SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 14 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 11 : ไม่มีสิทธิยุ่งเรื่องของพี่ว้าก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144,395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 385 ครั้ง
    13 ส.ค. 56

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง



 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 11  :  ไม่มีสิทธิยุ่งเรื่องของพี่ว้าก

 





 

            …44!…45!…46!…47!...


 

            “หยุด!! ยังไม่พร้อม! ผมสั่งให้พวกคุณลุกนั่งตั้งแต่ต้นเทอมมากี่ครั้งแล้ว คุณยังทำดีได้แค่นี่เองเหรอครับ! ไม่ได้เรื่อง! ไม่พัฒนาขึ้นเลย ไปเริ่มใหม่ ปฏิบัติ!!



 

ประโยคคำสั่งแบบเดิม ๆ ที่บรรดาปีหนึ่งฟังกันจนชินหูและชินชา กับการต้องมาเริ่มกอดคอลุกนั่งใหม่ทั้ง ๆ ที่ใกล้จะครบ 50 ครั้งตามจำนวน แต่ก็ต้องโดนพี่ว้ากหาเรื่องตำหนิ แล้วก็สั่งให้ไปเริ่มต้นใหม่วนลูปไม่จบสิ้นจนกว่าพี่ว้ากจะพึงพอใจ ซึ่งตรงข้ามอย่างสิ้นเชิงกับความเหนื่อยหน่ายใจของปีหนึ่ง


 

...นึกว่าจบงานเฟรชชี่เกมส์แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น เพราะวิศวะอุตส่าห์ทำฟอร์มได้ยอดเยี่ยม ทั้งชนะรวดทุกกีฬาและยังสามารถคว้ารางวัลดาวเดือนมหาวิทยาลัยได้อีก  บรรดาเฟรชชี่เลยได้แต่หวังเล็ก ๆ ว่าพี่ว้ากน่าจะเห็นใจยอมรับในสปิริตที่พวกปีหนึ่งพิสูจน์ให้เห็นบ้าง


 

...แต่สุดท้ายพี่ว้ากก็ยังคงเป็นพี่ว้าก ผู้รักษาความโหดดุจเกลือรักษาความเค็ม เป็นปีศาจบ้าอำนาจในสายตาของน้อง ๆ  แถมยิ่งทวีความน่ากลัวเข้าไปอีก อาจเพราะเหลืออีกแค่หนึ่งอาทิตย์ก็ถึงวันชิงรุ่นและปิดประชุมเชียร์แล้ว พี่ว้ากเลยต้องขอไว้ลายทิ้งท้ายเสียหน่อยเดี๋ยวไม่สมคอนเซปต์ และคนที่ซวยก็คงไม่พ้นปีหนึ่งซึ่งต้องมาก้มหน้ารับเคราะห์กรรมกันไป



           

            คนถูกสั่งจึงเตรียมตัวกอดคอเพื่อลุกนั่งกันใหม่ หากยังไม่ทันเริ่มนับ ประตูห้องประชุมเชียร์กลับเปิดออก ก่อนผู้ชายห้าหกคนเดินเข้ามาในห้องประหนึ่งศิลปินบอยแบนด์ ตรงข้ามกับออร่าซึ่งแลดูโหดดิบเถื่อน ถึงจะไม่ค่อยคุ้นหน้า แต่จากท่าทางคงเป็นพี่วิศวะภาควิชาปีสี่ เพราะทันทีที่พี่ว้ากหันไปเห็นผู้มาเยือนก็รีบพร้อมใจกันยืนตัวตรง ยกมือไหว้พูดแสดงความเคารพเสียงดัง

 

            “สวัสดีครับ!


            คนฟังพยักหน้ารับ เดินก้าวมายังพื้นที่ตรงกลางด้านหน้า ซึ่งพี่ว้ากต่างรีบหลีกทางให้พลางพูดแนะนำ


 

            “ปีหนึ่งนี่คือพี่ปีสี่ของพวกคุณ ทั้งหมดทำความเคารพ!


 

            เสียงสวัสดีดังพร้อมกันทั้งห้องประชุมเชียร์ ก่อนจะมีคำสั่งให้ปีหนึ่งนั่งลงให้เรียบร้อย เตรียมรอฟังรุ่นใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นคนควบคุมอำนาจโดยสมบูรณ์ใจระทึก ด้วยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาด้วยจุดประสงค์อะไร เพราะขนาดแค่พี่ปีสามยังโหดขนาดนี้ แล้วพี่ปีแก่กว่าจะโหดขนาดไหน  ขืนสั่งลงโทษอีกพวกปีหนึ่งอีก คงสลบตายไม่ต้องฟื้นกันพอดี 


 

คนนั่งรอแทบหยุดหายใจ ลุ้นไปกับคำสั่งที่จะมีขึ้น กระนั้นทุกอย่างกลับตรงกันข้าม


 

 

            “ปีหนึ่งพวกคุณทำได้ดีมากในเฟรชชี่เกมส์ ผมขอชื่นชม”




 

            ...ไม่ใช่คำด่า แต่เป็นคำชม



 

ปีหนึ่งพากันมองหน้ากันเลิกลั่กอย่างงง ๆ เพราะน้อยครั้งมากที่จะได้รับการประเมินผลแบบดี ๆ  ส่วนใหญ่อยู่กับพี่ว้ากมีแต่คำกดดันหรือประชนกันทางอ้อมให้เจ็บช้ำจนชักจะด้านชา และทำอะไรคืนก็ไม่ได้ ด้วยมันเป็นสิทธิของรุ่นพี่ ตามกฎที่ทุกคนต้องยอมรับว่า มาก่อนเป็นพี่...มาที่หลังเป็นน้อง...มาพร้อมเป็นเพื่อน’ ดังนั้น คนมาที่หลังจึงต้องเชื่อฟังและเคารพคนมาก่อน เชียนเดียวกับคนที่จะคุมพี่ปีสามได้ก็ต้องเป็นรุ่นพี่เหมือนกัน

