SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 21 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 18 : ห้ามสร้างความกังวลให้พี่ว้าก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    7 ต.ค. 56


SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง




 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 18  :  ห้ามสร้างความกังวลให้พี่ว้าก

 





 

“น้องก้องกับน้องเอ็มอยู่สีส้มนะคะ รับป้ายชื่อเสร็จแล้วรอขึ้นรถเบอร์ 3 ได้เลยจ๊ะ”



 

ก้องภพยื่นมือรับป้ายชื่อจากพี่ฟางพร้อมเพื่อน ตรงจุดลงทะเบียนหน้าลานคณะวิศวะ ซึ่งเป็นที่นัดรวมพลน้องปีหนึ่งตั้งแต่ 6 โมงเช้า  แต่แค่ตี 5 ครึ่งก็มีคนมารอรวมตัวกันคึกคัก ส่วนหนึ่งเพราะเกรงในคำขู่ว่าถ้ามาไม่ทันรถล้อหมุนก็จะโดนทิ้งโดยไม่รอ หากอีกส่วนก็เพราะกำลังตื่นเต้นที่กำลังจะได้ไปทะเลในจังหวัดระยอง เป็นเวลา 2 วัน 1 คืน 



 

โดยเฉพาะกับเด็กปีหนึ่งที่ไม่ต้องเสียสตางค์ไปสักบาท ด้วยงานนี้พวกพี่ออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้ฟรี ขอแค่หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ามาใบเดียวก็พร้อมไปได้เลย  แต่ลึก ๆ ใครก็รู้ว่า...ของฟรีย่อมไม่มีในโลกฉันใด การไปทะเลครั้งนี้ก็ไม่ธรรมดาฉันนั้น 



 

...แน่นอนว่ามันไม่ใช่การไปเที่ยวเล่นเฮฮา แต่แฝงไปด้วยจุดประสงค์บางอย่าง




 

“พี่ฟางครับ รับน้องคราวนี้มันจะโหดมากมั้ยครับ”



 

ก้องภพได้ยินเอ็มลองถามหยั่งเชิงหวั่น ๆ


 

 

...นั่นแหละครับ...เป้าหมายสำคัญของการไปทะเลครั้งนี้  ขึ้นชื่อว่า การรับน้องนอกสถานที่ เกียรติศัพท์ร่ำลือกันทางหน้าหนังสือพิมพ์ก็ไม่ได้ช่วยเสริมภาพลักษณ์ในแง่ดีสักเท่าไร  เลยไม่แปลกที่พวกเฟรชชี่จะเผลอเกร็ง ไม่รู้ว่าจะโดนพวกพี่ ๆ จัดหนักอะไร ยิ่งกับพวกเขา...การไปครั้งนี้มีศึกเดิมพันศักดิ์ศรีคือการ ชิงเกียร์ภาคด้วยแล้ว ก็ยิ่งสร้างความระแวงเข้าไปใหญ่   หากหนึ่งในรุ่นพี่จัดงานกลับรีบพูดปฏิเสธ พลางหยอกด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ



 

“แหม...ไม่โหดขนาดนั้นหรอกจ้า จริง ๆ พวกพี่ก็แค่อยากหาเรื่องไปเที่ยวหลังสอบเสร็จกลางภาคแค่นั้นแหละ พวกเราไม่ต้องไปเครียดมากก็ได้ ถือซะว่าไปเที่ยวพักผ่อนแล้วกันนะ”



 

พอฟังคำอธิบายของพี่ฟาง แล้วเหลียวมองรอบตัวก็คล้ายจะเป็นอย่างนั้น  เพราะบรรยากาศการรวมพลดูออกแนวสบาย ๆ เหมือนมาจัดมิตติ้งสัมมนา เช่นเดียวกับแผ่นป้ายที่ผูกหราไว้บังหน้าตรงรถบัสเป็นข้อความ อุตสาหการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ณ จังหวัดระยอง'   ซึ่งน้อง ๆ ต่างก็รู้ดีว่ามันโคตรหลอกลวงกันสุด ๆ!



