SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 17 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 14 : พี่ว้ากมีเกียรติที่ต้องรักษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137,657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 351 ครั้ง
    24 ส.ค. 56

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง





กฎของปีหนึ่งข้อที่
14  : พี่ว้ากมีเกียรติที่ต้องรักษา




 

 

 

“....คืนนี้เหรอครับ ผมว่างครับ ...ครับ  ได้ครับ ...แล้วเจอกันครับ”

 

 

“โทรหาหญิงที่ไหนวะ ไอ้ก้อง เสียงหวานเชียว”

 

 

เอ็มกำลังคีบเส้นเย็นตาโฟเข้าปาก แต่ดูก็รู้ว่าหูคงกางเรดาห์จับเอาคำพูดของคนคุยโทรศัพท์ไม่ตกหล่น รวมทั้งเพื่อนคนอื่น ๆ ที่กินมื้อเที่ยงกันอยู่รอบโต๊ะต่างก็มีท่าทีสนอกสนใจเป็นพิเศษ ...ไม่ใช่อะไร เผื่อไอ้เดือนมหาลัยมีสาวมาจีบ จะได้แนะนำหญิงแจ่ม ๆ ไว้ให้เพื่อนบ้าง พวกเขาเลยรอลุ้นฟังก้องภพซึ่งขยับตักข้าวผัดทานต่อ พลางเฉลย

 


 

“อ้อ พี่รหัสเขาชวนเลี้ยงสายวันนี้”


 


 

ความหวังทั้งหมดดับวูบลง เล่นเอาเพื่อนที่เหลือทำหน้าเซ็งกับจานข้าว

 

 

...เวรกรรม...มีเพื่อนหล่อซะเปล่า ดันไม่ได้มีประโยชน์เลย ตั้งแต่ก้องภพได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยก็เห็นมีคนเข้ามาจีบมันตั้งมากมาย ทั้งผู้หญิง เกย์ กระเทย แต่มันกลับไม่คิดจะสนใจ กันตัวเองไว้ให้รู้จักเพียงผิวเผินคล้าย ๆ คนประเภทโลกส่วนตัวสูง  ถึงจะเป็นดูเป็นมิตรน่าคบหา ทว่าก็น้อยมากที่จะมีใครเข้าถึงความคิดจริง  ๆ ข้างใน จนเอ็มเผลอบ่นใส่อย่างระอา

 

 

“พวกกูเสียดายแทนมึงวะ มีของดีแล้วไม่รู้จักเอามาใช้”

 
 

“ก็กูไม่มีเวลา แค่เข้าเรียนกับกิจกรรมก็หมดวันแล้ว เสาร์นี้ต้องชิงรุ่นด้วย”

 

 

ก้องภพตอบตามความจริง  ...ไม่ใช่ว่าตัวเองไม่สนใจผู้หญิงหรือรักใคร่ ๆ เพียงแต่ตอนนี้เขาอยากโฟกัสเรื่องอื่นมากกว่า ถึงจะจบประชุมเชียร์ไปแล้ว หากก็ยังมีกิจกรรมอื่น ๆ ตามมาอีกเป็นขบวน และล้วนต้องใช้แรงฝ่าฟันไปทั้งนั้น

 

 

“เออ พูดถึงวันชิงรุ่น กูชักอยากรู้วะว่าพี่เขาจะทำอะไร ไหน ๆ มึงก็ไปเลี้ยงสายรหัสแล้ว สืบจากพี่ปีสามให้หน่อยดิ”

 
 

เอ็มตบบ่าพลางพูดไหว้วานด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ พาให้เพื่อนคนอื่นรีบออกเสียงสนับสนุนกันยกใหญ่  คนที่อยู่ ๆ โดนโยนตำแหน่งนักสืบโครมใส่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ พยายามอธิบายว่าเขาแค่ไปกินข้าว  แต่สุดท้ายพอโดนไซโคว่าทำเพื่อรุ่น ก็เลยต้องรับคำไปอย่างปลง ๆ

 

 

 
 

ด้วยเหตุนี้ ตอนหกโมงเย็น ก้องภพจึงพาร่างของตัวเองมาปฏิบัติภารกิจสายลับ  ณ ร้านหมูกระทะแถวหน้ามหาวิทยาลัย อันเป็นสถานที่นัดหมายยอดฮิตในการเลี้ยงสายรหัส เพราะราคาถูก อร่อย สะดวก เลยทำให้โต๊ะส่วนใหญ่ถูกจับจองโดยนักศึกษาเป็นส่วนมาก แต่ไม่ยากเกินที่เขาจะกวาดสายตามองจนเจอพี่รหัสตัวเองนั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวในสุดของร้าน

 

 

“สวัสดีครับ พี่เปิ้ล”

 

 

เขายกมือไหว้ทักทายพี่รหัสสาวหมวยตาเฉียว ซึ่งยังคงรักษาลุคสุดเปรี้ยวเหมือนครั้งก่อนที่เอาหนังสือและขนมมาฝากให้เขา หากคราวนี้กลับมีพี่ผู้หญิงตัวเล็กหน้าหวาน และพี่ผู้ชายหุ่นสูง ๆ อีกคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก นั่งรออยู่ข้าง ๆ

 

 

“น้องก้องภพ พี่ขอแนะนำ พี่นุ่มนุ่น พี่รหัสปีสาม ส่วนคนนี้ พี่ภาคย์’ พี่รหัสปีสี่จ๊ะ”

 

