SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 18 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 15 : แก้เกมของพี่ว้ากให้ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 342 ครั้ง
    7 ต.ค. 56

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง




กฎของปีหนึ่งข้อที่
15  : แก้เกมของพี่ว้ากให้ได้

 

 



 

งานชิงรุ่นของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาอุตสาหการ จัดขึ้นหลังการปิดประชุมเชียร์เพียง...ห้าวัน

 

 

เรียกว่าแรงยังไม่ทันฟื้นดี เสียงเพิ่งหายแหบจากการบูม ก็ต้องมาเตรียมพร้อมรบกันใหม่ แต่ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน ยังไงพวกปีหนึ่งก็จำยอมลากสังขารคลานมาเข้าร่วมงานให้ได้

 
 

เพราะการชิงรุ่นภาคนับเป็นงานสำคัญไม่แพ้การชิงเกียร์คณะ มิหนำซ้ำออกจะหฤโหดกว่าหลายเท่า วิธีชิงจะแตกต่างกันไปตามแต่ล่ะปีขึ้นอยู่กับพี่ว้ากเป็นผู้สรรหาบทมาทดสอบ ไม่ว่าจะให้วิ่งรอบมหาลัยโดยร้องเพลงคณะไปด้วย หรือให้ปีนขึ้นไปเอาธงที่ปักไว้บนยอดเสาทาน้ำมันลื่น ๆ สูงกว่าห้าเมตร

 
 

            ...มันเลยไม่น่าแปลก ที่บรรดาเด็กเฟรชชี่ซึ่งถูกปลุกมาเข้าแถวอยู่กลางสนามตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าวันเสาร์ จะยืนรอคอยด้วยใจระทึก ตื่นเต้นยิ่งกว่ารอลุ้นผลแอดมิชชั่น เพื่อเตรียมรับฟังบททดสอบที่พวกเขาไม่อาจคาดเดา

 
 

            แม้จะมีหน่วยกล้าตายหลายคนพยายามสืบเสาะหาข่าวจากรุ่นพี่ แต่พวกพี่ชั้นปีส่วนใหญ่ก็จะโดนปิดปากเงียบ ปล่อยให้รู้กันเฉพาะวงในของพวกพี่ว้าก กระนั้นก็ยังอุตส่าห์มีเสียงลือเสียงเล่าอ้างเล็ดรอดออกมาเบา ๆ แบบไม่แน่ใจว่าจะมาช่วยให้กำลังใจหรือข่มขู่ปีหนึ่ง นั่นคือ...

 

 

...การชิงรุ่นครั้งนี้รับรอง...โดนจัดหนัก!

 

 

โดยเฉพาะกับก้องภพเองที่เป็นหนึ่งในหน่วยข่าวกรอง และได้เผชิญหน้ากับเฮดว้ากตรง ๆ ตอนเลี้ยงสายรหัส ก็ยังค่อนข้างชัวร์ว่าการชิงรุ่นนั้นคงไม่ง่าย และไม่แน่เขาอาจจะเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเพิ่มความโหดให้มากขึ้น

 
 

เขารู้...การที่เขาไปแสดงความมั่นใจว่าตัวเองจะชนะต่อหน้าเฮดว้าก คงกลายเป็นชนวนความโกรธส่วนหนึ่งของพี่อาทิตย์  แม้ไม่ถึงขนาดเรียกว่าทะเลาะกัน แต่ก็ยังมีบางอย่างที่มันค้างคาใจ


           เขาอยากจะให้พี่อาทิตย์เข้าใจว่าที่เผลอหลุดปากพูดไปแบบนั้น ไม่ใช่ตัวเองคิดดื้อดึงปีนเกลียว เขาแค่ต้องการจะยืนยันให้พี่อาทิตย์เห็นความพยายามของเขาและเพื่อน ๆ ฉะนั้น ต่อให้มันยากเย็นสักแค่ไหน เขาก็ต้องผ่านศึกครั้งนี้ไปให้ได้ เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาก็เป็นคนของคณะวิศวะ และเป็นรุ่นที่ภาควิชาจะต้องยอมรับ

 


 

ก้องภพจึงเฝ้ารอคอยการปรากฏตัวของพี่ว้ากอย่างแน่วแน่ ตามองตรงไปยังใครบางคนซึ่งเดินนำขบวนพี่ปีสามในตำแหน่งหัวหน้า มาหยุดยืนอยู่หน้าแถวเฟรชชี่ด้วยมาดเหี้ยมเหมือนทุกครั้ง แล้วทำตามหน้าที่เปิดประเดิมทักทาย

 

 

“ปีหนึ่งทุกคนฟัง! วันนี้ถือเป็นวันสำคัญของพวกคุณ พวกคุณจะต้องพิสูจน์ให้พวกผมทุกคนยอมรับให้ได้ว่า คุณจะเป็นนักศึกษารุ่นใหม่ของภาควิชานี้!