             ถึงอย่างนั้นแม้ภาคจะไม่ได้บังคับให้นักศึกษาต้องไปทุกคน ทว่าส่วนใหญ่ก็ต่างพร้อมใจกันมา เพราะนับเป็นงานใหญ่ของภาควิชาอุตสาหการ เลยมีทั้งรุ่นพี่จากทุกชั้นปี รวมทั้งพี่ศิษย์เก่าที่จบไปแล้วตามมาสมทบ และยังมีอาจารย์บางท่านร่วมเดินทางไปคอยคุมด้วย






      

 
 

สรุปจำนวนคนได้เกือบ 300 คน ต้องใช้รถบัสถึง 5 คัน แบ่งกันขึ้นนั่งตามแต่ล่ะปี โดยมีพี่สันทนาการนั่งรวมกับน้องปีหนึ่งบางส่วน เพื่อทำหน้าที่นำเล่นกิจกรรม และยังมีรถยนต์ส่วนตัวของรุ่นพี่อีกสองคันขับตามไป เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้มีไว้ใช้ทันท่วงที

 

 

พอได้กำหนดเวลา ทั้งหมดจึงเริ่มต้นขบวนออกเดินทางมุ่งหน้าไปตามท้องถนนสู่เขตภาคตะวันออก แต่ก่อนจะไปถึงเป้าหมาย พวกเขาต้องแวะเข้าชมศูนย์การเรียนรู้สวนสมุนไพรระหว่างทางให้เข้ากับคอนเซปต์การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ซะหน่อย


 

เด็กภาควิชาอุตสาหการถูกจัดแบ่งออกเป็นกลุ่มสีตามป้ายชื่อ นั่งฟังวิทยากรบรรยายเรื่องสมุนไพรไปพอเป็นพิธี หลังจากนั้นจึงปล่อยฟรีให้น้อง ๆ ได้เดินชมนกชมไม้ตามสวนกันอย่างสบายใจ ส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นการเช็คอินถ่ายรูปแชร์กันลงโซเชียลสนุกสนาน บางคนถ่ายรูปตัวเองไม่พอ ยังลามเลยมาถ่ายรูปรวมกับคนอื่น และไม่น่าเชื่อว่ากลุ่มคนที่ฮอตสุด ๆ จะกลายเป็นกลุ่มเดียวกับคนที่น้องเคยหวาดกลัวมากที่สุด



 

“พี่อาทิตย์ค่า! ขอพวกหนูถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยคะ”


 

“ได้เลยครับ”



 

เฮดว้ากอาทิตย์ยิ้มโปรยเสน่ห์ให้กับสาวน้อยที่มารุมขอถ่ายรูป  ...ไม่รู้เป็นเพราะความประทับใจในตัวรุ่นพี่ หรือติดใจกับการแต่งตัวของกลุ่มพี่ว้าก ที่สลัดมาดเข้มปรับลุคกันยกแก๊งค์ จากชุดประจำว้ากซึ่งปกติจะเป็นเสื้อยืดสีดำ คราวนี้กลับพร้อมใจกันใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกสีสดใสทับเสื้อกล้ามด้านใน ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้น คีบรองเท้าแตะสบาย ๆ แล้วยังมีพร๊อพเสริมเป็นหมวกสาน กับแว่นกันแดดเท่ห์ ๆ ให้อารมณ์เที่ยวริมชายทะเลกันสุด ๆ


 

ยังไม่นับรวมบรรยากาศรอบตัวของแก๊งค์พี่ว้ากที่หัวเราะกันเฮฮา ไม่ตีหน้าเครียดตายด้านเหมือนหุ่นยนต์ เลยทำให้น้อง ๆ รุมให้ความสนใจประหนึ่งดาราดัง ทิ้งให้เพื่อนผู้ชายในรุ่นคนอื่นกลายเป็นหมาหัวเน่า ต้องเผลอบ่นอย่างอิจฉา




           

            “เฮ้ย! พวกมึงดูพวกผู้หญิงดิ ก่อนหน้านี้กลัวพี่ว้ากจนหัวหด มาตอนนี้กรี๊ดกันจะเป็นจะตาย”


 

            “เดี๋ยวก่อนเหอะ รอถึงทะเลกูจะถอดเสื้อโชว์ซิกแพคให้กรี๊ดบ้าง”


 

            “โห ซิกแพคหรือวันแพควะ กูเห็นมึงมีแต่พุง เฮ้ย! ไอ้ก้องมึงก็เอาด้วยดิ ถอดเสื้อลงเล่นน้ำทะเลโชว์อวดสาวหน่อย”




