


อาทิตย์จัดการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ขบวนรถบัสที่ขับตามกันมาจะได้รับรู้สถานการณ์ ขับชะลอลงไม่ให้เสียรูปขบวน เพราะจะให้มาจอดรถกันกลางทางแบบนี้มันคงไม่ดีสักเท่าไร ซ้ำมันจะเสียเวลากันเข้าไปอีก

 


 

คนรับคำสั่งจัดการโทรแจ้งข่าวรถเบอร์ 1 ซึ่งเป็นรถของพวกพี่ปีสอง ส่วนเบอร์ 2 เป็นรถของเด็กปีหนึ่งอีกคัน และรถเบอร์ 5 คันสุดท้าย มีพี่ปีสี่ ศิษย์เก่า รวมถึงอาจารย์นั่งมาด้วย ซึ่งก็ตีมาจอดนำไม่ห่างกัน



            พี่สันทนาการปีสองเลยรีบวิ่งไปแจ้งข่าว และพอทราบถึงสาเหตุ อาจารย์ประจำภาคอุตสาหการจึงลงจากรถ มาช่วยตรวจเช็คเครื่องยนต์ด้วยตัวเอง  และเพียงไม่กี่นาทีก็รู้ผล

 



 

            ไม่ใช่หม้อน้ำรั่วหรอก ประเก็นฝาสูบมันแตก กำลังอัดเลยเข้าระบบหล่อเย็นจนทำให้เครื่องยนต์ไหม้ คงซ่อมอะไรไม่ได้ต้องลากเข้าอู่อย่างเดียว”

 



 

            ...เรื่องใหญ่เลยทีนี้ จากที่คิดว่าคงจะพอซ่อมได้ กลายเป็นหมดหวัง ครั้นจะให้รอเปลี่ยนรถคันใหม่ ระยะทางก็ไม่ใช่ใกล้ ๆ กลายเป็นงานเข้าฉลองจบทริปเต็ม ๆ

 



 

            “แล้วพวกน้องจะทำยังไงดีครับอาจารย์”

 



 

            อาทิตย์ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ...แน่นอนว่ายังไง สิ่งสำคัญที่สุดในการรับน้องก็คือต้องพาน้องกลับไปให้ปลอดภัยทุกคน เขาเห็นอาจารย์ขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วจึงเสนอทางเลือก

 



 

            “อืม ก็คงต้องแบ่งกันขึ้นรถสองคันนี้นั่งเบียด ๆ กันไปก่อน พอถึงจุดแวะพัก แล้วค่อยเฉลี่ยคนให้ไปกับรถคันอื่นอีกที”

           



...ก็คงมีเพียงวิธีแก้ทางเดียวเท่านั้น

 

 

ทุกคนจึงตัดสินใจทำตามคำแนะนำ พาน้องปีหนึ่งขนสัมภาระข้าวของลงจากรถ แยกย้ายแบ่งคนกันขึ้นรถเบอร์ 4 และ เบอร์ 5

 




 

ตามปกติรถบัสคันหนึ่งนั่งได้ประมาณ 50 คน พอมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นอีกครึ่งหนึ่ง พื้นที่เลยแทบไม่เหลือ ไหนจะกระเป๋าของน้อง กล่องใส่อุปกรณ์สันทนาการ ขวดน้ำดื่ม ยัดกันเข้าไปจนคนนั่งกันไม่ได้ บางส่วนเลยจำต้องยืน  


           ซึ่งหน้าที่อันเป็นสุภาพบุรุษนี้ หนีไม่พ้นกลุ่มของพี่ว้ากที่แสดงสปิริตอันมาดแมนให้ผู้หญิงนั่งเบียดสามกันไป รวมทั้งให้ปีหนึ่งนั่งตามประสาพี่ที่ต้องเสียสละให้น้อง กระนั้นสัมภาระมากมายก็ยังไม่มีที่จะวาง

 



 

อาทิตย์เองในฐานะเฮดว้ากก็ต้องรับผิดชอบแบกลังใส่อุปกรณ์ โดนไล่ต้อนมายืนอยู่เกือบท้ายรถ กระเตงกล่องเหมือนลูก ส่วนอีกมือพยายามหาที่จับยึดไว้เวลารถออกตัว หากเขากลับได้ยินเสียงอาสาจากที่นั่งใกล้ ๆ