 

 

เฮดว้ากอาทิตย์กวาดตามองนักศึกษาแต่งกายเรียบร้อยในสนามที่ดูคล้ายจะมาเยอะมากกว่าทุกครั้ง อย่างน้อยก็ยังนับว่าพวกปีหนึ่งเห็นความสำคัญในศึกชิงรุ่นอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นจำนวนคน มันก็ได้ส่งผลอะไรกับภารกิจที่เขากำลังจะมอบให้

 

 

“คุณเห็นธงรุ่นที่อยู่เป็นแสตนนั่นใช่มั้ยครับ!

 

 

เสียงถามเรียกทุกสายตาให้เงยหน้ามองธงสีแดงเลือดนก ปรากฏลายสัญลักษณ์เกียร์วิศวะ และตัวอักษรสีขาวพิมพ์ชื่อภาควิชาเป็นภาษาอังกฤษ กำลังสะบัดโบกเหนือยอดอัฒจรรย์ปูนชั้นบนสุด ประดับไปด้วยผืนผ้าสีห้าสีไล่ตามขั้นบันไดลงมาถึงด้านล่าง

 

 

“หน้าที่ของคุณคือจะต้องไปเอามันมาให้ได้! ผมจะไม่บอกวิธีอะไรทั้งนั้น พวกคุณจะต้องใช้สิ่งที่ผมสอนและความสามารถของคุณไปเอามันมาเอง กำหนดเวลาให้ทันก่อนหนึ่งทุ่มตรงวันนี้ ถ้าคุณเอามันมาไม่สำเร็จ พวกคุณทุกคนจะโดนตัดสิทธิทั้งรุ่น!

 

 

เป็นคำสั่งง่าย ๆ แต่เนื้อความไม่ง่ายเลย  เพราะมันไม่ได้บ่งบอกประเด็นชัดเจนสักอย่าง ซ้ำยังกำหนดเวลาชิงธงรุ่นยาวนานกว่าสิบชั่วโมงแบบนี้  เดาเอาก็รู้ว่าต้องมีซัมติงรองแน่ ๆ  แต่ถึงจะสงสัยคันปากอยากถามมากแค่ไหน ก็ดันโดนพูดดักคอไว้แล้วว่าห้ามถามอะไรทั้งนั้น สรุปปีหนึ่งเลยจำต้องนิ่งเงียบ  ฟังสัญญาณสั่งนับถอยหลังจากเฮดว้ากอาทิตย์

 

 

            “ถ้าพร้อมก็เริ่มได้! ปีหนึ่งเชิญมาเอาธงครับ!

 

 

            กล่าวจบ เจ้าตัวก็เดินถอยออกห่างเหมือนเปิดทางให้เดินขึ้นแสตนเอาธงไปสบาย ๆ ปล่อยให้คนในสนามมองหน้ากันเลิกลั่ก สบตางง ๆ เพราะไม่คิดว่าหนทางไปเอาธงรุ่นจะโรยด้วยกลีบกุหลาบขนาดนี้ แต่ถ้าขืนยังมัวยืนลังเลไม่มีใครเริ่มก้าวออกไป มีหวังคงไม่ได้ธงกันทั้งรุ่น

 
 

ผู้ชายที่อยู่แถวหน้าคนหนึ่งเลยถูกดันให้เป็นหน่วยกล้าตาย เดินหวาด ๆ ไปยังเป้าหมายชั้นบนสุด หากแค่ก้าวแรกที่ขึ้นไปเหยียบบนแสตน พี่ว้ากน็อตก็รีบตรงปรี่เข้ามายืนขวาง

 

 

            “ปีหนึ่งคุณจะมาทำอะไรครับ!

 

 

            คนถูกถามเผลอสะดุ้งตกใจ แต่ก็ยังทำใจกล้าตอบไปตามความจริง

 

 

“ผะ...ผมจะมาเอาธงครับ”

 
 

“ผมไม่อนุญาต! เชิญลงไปด้วยครับ!

 

 

คำปฏิเสธทำเอาตัวแทนถึงกับยืนหน้าเหวอ ทว่ามันก็ตรงใจใครหลายคนที่คิดไว้ พี่ว้ากคงไม่ยอมให้น้องเดินโร่ไปเอาธงง่าย ๆ จนกว่าจะผ่านการพิสูจน์ให้พวกพี่เห็น แต่สิ่งที่พวกเขาอยากรู้คือ มันต้องใช้วิธีอะไร

 
 

“แล้วพวกผมจะเอาธงมาได้ยังไงอ่ะครับ”

 
 

“นั่นเป็นเรื่องของคุณ ไม่ใช่เรื่องของผม!