 

“สวัสดีครับ ขอโทษครับที่มาช้า พวกพี่มารอนานหรือยังครับ”

 

 

พอรู้ว่าเป็นสายรหัส 0062 ของตัวเอง เด็กปีหนึ่งก็รีบยกมือไหว้ พลางเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ เพราะเขาเป็นน้องดันปล่อยให้พวกพี่มารอตั้งแต่เลี้ยงสายวันแรก มันออกจะเสียมารยาทอยู่สักหน่อย แต่พี่นุ่มนุ่นกลับส่ายหน้าปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

 

 

“ไม่ช้าหรอกพวกพี่ก็เพิ่งถึง คนมันเยอะเลยรีบมาจองโต๊ะกันก่อน เดี๋ยวคนอื่นที่ตามมาจะไม่มีที่นั่ง”

 

 

“มีคนอื่นด้วยเหรอครับ”

 

 

ก้องภพขมวดคิ้วงง เพราะคิดว่าสายรหัสมากันครบแล้ว หรือจะเป็นพวกพี่ ๆ ที่เรียนจบมาร่วมแจมด้วย ทว่าความคิดของเขากลับถูกเพียงครึ่งเดียว เมื่อพี่นุ่มนุ่นเปลี่ยนไปร้องถามด้วยความแปลกใจ

 

 

“อ้าว...นี่เปิ้ลยังไม่ได้บอกน้องอีกเหรอ งั้นพี่บอกเองแล้วกัน ...คืออย่างนี้นะน้องก้อง พี่รหัสเราที่เพิ่งจบไปปีที่แล้วชื่อ พี่ฝน เขาเป็นแฟนกับพี่ปีเดียวกันชื่อ พี่ตั้ม กำลังจะแต่งงานกันสิ้นเดือนหน้าอยู่แล้ว ทีนี่ภาควิชาเรามันมีธรรมเนียมว่า ถ้าพี่รหัสสองรหัสแต่งงานกัน สายรหัสสองสายก็ต้องอยู่ร่วมกันเป็น สายโคเราเลยต้องเรียกสายรหัสฝั่งของพี่ตั้มมาเลี้ยงด้วย”

 

 

คนฟังพยักหน้าเข้าใจ เพิ่งรู้ว่ามีธรรมเนียมสายรหัสแบบนี้ แต่ก็ถือเป็นธรรมเนียมที่น่ารักดี ซ้ำยังช่วยให้น้อง ๆ ต่างรหัสรู้จักกันด้วย

 

 

“แล้วอีกสายหนึ่งรหัสอะไรเหรอครับ”

 

 

“0206 จ๊ะ แค่สลับเลขรหัส 0062 เองเนอะ คนเลยว่าคู่พี่ตั้มพี่ฝนเป็นเหมือนพรหมลิขิต”

 

 

พี่นุ่มนุ่นอธิบายด้วยสีหน้าชวนฝัน ท่ามกลางเสียงหยอกขำ ๆ ของพี่ภาคย์ปีสี่ว่าน้ำเน่า เลยถูกน้องตีไหล่แก้เขิน ก่อนคนโดนแซวจะเหลือบเห็นกลุ่มคนตรงทางเข้าร้านหมูกระทะ

 

 

“อ้าว...นั่นไงมาพอดี”

 
 

ดูเหมือนสายรหัส 0206 จะนัดเจอด้านนอกก่อนแล้ว เพราะเข้ามาพร้อมกันทั้งทีม เล่นเอาน้องยกมือไหว้สวัสดีรุ่นพี่กันไม่ทัน โดยเฉพาะกับพี่อาวุโสสุดคือ พี่ตั้ม หนุ่มหน้าตี๋เชื้อจีนเต็มขั้น แม้จะมีแว่นช่วยเสริมก็ยังไม่อาจช่วยทำให้ตาตี่ ๆ โตขึ้นมาได้ ตรงข้ามกับ พี่ฝน สาวตาคมลูกครึ่งแขกขาวที่สวยจัดจนคนในร้านบางคนแอบเหลียวมอง แต่เจ้าตัวไม่สนใจ กลับเดินตรงดิ่งมาที่ใครบางคนอย่างแน่วแน่

 

 

“อุ๊ย! น้องก้องภพที่เป็นเดือนคณะใช่มั้ย พี่เคยเห็นแต่รูปในเว็บตอนประกวด  แหม...ตัวจริงหล่อกว่าในรูปตั้งเยอะ”

 
 

ก้องภพยิ้มเจื่อนรับคำชม เพราะแอบสัมผัสรังสีของว่าที่เจ้าบ่าวได้ลาง ๆ ก่อนพี่ตั้มจะกระแอมไอเรียกความสนใจ

 

 

“มา! แนะนำตัวกันหน่อย นี่น้องรหัส 0206 ปีหนึ่งพี่ชื่อ หลิน ส่วนโน้น ปีสอง ทัช กับ ปีสี่ พีท ส่วนปีสามติดธุระเดี๋ยวตามมา”

 
 

หลิน เป็นผู้หญิงผมสั้นที่ลุคออกจะดูห้าว ๆ หน่อย ส่วนปีสองกับปีสี่เป็นผู้ชายแนวเฮฮาทั้งคู่ ทางฝ่ายรหัส 0062 เลยเริ่มแนะนำตัวบ้าง เพื่อทำความสนิทสนมกันไว้ เพราะต่อไปสองสายรหัสนี้จะกลายเป็นสายโคกันอย่างสมบูรณ์