 

            ก้องภพที่นั่งเงียบฟังเพื่อนในกลุ่มสีส้มอยู่นาน พอถูกเอาชื่อเข้ามาเอี่ยวเลยต้องละสายตาจากแก๊งค์พี่ว้ากซึ่งแอ๊คถ่ายรูปอยู่ไม่ไกล ก่อนส่ายหัวปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบ



 

            “โทษที กูไม่ค่อยชอบเล่นทะเลเท่าไร”



 

            เขาตอบไปตามความจริง เพราะ การไปทะเล กับ การเล่นน้ำทะเล มันคนละเรื่อง สำหรับเขาเลิกเล่นน้ำทะเลไปตั้งแต่อยู่ประถมแล้ว  เขาไม่ชอบให้ตัวเหนอะหนะและรสชาติเค็มจัดของมัน  เวลาไปเที่ยวทะเลทุกครั้ง เขาเลยได้แต่นั่งปล่อยใจอยู่ริมหาดเอาบรรยากาศกินลมชมวิวเฉย ๆ



 

“ทำไมวะ มาถึงทั้งทีก็ลงทะเลหน่อยดิ จะได้ช่วยกันดึงคะแนนกลับมาจากพวกพี่ว้ากด้วยไง”



 

แรงไซโคของเพื่อนในกลุ่มสีส้มตามมาอีกเป็นระลอก อย่างน้อยก้องภพก็มีศักดิ์เป็นถึงเดือนมหาลัย คงพอมีหวังเรียกคะแนนคืนมาจากสาว ๆ ได้บ้าง ภาคเขามีผู้หญิงน้อย ๆ อยู่ เดี๋ยวจะถูกรุ่นพี่แย่งไปซะหมด



 

            “แล้วมึงคิดดูนะเว้ย ผู้หญิงเวลาลงน้ำทะเลเซ็กซี่จะตาย มึงจะปล่อยให้พวกพี่ว้ากฉกไปกินต่อหน้าต่อตาได้ยังไงวะ พอลงเล่นน้ำทะเลตัวถึงตัวด้วยนะ โอยย! มึงเอ้ยย! แม่งโคตรจะได้ฟีล”



           

คำยั่วยุชวนคิดลึกเรียกเสียงฮือฮาสนับสนุนจากทั้งกลุ่ม หากยังไม่ทันที่ก้องภพจะตอบว่าอะไร เสียงของใครบางคนด้านหลังกลับเป็นฝ่ายชิงย้อนถามขึ้นมา



 

“ดูเหมือนพวกคุณคงอยากเล่นทะเลกันมากใช่มั้ยครับ”



 

ทุกคนสะดุ้งเฮือกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย  เมื่อหันไปมองเจ้าของใบหน้าเคร่งเครียด ตรงข้ามกับเสื้อเชิ้ตลายดอกสีฟ้าสดใส สัญลักษณ์ของแก๊งค์พี่ว้าก ทั้งยังเป็นคนมีตำแหน่งสูงสุดอีกด้วย



 

พวกเขาไม่รู้ว่าเฮดว้ากอาทิตย์มาตอนไหน แต่ที่แน่ ๆ คงนานพอให้ได้ยินคำนินทาในระยะเผาขน ซ้ำยังรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ



 

“ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจัดให้ตามคำขอของพวกคุณเอง”



 

เป็นประโยคอาสาแบบมีน้ำใจ แต่พาให้คนฟังสยองขวัญเหมือนคนถูกแขวนป้ายเตรียมรอลงอาญา ก่อนเฮดว้ากจะหันหลังเดินออกไป ปล่อยให้กลุ่มผู้ชายในกลุ่มสีส้มกลืนน้ำลายเอื้อกก้มหน้ารับชะตากรรม




              “เพราะมึงนั่นแหละ ปากแม่งพาซวยจริง ๆ”

 


 

             เอ็มบ่นใส่เพื่อนในกลุ่มที่คงได้เล่นทะเลสมใจอยาก ก้องภพเองก็เผลอถอนหายใจอย่างเหนื่อหน่าย เพราะคงต้องโดนลงน้ำทะเล ทั้ง ๆ ที่ไม่ค่อยชอบ แต่แม้จะปล่อยความอึดอัดให้ลอยไปกับอากาศแล้ว บางสิ่งบางอย่างในใจยังคงถ่วงความรู้สึกจนน่าหงุดหงิด  