 


 

“ให้ผมช่วยถือนะครับ”

 

 

เขาชะงักไป เมื่อเงยหน้ามองเห็นก้องภพ ซึ่งนั่งกับเพื่อนปีหนึ่งอีกคน ทั้งที่สภาพของเจ้าตัวก็มีกระเป๋าเป้กับแพ็คขวดน้ำวางอยู่บนพื้นจนนั่งลำบากกันอยู่แล้ว แต่ก็ยังดึงกล่องกระดาษจากมือเขาไปวางบนตัก มิหนำซ้ำยังพยายามขยับเว้นที่ว่างเหลือไว้ให้เขา




 

“พี่อาทิตย์จะนั่งก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมขยับให้”

 
 

“ไม่เป็นไร ผมยืนได้”

 

 

คำปฏิเสธแบบลูกผู้ชาย ทำให้ก้องภพต้องหยุดอาสา มองคู่สนทนาซึ่งหันหน้าไปอีกทางเพื่อจับราวไว้ทรงตัว ขณะรถเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

 


 

...หากด้วยขบวนนักศึกษาซึ่งบรรทุกกันเกินอัตรา จึงส่งผลให้รถไม่สามารถเร่งความรถได้มาก จนต้องขับเหมือนคลานไปบนท้องถนน กินเวลานานกว่าปกติกว่าจะถึงจุดแวะพักแห่งใหม่ พวกคนยืนจึงต้องทนขาแข็งไปเกือบชั่วโมงกว่า  กระทั่งรถจอดให้คนทยอยลงไปพัก

 



 

            “เดี๋ยวเราจะแวะพักเปลี่ยนรถกันที่นี่กันนะคะ น้อง ๆ ปีหนึ่งบางส่วนนำกระเป๋าของตัวเองลงไปเปลี่ยนคันได้เลย แล้วอย่าลืมเช็คชื่อบอกพี่ประจำรถด้วยนะคะ!

 

 

            พี่ฟางทำหน้าที่ชี้แจงให้น้อง ๆ รับทราบ ก่อนทุกคนจะทยอยลงจากรถ รวมถึงก้องภพที่โดนเอ็มสะกิดถาม

 

 

            “เอาไงวะ พวกไอ้ทิวมันนั่งกันอยู่ที่รถเบอร์ 2 ด้วย จะเปลี่ยนคันเปล่า”

 

 

            ชื่อของกลุ่มเพื่อนสนิทเรียกความสนใจของก้องภพ ถ้าเขาเปลี่ยนไปนั่งอีกคันคงได้อยู่รวมกับกลุ่มเพื่อนปีหนึ่งด้วยกัน แล้วก็คงจะเฮฮามากกว่าการอยู่ท่ามกลางบรรยากาศของรุ่นพี่แน่ ๆ แต่...


           ไม่ทันที่เขาจะตัดสินใจตอบ เสียงของคนยืนใกล้ก็กลับแทรกเข้ามา

 


 

            “พวกคุณถือข้าวของพวกคุณไปก็พอ แล้ววางอุปกรณ์วางไว้ที่นี่”

 

 

            เฮดว้ากอาทิตย์ออกคำสั่งแทนให้เสร็จสรรพ พลางยกกล่องที่อยู่บนตักของก้องภพไปถือไว้ในมือ แล้วเบี่ยงตัวหลบจากทางเดิน ให้คนนั่งด้านในเดินออก

 




 

            เมื่อสถานการณ์เป็นแบบนี้ก็ไม่มีทางเลือก

 


 

ก้องภพจึงคว้ากระเป๋าเป้ใส่เสื้อผ้าของตัวเอง เดินนำเอ็มตามแถวของคนอื่นลงไปด้านล่าง ปล่อยให้อาทิตย์วางกล่องแทนที่นั่งเมื่อครู่ รอจนพวกน้อง ๆ ลงจากรถเกือบหมด เจ้าตัวถึงได้ทรุดลงตรงที่นั่งด้านในใกล้หน้าต่าง แล้วพ่นระบายลมหายใจออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย

 


 