 

 

ประโยคตัดบทไม่เหลือเยื่อใยให้สานต่อ พาคนฟังมึนกันทั้งสนาม เริ่มตระหนักชัดเจนแล้วว่าหนทางการชิงรุ่นส่อเค้าลางความโหดร้ายให้เห็น

 

 

...บททดสอบที่ไม่มีคำใบ้ ไม่บอกวิธีการ ซ้ำยังต้องทำให้ถูกใจพวกพี่ว้ากอีก เป็นใครมันจะไปทำได้  งานชิงธงรุ่นคราวนี้ขอบอกได้คำเดียวเลยว่า

 

 

...แม่งโคตรยาก!

 


 

แม้แต่ก้องภพก็ไม่คาดคิดว่าการชิงรุ่นจะเป็นไปในรูปแบบนี้ ยิ่งกว่าการใช้กำลังและใช้สมองเพื่อแย่งชิง แต่มันคือการคลำทางในความมืด โดยที่พวกเขาไม่เห็นแสงสว่างใด ๆ มานำไปสู่ปลายทางเลย

 

 

ทว่าถึงจะหาทางออกไม่เจอ ยังไงสองร้อยหัวก็ย่อมดีกว่าหัวเดียวอยู่แล้ว ปีหนึ่งจึงตัดสินใจเรียกรวมพลปรึกษากันด่วน พวกเขานั่งล้อมวงกันตรงพื้นสนาม เริ่มต้นถกประเด็นกันจริงจัง นำโดย ทิวคนที่ถูกผลักให้ออกไปเอาธงด้วยเกริ่นคำถามนำร่อง

 

“ใครคิดอะไรออกบ้าง”

 
 

“โห! ไม่บอกสักคำใครจะไปรู้วะ ใบ้ให้สักนิดก็ไม่มี”

 

 

แค่ดอกแรกก็โดนสวนกลับมาด้วยแรงอารมณ์จากผู้ชายหุ่นอวบห้อยป้ายชื่อ โอ๊ค แต่ทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจในความหงุดหงิดนั้น ก็เพราะพวกพี่เล่นไม่อธิบายอะไรกันมาเลย จะให้น้อง ๆ ถอดจิตนั่งทางในเดาใจก็ใช่ที่ พวกเขาเรียนวิศวะไม่ได้เรียนไสยศาสตร์กันมาสักหน่อย

 
 

“ไม่แน่พี่เขาอาจจะใบ้ให้เรามาแล้วรึเปล่า ลองคิดดูดี ๆ อีกทีมั้ย”

 
 

เมย์สาวแว่นยกมือขึ้นพูดเสนอ สะกิดให้ทุกคนลองคิดทบทวน ก่อนเพื่อนผู้หญิงผมสั้นที่นั่งข้าง ๆ จะออกความเห็นแบบตั้งข้อสังเกต

 
 

“เออ จะว่าไปเราก็สงสัยนะว่าตรงบันไดแสตนแต่ล่ะขั้น มันจะติดผ้าไว้ห้าสีทำไม”

 
 

            คำถามนั้นเรียกสายตาให้ก้องภพหันไปมองแสตนอีกครั้ง พี่ว้ากน็อตยังคงยืนนิ่งไม่หายไปไหน คล้ายผู้คุมอยู่ตรงบันไดขั้นแรกสุด แถบด้านหลังถูกขึงด้วยผ้าสีเหลือง ถัดขึ้นไปขั้นที่สองเป็นสี ฟ้า เขียว ชมพู แดง ตามลำดับและไปสิ้นสุดอยู่ตรงเสาธงของภาควิชา 

 

 

 ตอนแรกเขาคิดว่ามันอาจจะประดับไว้เพื่อความสวยงามให้อลังการสมเกียรติกับธงภาค แต่พอคิด ๆ ดูไอ้สีห้าสีก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับภาควิชาของเขาเลย หากจะเกี่ยวก็มีแค่สีแดงที่เป็นสีประจำคณะวิศวะเท่านั้น ซึ่งไอ้ลักษณะที่ผูกกันตามบันไดเป็นขั้น ๆ เหนือขึ้นไป มันคล้ายกับ...

 

 

“ด่านเกม”

 

 

เสียงตรงกับใจของก้องภพมาจากเพื่อนสนิทที่นั่งข้าง ๆ  ไอ้เอ็มยกมือเสนอตามประสาคนชอบเล่นเกมที่มองปุ๊บก็เดาออกได้ปั๊บ ซ้ำยังพูดอธิบายให้เพื่อนคนอื่นเข้าใจ

 
 

“ก็ดูสิ ไอ้ผ้าที่ผูกตามบันไดมันเหมือนกับสัญลักษณ์ให้เราผ่านด่านไปทีละขั้น มีผ้าอยู่ห้าสีก็หมายความว่า พวกพี่ว้ากมีเกมให้เราเคลียร์ห้าด่านถึงจะชนะ แต่จะเคลียร์ยังไง อันนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ”