             ...จะเป็นด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ค่อยเข้าใจ  ทว่าน่าแปลกที่เขาไม่สามารถจะจัดการอะไรกับมันได้เลย  



 

             คนคิดมากพยายามสลัดหัวไล่ความฟุ้งซ่าน เดินกลับไปขึ้นรถบัสของตัวเอง เพื่อเริ่มต้นออกเดินทางต่อ  ขบวนภาควิชาอุตสาหการ ใช้เวลาบนท้องถนนอีกหลายชั่วโมง กระทั่งเที่ยงตรง รถบัสจึงมาจอดสนิทถึงจุดหมาย ณ รีสอร์ทที่ตั้งอยู่อย่างสงบเงียบติดริมชายหาด


 


 

ก้องภพลงจากรถ ทยอยรับกระเป๋าสะพายมารวมกันกับเพื่อนคนอื่น  พลางกวาดตามองสำรวจพื้นที่โดยรอบรีสอร์ท ซึ่งแบ่งออกเป็นบ้างบังกะโลหลังเล็ก ๆ  มีทั้งลานกิจกรรม ห้องประชุม บรรยากาศร่มรื้นด้วยต้นไม้ ดงมะพร้าว  เสียงคลื่น และกลิ่นไอของทะเลจาง ๆ


 

พอลงรถจนครบ ปีหนึ่งทุกคนถูกสั่งให้มารวมตัวกันตรงลานกว้างของรีสอร์ท เพื่อชี้แจงกติกาและกฎต่าง ๆ ในการเข้าค่ายครั้งนี้ เพราะไม่ใช่ว่าการที่พวกเขาอยู่นอกมหาวิทยาลัยจะปล่อยปละละเลย หรือมีอิสระทำอะไรตามใจชอบ



 

...ตรงข้ามพวกพี่ต้องคุมเข้มกันมากกว่าเดิมหลายเท่า โดยเฉพาะเรื่องของความปลอดภัยของน้อง ๆ ซึ่งจะต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง



 

หลังจากนั้นจึงเป็นการแจกกุญแจแบ่งบังกะโลกันนอนหลังละ 20 คน  นำสัมภาระของตัวเองไปเก็บ แล้วมากินข้าวเที่ยง เตรียมเรียกพลังงานให้เต็มที่สำหรับกิจกรรมช่วงบ่าย ซึ่งจะเข้าสู่โหมดรับน้องอย่างเต็มรูปแบบ โดยแบ่งน้องออกเป็น 8 กลุ่มตามสี เพื่อเวียนกันเข้าตามฐานต่าง ๆ



 

...แต่เอาเข้าจริง ๆ แต่ละฐานที่พวกพี่จัดก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด ส่วนใหญ่มักเป็นเกมพื้น ๆ อย่างการปิดตาล้วงไห ปะแป้งแต่งหน้า ไม่มีการบังคับให้น้องทำสัปดนอะไร  เน้นความสนุกเฮฮาเหมือนที่พี่ฟางเคยว่าไว้  



 

ไม่เว้นแม้แต่ฐานที่อยู่ใกล้ทะเลมากที่สุด และเป็นฐานของพี่ว้ากเองก็ยังดูรื่นเริงบันเทิงใจ นำโดยเฮดว้ากอาทิตย์ท่าทางชิล ๆ นั่งตรงเก้าอี้ผ้าใบชายหาด ร้องเพลงคลอประกอบพี่น็อตเล่นกีตาร์  ก่อนหันมาเห็นบรรดาน้อง ๆ กลุ่มใหม่ เลยรีบลุกขึ้นมาเตรียมต้อนรับ



 

“น้องผู้หญิงขึ้นมานั่งหลบร่มบนนี้เลยครับ เดี๋ยวฟังพวกพี่เล่นเพลงไปพลาง ๆ ก่อนนะครับ”



 

เฮดว้ากอาทิตย์พูดเชื้อเชิญด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ให้น้องผู้หญิงแยกมุมไปนั่งหลบร้อน ซึ่งพวกสาว ๆ ก็ดูจะถูกอกถูกใจกันดีที่ไม่ต้องมายืนตากแดด แล้วจึงหันมาถามกลุ่มคนที่โดนหมายหัวไว้ตั้งแต่เช้า



 

“ส่วนพวกคุณอยากเล่นทะเลกันใช่มั้ย งั้นผมจะให้พวกคุณลงไปเล่นให้เต็มที่ ทุกคนถอดเสื้อ!!