 
 

พวกพี่ปีสีจึงเปลี่ยนทิศหันมาหาบรรดาพี่ว้าก ซึ่งยืนตัวตรงเรียงแถวหน้ากระดานนิ่งเงียบกริบ   


 

            “ส่วนพวกคุณปีสามที่สั่งลงโทษน้อง ผมชักไม่แน่ใจว่าพวกคุณทำได้ดีเท่าพวกปีหนึ่งรึเปล่า เพราะมีคนแจ้งผมมาว่า พวกคุณลงโทษรุ่นน้องไม่เหมาะสม ทั้งให้วิ่งจัดแถวหลายรอบ ลุกนั่ง สก๊อตจั้ม วิดพื้น  แล้วยังสั่งให้วิ่งรอบสนาม 54 รอบด้วย”


 

            ก้องภพรีบเงยหน้ามามองหลังฟังคำสุดท้าย อันเป็นบทลงโทษที่เขาโดนจากการปีนเกลียวพี่ว้าก ยังไม่นับการนั่งแยกแถวและการถูกสั่งให้ทำโทษเป็นสองเท่ามากกว่าเพื่อน ๆ ด้วยสาเหตุที่เขาไม่มีป้ายชื่อ แต่พักหลัง ๆ เขาก็ไม่ได้ถูกคุมเข้มมากเท่าไรแล้ว เพราะเขาไม่กล้าลุกขึ้นมาเสนอตัวเป็นฮีโร่อีก ตามที่เฮดว้ากอาทิตย์เคยอธิบายเหตุผลและตักเตือนเอาไว้ คนคุมจึงเริ่มผ่อนปรนให้เขาไปนั่งรวมกับเพื่อนได้ และไม่ต้องโดนทำโทษคูณสอง


 

            แต่แม้เรื่องทั้งหมดจะผ่านไปนาน ถึงอย่างไรบทลงโทษที่เคยลั่นวาจาไว้ก็ไม่เปลี่ยน และพวกปีหนึ่งเองก็ยังจำได้ดีว่าคนที่ออกคำสั่งไร้ความปราณีคนนั้นคือใคร

 
 

            “ใครเป็นเฮดว้าก”


 

            “ผมครับ!


 

            อาทิตย์ก้าวนำขึ้นมา ยืนรักษาระเบียบพักด้วยสีหน้านิ่งไม่หวาดหวั่น สมตำแหน่งหัวหน้าของพี่ว้าก รอฟังคำถามด้วยน้ำเสียงซีเรียสจากพี่ปีสี่

 


            “ไหนคุณบอกเหตุผลให้ฟังหน่อยสิว่าทำไมพวกคุณถึงลงโทษปีหนึ่ง”


 

            “ผมทำโทษปีหนึ่งเพื่อให้พวกเขารักษาระเบียบวินัยครับ!


 

            คำตอบขึงขังชัดเจน และเป็นสิ่งที่ทุกคนรู้ดีกันอยู่แล้ว แต่หลายครั้งก็ยังมีบางคนกังขาว่าทำไมจะต้องใช้วิธีการลงโทษด้วย แถมทำเท่าไรก็ไม่เคยพอใจ จนบางทีก็รู้สึกเหมือนว่าพี่ว้ากแค่กำลังแกล้งเล่นเพื่อความสะใจมากกว่าจะให้รุ่นน้องมีระเบียบวินัยจริง ๆ ประเด็นที่ยกขึ้นมาพูดกลางที่ประชุมนี้ จึงคล้ายเป็นหัวข้อสำคัญในความอยากรู้ของปีหนึ่งซึ่งเงี่ยหูตั้งใจฟังบทสนทนา


 

            “ถ้าอย่างนั้นในฐานะที่พวกคุณเป็นคนคุมระเบียบ ก็ต้องสามารถรับโทษทั้งหมดที่คุณเป็นคนออกคำสั่งได้ใช่มั้ย”


 

“ได้ครับ!


 

“งั้นพวกคุณช่วยแสดงเป็นตัวอย่างให้พวกผมและรุ่นน้องดูที”


 

            สิ้นคำขอ เฮดว้ากหมุนตัวหันกลับมาหาเพื่อนที่ยืนรอฟังพร้อมหน้า ก่อนเอ่ยบทลงโทษที่ทำให้ต้องตะลึง



 

“พี่ว้ากทุกคนฟังคำสั่ง ผมจะให้พวกคุณลุกนั่ง 500  วิดพื้น 500  สก็อตจั้ม 500  ส่วนผมที่เป็นเฮดว้ากจะรับผิดชอบทำทั้งหมดเสร็จแล้วจะออกไปวิ่งรอบสนามอีก 54 รอบด้วย ปฏิบัติ!!"



 

            “รับทราบ!!