 
 

ประโยคที่เริ่มเข้าเค้าช่วยส่องทางให้ปีหนึ่งเห็นถึงความพอเป็นไปได้ แต่ปัญหาสำคัญก็คือไอ้ห้าด่านที่จะต้องผ่านมันคืออะไร และพวกเขาจะต้องเริ่มจากตรงจุดไหน

 

 

ก้องภพขมวดคิ้วด้วยความเคร่งเครียด ไม่ต่างจากสีหน้าซีเรียสของเพื่อน ๆ พยายามคิดทบทวนหาช่องว่างที่อาจเป็นไปได้ โดยเฉพาะคำพูดของเฮดว้ากซึ่งเขาพยายามใส่ใจมากเป็นพิเศษ

 


 

...พี่อาทิตย์จะไม่บอกอะไรเลยจริง ๆ เหรอ หรือมันอาจมีบางอย่างที่เขาลืมไป...

 

 

 พวกคุณจะต้องใช้สิ่งที่ผมสอน และความสามารถของคุณไปเอามันมาเอง

 


 

...ทุกสิ่งที่พี่สอน ทุกสิ่งที่พี่ย้ำตลอดการเข้าเชียร์ ถ้าอย่างนั้นก็คงจะมีแต่...

 


 

 

SOTUS

 
 

 

คำหลุดปากพึมพำเบา ๆ ของก้องภพ หากมันดังมากพอให้เอ็มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมาสนใจ

 

 

มึงว่าไงนะ

 
 

“มันอาจจะเป็น SOTUS ก็ได้ เรื่องที่พวกพี่ว้ากคอยสอนเรา”

 

 

เขาบอกไปด้วยท่าทางไม่แน่ใจ แต่คำนั้นกลับช่วยให้ประกายตาของเอ็มสว่างวาบ เหมือนเจอจิ๊กซอว์ที่ขาดหาย

 

 

เออ ใช่!  ถ้ามันเป็น SOTUS ก็ลงล็อกพอดี ไอ้ผ้าห้าสีบนแสตนก็คือตัวอักษรห้าตัวที่เราต้องผ่าน”

 

 

เอ็มตบบ่าก้องภพแบบคนดีใจที่ไขปริศนาเจอ ก่อนจะรีบยกมืออธิบายให้เพื่อนคนอื่น ๆ ได้ฟังกันทั่วหน้า ถึงไม่มีอะไรการันตีว่ามันจะถูก แต่ก็ต้องขอลองเสี่ยงหันหน่อย ดีกว่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์

 
 

เหล่าเฟรชชี่จึงเริ่มตั้งต้นกันที่บันไดก้าวที่หนึ่งของตัวอักษรตัวแรก

 


 

... ‘Seniority  การเคารพผู้อาวุโส

 

 

 

“แล้วเราต้องทำยังไงถึงจะผ่านไปได้ล่ะ  จะให้พวกเราไปยืนสวัสดีพี่ทุกคนเหรอ”

 

 

มีเสียงดังถามแทรกขึ้นมาจากในแถวอย่างสงสัย

 
 

...ขึ้นชื่อว่าการเคารพผู้อาวุโส วิธีการแสดงออกง่ายที่สุดคงไม่พ้นการไหว้ ซึ่งพวกเขาปีหนึ่งก็โดนบังคับให้ไหว้รุ่นพี่ทุกคนที่เจอ เพราะถือเป็นเครื่องหมายแสดงออกทั้งมารยาทและธรรมเนียม แต่การจะให้ปีหนึ่งสองร้อยคนมายกมือไหว้พี่ว้ากกันตอนนี้ ก็คงดูประหลาดไปสักหน่อย และไม่น่าจะทำให้พวกเขาผ่านด่านไปได้ 


            ...มันจะต้องมีอะไรสักอย่างที่แสดงออกให้เห็นชัด ๆ ว่าพวกเขามีความเคารพผู้อาวุโส...

 


 

“อาวุโสกว่าพี่ว้ากปีสามก็ต้องพี่ปีสี่ไง จำได้มั้ยว่าตอนพี่ปีสี่มาพี่ว้ากโคตรหงอเลย”

 
 

อยู่  ๆ โอ๊คก็พูดโพล่งขึ้นมากลางวง ทุกคนเลยฉุกใจคิดขึ้นมาได้ถึงตอนที่พี่ปีสี่สั่งให้ปีสามลงโทษซ่อมตัวเองในห้องประชุมเชียร์  ถ้าคราวนี้ได้พวกพี่ช่วยอีกก็อาจจะพอเห็นหนทาง เพราะขาใหญ่ของภาควิชายังไงก็ต้องเป็นพี่ปีสูงสุด

 
 

“ใครมีเบอร์พี่ปีสี่บ้างอ่ะ เอาประธานรุ่นมาเลย ขอปีสองปีสามด้วย เรียกพวกพี่มาให้หมด!