 

 

พอมากันเต็มองค์ประชุม ก็เริ่มปฏิบัติการปิ้งย่างสามัคคีสังสรรค์ การเลี้ยงแบบบุฟเฟต์หมูกระทะสะดวกตรงที่ใครอยากกินอะไรก็ตักกันได้ไม่ต้องเกรงใจ และด้วยจำนวนคนเยอะ บนโต๊ะเลยถูกแบ่งเป็นสองเตาสำหรับโซนอาวุโสและพวกน้อง ๆ ซึ่งต่างคุยกันไปกินกันไปในบรรยากาศสบาย ๆ จนชักจะเริ่มคุ้นเคย กระทั่งถูกเบรกด้วยเสียงพี่ตั้มที่อยู่หัวโต๊ะ ลุกขึ้นโบกมือเรียกใครคนหนึ่งทางหน้าร้าน

 


 

“เฮ้ย! ไออุ่น ทางนี้”

 

 

ก้องภพเดาว่าคงเป็นพี่ปีสามที่บอกว่าติดธุระ ชื่อน่ารักขนาดนี้คงไม่พ้นผู้หญิงแน่นอน เขากำลังหันไปมองหาเจ้าของชื่อ แต่แล้วก็ต้องนึกแปลกใจเมื่อเห็นใครบางคนใส่เสื้อช็อปคุ้นตาในร้าน  ไม่เพียงแค่นั้นเจ้าตัวกลับเดินเข้ามาใกล้โต๊ะเรื่อย ๆ  และเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายยกมือขึ้นไหว้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงซีเรียส

 


 

“หวัดดีครับเฮีย ผมบอกเฮียแล้วไง ว่าอย่าเรียกผมว่า ไออุ่นให้เรียกผมว่า อาทิตย์

 

 

            เฮดว้ากอาทิตย์ทำหน้าเครียดประหนึ่งเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ตรงข้ามกับพี่ตั้มซึ่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่ได้จริงจัง

 

 

“เอ้า! ก็มึงชื่อเล่นว่า ไออุ่น นี่หว่าเรียกมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว มันชิน”

 

 

“แต่ตอนนี้ผมอยู่ปีสามเป็น เฮดว้ากนะครับเฮีย”

 


 

อาทิตย์พยายามเน้นย้ำคำว่า เฮดว้าก เป็นพิเศษ ยิ่งมีพวกปีหนึ่งอยู่ด้วยก็ยิ่งต้องรักษาภาพพจน์ ถ้าใครรู้ว่าตัวเองมีชื่อเล่นโคตรแต๋วว่า ไออุ่น’ คงได้เสียศักดิ์ศรีพี่ว้ากสุดโฉดกันพอดี โดยเฉพาะกับใครบางคนที่เขาเหลือบไปเห็นว่ามันนั่งอยู่เกือบท้ายโต๊ะ แถมกำลังมองเขาด้วยแววตาที่ตีความได้ว่าทั้งแปลกใจและทั้งขำไปพร้อมกัน

 
 

...รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องเจอกับไอ้เด็กปีหนึ่ง 0062 ก็เขาจำรหัสมันได้ขึ้นใจขนาดนี้ กะเปิดตัวแบบงาม ๆ เข้าข่มว่าเขาเป็นหนึ่งในพี่สายรหัสของมัน เผื่อไอ้คนชอบปีนเกลียวจะได้รู้จักเคารพกันบ้าง แต่โชคร้ายที่เขามีเรียนแล๊ปเลยเลิกช้า ขนาดรีบสุด ๆ ก็ยังมาสายจนได้ ยังไม่พอดันจะโดนเรียกชื่อเล่นให้เสียเชิงตั้งแต่ประโยคแรกอีก เป็นแบบนี้โทรมาเตี๊ยมกับเฮียตั้มไว้ก่อนก็ดีหรอก!

 

 

คนพลาดตีสีหน้าเซ็งสุดชีวิต แต่ยังดีที่เหมือนคู่สนทนาจะเข้าใจ แม้แอบช้าจนปล่อยไก่ไปหมดเล้า

 

 

“อ้อ ๆ กูลืมไปว่ามึงเป็นว้ากแล้ว เออ แต่มึงจบประชุมเชียร์ไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

 
 

“ครับ แต่ยังเหลือ ชิงรุ่น กับ เกียร์ภาค อีก”

 

 

            ก็เพราะสองศึกที่เหลืออยู่นี่แหละ เลยเป็นสาเหตุให้อาทิตย์ยังคงต้องรักษามาดพี่ว้ากเอาไว้ แม้ใจจริงอยากจะโกนหนวด ตัดผม สลัดมาดเถื่อนออกไปแค่ไหน ก็ต้องเก็บไว้ก่อนเดี๋ยวสั่งให้น้องทำอะไรแล้วมันจะไม่กลัว

 

 

“แล้วคิดไว้รึยังว่าจะให้น้องชิงรุ่นกันยังไง”

 
 

คำถามเปิดประเด็นสำคัญ ทำให้ก้องภพที่พ่วงด้วยตำแหน่งนักสืบต้องหูผึงรีบฟังอย่างตั้งใจ เผื่อจะได้เก็บข้อมูลไปแชร์เพื่อน ๆ ต่อบ้าง แต่แล้วก็กลับถูกดักคอแบบคนรู้ทัน

 

 

“เรื่องนั้นผมคงบอกไม่ได้ แต่รับรองว่าโหดไม่แพ้รุ่นเฮียหรอกครับ”