...ก็เล่นทนยืนเกร็งกันมาตลอด  ใจอยากจะนั่งพักเต็มแก่ มันจะไปไม่มีอารมณ์จะไปแวะซื้อของกินเพิ่มพลังที่ไหน แถมเมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่นั่งคุยก๊งเหล้ากับพี่ ๆ ศิษย์เก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน รู้ตัวอีกทีก็ได้ชมพระอาทิตย์ขึ้นจากทะเลสว่างคาตาไปแล้ว ตั้งใจว่าจะแอบมางีบนอนบนรถสักหน่อย สวรรค์ก็ดันเป็นใจมาเกิดเรื่องซะได้ แล้วยังต้องมาอยู่ใกล้กับคนที่ตอนนี้เขาไม่อยากจะเจออีก

 



 

...คนที่เป็นเจ้าของเกียร์ที่เขารับฝากเอาไว้ และเขาก็รับรู้ความหมายที่แฝงมาเหล่านั้น

 



 

ความจริงเขาเก็บเกียร์ไว้ในกระเป๋าสตางค์  ตั้งใจพกไว้ติดตัว ไม่ใช่อะไร เผื่อเจอหน้ามันจะได้เอาคืนไปให้  แต่พอมาพบกันกะทันหันในสถานการณ์ฉุกละหุกแบบนี้ เลยทำให้เขาพูดอะไรไม่ถูก


             ทั้งที่ใจอยากจะโมโหใส่ เพราะคิดว่ามันแค่แกล้งแหย่กวนตีนเขาเล่น   แต่สุดท้าย เขากลับยืนเงียบ แล้วก็ไล่ให้อีกฝ่ายลงจากรถ เพื่อพยายามเลี่ยงการเผชิญหน้าตรง ๆ   
...อ้าว...ถ้าเขามัวแแต่หลบมันอย่างนี้ แล้วเมื่อไรเขาจะได้คืนเกียร์ให้มันสักทีวะ!

 




 

อาทิตย์ขยี้ผมด้วยความหงุดหงิดสับสน  ยิ่งคิดมากก็ยิ่งปวดหัว แล้วมันก็ไม่ใช่นิสัยเขาที่ชอบมาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้  เขาเลยตัดสินใจหลับตาลง ปล่อยวางเรื่องในสมอง กะจะงีบสักแป๊บหนึ่งให้คลายความเครียด หากยังไม่ทันได้พัก กลับโดนขัดจังหวะจากเสียงถามใกล้ ๆ 

 


 

“พี่อาทิตย์หลับอยู่เหรอครับ”

 


 

คนฟังเผลอลืมตามอง แล้วก็ต้องหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบผุดลุกขึ้นยืนทันควัน เมื่อเห็นก้องภพสะพายกระเป๋าเป้คล้องไหล่ มืออีกข้างหิ้วถุงเซเว่น มาหยุดยืนข้าง ๆ เหมือนมาทวงที่นั่ง

 



 

“คุณกลับมาทำไม ลืมของเหรอ”

 
 

“เปล่าครับ ผมจะมานั่งรถคันนี้”

 


 

คำตอบชัดเจนทำให้อาทิตย์มึนงง  ...ก็ไหนบอกว่าจะไปนั่งรวมกับเพื่อนที่รถเบอร์ 2 ไงวะ แต่นี่ทำไมมันดันขึ้นรถมาคนเดียว  ...คิดไปปากก็ถามไปอัตโนมัติ

 

 

“แล้วเพื่อนคุณล่ะ”

 
 

“เขาไปนั่งอีกคันแล้วครับ ก็อาจารย์บอกว่าให้แบ่งเฉลี่ยกัน ผมก็เลยกลับมาคันเดิม พี่อาทิตย์ให้ผมนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ”



 

ก้องภพเอ่ยคำขออนุญาต เพราะมีกล่องอุปกรณ์วางขวางอยู่บนเบาะ อย่างที่เฮดว้ากไม่คิดจะยกออกด้วยกำลังลังเลใจในสถานการณ์

 

 

...เอาไงดีวะ...อุตส่าห์เลี่ยงไม่อยากเจอแล้ว  หรือเขาควรจะปล่อยให้ก้องภพมันนั่งคนเดียว แล้วตัวเองแยกไปนั่งกับเพื่อนซะจะได้หมดเรื่อง   นั่นไง...ไอ้น็อตเดินขึ้นรถมาพอดีด้วย