 

ถึงยังไงเฮดว้ากก็ยังเป็นเฮดว้ากอยู่วันยังค่ำ แม้ภาพลักษณ์จะดูเบาบางลงแค่ไหน แต่คำสั่งของเฮดว้ากถือเป็นสิทธิขาด พวกผู้ชายจึงต้องถอดเสื้อเชียร์ของคณะที่ใส่มาวันนี้ลงบนพื้นทราย โชว์หุ่นของตัวเอง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องวี๊ดว๊ายของสาว ๆ รวมถึงรุ่นพี่บางส่วนที่มาแอบส่องน้องทำกิจกรรม



 

แล้วจึงตามมาด้วยคำสั่งที่โหดเยี่ยงการฝึกรด. ทั้งไล่ให้พวกเขาไปกอดคอลุกนั่งที่ทะเล  ต่อด้วยคลานขึ้นมาบนพื้นทราย โดนให้ทั้งหมอบ ทั้งกลิ้ง จนเนื้อตัวเต็มไปด้วยทรายคล้ายหมูคลุกแป้งเตรียมลงทอด แล้วก็ให้กลับไปนั่งแช่น้ำทะเลใหม่สลับกันไปมา


 

ส่วนพี่ว้ากพอสั่งเสร็จก็ไปนั่งร้องเพลงกับพวกผู้หญิง ปล่อยให้พวกเขานั่งลอยคอกับคลื่นทะเลโดยไม่สนใจ มองดูก็รู้ว่าพวกปีหนึ่งกำลังโดนแกล้ง และทุกคนก็คงคิดตรงกัน



 

            “แม่งตั้งใจไปม่อหญิงอยู่แล้วนี่หว่า แล้วมาสั่งลงโทษเราโชว์พาว สองมาตรฐานชัด ๆ!



 

ก้องภพได้ยินเสียงเพื่อนบ่น ยิ่งเห็นคนไม่ทุกข์ร้อนบนชายหาดก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด นี่อาจเป็นสาเหตุของอะไรสักอย่างดลใจให้เขาลุกพรวดเดินขึ้นมา



 

“ขออนุญาตครับ!



 

ทุกสายตาหันมองใครเจ้าของเสียง รวมทั้งเฮดว้ากอาทิตย์ที่หยุดคุยกับกลุ่มน้องผู้หญิง เขาไม่แปลกใจที่เห็นว่าเป็นฮีโร่เจ้าประจำคนเดิม แต่ที่มันแปลกผิดปกติคือท่าท่างคล้ายคนหมดความอดทนในอะไรสักอย่าง จนเขาต้องเดินลงไปถามเสียงเครียด



 

            “มีอะไรเหรอครับคุณ”



 

            “ผมว่ามันไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไรที่พี่ไปนั่งร้องเพลง แล้วให้พวกผมมาตากแดดแช่น้ำทะเลครับ”



 

อาทิตย์เบิกตากว้างให้กับคำแย้ง  ...ถึงไอ้ 0062 จะเคยเถียงเขามาบ้าง หากครั้งนี้มันแฝงไปด้วยความไม่พอใจในน้ำเสียงอย่างชัดเจน กระนั้นเขาก็ยังตีสีหน้าเคร่งพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด



 

“ถ้ากับเรื่องแค่นี้คุณยังอดทนทำไม่ได้ แล้วต่อไปคุณจะไปทำอะไรได้อีก!



 

“ผมทำได้ทุกอย่างครับ! บางกิจกรรมของพี่ผมยอมรับว่ามันดี แต่กิจกรรมนี้ผมไม่เห็นว่ามันจะสร้างสรรค์ตรงไหน ผมเลยคิดว่ามันไม่ยุติธรรมต่อพวกผม!



 

            ...เหมือนโดนไม้ตีแสกหน้า เมื่อฟังคำตอบที่คล้ายการเถียงไม่ยอมรับ จนสร้างความโกรธให้มีศักดิ์ศรีรุ่นพี่



 

“งั้นถ้าคุณทำได้ทุกอย่าง ผมจะสั่งให้คุณลงทะเลไปตรงนั้นคนเดียว ไปทำให้หัวคุณเย็นหน่อย เหตุผลแค่เนี่ยพอมั้ย!