 
 

คำขอตะโกนถามกันให้วุ่น แถมพ่วงด้วยพี่ปีอื่น ๆ กันเหนียว ด้วยไม่ว่าจะปีไหน ๆ ก็ถือเป็นอาวุโสมากกว่าปีหนึ่งทั้งนั้น

 
 

การตามล่าตัวของพี่ประธานรุ่น เลยเริ่มสืบจากเบอร์โทรถามหาเอาจากพี่รหัสของแต่ละคน ก่อนโทรขอร้องให้พวกพี่ช่วยมาหาพวกเขาที่สนาม  ซึ่งส่วนใหญ่ก็มักจะโวยวายบ่ายเบี่ยง เพราะเวลาตอนนี้มันเพิ่งจะแปดโมงเช้า แถมเป็นวันเสาร์ หน่วยอาสาจึงต้องนั่งมอเตอร์ไซต์ไปขอร้องอ้อนวอนกันถึงหอ  พาพวกพี่มาส่งแบบเดลิเวอร์รี่ แถมด้วยพวกพี่คนอื่น ๆ ได้ข่าวก็ตามทยอยกันมาดูน้องชิงรุ่น

 
 

สุดท้ายจึงปิดด้วยประธานปีสี่คนสำคัญ  พี่เดียร์  คนเดียวกับที่สั่งลงโทษพี่ปีสาม พ่วงด้วยอดีตเฮดว้าก  เดินลงมาจากรถยนต์ของตัวเองด้วยสภาพงง ๆ  หากพอถามข้อมูลจากพวกรุ่นน้อง เจ้าตัวก็หัวเราะอย่างเข้าใจ ซ้ำยังบ่นว่า ชิงรุ่นปีนี้พวกพี่ว้ากจัดให้แสบน่าดู

 
 

เมื่อมาถึงครบองค์ประชุมแล้ว ที่เหลือก็คือการแสดง  ‘Seniority’   จากพวกปีหนึ่ง  แน่นอนว่าคงไม่ใช่การที่พวกเขายกมือไหว้ แต่จากคำปรึกษาและตีความแล้ว การแสดงความเคารพผู้อาวุโส ส่วนหนึ่งมันคือ การให้เกียรติพวกรุ่นพี่ในฐานะของคนที่มีประสบการณ์มากกว่า และใช้ ความอ่อนน้อมเพื่อให้พวกพี่ยอมรับ ดังนั้น  ปีหนึ่งจึงตัดสินใจแสดงออกด้วยวิธีตะโกนขออนุญาตพร้อมกัน

 

 

“พี่ ๆ ครับ/ค่ะ พวกเราขอเป็นรุ่นน้องพี่ได้มั้ยครับ/ค่ะ!!

 
 

“ได้สิครับ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว น้องที่เหลือว่าไง”

 

 

พี่เดียร์พยักหน้า ยิ้มรับสบาย ๆ ส่วนประธานรุ่นปีสองและปีสามก็เห็นด้วยในทางเดียวกัน ก่อนพี่เดียร์จะแกล้งตะโกนถามคนที่ยังคงยืนคุมอยู่ตรงบันได

 
 

“แล้วพี่ว้ากข้างบนนั่นจะให้ผ่านรึเปล่า”

 
 

พี่ว้ากน็อตยังคงตีหน้านิ่งรักษาท่าทางไม่เปลี่ยน จนเพื่อนต้องสะกิดให้ทิวเดินขึ้นบันไดไปถามอีกครั้ง

 


 

“พี่ครับผมมาขอธงรุ่นครับ”

 

 

ทุกคนในสนามรอลุ้นจนหัวใจแทบหยุดเต้น โดยเฉพาะกับก้องภพที่เป็นคนเสนอไอเดีย  พวกเขาเสียเวลาไปชั่วโมงกว่าแล้ว หากเดาผิดก็ต้องมาเริ่มต้นกันใหม่ เลยได้แต่ภาวนาว่าเขาจะจับทางในคำพูดของเฮดว้ากอาทิตย์ได้ถูก

 

 

ก้องภพมองตรงไปยังเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความตึงเครียด บรรยากาศเงียบลงคล้ายเวลาหยุดนิ่ง และแล้วพี่ว้ากน็อตก็เริ่มขยับ เปิดทางออกให้ พร้อมคำพูดสั้น ๆ

 

 

“เชิญ!!