 

 

คนเห็นทางรอดเตรียมอ้าปากคุยกับเพื่อน แต่อีกฝ่ายดันสวนขึ้นมาเสียก่อน

 


 

            “อ้าว ไอ้อาทิตย์ มึงจะให้น้องยืนขวางทางเดินทำไมวะ มึงก็เอากล่องลงไปวางบนพื้นดิ คนอื่นจะได้เข้าไปข้างใน”

 

 

...ไม่ช่วยแถมยังได้มาเป็นคำด่าซ้ำ  แถมแถวของคนที่เดินตามหลังมาก็ต่างหยุดรอเพื่อให้ก้องภพได้นั่ง



              สุดท้ายคนหมดสิทธิ์ค้านเลยต้องยกเอากล่องอุปกรณ์ลงวางที่พื้นตรงหน้าตัวเองอย่างจำใจ เมินสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่ใครบางคนปลดกระเป๋าเป้ พลางทรุดนั่งลงข้างตัว  เขาได้ยินเสียงกุกกัก เหมือนคนค้นหาอะไรในถุง ก่อนตามมาด้วยเสียงเปรยถาม

 


 

“พี่อาทิตย์กินขนมมั้ยครับ”

 


 

            เขาหันกลับมองก้องภพที่เปิดถุงหยิบ ทาโร่ สาหร่ายเถ้าแก่น้อย กับเลย์มาให้เลือก ถึงความจริงจะแอบหิวอยู่หน่อย ๆ แต่ด้วยศักดิ์ศรีของรุ่นพี่ค้ำคอเลยต้องทำหน้านิ่งพูดปฏิเสธ

 

 

“ผมไม่เอา” 

 

 

แต่คนมีน้ำใจก็ยังไม่หยุดค้นหาของ

 

 

“งั้นกินน้ำมั้ยครับ เมื่อกี๊ผมลงไปเจออันนี้มา ผมเลยซื้อมาฝากพี่ด้วย”

 

 

            คำว่าของฝากเฉพาะเจาะจงทำให้อาทิตย์ต้องเหลือบมองอีกครั้ง ก่อนจะเบิกตากว้างทันที่ที่เห็นของในมือคนตรงข้าม

 

 

...นมเย็นชมพูแบบบรรจุขวด

 





 

            “นี่คุณตั้งใจซื้อมาแกล้งผมเล่นใช่มั้ย!

 

 

            อาทิตย์รีบตวาดดุใส่อีกคนด้วยความโมโห ...อยู่ ๆ ก็ซื้อนมเย็นมาให้แบบนี้ มันตั้งใจจะแหย่เขาให้อายรึไง คิดว่ารู้ความลับเขาแล้ว จะมาท้าทายกันเหรอวะ!

 
 

ทว่าคนโดนปรักปรำเข้าใจผิดกลับรีบส่ายหน้าพลางอธิบาย

           



“เปล่าครับ ผมเห็นว่าพี่ดูเพลีย ๆ เหนื่อย ๆ ผมก็เลยซื้ออะไรเย็น ๆ กับขนมมาให้พี่ แต่ผมไม่รู้ว่าพี่ชอบขนมอะไรเลยหยิบมาหลายอย่าง ส่วนนมเย็น ผมรู้ว่าพี่ชอบอยู่แล้วเลยซื้อติดมา แต่ถ้าพี่ไม่อยากกินผมมีชาเขียวอีกนะครับ เพราะอีกนานกว่าจะถึงมหาลัย ผมแค่อยากให้พี่ทานอะไรรองท้องซะหน่อย...เดี๋ยวจะไม่สบายนะครับ”

 

 

เหตุผลยาวเหยียดนั้นทำให้อาทิตย์ชะงัก มองนัยน์ตาและน้ำเสียงอีกฝ่าย  ...เป็นอีกครั้งที่เขาสัมผัสได้ถึงความจริงจังคล้ายไม่ได้แกล้งพูด และมากไปกว่านั้น...