 

 

            คำถามตวาดลั่นพาให้ทั้งหาดเงียบกริบ ทุกสายตามองมายังคนรับคำสั่งซึ่งยังคงยืนนิ่ง  ก่อนสุดท้ายจะเลือกหมุนตัวหันหลังยอมทำตามเหตุผลนั้น



            ก้องภพเดินลึกลงไปในทะเล แต่ละย่างก้าวนั้นหนักอึ้ง ไม่ใช่แค่ร่างกาย หากเป็นที่หัวใจ...



 

เขาไม่รู้ว่าลึก ๆ ทำไมถึงกล้าเถียงพี่อาทิตย์ไปแบบนั้น มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด แค่ฟังคำบ่นของเพื่อนก็ดันเผลอมาคิดหงุดหงิดจนทนไม่ไหว ทั้งที่เขาเคยได้ยินคำบ่นโอดครวญแบบนี้เป็นประจำเวลาเพื่อนถูกลงโทษจากพี่ว้าก แต่คราวนี้เขากลับมีอารมณ์ร่วมมากกว่าที่เคยจนเผลอพูดออกไปโดยไม่ยั้งคิด



 

...และผลสุดท้ายก็เป็นเหมือนทุกที



 

เขาไปยั่วโมโหพี่อาทิตย์ให้โกรธ แล้วก็โดนสั่งลงโทษซ้ำไปซ้ำมา ใจจริงเขาอยากจะลองคุยกับพี่อาทิตย์ดี ๆ เหมือนที่เห็นพี่คุยหัวเราะกับคนอื่น แต่เขาไม่เคยที่จะได้โอกาสนั้นเลยสักครั้ง และจะโทษใครก็ไม่ได้ เพราะเขาดันเป็นตัวต้นเหตุก่อเรื่องเองทั้งนั้น



 

...แล้วแบบนี้พี่อาทิตย์จะเกลียดเขาบ้างรึเปล่า



 

 คำถามนั้นตรึงให้ก้องภพหยุดนิ่ง  เหม่อมองน้ำทะเลถูกซัดขึ้นมาเป็นระลอกคลื่นในความลึกระดบอก เขาว่ายน้ำเป็นอยู่บ้างเลยไม่ค่อยกังวลเท่าไร หรือบางที...เขาน่าจะทำให้หัวเย็นลงอย่างที่พี่อาทิตย์พูดไว้ 

 

 

 

เพียงแค่นึก ร่างกายก็ทำตาม ...ก้องภพตัดสินใจหลับตามุดดำน้ำลงไป ให้ความเย็นของทะเลดับความหงุดหงิดของตัวเอง ปล่อยลมหายใจขึ้นมาเป็นฟองอยู่นานจนเกือบจะหมด เขากำลังจะว่ายขึ้นมาเหนือน้ำอีกครั้ง แต่พลันอยู่ ๆ กลับรู้สึกถึงแรงกระชากดึงตัวให้ขึ้นมาอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อดังลั่น 

 

 

“ก้องภพ!  ทำใจดี ๆ ไว้ คุณอย่าเป็นอะไรนะ!!



 

สิ่งแรกที่เขาเห็นหลังโผล่พ้นจากน้ำ คือแววตาหวาดกลัวของพี่อาทิตย์  ซึ่งเขาไม่รู้ว่าเจ้าตัวมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เขากำลังจะอ้าปากถาม แต่ดันโดนมือล็อกลากร่างขึ้นฝั่ง เลยกลายเป็นว่าเขากลืนน้ำทะเลเข้าปากไปอึกใหญ่ หากอีกฝ่ายก็ยังคงไม่หยุดทั้งลากทั้งดึงเขาขึ้นมาจนถึงชายหาด ทำให้คนสำลักความเค็มจัดของน้ำทะเลไอออกมาจนตัวโยน นั่นยิ่งสร้างความตระหนกให้กับอาทิตย์ที่ช่วยประคองศีรษะเขาเอาไว้




 

“ก้องภพ!! คุณเป็นอะไรมั้ย! หายใจออกรึเปล่า ตะคริวกินขาเหรอ หรือโดนแมงกะพรุน พยาบาล!! พยาบาลอยู่ไหน เรียกหน่วยพยาบาลมาเร็ว ๆ เข้า!!