 

 

สิ้นเสียงอนุญาต เสียงเฮก็แทรกขึ้นมาดังลั่นจากปีหนึ่งด้วยความตื้นเต้นดีใจที่ผ่านด่านแรกมาได้ ก้องภพแท็กมือกับเอ็มพร้อมรอยยิ้มกว้าง แม้จะยังไม่ได้ธงรุ่น แต่อย่างน้อยพวกเขาก็มาถูกทาง มันจึงเป็นกำลังใจสำคัญในการก้าวต่อไป

 
 

บันไดขั้นที่สองมีพี่ว้ากคนใหม่มายืนรอแทนเปลี่ยนกับพี่น็อต  พร้อมภารกิจจากตัวอักษรที่สองของ SOTUS 

 
 

 

…‘Order การปฏิบัติตามระเบียบวินัย

 

 

 

พวกเขาแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาถูกระเบียบวินัยอยู่แล้ว แต่เพียงเท่านี้คงไม่ชัดเจนพอสำหรับที่พี่ว้ากจะยอมรับ มันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้น เป็นสิ่งที่พี่ว้ากเน้นย้ำและคอยกระตุ้นเตือนทุกครั้งที่เข้าประชุมเชียร์  ผ่านการลงโทษที่พวกเขาต้องโดนฝึกกันมาด้วยวิธี...

 

 

จัดแถว

 

 

ข้อสรุปทำเอาเฟรชชี่หลายคนหน้าซีด แต่ในมติก็ต่างเห็นพ้องกันว่ามันคงเป็นวิธีที่ง่ายและเร็วที่สุดแล้ว เพราะยังต้องเหลืออีกหลายด่านให้พวกเขาฝ่าฟันกันก่อนหมดเวลาหนึ่งทุ่มตรง

 
 

ปีหนึ่งเลยเริ่มต้นตั้งขบวนจัดแถว นำคำสั่ง จับเวลากันเอาเอง โดยทำให้เร็ว และพร้อมเพรียงที่สุด ผู้ชายคอยวิ่งด้านท้ายดูแลผู้หญิง คนไม่ไหวก็จัดแยกโซนไปพัก วิ่งกันไปหลายเที่ยวสลับกับการขอผ่านขั้นจากพี่ว้าก  จนใกล้เที่ยง ถึงได้ยินเสียงสวรรค์อนุญาตให้ ผ่าน

 

 
 

เสียงกู่ร้องไชโยปนมากับเสียงหอบอย่างหมดแรง ต่างคนต่างเดินสะโหลสะเหลมานั่งพักกินข้าวกลางวันที่พวกพี่สวัสดิการจัดไว้ให้ข้างสนามเป็นข้าวกล่องง่าย ๆ  พลางนั่งล้อมวงปรึกษากันถึงภารกิจถัดไป

 



 

“แล้วตัวที่สาม ‘Tradition การปฏิบัติตามธรรมเนียมประเพณี  จะเอายังไงวะ ไม่รู้ว่าภาคนี้มันมีธรรมเนียมอะไรบ้าง”

 

 

ก้องภพได้ยินเอ็มถามพลางเคี้ยวข้าวผัดตุ้ย ๆ   ไอ้เขาก็จนปัญญาจะตอบเพราะก็เข้ามาเป็นน้องใหม่เหมือน ๆ กัน ดังนั้น คนที่รู้ก็ต้องเป็นคนที่อยู่มานานกว่า  เลยต้องทำการสืบหาจากพี่เดียร์ ซึ่งยังคงอยู่ดูศึกชิงรุ่นตั้งแต่เช้าไม่ได้ไปไหน หากคำตอบกลับเป็นการปฏิเสธ

 

 
 

“ก็ไม่เห็นมีธรรมเนียมอะไรนะ”

 
 

“สักนิดก็ไม่มีเหรอคะ”

 

 

มะปรางสาวสวยที่สุดในรุ่นพยายามอ้อนถาม กระตุ้นให้พี่เดียร์ทำท่าคิดหนัก ก่อนเอ่ยออกมาอย่างลังเล

 

 

“อืม...ก็ไม่แน่ใจว่าจะเกี่ยวกันรึเปล่า แต่ถ้าทำต่อ ๆ กันมาก็คงจะมีช่วงปีใหม่ล่ะมั้ง ที่ภาคจะจัดงานสานสัมพันธ์นัดแข่งบอลกับศิษย์เก่า เลิกงานเสร็จก็ช่วยกันเก็บกวาด แล้วก็ไปกินเลี้ยงกันต่อ”

 

 

คงฟังต่างหันมองหน้ากัน ...คงไม่ใช่เป็นแข่งเตะบอลตอนนี้แน่ ๆ ส่วนกินเลี้ยงตัดออกไปให้ไกล ที่เหลือก็น่าจะเป็นการเก็บกวาดทำความสะอาด แต่คนสองร้อยคนจะให้เก็บกวาดรอบสนาม มันคงดูธรรมดา ต้องทำความสะอาดมหาลัยไปเลย จะได้เห็นกันชัด ๆ

 

 