 

            เสียงตะโกนดังก้องพร้อมเพรียง อย่างคนแสดงความเต็มใจยอมรับการออกคำสั่งลงโทษตัวเอง แล้วพี่ว้ากจึงยืนเรียงแถวกอดคอลุกนั่งพลางนับเลขเสียงดัง ด้วยจำนวนหนักหนากว่าที่เคยสั่งพวกปีหนึ่งหลายเท่าแบบเทียบไม่ติด ท่ามกลางสายตาของพวกปีหนึ่งที่มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความทึ่ง

 
 

 

 บางคนอาจจะรู้สึกสะใจเหมือนได้แก้แค้นคืนที่เห็นพี่ว้ากโดนสิ่งที่ตัวเองเคยโดน แต่โดยส่วนมากแล้วไม่มีใครมานั่งยิ้มอยู่ได้เมื่อเห็นคนถูกทำโทษ แม้คนคนนั้นจะเคยทำให้ต้องหงุดหงิดไม่พอใจกันมาก่อน เพราะลึก ๆ พวกเขาต่างรู้ดีว่าเหตุผลที่พวกพี่ว้ากทำไปทั้งหมด มันเป็นส่วนหนึ่งในระบบโซตัส ทั้งเวลาที่ปีหนึ่งมีปัญหา พี่ว้ากเองก็จะเป็นคนแรกที่เข้าไปช่วยจัดการเคลียร์เรื่อง  และยังเป็นแรงกระตุ้นสำคัญให้พวกเขาทำอะไรหลาย ๆ อย่างจนสำเร็จ 




 

...มันอาจฟังดูคล้ายคำโม้ แต่นี่คือเรื่องจริงที่ต้องยอมรับว่า...ความภาคภูมิใจของปีหนึ่งล้วนเกิดขึ้นมาได้เพราะพี่ว้าก




 

เฟรชชี่หลายคนจึงเริ่มพากันนั่งไม่สุข รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศการทำโทษ ก้องภพเองอยากจะยกมือขออนุญาตออกรับแทน แต่ก็กลัวจะก่อเรื่องซ้ำ เพราะมีพี่ปีสี่อยู่ด้วย ขืนพูดไปสถานการณ์อาจเลวร้ายหนักกว่าเดิม และเขามั่นใจว่ายังไงพี่ว้ากก็จะไม่มีทางยอมให้พวกปีหนึ่งมาทำแทนแน่ ๆ


 

พวกเขาเลยต้องนั่งอดทนดูการทำโทษไปเรื่อย ๆ กว่าจะถูกปล่อยก็จนกว่าพี่ว้ากทำโทษครบทุกอย่าง ถึงพี่ว้ากจะดูแข็งแรงจากการฝึกมาก่อนหน้านี้ แต่โดนให้วิดพื้น ลุกนั่ง สก็อตจั๊มติดต่อกันก็ต้องมีล้าให้เห็น แม้จะพยายามเก็บอาการมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถปกปิดรอยเหงื่อชื้น และเสียงหอบเหนื่อยเหมือนคนหมดแรงได้ 


 

ไม่เว้นกระทั่งเฮดว้ากอาทิตย์ ทว่าเจ้าตัวก็ยังฝืนเดินออกไปห้องประเชียร์ เพราะยังเหลืออีกหนึ่งบทลงโทษซึ่งต้องปฏิบัติตาม นั่นคือการวิ่งรอบสนามอีก 54 รอบ




 

ก้องภพเตรียมลุกขึ้นหลังเลิกประชุม ใจอยากจะตามไปดูด้วย หากยังไม่ทันพ้นห้องเชียร์ เสียงเพื่อนสนิทกลับเรียกรั้งไว้


 

            “ก้องจะไปไหนวะ”


 

            “จะไปดูพี่อาทิตย์เขาวิ่ง”


 

            “เฮ้ย พี่เขาจะวิ่งจริง ๆ เหรอ มึงเองยังวิ่งไม่ครบเลยนี่หว่า”


 

เอ็มทักไปตามความจริง และนั่นก็เป็นสิ่งที่ก้องภพคิดอยู่บ้างเหมือนกัน



 

...อันที่จริงแล้ว ก้องภพไม่ได้วิ่ง 54 รอบจนครบหรอก เขาวิ่งไปแค่หกเจ็ดรอบ พอเลิกว้ากพี่พยาบาลก็สั่งให้เข้ามานั่งพักกับเพื่อน ๆ  เพราะถ้าขืนวิ่งครบรอบสนามฟุตบอลถึงขนาดนั้น เขาคงโดนหามไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแน่ ๆ และพวกพี่เองก็อาจจะถูกเพ่งเล็งด้วย เลยต้องพยายามเซฟน้องปีหนึ่งไว้ก่อน แต่ขนาดวิ่งไม่กี่รอบตื่นเช้ามายังปวดขาแทบแย่ เฮดว้ากอาทิตย์ที่เพิ่งเสร็จจากการทำโทษเป็นพัน คงต้องล้ามากกว่าเขาอย่างไม่ต้องสงสัย เขาเลยไม่แน่ใจว่าคนออกไปวิ่งจะมีแรงเหลือพอทำได้ตามที่พูดมั้ย


 

“ไปกินข้าวกันเถอะว่ะ จะได้กลับไปทำรายงานอิงค์ พรุ่งนี้มีควิซแคลด้วย”


 

            เอ็มเตือนภาระงานที่ต้องสะสางให้เสร็จภายในคืนนี้ ยิ่งสร้างความลังเลให้กับก้องภพ เขามองนาฬิกาบอกเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว  กว่าจะกินข้าว ทำรายงาน อ่านหนังสือเสร็จก็คงต้องใช้เวลาอีกนาน และถึงจะตามไปดูพี่อาทิตย์จริง เขาก็คงทำได้แค่ยืนดูเฉย ๆ เพราะไม่สามารถลงไปช่วยอะไรได้



 

สุดท้ายก้องภพจึงปล่อยเลยตามเลย เขาไปกินข้าวพร้อมเอ็มกับเพื่อนคนอื่น แล้วค่อยขี่มอเตอร์ไซต์กลับหอ มานั่งพิมพ์รายงานภาษาอังกฤษจนเสร็จ แล้วเซฟลงมาปรินท์ที่ร้านถ่ายเอกสารข้างล่าง หลังจากนั้นก็ต้องขึ้นไปอ่านหนังสือเตรียมสอบเก็บคะแนนย่อยแคลคูลัสพรุ่งนี้เช้า