 

 

...คือความใส่ใจและห่วงใยที่แฝงมาอยู่ในถ้อยคำ

 




 

เฮดว้ากลังเลอยู่ชั่วครู่ มองของในมือของคนตรงข้าม แล้วตัดสินใจรับนมเย็นมาเจาะหลอดดูดง่าย ๆ เมินหน้าหนีหันมองวิวข้างนอก ซึ่งรถบัสกำลังเคลื่อนที่ออกไปอีกครั้ง

 
 

รสหวานของนมเย็นช่วยทำให้สดชื่นขึ้นจริงดังว่า แต่มันไม่ได้ช่วยให้ความคิดของเขาบางเบาลง ซ้ำยังมีแต่จะเพิ่มมากขึ้น

 


 

...เขาไม่แน่ใจว่า ไอ้ความชอบเป็นฮีโร่ เลยต้องคอยดูแลเทคแคร์คนอื่น มันคือลักษณะนิสัยส่วนตัวของก้องภพอยู่แล้วรึเปล่า


           ...แล้วก็ไม่แน่ใจว่า  ไอ้การที่บางครั้งก็ทำเป็นพูดเล่น บางครั้งก็มีท่าทางจริงใจ ตกลงก้องภพต้องการจะสื่อความหมายออกมาแบบไหน  




             ที่สำคัญ  เขาไม่แน่ใจว่าก้องภพปฏิบัติแบบนี้กับทุกคน ...หรือมันเป็นความพิเศษเฉพาะกับเขา





 


 

เพราะถึงจะพยายามไม่ใส่ใจจะมอง แต่เขาก็ยังสังเกตเห็นได้จากการกระทำอะไรหลาย ๆ อย่างที่มันบ่งบอกว่า  นอกจาก ความอ่อนโยนในดวงตาคู่นั้นแล้ว

 



 

....มันยังมี ความอ่อนหวาน ที่ทำให้เขาเผลอคิดมากไปไกล

 

 



       ไหนจะเรื่องเกียร์ภาคที่ตอกย้ำความหมายพวกนั้นกับเขาอีก  เขาไม่ได้โง่ขนาดดูไม่ออกหรอกว่าก้องภพมีบางสิ่งปิดบังไว้ หากมันกลับไม่เคยชัดเจนเลยสักครั้ง ก้องภพทำเหมือนแหย่เล่นยั่วให้เขาโมโห ทว่าสุดท้ายก็มาขอโทษทำดีด้วย  จนเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัด อยากจะถามตรง ๆ ว่าเพราะอะไร แต่ถ้าขืนยกประเด็นมาคุยกันตอนนี้ก็คงจะแปลก ๆ เกินไป




            อาทิตย์เลยพยายามสลัดหัวไล่ความฟุ้งซ่าน  ดูดนมเย็นจนหมดขวด แล้วจัดการทิ้งลงถุงขยะ ก่อนหันไปมองวิวข้างทางต่อ โดยไม่สนใจคนข้างตัวที่นั่งเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร ทั้งที่ในใจมีคำถามมากมายอยากจะถาม


 





 

....ก้องภพไม่กล้าถามว่าพี่อาทิตย์รู้ความหมายของเกียร์รึยัง

 

 

ซึ่งเขาเดาว่าคงยังไม่รู้ เพราะถ้าเข้าใจเจ้าตัวจะต้องมาโวยวายกับเขาแล้ว แต่พี่อาทิตย์กลับเงียบแล้วก็รับความหวังดีของเขาไปง่าย ๆ ถึงจะมีท่าทีไม่พอใจอยู่บ้าง แต่มันก็คล้ายดูจะอ่อนลงมากกว่าทุกครั้ง

 
 

เขายังไม่ลืมความจริงข้อที่ว่า  พี่อาทิตย์เป็นผู้ชาย และเขาก็เป็นผู้ชาย การจะไปบุ่มบ่ามถามเอาซึ่ง ๆ หน้าก็กลัวจะพี่อาทิตย์จะโกรธมากกว่านี้  ที่เขาให้เกียร์ภาคก็นับว่าเป็นเรื่องอาจหาญมากพอแล้ว  ...ซ้ำเขายังให้ไป ทั้งที่ก็ยังไม่เข้าใจในความรู้สึกตัวเอง