เหล่าปีหนึ่งจึงใช้เวลาตลอดช่วยบ่ายแบ่งโซนเดินเก็บขยะ ดูแลความสะอาดทั่วมหาวิทยาลัย  พวกเขาไม่รู้หรอกว่าได้เลือกธรรมเนียมมาถูกรึเปล่า แต่อย่างน้อยมันก็ถือเป็นประโยชน์ต่อสถานศึกษาของตัวเอง  และอาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ บวกกับความเห็นใจของพี่ว้ากผู้หญิง พวกเขาเลยได้ ผ่านมาแบบง่าย ๆ แม้จะใช้เวลาหมดไปไม่น้อย

 


 

พอก้มลงมองนาฬิกา เข็มสั้นก็ชี้เข้าไปใกล้เลข 4 แล้ว การก้าวขึ้นด่านที่สี่จึงต้องทำกันอย่างเร่งรีบ และได้ข้อสรุปว่า   ‘Unity  การเป็นหนึ่งเดียว  นั้น ไม่มีอะไรจะรวมใจได้ดีไปกว่า การร้องเพลงเชียร์

 

 

...กลองพร้อม เสียงพร้อม เหนืออื่นใดคือ ความสามัคคีของปีหนึ่งซึ่งเตรียมพร้อมมากที่สุด


            พวกเขาทุ่มเทแรงใจ เค้นพลังแหกปากร้องเพลงไล่ตั้งแต่เพลงภาค เพลงคณะ เพลงมหาลัย รวมถึงเพลงสันทนาการทุกเพลงที่เคยฝึกกันมา ทั้งเต้น ทั้งเปล่งเสียงกันอย่างเมามัน โดยมีพวกพี่ ๆ จากภาควิชาเริ่มทยอยกันมาดูน้อง ๆ และเชียร์ให้กำลังใจ

 

 

 กระทั่งแสงยามเย็นเริ่มอ่อนแรง จบเสียงร้องเพลงประจำมหาวิทยาลัยเป็นครั้งสุดท้าย ด่านที่สี่ ถึงสำเร็จเสร็จสิ้นไปได้  ตอนนี้พวกน้อง ๆ แทบจะไม่มีแรงเหลือ เพราะบ้าพลังกันมาตั้งแต่ช่วงเช้า หากก็ยังมีอีกด่านสำคัญที่เป็นด่านสุดท้าย

 

 

…‘Spirit  การมีน้ำใจ

 

 

            และคนคุมด่านผู้มีหน้าที่ตัดสินชะตาชี้ขาด เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก  เฮดว้ากอาทิตย์  ที่เดินก้าวมายืนขวางบันไดขึงผ้าสีแดงขั้นสุดท้าย เหนือขึ้นไปคือธงรุ่นโบกสะบัดตามแรงลม โดยเหลือเวลาให้พวกเขาชิงอีกแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น

 

 

จะทำยังไงดีวะ แม่งยากสุด ๆ เลยไอ้ตัวเนี่ย บอกไว้ก่อน ถ้าสั่งให้กูไปวิ่งรอบสนาม กูไม่มีแรงแล้วนะ

 

 

ก้องภพนั่งลงข้างเอ็มที่ส่งเสียงบ่นแหบ ๆ หลังจากใช้พลังกับการร้องเพลงติดต่อกัน เขายอมรับว่าตัวเองก็ไม่มีแรงกายเหลือมากพอ ขืนต้องพิสูจน์สปิริตกันด้วยการวิ่งรอบสนามจริง ๆ คงไม่ไหวกันแน่ ทั้งเวลาก็งวดเข้ามาทุกทีแล้ว

 
 

พวกเพื่อนหลายคนจึงมีสีหน้าเคร่งเครียด คิดไม่ตกว่าจะต้องแก้ปัญหาอย่างไรดีถึงจะผ่านด่านอรหันต์เป็นด่านสุดท้าย

 

 

ก้องภพทอดสายตามองไปยังใครบางคนบนแสตน ซึ่งยืนนิ่งเอามือประสานไขว้หลังตามระเบียบเพื่อรอคอย

 
 

...ทั้งสีหน้า และแววตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมอ่อนข้อ ยังคงเป็นเหมือนเดิมกับที่เขาเคยเห็นมา เมื่อครั้งเจ้าตัวมาวิ่งตากฝนในสนาม...

 

 

หืม  เดี๋ยวก่อนนะ...

 

 

...ฉับพลันนั้น อะไรบางอย่างกลับแล่นผ่านความคิด ก้องภพพยายามไล่คว้าจับมันเอาไว้ ในสมองประมวลผลบางอย่าง ก่อนจะรีบส่งเสียงเรียกให้พวกเพื่อนหันมามอง

 

 

“ทุกคนครับ ช่วยฟังทางนี้หน่อย!