 

ท้ายประโยคเจ้าตัวตะโกนเรียกหน่วยพยาบาลกันจ้าละหวั่น  หากเสียงเบา ๆ กลับทำให้คนสั่งชะงัก



 

“เออ...พี่ครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร”



 

คนพูดยันตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยท่าทางปกติ แต่อาทิตย์กลับยังคงเอ่ยเถียง




 

“ไม่ได้เป็นอะไรได้ยังไง ก็ผมเห็นคุณจมน้ำ!



 

“ผมดำลงไปต่างหากครับ”



 

“ห่ะ! แล้วคุณจะดำลงไปทำไม!!



 

“ก็พี่บอกว่าไปทำให้หัวเย็นหน่อยผมก็เลยดำลงไป”

 




 

...คำอธิบายส่งผลให้ทั้งหาดเงียบสนิท



 

 

อาทิตย์กระพริบตาปริบ เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ...สรุปแล้วที่อุตส่าห์ลงไปช่วยมัน ก็หมายความว่าเขาทำตื่นตูมไปเองงั้นเหรอวะ มันก็ใช่ที่เขาบอกว่าให้มันลงไปทะเลให้หัวเย็น แต่ใครจะไปคิดว่ามันดันเสือกดำหายไปจริง ๆ ...นี่มันบ้ารึเปล่า! ...มันทำแบบนี้ลงไปได้ยังไง!! 



                ...ความกังวลเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธจนตัวสั่น เฮดว้ากกำหมัดแน่น ตวาดดังลั่น



 

“คุณจะบ้ารึไง!! ถ้าผมสั่งให้คุณไปตายคุณก็ต้องไปตายเหรอ คิดเองบ้างสิวะ!!



 

ความรู้สึกหลากหลายปะปนมากับน้ำเสียงนั้น แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือความโกรธจัดที่ก้องภพไม่เคยเห็นอาทิตย์เป็นมากขนาดนี้มาก่อน ทว่าเสียงโวยวายกลับถูกขัดด้วยกลุ่มพยาบาลของพี่ฟางซึ่งรีบวิ่งลงมาดู



 

“ไหนใครเป็นอะไร”



 

“ไม่ต้องแล้ว!! พอ เลิกฐาน!!



 

อาทิตย์ออกคำสั่งยุติเรื่องทั้งหมด แทรกตัวผ่านกลุ่มคนมุงออกไปด้วยความโมโห  ทิ้งให้คนอื่น ๆ ยังยืนงง รวมทั้งก้องภพที่ยังนั่งกับพื้นชายหาด จนเอ็มต้องมาช่วยดึงมือให้เขายืนขึ้นพลางถามด้วยความห่วง



 

“เฮ้ย! มึงเป็นไงบ้างวะ โอเคมั้ย”



 

“อืม โอเค”



 

“มึงรู้เปล่า เมื่อกี๊กูตกใจแทบตายนึกว่ามึงจมน้ำ แม่งอยู่ ๆ  พี่อาทิตย์เขาพุ่งลงไปทะเลคนแรกเลย กูยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามึงดำน้ำหายไป”



 

คำอธิบายเหตุการณ์ที่พลาดไปทำให้ก้องภพเริ่มตระหนักถึงบางสิ่งในใจ



 

...ใช่  เขาไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง



 

...ไม่รู้ว่าพี่อาทิตย์กังวลกับเขามากขนาดไหน





 

แต่ที่แน่ใจ...อย่างน้อยเขาก็สัมผัสถึงมันได้ผ่านการกระทำ น้ำเสียง ...และแววตาคู่นั้น



 

 
 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 
 

 

TBC






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14115 Londar (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 18:52