            ...ไม่รู้เพราะบรรยากาศของทะเลพาไป หรือ เพราะได้คุยกับพี่อาทิตย์ดี ๆ เป็นครั้งแรก เลยทำให้เขาตัดสินใจแบบนั้น  แต่จะโทษบรรยากาศอย่างเดียวก็ไม่ได้ ความจริงมันมีบางอย่างในความรู้สึกที่มันค่อนข้างชัดเจน และเป็นมาโดยตลอด

 

 

...เขาแค่ชอบมองพี่อาทิตย์ อยากอยู่ใกล้พี่อาทิตย์ อยากคอยดูแลพี่อาทิตย์ มีเพียงสิ่งเหล่านี้เท่านั้นที่เขามั่นใจ แต่นอกเหนือไปกว่านั้น

 


 

...เขาก็ยังไม่สามารถค้นหาคำตอบในใจได้จริง ๆ

 




 

ความคิดของก้องภพสะดุดไป เมื่อรู้สึกถึงความหนักบริเวณไหล่  และสาเหตุมาจากศีรษะของใครบางคนเอนลงมานอนซบ  เขามองคนหลับสบายตรงหน้า ก่อนจะยิ้มบาง สัมผัสถึงสิ่งหนึ่งที่ชัดเจน

 


 

...ถึงแม้จะบอกไม่ได้ว่ารู้สึกยังไง แต่สำหรับเขา ...พี่อาทิตย์คือคนพิเศษกว่าใคร ๆ

 



 

...ก็เท่านั้นเอง

 

 

           

 
 

           

 

 

           รถบัสเคลื่อนตัวใช้เวลาอีกหลายชั่วโมง กระทั่งในที่สุดจุดหมายซึ่งเฝ้ารอคอยก็อยู่ไม่ไกล ทุกคนเริ่มขยับตัว เตรียมสำรวจข้าวของ หากยังมีอีกหนึ่งบุคคลที่ยังคงนอนหลับอยู่อย่างไม่รู้สึกตัว จนก้องภพต้องกระซิบปลุกเบา ๆ




 

“พี่อาทิตย์ครับ... พี่อาทิตย์... ตื่นเถอะครับ ใกล้จะถึงม.แล้วนะครับ”

 


 

คนถูกเรียกปรือตาขึ้นมอง สิ่งแรกที่เห็นคือทัศนียภาพเอียง ๆ ของเบาะ กับความเมื่อยตรงต้นคอทั้งที่มีหมอนมารองหนุนไว้อยู่แล้ว   เอ๊ะ...เดี๋ยวก่อนนะ เขามีหมอนตั้งแต่เมื่อไรวะ

 

 

อาทิตย์รีบกระเด้งตัวออกจากหมอนชั่วคราว ซึ่งก็ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากไหล่ของคนนั่งข้าง ๆ ที่ไม่รู้ว่าเผลอตัวไปซบตั้งแต่เมื่อไร  เขานึกโมโหตัวเอง เพราะกลัวจะไปทำท่าทางทุเรศอะไรให้อีกคนหนึ่งเห็น หากอีกฝ่ายกลับไม่ได้หัวเราะ หรือมีท่าทีขำอะไร

 


 

เฮดว้ากจึงพยายามลูบหน้าลูบตาเรียกสติ ทำท่าเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอรถเลี้ยวจอดสนิทในมหาวิทยาลัย ซึ่งดีเลย์กว่ากำหนดการตอนหกโมงเย็นไปเกือบสองชั่วโมง เพราะใช้เวลาไปกับรถเสียจึงมาถึงช้า ทุกคนจึงมีสภาพอยากลงจากรถไปพักผ่อนกลับบ้านกลับช่อง เลยรีบทยอยกันขนของไปเก็บให้เรียบร้อย

 


 

อาทิตย์ลุกขึ้นยกกล่องใส่อุปกรณ์มาถือไว้ในมือ ก่อนเหลือบเห็นขวดแพ็คน้ำสองแพ็คที่ยังวางคาไว้อยู่ตรงใต้เก้าอี้ เขาก้มลงดึงแพ็คน้ำออกมา ครั้นจะจับใส่ลังไปด้วยก็ไม่ไหว  คงต้องเดินสองเที่ยวถึงจะเอาหมด ทว่ามือหนึ่งกลับมาช่วยดึงลังอุปกรณ์มาถือไว้

 

 

“ผมช่วยยกครับ”

 

 