 

แต่นั่งอ่านไปแค่ครึ่งเดียว เจอตัวเลขโจมตีมาก ๆ เข้าก็ชักจะง่วงตาปรือ มองนาฬิกาอีกทีใกล้สามทุ่มแล้ว ถ้าได้กาแฟกระป๋องสักหน่อยคงอาจพอโด๊ปให้สู้ต่อได้  ก้องภพบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า เผลอเหลือบตามองผ่านกระจกระเบียงที่เริ่มภายนอกมีหยาดฝนโปรยลงมาเป็นสาย  อ้าว...แล้วนี่ฝนตกตั้งแต่เมื่อไร อ่านหนังสือเพลินจนไม่รู้ตัวเลย 


 

ก้องภพเลยคว้าร่มติดมือ ออกจากห้องลงลิฟต์มาด้านล่าง ตั้งใจจะเข้าเซเว่นที่อยู่ใกล้ๆ หอ หาซื้อขนมอะไรมากินแก้ง่วง เขาเดินกางร่มฝ่าสายฝนที่เริ่มทวีความหนักขึ้น จนถึงเซเว่นซึ่งมีคนยืนออเพราะหลบฝนกันอยู่ หากยังไม่ทันก้าวเข้าไปก็ต้องหลีกทางให้มอเตอร์ไซต์คันหนึ่งที่แล่นมาจอดเทียบฟุตบาทอย่างเร็ว พร้อมกับนักศึกษาผู้หญิงสองคนที่ตัวเปียกโชก รีบวิ่งขึ้นมาอาศัยหลบฝนพลางบ่นกระปอดกระแปด


 

            “โอยย...อะไรเนี่ยอยู่ ๆ ฝนก็ตก”


 

            “นั่นอ่ะดิ เมื่อกี๊ยังไม่ตกแรงขนาดนี้เลย  อีกนิดเดียวก็ถึงหออยู่แล้ว หรือเราจะเดินเลาะกลับไปดี”


 

            “จะบ้าเหรอแก! ไม่เอาด้วยหรอก เดี๋ยวก็ซาแล้วมั้ง เอ๊ะ! แต่เมื่อกี๊ตอนฉันนั่งมอไซต์ผ่านยังเห็นมีคนวิ่งกลางฝนในสนามฟุตบอลอยู่เลยอ่ะ”

 
 

            “เฮ้ย! แกตาฝาดเปล่า มันจะมีคนวิ่งในสนามตอนนี้ได้ยังไง”


 

            “ไม่รู้อ่ะ อาจไม่ใช่ก็ได้มั้ง มันมืด ๆ ฉันมองไม่ค่อยชัด”




 

            ก้องภพหยุดชะงักในบทสนทนาที่ลอยผ่านหูอย่างไม่ตั้งใจ แต่ข้อความเหล่านั้นกลับสะกิดให้ต้องนึกถึงใครบางคน



 

...วิ่งกลางฝนในสนามฟุตบอลตอนนี้ 


 

หรือว่าจะเป็น...



 

คำตอบเดียวที่ผุดขึ้นในห้วงความคิด ทำให้คนจะมาซื้อกาแฟลืมจุดหมายไปหมดสิ้น เขารีบวิ่งกลับหอจับมอเตอร์ไซต์ตัวเองกางร่มขี่เข้าไปในมหาลัย ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นอาจตาฝาดจริง ๆ รึเปล่า แต่เขาก็อยากพิสูจน์ให้เห็นชัด ๆ จนแน่ใจ


 

            ก้องภพจอดมอเตอร์ไซต์ตัวเองใกล้ ๆ สนามฟุตบอล แล้วรีบเดินมาหยุดมองในสนามซึ่งยังมีไฟเปิดสว่างเป็นบางดวง แต่เพราะฝนตกหนักจึงทำให้ทัศนียภาพค่อนข้างย่ำแย่ จนแทบมองอะไรไม่ค่อยเห็น รวมทั้งเงาของคนที่กำลังวิ่งอยู่ด้วย



 

            ...หรือจะไม่ใช่เรื่องจริง


 

...นั่นสิใครมันจะมาวิ่ง ดึกขนาดนี้แล้ว แถมฝนตกหนักด้วย แค่คิดว่ามันอาจเป็นไปได้ก็ใจร้อนรีบมาหา หึ ...เขาคงบ้ากันไปใหญ่แล้วมั้ง ไอ้ก้องภพ!



 

            คนตำหนิตัวเองถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย หันหลังเตรียมกลับหอ ถ้าไม่ใช่เพราะมีเสียงบางเสียงดึงเขาเอาไว้ให้ต้องหยุดอยู่กับที่


 

...มันเป็นเสียงเบา ๆ จากที่ไกล ๆ แม้จะดังแทรกผ่านสายฝน แต่เขาเดาได้ทันทีว่านั่นคือเสียงฝีเท้าซึ่งกำลังวิ่งกระทบกับพื้นสนาม โดยมีเจ้าของเป็นคนเดียวกับที่ตามหา


 

ก้องภพรีบก้าวไปหาใครคนนั้นโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด แล้วก็แทบหยุดหายใจเมื่อเห็นสภาพของเฮดว้าก


 

...ทุกส่วนในร่างกายนั้นเปียกโชกเหมือนคนตกน้ำ ทั้งทรงผม กางเกงยีนส์ เสื้อยืดคอกลมสีดำเครื่องแบบประจำตัวของพี่ว้าก แต่ที่แย่ที่สุดคงเป็นใบหน้าซึ่งแสดงความอิดโรยจากการวิ่งติดต่อกันมานาน



 

“พี่อาทิตย์ครับ! ฝนตกแล้ว หยุดวิ่งเถอะครับ!