    ชอบซีนนี้ในซีรีส์ก้อินมากก มาอ่านอีกทีก้ประทับใจ

    #14,115
    0
  2. #14103 ผีขนมหยก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:31
    ถถถถ ก้องหึงพี่อาทิตย์อะเด้ ชิมิล่าาาา
    #14,103
    0
  3. #14051 sttks.p2h (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:27
    งอนหรอคะะะะะะะ
    #14,051
    0
  4. #13912 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 17:38
    เอาแล้วไง อย่างนี้เค้าไม่เรียกโกรธแล้วก้องภพ เค้าเรียกว่าคนงอน
    #13,912
    0
  5. #13873 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 02:38
    คนนึงก็รู้สึกหวงจนทำตัวแปลกๆ อีกคนก็เผลอห่วง จนเกินเหตุ
    #13,873
    0
  6. #13824 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 21:56
    ห่วงน้องก็บอกเถ้อะะะะ ปากแข็ง
    #13,824
    0
  7. #13720 dfdf (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 10:53
    ชอบอ่ะ ๆ
    #13,720
    0
  8. #13700 Sudaratchompoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 10:16
    มีห่วงด้วยน่ารักกกกก
    #13,700
    0
  9. #13648 Zebus (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:23
    ก้องหวงก้องหึง แบบไม่รู้ตัว ส่วนพี่อาทิตย์ก็เป็นห่วงเป็นใย แบบไม่รู้ตัสเช่นกัน ฮิ้วววววสววว
    #13,648
    0
  10. #13622 pcmc_madca_T (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 17:00
    คืออ่านนิยายจบ ไปดูซีรี่ย์ กลับมาอ่านนิยายอีกรอบ รู้สึกเลยว่าบทในซีรี่ย์เอาจากในนี้ล้วนนนๆ แทบไม่ปรับไรเลย บทเค้าดีจริง555
    #13,622
    0
  11. #13558 iibnz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 02:00
    เลิกซึนได้แล้ววววววววว ฮืออออออ
    #13,558
    0
  12. #13508 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 20:32
    นี่จะแข่งกันซึนไปถึงเมื่อไหร่555555
    #13,508
    0
  13. #13427 pafe_love (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 20:08
    ง่อวววว
    #13,427
    0
  14. #13279 dark chocolate (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 21:12
    แอร้ยยยยย เขินนนนนมากกกกก
    คือห่วงน้องมากไหมคะคุณขาาา
    พุ่งไปช่วยทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจมน้ำจริงเป่า แต่ก็นั่นแหละนะ คนมันห่วง แอร้ย เขิน
    #13,279
    0
  15. #13160 phirayajungkook (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:29
    มีเป็นห่วง..
    #13,160
    0
  16. #13117 MindGmini (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 23:54
    นี่เรียกซึนทั้งคู่ใช่มะ5555555
    #13,117
    0
  17. #13091 AIRCH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 07:48
    น้อยใจพี่สินะก้องภพ แต่พี่อาทิตย์ดูเป้นห่วงน้องมากอะ
    #13,091
    0
  18. #13061 Friendship_Lee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 17:56
    หวงก็บอกว่าหวง น้องก้องภพ
    #13,061
    0
  19. #13016 Mrbird1995 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 20:13
    แววตาคู่นั้น ชอบคำนี้จัง
    #13,016
    0
  20. #12973 AutumnPloy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 22:26
    นี่ทั้งก้องภพทั้งอาทิตย์เป็นเมนส์กันรึไง อารมณ์พวกพี่ขึ้นๆลงๆกันมากค่ะ ใจเย็นๆสิคะ น้ำทะเลเค๊มเค็มมันยังเย็นกว่าใจพี่ทั้งสองอีกค่ะ ถถถถ ใจเย็นๆนะคะ เดี๋ยวก็รู้ใจกันเองแหละนะ   ชอบที่เอ็มบอกว่าพี่อาทิตย์พุ่งไปทะเลคนแรกอ่ะ คือมันทำให้รู้สึกดี ><
    #12,973
    0
  21. #12913 ThAi ELF (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 22:02
    นี่แหละน้า คนปากไม่ตรงกับใจ
    #12,913
    0
  22. #12896 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 20:17
    ห่วงน้องก้องก็ไม่บอก ซึนอยู่ได้555
    #12,896
    0
  23. #12759 Mini'ELFs (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 22:10
    ง่ออวววว มีหึงกันห่วงกันดั๊วะ โอ้ยดี!
    #12,759
    0
  24. #12719 ดวงกมล มานะกุล (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:10
    โอ๊ยที่รัก อย่าโกรธก้องนะ
    #12,719
    0
  25. #12673 น้ำเเข็งเวลา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 14:30
    fโอ้ยอ่านกี่ที่ก้ โมโหก้องภพ (ความคิดเห็นส่วนตัว อย่าว่าเรานะ ^^ )
    #12,673
    0