 

 

ประโยคปิดทางแถมด้วยคำขู่ซ้ำ ทำเอาก้องภพจนปัญญาจะสาวต่อ เล่นมีเฮดว้ากอยู่แบบนี้ ภารกิจของเขาคงล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม  เขาเห็นพี่อาทิตย์ยิ้มเยาะแบบเหนือกว่า หากก็ต้องเปลี่ยนเป็นหน้าซีดเมื่อโดนคู่สนทนาชวนคุยต่อจากที่ค้างอยู่

 

 

“เออ รุ่นเฮียให้น้องมันวิ่งรอบมหาลัยกับร้องเพลงคณะไปด้วยนี่หว่า จำได้ว่าไปแหกปากร้องเพลงหน้าหอหญิงตอนตีสี่ โดนป้าคุมหอเอากะละมังเขวี้ยงหัวด้วย วิ่งกระเจิงกันทั้งภาค ฮา ๆๆ”

 


 

...มาอีกแล้ว เผาน้องรหัสกันเข้าไป  เฮียครับ ไหว้ล่ะครับ ดูสถานการณ์บ้างมั้ย ไอ้เด็กปีหนึ่งมันอมยิ้มขำกันใหญ่แล้ว!

 

 

อาทิตย์อยากจะกุมขมับด้วยความหน่ายใจกับพี่รหัสตัวเอง แทนทีจะช่วยรักษามาดพี่ว้าก ดันยิ่งทำให้มันดูตลกโปกฮามากขึ้นไปอีก ขืนคุยต่อคงอยู่ยาก เพราะไม่รู้จะงัดเอาข้อมูลอะไรมาทำให้อับอาย เขาเลยเลี่ยงขอปลีกตัวเป็นการตัดบทสนทนา

 


 

“งั้นผมไปตักหมูก่อนนะครับ”

 

 

จบคำเจ้าตัวก็รีบลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกจากโต๊ะไปยังฝั่งตักอาหารทันที ไม่สนแล้วว่าจะโดนเก็บไปนินทาอะไรอีก ยังไงก็ดีกว่าต้องทนกล้ำกลืนไปให้พวกรุ่นน้องหัวเราะเยาะ

 

 

...เอาจริง ๆ เขาไม่ได้โกรธพี่ตั้มหรอก เรียกว่าสนิทสนมกันดีด้วยซ้ำ เพราะเฮียเป็นคนขี้เล่น เฮฮา แต่เฮียแกเล่นแบบไม่ดูจังหวะไปหน่อย เพราะหน้าที่การเป็นพี่ว้ากของเขายังไม่จบสมบูรณ์ดี จะให้เขามาร่วมวงหัวเราะด้วยมันก็ใช่ที่ ยิ่งมีสายตาวิบวับของไอ้เด็กปีหนึ่งนรกนั่นมองอยู่ก็ยิ่งแปลก ๆ

 

 

โว้ยยย!!...ทำไมมันจะต้องมาอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ทุกทีเลยวะ!

 

 

 

แต่ในเมื่อหาทางระบายความหงุดหงิดออกอย่างอื่นไม่ได้ ก็ต้องมาระบายกับการกินแทน อาทิตย์คีบเนื้อหมูลงจานส่ง ๆ จนเกือบล้น เหลือบมองเห็นผักที่อยู่ถาดข้าง ๆ ก็อยากตักติดมืออีกจานไปด้วยแบบไม่ให้เสียเที่ยว ไป ๆ มา ๆ ปริมาณเลยดูจะเยอะเกินจนชักถือลำบาก เขากำลังหาวิธีพยุงจานสามใบในมือ ทว่ากลับถูกฉวยใบหนึ่งในนั้นไว้เสียก่อน พร้อมได้ยินคำอาสาแบบมีน้ำใจ

 
 

“ให้ผมช่วยนะครับ”

 
 

ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากไอ้คนชอบอยู่ในที่ที่ไม่สมควรจะอยู่ ซ้ำอีกฝ่ายยังจะเอ่ยทักเขาพร้อมรอยยิ้ม

 

 

“ผมเพิ่งรู้นะครับว่า พี่ชื่อเล่นว่า ไออุ่น”

 
 

“ใครอนุญาตให้คุณเรียกชื่อนั้น!

 

 

อาทิตย์ตวาดดุทันควัน  นึกแล้วว่าต้องโดนเก็บมาล้อ ผิดจากที่คิดไว้ซะทีไหน ยังไม่ทันครบสามนาทีเลย มันเล่นเดินออกจากโต๊ะตามมาคุยถึงตัว

 
 

...ความจริงชื่อเล่นนี้ไม่ค่อยมีคนรู้นอกจากเพื่อนสนิทกันเท่านั้น และพวกมันก็ถนัดเรียกเขาว่าอาทิตย์ด้วย  โดยให้เหตุผลว่าเรียกชื่อ 'ไออุ่น' มันแหยง ๆ ปากพิกล ถึงจะเรียก 'อุ่น' เฉย ๆ ก็ได้ แต่พอมารวมกับคำนำหน้าที่มักติดปากเรียกเพื่อนว่า 'ไอ้' เลยกลายเป็นว่าทั้ง 'ไอ้อุ่น' และ 'ไออุ่น'  ออกเสียงคล้ายกัน สรุปเขาเลยไม่ยอมให้เพื่อนเรียก แถมชื่อมันยังหวานแหววไม่เหมาะกับตัวเขาเลยสักนิด แต่ดูเหมือนใครคนหนึ่งตรงนี้จะไม่เห็นด้วย เพราะก้องภพยังคงพูดแย้งแบบสงสัย

 

 

“ทำไมล่ะครับ ผมว่าเรียก พี่ไออุ่นก็เพราะดีออก”

 
 

“ถ้าคุณยังเรียกอีก ผมจะสั่งให้วิดพื้นกลางร้านเดี๋ยวนี้ แล้วก็ห้ามไปบอกใครด้วย!