ก้องภพอาสาอย่างมีน้ำใจอีกครั้ง เขาเลยพยักหน้าปล่อยให้เดินนำลงไปจากรถไปยังใต้ตึกคณะ

 


 

“พี่อาทิตย์ให้วางไว้ตรงไหนครับ”

 
 

“ใกล้ ๆ กับพวกกลองตรงนั้นก็ได้”

 


 

เฮดว้ากชี้ไปที่กลองสันทนาการซึ่งอยู่วางไว้อยู่ไม่ไกล ซึ่งก้องภพทำตามคำสั่ง ก่อนจะเตรียมเดินไปหาเพื่อนซึ่งอยู่รวมตัวกันที่รถอีกคัน หากกลับได้ยินเสียงรั้งจากด้านหลัง



 

“เออ เดี๋ยวคุณ”

 
 

“ครับ”

 

 

ก้องภพหยุดเดิมหันมาขานรับมองท่าทีของคนพูดที่ลังเล ทว่าที่สุดเฮดว้ากก็ตัดบทดื้อ ๆ



 

“เปล่า ไม่มีอะไร ขอบใจที่ช่วย”

 
 

“ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ”

 


 

ประโยคนั้นมาพร้อมรอยยิ้มและนัยน์ตาที่ทอดมองอย่างจริงใจ  แล้วเจ้าตัวจึงเดินไปหาเพื่อนที่เรียก ปล่อยให้คำถามของอาทิตย์ยังคงค้างคาอยู่ในใจ





              ...คำถามที่ว่า  ...คุณคิดอะไรกับผมรึเปล่า

 




 

ไม่ใช่เพราะกลัวคำตอบของอีกฝ่าย แต่อาทิตย์รู้ว่าเป็นที่ตัวเขาเองต่างหาก ที่ไม่แน่ใจว่าจะต้องพูดอะไรหลังจากได้ยินคำตอบนั้น

 




 

ถ้าก้องภพบอกว่า   คิด  ...แล้วเขาจะต้องทำยังไง จะต้องวางตัวยังไงต่อไป

 

 

แต่ถ้าก้องภพบอกว่า   ไม่คิด    สำหรับเขา... เขาคงจะเลือกพูดได้แค่เพียงประโยคเดียวว่า...

 


 

 

...อย่ามาทำดีให้กันแบบนี้อีกเลย

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

            TBC

 

          



     
        ป.ล. 1 เรามีทวิตเตอร์แล้วนะคะ ใครอยากพูดคุยเฮฮามาตามฟอลกันได้ที่นี่ค่ะ   @BitterSweet_BL    แต่อย่าทวงนิยายทางนั้นนะเออ คุยเล่นสนุก ๆ กันเฉย ๆ ใครมีคำถามอะไร หรือพร้อมรับความติสต์แตกของเราได้ก็มาฟอลกันตามสะดวกเลยค่ะ  :) 


               ป.ล. 2 แปะเพลงสื่อความรู้สึกเฮดว้ากซะหน่อย      ได้โปรด  :  แพรว








              








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #13967 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 14:48
    สับสนใหญ่แล้วว
    #13,967
    0
  2. #13949 StoryOfLove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 11:00
    อย่ามาทำแบบนี้ในความหมายของพี่คือให้ความหวังสินะคะ
    #13,949
    0
  3. #13914 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 17:58
    หวั่นไหวแล้ว พี่อาทิตย์หวั่นไหวแล้ววส
    #13,914
    0
  4. #13875 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 02:56
    หุยยยย หวั่นใจ หวั่นไหว
    #13,875
    0
  5. #13828 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 18:50
    ใจตรงกันแล้วววววววว
    #13,828
    0
  6. #13511 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 21:42
    ต่างคนต่างไม่กล้าพูด โอย หน่วงเลย
    #13,511
    0
  7. #13283 dark chocolate (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 21:43
    เขินนนนนอะคุณณณ แล้วแบบ สงสารอาทิตย์เหมือนกันนะ ที่สับสนอะ แต่ก็นั่นแหละนะ ผู้ชายแมนๆ 2 คน ที่ชอบผญมาตลอด ด้วยกันทั้งคู่ กลับมาหวั่นไหวกันเอง แอบปวด หน่วง เจ็บ
    #13,283
    0
  8. #13244 SMILEDLOVELY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 16:15
    อึดอัดไปหมด...กลัวคำตอบสินะ
    พี่อาทิตย์
    #13,244
    0
  9. #13208 lucky_girl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 06:17
    ต่างคนต่างกลัว....
    #13,208
    0
  10. #13200 จียอนตาเข (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 20:08
    กลัวใจง่ะ กลัวอะไรก็ไม่รู้เนี่ยยย
    #13,200
    0
  11. #13119 MindGmini (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 00:19
    จะสุขก็สุขได้ไม่หมด มันหน่วงอ่ะะะ ฮืออ
    #13,119
    0
  12. #12975 AutumnPloy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 23:01
    ฮรือออออออออ และแล้วก็มาถึงช่วงลำบากใจ แงงงงงงง ทำไมถึงไม่พูดๆไปเลยล่ะคะ กลัวคำตอบก็ดักตีหัวแล้วลากเข้าห้องก็ได้นี่นาาา *โดนตบ* ๕๕๕๕๕๕๕