 

 

ทุกสายตาตรงไปยังคนพูด ซึ่งผุดลุกขึ้นยืนตรงกลางวงล้อม

 

 

...แม้จะยังไม่มั่นใจ แต่นี่อาจเป็นวิธีเดียวที่เท่านั้นที่เขาจะผ่านพี่อาทิตย์ และชิงธงรุ่นมาได้

 


 

ก้องภพสูดลมหายใจลึก ตามองไปยังเฮดว้ากอาทิตย์บนขั้นบันไดอีกครั้ง แล้วเกริ่นคำสั้น ๆ

 




 

“เรามีแผน...”

 

 

 



 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 



 

TBC





   

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 342 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14101 ผีขนมหยก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:03
    เราชอบระบบโซตัสตรงนี้แหละ มันแสดงให้เห็นถึงพลังความสามัคคีของเพื่อน ความรักของรุ่นพี่ต่อรุ่นน้อง งื้ออออ
    #14,101
    0
  2. #14048 sttks.p2h (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:32
    ว้อทแผนนน?
    #14,048
    0
  3. #13870 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 02:20
    ได้เวลาโชว์พลังปี1
    #13,870
    0
  4. #13821 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:51
    แผน...?
    #13,821
    0
  5. #13683 ddaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 16:59
    สนุกมากๆเลย
    #13,683
    0
  6. #13643 Zebus (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 17:15
    แผนอะไรรรรร 
    #13,643
    0
  7. #13483 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 23:55
    จบวิศวะที่นี่ สามารถทำงานแผนกสืบสวนกรมตำรวจได้เลยมั้ยคะ? ถ้าจะต้องเดาใจไขปริศนากันขนาดนี้ โอโห ลุ้นไปอีก.. ก้องภพ หนูมีแผนอะไรคะลูกกกก รีบทำเร็วเข้าาา สู้ๆนะปีหนึ่ง!
    #13,483
    0
  8. #13351 BenBen_SK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 22:10
    นี่คือพวกแกจบไปเป็นCIAหรอ
    มีความปริศนาอะไรเบอร์นั้น
    #13,351
    0
  9. #13272 dark chocolate (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 20:26
    ตอนนี้สนุกอะ มีความลุ้น ไขคดีประหนึ่งโคนัน เอารุ่นมาให้ได้นะน้องก้องภพพพ
    #13,272
    0
  10. #13156 phirayajungkook (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:16
    ง่อววว มีความใช้สมอง
    #13,156
    0
  11. #13055 Takky'Han (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 16:45
    SOTUS ผ่านมาหมด คือตอนนั้นไม่เข้าใจ แต่มันก็สนุกมากนะ ^^
    #13,055
    0
  12. #12961 AutumnPloy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 10:24
    Sotus นี่เป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย คือของเราไม่เคยรับน้องอะไรที่ต้องใช้'หมองมากขนาดนี้เลย แต่นี่โคตรดี เป็นอะไรที่ซับซ้อนมั้ยก็ไม่ขนาดนั้นนะ แต่สนุกดี
    #12,961
    0
  13. #12907 ThAi ELF (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 21:17
    ไม่ธรรมดา ลุ้นๆๆๆๆ
    #12,907
    0
  14. #12883 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 19:02
    แผนไรหว่า?
    #12,883
    0
  15. #12803 lovelove_empty (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 12:56
    แผนอะไรหนอออ
    #12,803
    0
  16. #12752 Mini'ELFs (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 05:17
    เป็นการชิงรุ่นที่ใช้มันสมองมาก ปริศนาไปไหน!?
    #12,752
    0
  17. #12716 ดวงกมล มานะกุล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:16
    พ่อคนแผนเยอะ
    #12,716
    0
  18. #12637 สพัจน์บ็อบ. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 00:41
    แผนอะไรอ่ะ ตามไม่ทัน โอ้ย ทีมไม่รู้เรื่อง
    #12,637
    0
  19. #12565 wslloogpa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 15:49
    ลุ้นง่าาาา
    #12,565
    0
  20. #12521 fairy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 20:55
    นางสายคำนวณไง
    #12,521
    0
  21. #12458 ; แอเรียสศูนย์สาม.† (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 12:46
    ฉลาดอ้ะ นึกอะไรออกก่อนชาวบ้านเค้าตลอด 5555
    #12,458
    0
  22. #12310 เลือดสีชมพู. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:00
    คิดจะทำไรเหนือคว่มคาดหมายอีกแน่นอนน
    #12,310
    0
  23. #12047 WaterIsMe (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 05:48
    นั่นแน่ แผนอะไรหว่า ชอบการบรรยายความรู้สึกที่ไรท์บรรยายออกมาจัง อ่านแล้วรู้สึกตามไปด้วยเลย
    #12,047
    0
  24. #11980 ma_jung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 22:05
    ตื่นเต้นๆๆ
    #11,980
    0
  25. #11816 noparat (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 07:04
    แผนอะไรคะก้องภพ
    #11,816
    0