 

ก้องภพรีบกางร่มบังฝนให้อีกคน ทำให้ตัวเขาเองเป็นฝ่ายโดนฝนสาดใส่เต็ม ๆ ทว่าตอนนี้เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะมันเทียบกันไม่ได้กับความเหน็ดเหนื่อยของเฮดว้ากที่เหลือบตามามองเขา ก่อนเอ่ยปากไล่ด้วยน้ำเสียงปนหอบ


 

“คะ...คุณไม่ต้องมายุ่งกับผม ละ....เหลืออีก 5 รอบผมก็จะวิ่งครบแล้ว”


 

...เหลืออีก 5 รอบ?  หมายความว่าตั้งแต่หกโมงเย็น พี่อาทิตย์มาวิ่งตามที่ตัวเองพูดไว้ แล้วก็ยังไม่หยุดจนกว่าจะครบ ทั้งที่ตัวเขาไม่ได้วิ่ง 54 รอบตามโทษจริง ๆ เสียหน่อย เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า ทำไมพี่อาทิตย์ถึงต้องยอมลงทุนทำอะไรขนาดนี้ด้วย ...เพราะ ศักดิ์ศรีพี่ว้ากแค่นั้นเองเหรอ?


 

“แต่พี่ตัวเปียกไปหมดแล้วนะครับ เดี๋ยวจะไม่สบาย ไปพักก่อนเถอะครับ”


 

เขาพยายามดึงดัน แต่อีกคนกลับปฏิเสธน้ำใจอย่างไม่ใยดี


 

“ถะ...ถ้าคุณอยากให้ผมพัก คุณก็ช่วยไปไกล ๆ อย่ามาเกะกะผม! ผมจะได้วิ่งให้เสร็จ”


 

งั้นผมจะวิ่งไปพร้อมพี่ด้วย”


 

ก้องภพตัดสินใจเอาเอง แล้วเริ่มออกวิ่งไปคู่กับเฮดว้ากโดยยังคงกางร่มบังฝนให้ จนคนถูกตามต้องหยุดอยู่กับที่ ตะคอกออกคำสั่งเสียงเข้ม


 

“คุณจะทำอะไร! ถอยไป!


 

มีหรือคนโดนห้ามจะยอมแพ้ เขามองตอบนัยน์ตาดุ ๆ ด้วยแววตาจริงจังแล้วยืนยันคำเดิม


 

“ไม่ครับ ถ้าพี่ยังไม่ไปพัก ผมก็จะไม่หยุดวิ่ง”


 

“ก้องภพ!!


 

อาทิตย์ตวาดเรียกชื่อดังลั่นอย่างหมดความอดทน ก้องภพรู้ว่ากำลังถูกโมโห แต่จะให้เขาปล่อยให้พี่อาทิตย์วิ่งอยู่กลางฝนทั้ง ๆ แบบนี้ ยังไงเขาก็ทำไม่ได้เด็ดขาด  หากไม่ทันที่ใครจะเริ่มอะไรต่อ สถานการณ์ตึงเครียดกลับถูกคนที่สามเข้ามาแทรก


 

“มีอะไรวะ อาทิตย์”


 

ทั้งสองหันไปมองหนึ่งในพี่ว้ากซึ่งเดินกางร่มมาใกล้ ๆ อาทิตย์ไม่ได้แปลกใจกับการมาของเพื่อน ซ้ำยังคงบ่นด้วยสีหน้าหงุดหงิด


 

“ปีหนึ่งมันมายุ่งว่ะ เคลียร์ให้ทีดิ กูจะได้วิ่งต่อ”


 

คนฟังเปลี่ยนเป้าหมายมายังบุคคลไม่ได้รับเชิญ พลางถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดตามระเบียบพี่ว้าก


 

“ปีหนึ่งมาทำอะไรครับ”


 

“ฝนมันตกหนักขนาดนี้ ทำไมพี่อาทิตย์ต้องวิ่งต่อล่ะครับ ให้ผมวิ่งแทนได้มั้ยครับ”


 

อย่างน้อยก้องภพก็หวังว่าพี่ว้ากจะเห็นใจเพื่อนตัวเอง แล้วเขาจะยอมเสียสละวิ่งแทนจบครบเพื่อแสดงสปิริต ทว่าทุกสิ่งกลับตรงข้าม เมื่อพี่ว้ากไม่รับฟังคำขอ และยังอธิบายด้วยเหตุผลง่าย ๆ แบบกำปั้นทุบดิน


 

“แต่นี่คือคำสั่งลงโทษของเฮดว้ากนะครับ ไม่ใช่ของปีหนึ่ง”


 

“แต่ว่า...”


 

“ไม่ต้องพูดแล้ว!! ผมไม่อนุญาต! คุณไปรออยู่ตรงใต้อาคารนู้นซะ!



 

...แม้แต่โอกาสโต้แย้งก็ไม่มี


 

ก้องภพรู้ตัวว่าเถียงไปคงไร้ประโยชน์ ถ้าขืนยังดึงดันอีกเขาคงถูกพี่ว้ากที่ตัวสูงใหญ่หน้าถมึงทึงเหมือนยักษ์วัดแจ้งลากไปแน่ ๆ


 

เขามองไปที่อาทิตย์อย่างลังเลใจ หากอีกฝ่ายกลับเมินหลบ แล้วออกวิ่งไปท่ามกลางสายฝนซึ่งเริ่มซาเม็ดลงอีกครั้งโดยไม่รอ  ทิ้งให้ก้องภพยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนพี่ว้ากจะสะกิดเชิญเขากลับไปยังใต้อาคารด้วยกัน


 

เขาเดินตามหลังพี่ว้ากไปด้วยความไม่เข้าใจมากมายพร้อมอารมณ์โกรธที่เริ่มคุกกรุ่น


 

...ทำไม?