    จริงๆก็แอบสงสารทั้งสองคนนะ มีโอกาสแล้วแท้ๆ เดี๋ยวนกเหมือนเรานี่ลำบากเลยนะ TT  รีบๆเข้าใจกันนะ
    #12,975
    0
  13. #12908 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 21:20
    มีความหวานอย่างละมุน~ และเริ่มมีคนที่หวั่นไหวแล้วสิ~555
    #12,908
    0
  14. #12816 lovelove_empty (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 18:08
    มีความละมุน
    #12,816
    0
  15. #12761 Mini'ELFs (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 22:57
    นั่นไง! มีแพ้ความดีความเอาใจใส่หรือเพราะเกียร์ วรั๊ยยยย เขิน 5555
    #12,761
    0
  16. #12598 meta (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 18:46
    ถ้าน้องไม่คิดก็อย่ามาทำดีใส่กันแบบนี้ เพราะกลัวตัวเองจะเผลอใจให้น้องช้ะ รู้มั้ยว่าใจอ่อนกับน้องมันเป็นพิเศษ แล้วรู้ตัวปะว่าเวลาโดนน้องดุนี่พี่โคตรหงอยอะ555555
    #12,598
    0
  17. #12578 oum30944 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 14:49
    ไม่รู้จริงดิว่าเค้าคิดอะไร เอ๊ะ นั่นดิ ขนาดเจ้าตัวเองยังไม่รู้เลย55555 ก้องภพแน่ใจเมื่อไหร่พี่ได้เจอของจริงแน่ๆ
    #12,578
    0
  18. #12525 fairy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 23:36
    เพศมันเป็นแค่สถานะหนึ่งเท่านั้นอย่าได้แคร์
    #12,525
    1
  19. #12463 ; แอเรียสศูนย์สาม.† (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 13:41
    ถึงกับให้เกียร์ไป ไม่คิดอะไรมั้งพี่อาทิตย์ =_= แล้วก็ไม่ต้องอุ๊บอิ๊บ ทั้งพี่ทั้งน้อง บอกๆไปเหอะ เพศมันก็แค่ตัวอักษร! -/////-
    #12,463
    0
  20. #12318 เลือดสีชมพู. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:36
    ให้เกียร์ไปแล้วก็เข้าใจหน่อยหน่า
    #12,318
    0
  21. #12259 BelovedSeven (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:06
    ได้โปรดอย่าทำให้รักเธอ~~~ ถ้าเธอไม่เคยสักนิดที่คิดจะจริงจัง . _ .

    รอวันความรู้สึกของคนทั้งสองชัดเจน...
    #12,259
    0
  22. #12052 WaterIsMe (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 07:21
    นี่หลงหรือรักไปแล้วฮะพี่อาทิตย์ ตอบ!!!!
    #12,052
    0
  23. #11985 ma_jung (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 01:37
    มาทำดีแล้วหวั่นไหวใช่ม่ะ 555
    #11,985
    0
  24. #11897 Ihaveadream (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 17:05
    ฮว้ากกกกก ละมุนนน
    #11,897
    0
  25. #11823 noparat (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 22:19
    ก้องภพเดินหน้าจีบพี่อาทิตย์เลย สู้สู้นะ
    #11,823
    0