 

 

คนสวมวิญญาณเฮดว้ากออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและท่าทางเอาจริง จนคนโดนดุต้องทำหน้าจ๋อย รีบรับคำกลับไปเรียกแบบเดิม

 

 

“ครับพี่อาทิตย์”

 

 

เจ้าของชื่อแท้จริงพยักหน้าพอใจ ...ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นพี่ใครเป็นน้อง อย่าได้คิดลามปามให้มากเกินไป เขากำลังเดินนำหน้าถือจานกลับโต๊ะ แต่เสียงถามเบา ๆ จากด้านหลังก็รั้งไว้

 

 

“เออ...แล้วพี่ขาหายเจ็บรึยังครับ”

 
 

“อืม หายแล้ว”

 
 

“ค่อยยังชั่วหน่อย ผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก”

 

 

คำเพียงสั้น ๆ หากอาทิตย์ต้องเผลอหยุดมองคนพูด เขาเห็นรอยยิ้มบางปรากฏบนหน้าก้องภพเหมือนเดิม แตกต่างกันตรงที่ไม่ใช่รอยยิ้มแบบยั่วโมโหเช่นคราวแรก แต่คล้ายเป็นรอยยิ้มของคนโล่งใจ และมันทำให้เขาหวนคิดไปถึงตอนที่ก้องภพมาคอยดูแลเขาที่ห้องอย่างช่วยไม่ได้ เพราะว่ามันเหมือนกัน...



             ....ไม่ว่าจะรอยยิ้ม หรือ แววตามันก็เต็มไปด้วยความจริงใจที่เขาสัมผัสได้อยู่เสมอจากคนคนนี้ 

 






 

อาทิตย์ไม่ตอบคำใด ๆ หมุนตัวหันหลังเดินนำตรงกลับไปยังโต๊ะ แล้วทรุดตัวนั่งใกล้พี่ตั้มที่เว้นที่ว่างไว้ ซึ่งเจ้าตัวกำลังเริ่มเปิดประเด็นใหม่ โดยมีเหยื่อเป็นน้อง ๆ

 

 

“เออ พี่อยากรู้ว่าปีหนึ่งสองคนทำไมมาเรียนวิศวะที่นี่ล่ะ”

 

 

“เพราะมันใกล้บ้านหนูที่สุดค่ะ”

 

 

คำตอบของหลินทำเอาทั้งโต๊ะถึงกับใบ้แบบไปต่อไม่ถูก คนตั้งประเด็นขมวดคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อ แต่หลินก็ยังยืนยันว่าเป็นความจริง ทุกคนเลยหัวเราะครืนว่าเป็นตัวเลือกง่ายดี  ก่อนพี่ตั้มจะเปลี่ยนมาถามคนที่เหลือ

 

 

“แล้วเราล่ะ คงไม่ตอบว่าใกล้บ้านอีกนะ”

 

 

ก้องภพรีบส่ายหน้าปฏิเสธ บอกเหตุผลที่ทำให้บรรยากาศเงียบกริบไม่แพ้ตอนแรก แต่เป็นการเงียบคนล่ะความหมาย

 


 

“ไม่ใช่ครับ จริง ๆ ผมชอบเรียนเศรษฐศาสตร์ แต่แม่ผมอยากให้เรียนวิศวะก็เลยสอบแอดเข้าที่นี่”

 


 

ทุกสายตาในโต๊ะหันมองคนพูด ไม่เว้นแม้แต่อาทิตย์ที่ถือตะเคียบคีบหมูกระทะค้างไว้ก็ยังต้องหยุดนิ่ง กระทั่งพี่ฝนต้องเป็นคนเสนอแทรกขึ้นมาเป็นคนแรก

 

 
 

“อ้าว...แล้วทำไมไม่เลือกเรียนอย่างที่เราชอบล่ะ เรียนอะไรที่ฝืนตั้งสี่ปีมันอึดอัดจะตายไป เสียดายโอกาสด้วย พี่ว่าน้องก้องไปคุยกับแม่อีกทีมั้ย ชีวิตในอนาคตมันเป็นของเรานะ”

 

 

“ก็เคยคิดไว้เหมือนกันครับ”

 

 

ก้องภพยอมรับว่าเคยคิดทบทวนเรื่องนี้ไปมาหลายครั้ง ...เขาชอบเรื่องหุ้น ตัวเลขเศรษฐกิจ และอยากทำงานเกี่ยวข้องกับตรงจุดนั้น แต่เขาเองก็ไม่อยากขัดคำสั่งของแม่ที่ตั้งความหวังเอาไว้ เลยมีบางครั้งที่ความรู้สึกมันตีกัน แม้กระทั่งเดี๋ยวนี้เขาก็ยังไม่อาจตัดใจจากความฝันของตัวเองได้ลง

 

 

“อืม ถ้าไม่อยากเรียนก็ซิ่วสอบใหม่ปีหน้าก็ได้ แต่ปีนี้ถือว่าเราเป็นน้องรหัสพวกพี่แล้ว พี่ก็จะเลี้ยงให้เต็มที่ไม่ต้องห่วง!