 

ทำไมพวกพี่ปีสามเห็นเพื่อนตัวเองต้องวิ่งอยู่อย่างนี้แล้วยังไม่ช่วยอีก  ...ทำไมต้องให้พี่อาทิตย์วิ่งอยู่คนเดียว ...ทำไมเขาถึงไปวิ่งแทนพี่อาทิตย์ไม่ได้



 

            แต่แล้วความสบสนทั้งหมดกลับต้องเปลี่ยนเป็นความแปลกใจ ทันที่เขาก้าวถึงใต้อาคารใกล้ ๆ กับสนาม และเห็นคนมากมายนั่งรอกันอยู่เต็มทุกโต๊ะ ล้วนเป็นเด็กวิศวะภาคของเขา ไม่ว่าจะเป็นพี่ว้าก พี่สันทนาการก็อยู่กันครบ แถมยังมีหน่วยพยาบาลอย่างพี่ฟาง ซึ่งพอเห็นเขาก็ส่งเสียงเรียกทัก


 

“อ้าว...น้องก้องภพ มาด้วยเหรอจ๊ะ อุ๊ย! ตัวเปียกเชียว เอาผ้าเช็ดตัวมั้ย เดี๋ยวไปนั่งรอกับเพื่อน ๆ ตรงนู้นก็ได้นะ แล้วพี่จะเอาไปให้”


 

...เพื่อน ๆ เหรอ?


 

เขามองตรงไปยังโต๊ะที่พี่ฟางชี้ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเพื่อนปีหนึ่งเกือบยี่สิบคนยืนคุยกันอยู่ มีบางคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดไปรเวทแล้วเหมือนเขา แต่บางส่วนก็ยังใส่เสื้อเชียร์คล้ายยังไม่ได้กลับหอ รวมถึงผู้หญิงใส่แว่นคนหนึ่งที่บังเอิญสบตาเห็นเขาพอดีเลยโบกมือเรียก


 

“เมย์”


 

ก้องภพเรียกชื่อของเพื่อนที่เขาจำได้แม่น เพราะตัวเองเป็นต้นเหตุให้เพื่อนคนนี้โดนฉีกป้ายชื่อ เนื่องจากเขาตอบคำถามของเฮดว้ากไม่ได้ เขาเลยให้ป้ายชื่อของตัวเองกับเมย์ไป แล้วยอมถูกทำโทษแทน  ตอนนั้นเขารู้ว่าเมย์ร้องไห้หนัก และคงจะกลัวพี่ว้ากมาก ๆ แต่มาวันนี้เขากลับเห็นเจ้าตัวมายืนรอด้วยสีหน้ากังวลใจร่วมกับพี่ว้ากและสต๊าฟคนอื่น ๆ


 

“ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ แล้วมากันนานรึยัง”


 

คนมาใหม่รีบถามอย่างงง ๆ พยายามจับต้นชนปลายกับเหตุการณ์ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ซึ่งเมย์ก็เป็นคนเอ่ยคำเฉลย


 

“เรามาได้เกือบชั่วโมงแล้วล่ะ พอดีเราออกจากห้องสมุดแล้วจะเดินกลับหอผ่านทางสนาม แต่เรายังเห็นพี่อาทิตย์เขาวิ่งอยู่ ก็เลยโทรไปบอกเพื่อน เพื่อนเราเลยตามมาดูด้วย”


 

เมย์พยักเพยิดหน้าไปทางเพื่อนผู้หญิงคนอื่นในกลุ่มที่รีบแทรกเข้ามาพูดเสริม


 

“ใช่ ๆ เมื่อกี๊เราเพิ่งถ่ายรูปพี่เขาแล้วโพสลงเฟซบุ๊คด้วย มีคนกดแชร์ต่อเพียบเลย”


 

คำอธิบายเพิ่มเติม ถมความสับสนในใจของก้องภพให้เต็มจนเริ่มปะติปะต่อเรื่องราวได้


 

...แสดงว่าที่ผ่านมา ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่รู้ว่าเฮดว้ากอาทิตย์กำลังวิ่งอยู่



 

TRRRRRRR!!



 

เสียงโทรศัพท์ดังเตือนขัดจังหวะจนสะดุ้ง เกือบลืมไปเลยว่าตัวเองพกมือถือติดตัว เขารีบล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้นที่เปียกชุ่ม ยังเคราะห์ดีที่เนื้อผ้าหนาพอจะทำให้น้ำไม่ซึมเข้าโทรศัพท์ เขามองรายชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นเพื่อนสนิทเลยกดรับสาย


 

“ว่าไง เอ็ม”


 

“ไอ้ก้อง! ข่าวด่วนวะ เมื่อกี๊กูเห็นเขาแชร์รูปเฮดว้ากกำลังวิ่งอยู่ในสนามด้วยเว้ย!


 

“เออ รู้แล้ว ตอนนี้กูอยู่ใกล้สนาม”


 

“เฮ้ย! จริงดิ! แล้วพี่เขายังวิ่งอยู่จริง ๆ เหรอวะ แต่ตอนนี้ฝนมันกำลังตกนะ อย่าบอกว่าวิ่งกลางฝนเลย แม่งพี่เขาบ้ารึเปล่าวะ!

 

...ก็คงจะบ้าจริง ๆ นั่นแหละ เพราะถ้าพี่อาทิตย์ไม่บ้าก็คงไม่ยอมทำแบบนี้


 

แต่คนที่บ้าที่สุด ...คงเป็นพวกเขา  รู้ทั้งรู้ว่าพี่อาทิตย์กำลังฝืน แต่ก็ไม่มีใครยื่นมือเข้าไปช่วย ทำแค่ยืนรอทั้งที่ใจกังวล ...รอให้เฮดว้ากรับผิดชอบทำตามคำสั่งที่เคยพูดเอาไว้


 

...เขาเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่า เกียรติและศักดิ์ศรีของเฮดว้ากมันยิ่งใหญ่ขนาดไหน  และเขาก็รู้แล้วว่าทำไมพี่อาทิตย์ถึงได้รับเลือกให้ยืนอยู่ในตำแหน่งนั้น เพราะไม่มีสักนิดที่พี่อาทิตย์จะร้องขอความเห็นใจ ...ไม่มีทางเลยที่พี่อาทิตย์จะยอมรับความหวังดีของเขา




 

ก้องภพเหม่อมองออกไปกลางสายฝนที่ค่อย ๆ เริ่มขาดเม็ดลงเรื่อย ๆ ก่อนหยุดสนิทลง ในเวลาเดียวกับพี่อาทิตย์วิ่งเสร็จพอดี


 

พวกพี่ว้ากและพี่พยาบาลต่างรีบกรูลงจากใต้อาคาร เอาเผ็ดเช็ดตัวคลุมร่างของคนเปียกปอนซึ่งเดินโซเซหมดแรงจวนจะล้ม จนก้องภพที่ตามลงมาในสนามด้วยต้องรีบแทรกถามอาการ


 

“พี่อาทิตย์ไหวรึเปล่าครับ”


 

แม้จะเหนื่อยจนแทบพูดไม่ออก แต่เฮดว้ากก็ยังคงเค้นแรงตวาดกลับใส่เฟรชชี่ที่เข้ามามุงดู


 

“พะ...พวกคุณปีหนึ่งมาทำอะไรกันที่นี่กลับไปได้แล้ว!!  ...ไอ้น็อต ไปส่งที่หอที กูจะเปลี่ยนเสื้อ”


 

ประโยคหลังเจ้าตัวหันไปพูดกับพี่ว้ากร่างยักษ์ซึ่งมาห้ามก้องภพไว้ในสนาม ซึ่งเข้ามาช่วยพยุงคนหมดแรงให้เดินออกห่างไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่ใกล้ ๆ ทุกคนต่างหลีกทางให้เฮดว้าก ยกเว้นก้องภพที่ก้าวตามหลังพลางพูดอาสา


 

“ผมไปด้วยครับ”


 

อาทิตย์หันกลับไปมองฮีโร่เจ้าประจำ เสื้อผ้าหน้าผมที่เปียกชื้นของมันเริ่มแห้งแล้ว แต่ความดึงดันนั้นกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย จนส่งผลให้ต้องดุถามซ้ำอย่างหงุดหงิด


 

“คุณจะตามมาทำไม!


 

“ผมอยากไปส่งครับ”


 

“ไม่ต้อง! ปีหนึ่งก็อยู่ส่วนของปีหนึ่งไป อย่ามายุ่งกับพวกผม!


 

“แล้วปีหนึ่งไม่มีสิทธิ์เป็นห่วงพี่ปีสามเลยเหรอครับ!!


 

 

            คำตะโกนถามอย่างสุดเสียงดังก้องกลางสนาม ทุกคนที่ยืนรออยู่โดยรอบเงียบกันทั้งหมด ต่างหันมองมายังคู่สนทนาทั้งสอง ที่ตอนนี้ก้องภพกำลังสบตาอาทิตย์ด้วยแววตาวอนขอ



 

...เขาอยากขอร้อง


 

...ขอร้องให้เฮดว้ากรับรู้ว่าไม่ใช่แค่เขา แต่ยังมีปีหนึ่งอีกหลายคนเป็นห่วง และอยากให้แน่ใจว่าพี่ว้ากไม่ได้เป็นอะไร




 

หากสิ่งที่อาทิตย์ตอบกลับมา มีเพียงแค่การเมินหลบสายตาของเขา แล้วหันไปพูดกับเพื่อน


 

“ไอ้น็อตไปได้แล้ว ...ส่วนคุณ ถ้าขืนตามมาอีก ผมจะสั่งซ่อมพวกคุณทั้งรุ่นวันพรุ่งนี้!


 

เฮดว้ากพูดคำขู่ทิ้งท้ายให้กับปีหนึ่งที่ยืนรออยู่ไม่ไกล ก่อนเดินหันหลังขึ้นรถยนต์ไปกับพวกพี่ว้ากและพี่พยาบาลปีสาม ในสนามจึงเหลือแค่เพียงปีหนึ่งและพวกพี่สันทนาการบางส่วนซึ่งทยอยกันกลับ เพราะฝนที่เพิ่งจะหยุด เริ่มลงเม็ดเบา ๆ อีกครั้ง



 

“ก้องภพ ไปกันเถอะ”


 

เมย์เดินมาสะกิดเรียกคนยืนนิ่งให้รู้สึกตัว เขาพยักหน้าเดินตามหลังอีกฝ่ายกลับไปยังอาคาร แทรกผ่านสายฝนที่ร่วงลงกระทบพื้นดินและค่อย ๆ จางหายไป...



 

...มันคงไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้



 

ต่อให้พยายามส่งผ่านไปให้มากเท่าไร...