 

 

พี่ตั้มพูดเสริมให้กำลังใจ ซึ่งเขาก็ยิ้มรับขอบคุณกับน้ำใจของพวกพี่วิศวะ อย่างน้อยการมีพี่สายรหัสดี ๆ ก็ทำให้เขารู้สึกภูมิใจที่ยังเรียนอยู่คณะนี้

 

 

...คณะที่มีความสามัคคีและสร้างความผูกพันระหว่างพี่และน้องอย่างแน่นแฟ้น

 

 

 

งานเลี้ยงหมูกระทะสายรหัสจึงดำเนินต่อไป ท่ามกลางควันปิ้งย่าง และเสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานเป็นกันเอง จวบจนนาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มก็ถึงคราวต้องแยกย้าย พวกเขาขอบคุณเจ้าภาพรุ่นใหญ่ ทั้งยังร่วมอวยพรว่าที่คู่บ่าวสาว และนัดแนะกันว่าจะต้องตามไปกินโต๊ะจีนต่อในงานแต่งเร็ว ๆ นี้

 
 

บางส่วนเริ่มทยอยกันกลับ ใครไม่มีรถก็อาศัยรถยนต์พี่ตั้มเป็นคนตระเวนส่ง ส่วนก้องภพเอามอเตอร์ไซต์มาเลยขอกลับเอง เหลือแค่เฮดว้ากอาทิตย์ซึ่งยังคงยืนอยู่หน้าร้านหมูกระทะไม่ไปไหน จนก้องภพที่อยู่หอตรงข้ามอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้

 

 

“พี่อาทิตย์จะกลับยังไงเหรอครับ”

 
 

“เรื่องของผม!

 

 

เสียงตะคอกใส่เป็นเหมือนทุกครั้งที่พี่ว้ากใช้ตัดบท แต่คราวนี้ก้องภพกลับรู้สึกว่ามันแตกต่างจากอารมณ์เฉียบขาดจริงจัง เพราะมันเต็มไปด้วยความหงุดหงิดโมโหในน้ำเสียง คล้ายมีบางอย่างผิดปกติไป และความผิดปกติที่ว่าสาเหตุคงไม่พ้นตัวเขา

 

 

“พี่โกรธอะไรผมรึเปล่าครับ”

 

 

ประโยคเปรยถามคาดเดาเรียกให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมองทันควันด้วยดวงตาแข็งกร้าว

 


 

“ทำไมผมต้องไปโกรธคุณ! คุณเป็นอะไรกับผม รุ่นก็ยังไม่ได้ ใจอยากเรียนคณะนี้รึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย!

 

 

คำพูดประชดที่อยู่ ๆ ก็ถูกโยนใส่ทำเอาก้องภพมึนงง หากก็ยังพยายามอ้าปากโต้แย้ง

 


 

“แต่ตอนนี้ผมก็เป็นเด็กวิศวะคนหนึ่งนะครับ”

 

 

“หึ แน่ใจเหรอว่าคุณอยากเป็นจริง ๆ  ถ้าคุณไม่อยากเรียนวิศวะตั้งแต่แรกจะเข้ามากั๊กทีคนอื่นทำไม ไม่รู้รึไงว่ามีคนอยากเรียนคณะนี้เยอะแค่ไหน เข้ามาเรียนเล่น ๆ แล้วซิ่วไปทีหลัง มันเห็นแก่ตัว!

 


 

เสียงกระแทกท้ายประโยคอย่างหยามเหยียด ส่งผลให้ก้องภพนิ่งงัน รู้สึกชาไปทั้งร่าง หัวสมองเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจว่าทำไมพี่อาทิตย์ต้องดูถูกความจริงจังของเขา

 

 

“ผมก็มีเหตุผลของผมนะครับ แล้วผมก็ไม่ได้มาเรียนเล่น ๆ  ทุกกิจกรรมของวิศวะผมก็เข้าหมด แล้วผมก็ตั้งใจจะชิงรุ่นให้ได้ด้วย”

 

 

ทว่าคำอธิบายกลับไร้ประโยชน์ เมื่อคู่สนทนายังมีท่าทีเยาะเย้ย

 

 

“อย่ามาทำอวดเก่ง ชิงรุ่นมันไม่ง่ายขนาดนั้น!”

 

 

“ผมทำได้แน่ ๆ ครับ!

 

 

ก้องภพตะโกนยืนยันอย่างมั่นใจ สบมองอาทิตย์ด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ ยิ่งเพิ่มอารมณ์คุกกรุ่นให้กับคนต้องรักษาเกียรติในฐานะเฮดว้าก 


             ...ก็รู้ไม่ใช่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเข้าร่วมทุกกิจกรรม และก็เพราะแบบนั้นถึงทำให้เขาเชื่อว่าคนคนนี้อยากเรียนวิศวะจริง ๆ แต่สุดท้ายดันกลับคำพูด ทั้งยังจะมาแสดงท่าทางแน่วแน่ว่าจะชิงรุ่นให้ได้อีก คนที่ไม่มีใจรักในวิศวะ แต่ยังยืนยังออกมาแบบนั้น มันไม่เห็นหัวรุ่นพี่และเกียรติของวิศวะเลยรึไง!  