 

...มันก็จางหายไป  



 

...และไม่มีวันถึงใจของใครอีกคนได้เลย

 



 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 


 

            TBC



           
         
ป.ล. มีโดจินของตอนนี้ด้วยนะคะ ตามไปที่แฟนเพจเลยจ้า  

         
 https://www.facebook.com/media/set/?set=a.362003073929052.1073741833.311710885624938&type=1





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 385 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #13962 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 01:23
    พี่บับ... จริงจังมาก สู้ๆค่ะ
    #13,962
    0
  2. #13817 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 18:20
    พี่อาทิตย์นี่แบบ...ราศรีเคะหายหมดอ่ะ555555555555
    #13,817
    0
  3. #13785 Galemii_Nikuri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 22:10
    สะ...สุโค่ยยย พี่อาทิตย์สวดยอดด รักพี่อาทิตย์ที่ซู้ดดดด เอาใจหนูไปเลยยย
    #13,785
    0
  4. #13763 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 18:07
    แงงงงงง
    #13,763
    0
  5. #13678 love (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 11:33
    ชอบพี่อาทิตย์อะ ๆ
    #13,678
    0
  6. #13640 Zebus (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 12:52
    ทำไมม่า. เฮ้อออออ
    #13,640
    0
  7. #13486 MidNight-5413 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 01:14
    พี่อาทิตย์ อาจจะได้เป็นไซตามะในวันถัดไป~^~
    #13,486
    0
  8. #13476 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 16:36
    สก๊อตจัมพ์500 วิดพื้น500 ลุกนั่ง500 แถมวิ่งอีก กลางฝนด้วย เกินมนุษย์มาก ผ่านเหตุการณ์นี้แล้ว ปีหนึ่งคงจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าพี่ว้ากผ่านมาเยอะ.. พี่อาทิตย์คนจริง..
    #13,476
    0
  9. #13453 I-tood (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 00:52
    อยากอ่านต่อ มีใครมีให้เราอ่านต่อมั๊ยคะ

    Pls!!!
    #13,453
    0
  10. #13336 chpgamer0014 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 23:05
    นี่ๆเราจะบอกอะไรให้ เรา.....เรารักอาทิตย์มากกกกก
    #13,336
    0
  11. #13250 dark chocolate (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 17:06
    พี่อาทิตย์เท่อ่ะ แล้วยังแบบ เฮ้ย เข้มแข็งมาก
    #13,250
    0
  12. #13196 Kim Earn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 13:16
    พี่อาทิตย์อ่ะ อย่าใจร้ายกับน้อง ฮือ
    #13,196
    0
  13. #13151 phirayajungkook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 19:30
    อาทิตย์เผลาๆบ้างก้อได้ลูก
    #13,151
    0
  14. #13115 bonjour0301 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 23:25
    พี่อาทิตย์จะอึดไปไหน กลัวว่าไข้จะถามหาอะสิ T^T
    #13,115
    0
  15. #13083 Naoki_Hime (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 23:03
    เคะซึน คือโคตรชอบ ใจพี่เค้าได้มากอะ คนจริง
    #13,083
    0
  16. #12954 AutumnPloy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 20:56
    พี่อาทิตย์เด็ดมากเลยยย คนจริงเค้าต้องแบบนี้ ฮรืออออออออ อย่าดื้อเลยนะ อย่าป่วยนะ ไม่อยากให้พี่อาทิตย์ไม่ฉะบาย
    #12,954
    0
  17. #12898 ThAi ELF (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 20:32
    พี่อาทิตย์ใจแข็งและอึดมากค่ะ TT
    #12,898
    0
  18. #12873 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 14:09
    หน่วงจังอะตอนนีั
    #12,873
    0
  19. #12797 lovelove_empty (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 02:07
    โมเม้นนี้เคยโดนมาเหมือนกันเรยค่ะ เพราะเราเป็นหนึ่งในทีมว๊าก เราเป็นผู้หญิงก็ไม่มีข้อยกเว้นด้วย สมัยนั้นโหดกว่านี่เยอะค่ะ วิ่ง 54 รอบนี่เบาๆ โดนรวม 500 นี่เบาะเอง
    #12,797
    0
  20. #12748 Mini'ELFs (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 03:53
    โอ้โห~ พี่อาทิตย์นี่ยังเป็นคนอยู่รึเปล่าคะ อึดไปไหน! ถ้าพรุ่งนี้ยังสบายดีนี่ก้มกราบเลย เทพเจ้าชัดๆ
    #12,748
    0
  21. #12712 ดวงกมล มานะกุล (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 21:03
    ก้องคอยดูแลคนไข้ในวันพรุ่งนี้ได้เลยจร้า
    #12,712
    0
  22. #12624 25_stm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 11:38
    พรุ่งนี้พี่อาทิตย์ต้องไม่สบายแน่ๆเลย
    #12,624
    0
  23. #12554 oum30944 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 18:52
    งืออออออ สงสารก้องภพอะ สงสารพี่อาทิตย์ด้วย ทำขนาดนั้น เหนื่อยตายพอดี ทำได้ไงอะ -0-
    #12,554
    0
  24. #12517 fairy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 20:10
    พี่จ้าาาา ทำไมแข็งแรงขนาดน้านนน
    เรานี่รอบเดียวก็หอบแล้วว
    #12,517
    0
  25. #12474 Chanbeak_pcy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 21:47
    พี่อาทิตย์แกแข็งเเรงไปมั้ยคนหรือตุ่นน้ำวิ่งได้ไง54รอบทึ่งจริงๆ#อาทิตย์ก้องภพสู้ๆ#ไรท์สู้ๆ
    #12,474
    0