              อาทิตย์กำลังจะอ้าปากด่าซ้ำ แต่ก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไร เสียงมอเตอร์ไซต์ก็ดังขับเข้ามาใกล้ ๆ จนจอดสนิทอยู่ข้างหน้าร้านหมูกระทะ 

 

 

...เป็นพี่น็อตซึ่งคงมารับเพื่อนตัวเอง คนยืนรอเลยรีบกลับกระโดดขึ้นซ้อนท้ายพลางพูดบ่น

 


 

“ไปไหนมาวะไอ้น็อต แม่งโคตรช้า กูโทรตามมึงตั้งนาน ไปได้แล้ว!”

 

 

“อ้าว...แล้วน้องเขาจะกลับยังไงเหรอ”

 

 

น็อตมองมาทางก้องภพซึ่งยกมือไหว้ตัวเอง พลางถามด้วยความหวังดี ทว่าอีกคนกลับตัดบทไม่สนใจ

 

 

“เออ! มันโตแล้ว กลับเองได้ มึงไปสักทีสิวะ!

 

 

คนโดนเร่งเลยต้องจำใจออกรถไปแบบมึน ๆ ทิ้งน้องเอาไว้โดยไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงมีเรื่องทะเลาะกันสักอย่าง ดูได้จากเพื่อนของเขาที่ซ้อนท้ายรีบชิงสั่งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

 

“พรุ่งนี้มึงเรียกประชุมด้วย กูจะเปลี่ยนแผนเรื่องชิงรุ่น แม่งจะเอาให้หนักเลย!”

 

 

“ปีหนึ่งไปทำอะไรให้มึงของขึ้นอีกแล้วเหรอวะ”

 

 

น็อตย้อนถามอย่างระอา ...โกรธขนาดนี้คงมีเรื่องหนักหนาจริง ๆ  แล้วไม่รู้ทำไมไอ้ตัวต้นเหตุมันก็มักจะเป็นคนหน้าเดิม ๆ ทุกที ซึ่งประเด็นของเรื่องคราวนี้ เขาก็ได้ยินผ่านเสียงโมโหดังจากด้านหลังมาตามลม

 

 

            “หึ มึงรู้เปล่า ไอ้ 0062 บอกว่ามันอยากเรียนเศรษฐศาสตร์ แต่มาเข้าวิศวะเพราะแม่บังคับ”

 
 

            “แล้วไง”

 
 

            “ก็มันบอกว่าจะซิ่ว!

 
 

“เอ้า! ก็ถูกของน้องแล้วนี่ น้องไม่ชอบก็ซิ่วไง จำไอ้วินได้มั้ย มันก็ซิ่วไปเรียนนิเทศ”

 


 

ประโยคเตือนพร้อมชื่อของเพื่อนที่เคยร่วมแก๊งค์สมัยปีหนึ่ง เรียกสติให้อาทิตย์นึกฉุกใจขึ้นมาได้

 

 

...จริงด้วย เมื่อก่อนเพื่อนรุ่นเขาก็มีคนซิ่วออกไปเยอะแยะ บางคนก็เพราะไม่ชอบ บางคนก็เรียนต่อกันไม่ไหว หรือบางคนก็ปรับตัวไม่ได้ ตอนนั้นเขาไม่เห็นจะเดือดเนื้อร้อนใจ แถมยังยอมรับเหตุผลง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่เป็นเพื่อนของตัวเองด้วยซ้ำ

 

 

“ตกลงมึงหงุดหงิดเรื่องอะไรวะ อย่าบอกว่าเรื่องแค่นี้นะ”

 



 

...ไม่มีเสียงตอบจากอาทิตย์

 
 

            เพราะเขาหาคำอธิบายไม่ได้ว่าตัวเองหงุดหงิดเรื่องอะไร กับไอ้แค่เด็กปีหนึ่งจะซิ่วสักคนทำไมต้องถือเป็นจริงเป็นจังมากขนาดนี้ แล้วยังไปหาเรื่องชวนทะเลาะอีก


            ....มันก็ใช่อยู่ว่าเหตุผลหนึ่งที่เขาหงุดหงิด  ก็เพราะต้องการรักษาเกียรติในฐานะเฮดว้าก อุตส่าห์ทุ่มเทให้น้องซาบซึ้งในคณะวิศวะแทบตาย แต่ไอ้เด็กปีหนึ่งกลับไม่มีใจรัก แล้วจะให้เขานิ่งเฉยได้ยังไง



              แต่อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาใส่อารมณ์มากไป  บางทีเขาก็แค่...  

 



 

"...เปล่า กูแค่กินหมูกระทะไม่อร่อย"


         
           อาทิตย์เลือกตอบเสียงเบา ความโมโหลดลงกว่าเดิม หากสิ่งที่เพิ่มขึ้นกลับเป็นความหน่วงในใจ



            ...ใช่  เหตุผลที่เขาหงุดหงิดอีกอย่าง ก็เพราะเขารู้สึกว่าหมูกระทะที่ตัวเองกินไม่อร่อยตลอดทั้งมื้อ หลังจากได้ฟังคำคำนั้นของใครบางคน...

 






 

            ...คำลังเลว่าจะ ไป’ 

 

 



 

           -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

TBC



     
      ป.ล. มีโดจินเฉพาะของตอนนี้อีกแล้ว ตามไปเสพได้เลยจ้ะ   
           
            
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.366405253488834.1073741837.311710885624938&type=1

 

 








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 351 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14144 Trinitytnt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 18:02
    ชอบน้องตอนป่วยจริงๆด้วย
    #14,144
    0
  2. #14112 Londar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 16:56

    55555 โกรธน้องอ่ะแหละดูออก พี่ไออุ่นงอนเลย

    #14,112
    0
  3. #14100 ผีขนมหยก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:55
    ถถถถถ แค่ไม่อยากให้น้องไปนี่เอง
    #14,100
    0
  4. #14047 sttks.p2h (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:22
    ถถถ พี่ไออุ่นของนุ้งง น้องไม่สิ่วหรอกกกก55
    #14,047
    0
  5. #13909 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 16:20
    โถ พี่นุ่มนิ่ม พี่ไออุ่นของน้อง ก้องภพไม่ไปไหนหรอกน้า อยู่กวนใจพี่อีกนานเลยย
    #13,909
    0
  6. #13869 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 02:14
    ไม่อยากฝห้ไปใช่มั้ยล่าไออุ่น
    #13,869
    0
  7. #13820 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:41
    โหหหหห พี่ไออุ่น กลัวน้องเขาจะไปจากพี่อ้ะเดดด้
    #13,820
    0
  8. #13788 Galemii_Nikuri (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 00:56
    โถ่ววว พี่ 'ไออุ่น' คะะ ไม่อยากให้ไปละซี้ 

    ปล. ชอบชื่อไออุ่นจังง น่ารักก 
    #13,788
    0
  9. #13699 Sudaratchompoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 10:04
    ไม่อยากให้ก้องไปใช่ป่ะ
    #13,699
    0
  10. #13642 Zebus (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 15:53
    ไม่อยากให้เค้าไปก็พูดเหอะ ไปโวยวายน้องซะงั้นนนน
    #13,642
    0
  11. #13588 demon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 22:16
    คือไรค้าพี่อาทิตย์ เหวี่ยงเพื่อ? กั๊กเค้าเพื่อ? กลัวเค้าซิ่วไปเร้ยนคณะอื่นอะดิ้ กลัวคิดถึงเค้าอะดิ้
    #13,588
    0
  12. #13575 จิฑาภรณ์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 14:31
    มีงอนนน. วึ้ยยย. กลัวคิดถึงละเสะ. เลยไม่อยากใฟ้ไป. อิอิ. 😉 :*
    #13,575
    0
  13. #13482 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 23:28
    หมูทะไม่หร่อย แล้วใครกันนะที่ทำให้มันไม่อร่อย 0062ก้องภพเจ้าเดิม.. ถ้าเราเป็นพี่อาทิตย์ เราก็คงแอบหงุดหงิด อยู่ๆมาได้ยินว่าเด็กจะซิ่วงี้ คงเสียความรู้สึก แต่ลึกๆคือพี่อาทิตย์ก็กลัวใช่มะ ว่าน้องจะไปจริงๆไรงี้ มันเลยยิ่งหน่วง
    #13,482
    0
  14. #13271 dark chocolate (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 20:15
    อะไรน่ะคุณขา โมโหเพราะไม่อยากให้เขาไป กลัวล่ะสิ คนมันเริ่มรู้สึกผูกพันก็เจ็บปวดอะเนอะ
    #13,271
    0
  15. #13186 Nam Teerisara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 22:11
    พี่ว๊ากปากแข็ง
    #13,186
    0
  16. #13170 ULTARJIRAPAT (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 22:08
    ปากเเข็งนะจ้ะ
    #13,170
    0
  17. #13155 phirayajungkook (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:12
    ไม่อยากให้น้องไปก้อบอก
    #13,155
    0
  18. #13054 Takky'Han (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 16:33
    พี่อาทิตย์หงุดหงิดอะไรคะ
    #13,054
    0
  19. #13051 Friendship_Lee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 11:47
    พี่ไออุ่นไม่อยากให้น้องก้องภพไป
    #13,051
    0
  20. #12959 AutumnPloy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 23:31
    ปากแข็งนะยัยหนูววววว ถถถถถ นี่หนู'รมณ์เสียเพราะกลัวว่าน้องมันจะไปจริงๆใช่มั้ย น่าเอ็นดูจริง ไปผรับทำความเข้าใจกับน้องซะนะ ยืนงงอยู่หน้าร้านหมูกะทะมันไม่โอเคเท่าไหร่น่ะ ๕๕๕๕๕๕๕
    #12,959
    0
  21. #12906 ThAi ELF (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 21:08
    ที่พาลเพราะไม่อยากให้น้องไปใช่มั้ยล่าาา
    #12,906
    0
  22. #12878 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 18:19
    พาลจังเลยพี่อาทิตย์ แค่บอกว่าไม่อยากให้ไปก็จบและ // รองเท้าใครลอยมาหว่า!!
    #12,878
    0
  23. #12802 lovelove_empty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 12:25
    ง่าาาา พี่ว๊าก มีความไม่อยากให้ไป
    #12,802
    0
  24. #12751 Mini'ELFs (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 04:57
    แบบนี้แถวบ้านเรียกว่า.. กลัวกายห่างจากคนที่รักค่ะพี่อาทิตย์ หวาายยยย ไม่ได้ล้อนะแต่จริงๆ 5555
    #12,751
    0
  25. #12715 ดวงกมล มานะกุล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 21:59
    พาลแล้วคะพี่ไออุ่น พี่เสียใจใช่ไหมล่ะ กลัวเค้าจะไปจากตัวเองหรือไงคะ
    #12,715
    0