SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 12 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 9 : รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ว้าก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139,260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 405 ครั้ง
    13 ส.ค. 56

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง


 

 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 9  :  รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ว้าก




 

 

“เฮ้ย! ไอ้ก้อง! ไอ้ก้องภพ! มองอะไรวะ กูเรียกตั้งนานแล้วก็ไม่ตอบ”


 

            เสียงเอ็มเรียกสติของคนเหม่อ ให้ดึงสายตากลับเข้าสู่สนามบาสที่ตอนนี้กำลังเตรียมเริ่มการแข่งขัน หากใจของก้องภพกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับศึกชิงชัยในกีฬาเฟรชชี่เกมส์เลยแม้แต่น้อย เพราะเขากำลังรอคอยใครบางคน


 

            ...ใครบางคนที่ทำให้เขานึกย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น



 

...เมื่อวานนี้

 

 

....

 

..

 

.

 


 

ปี๊ดดด!!



 

เสียงนกหวีดเป่าหมดเวลาเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า การแข่งบาสเกตบอลระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์กับคณะศึกษาศาสตร์ได้สิ้นสุดลง ตามมาด้วยเสียงจากบรรดากองเชียร์เฮลั่นสนาม เช่นเดียวกับฝั่งผู้เล่นซึ่งเพิ่งคว้าชัยมาได้หมาด ๆ


 

“ชนะแล้วโว้ยย! เข้ารอบชิงแล้ววว วู้ววว!!


 

ก้องภพได้ยินเอ็มตะโกนลั่นด้วยสีหน้าแช่มชื้น พลางวิ่งตรงเข้ามายังจุดของผู้เล่นสำรองเพื่อแท๊กมือกับเขา ซึ่งเขาก็ยกมือแท็กตอบด้วยท่าทางเนือย ๆ ตรงข้ามกับบรรยากาศในสนามลิบลับ จนเพื่อนต้องขมวดคิ้วถามสงสัย


 

“เป็นอะไรวะก้อง ทำหน้าซะซีเรียส เราชนะน่ะโว้ย! ให้มันดีใจหน่อยดิ”


 

“เปล่า ...แค่วันนี้ไม่เห็นมีพวกพี่ปีสามมาดู”


 

            ก้องภพไหวไหล่ หากก็ยังหลุดปากบอกสิ่งที่ตัวเองคิดไป


 

...ความจริงไม่ใช่แค่วันนี้  เพราะแต่นับตั้งแต่เริ่มต้นงานเฟรชชี่เกมส์เมื่อวาน เขาก็เห็นแค่พวกเฟรชชี่กับพี่ปีสองที่มีส่วนร่วมเท่านั้น ส่วนปีสูง ๆ  ของวิศวะกลับไม่เห็นทีท่าจะสนใจเหลียวแลเหมือนคณะอื่น ๆ ทั้งที่คนตั้งเงื่อนไขให้เด็กปีหนึ่งชนะกีฬาทุกอย่างคือพวกพี่ปีสามแท้ ๆ


 

“เหอะ คงกลัวเสียฟอร์มล่ะมั้ง ขู่เราไว้เยอะ แล้วเป็นไงล่ะ พอเราทำได้จริงไม่เห็นปากดีเหมือนที่พูด คอยดูเถอะ...พ่อจะเอาถ้วยรางวัลไปกระแทกหน้าทิ่มตาให้บอดแม่งเลย เสือกท้าดีนัก!


 

คนที่เดินปาดเหงื่อมาพร้อมคำบ่นคือ วาด หนุ่มเชื้อจีน ตาโตชั้นเดียว เพื่อนใหม่ของก้องภพซึ่งเคยลุกขึ้นเถียงกับพี่ปีสามเมื่อโรงยิมคราวก่อน


 

ก้องภพเพิ่งจะมาทำความรู้จักกับวาดตอนฝึกซ้อมบาสด้วยกัน เลยได้ข้อมูลมาว่า วาดเรียนอยู่ภาคเคมี เป็นคนแอนตี้ระบบโซตัส ไม่ค่อยชอบเข้าว้ากเท่าไร แต่เพราะรักการเล่นบาสจึงยอมมาลงแข่ง ฝีมือยอดเยี่ยมจนได้เป็นกัปตันทีม ติดแค่ใจร้อนไปหน่อย เลยอารมณ์ขึ้นง่ายจนถึงขนาดกล้าปีนเกลียวรุ่นพี่ และหมายมั่นไว้ว่าจะเอาชัยชนะไปกอบกู้ศักดิ์ศรีคืนมาให้สะใจ และกลายเป็นแรงผลักดันพาลูกทีมผ่านการแข่งมาถึงรอบชิงชนะเลิศได้เป็นผลสำเร็จ



 

            “กลับไปพักเถอะว่ะ พรุ่งนี้นัดสุดท้ายแล้ว พี่เขาจะมาไม่มาก็ช่าง ถ้าเราชนะยังไงพวกพี่ก็ต้องรู้อยู่ดี มึงไม่ต้องมองหาหรอก”


 

            เอ็มตบบ่าก้องภพพลางเดินนำออกจากสนาม เขาจึงลุกขึ้นตามออกไปบ้างพร้อมกับบรรดาเพื่อนคนอื่น ๆ  แต่ก็ยังไม่วายเหลือบตามองไปยังแสตนเชียร์ของฝั่งวิศวะ หากสิ่งที่เห็นก็มีเพียงบรรดาเฟรชชี่ร้องเพลงกันเต็มแสตน บางส่วนกำลังทยอยกันออกไปเชียร์กีฬาชนิดอื่นต่อเท่านั้น


 

ปกติเฟรชชี่เกมส์ของมหาวิทยาลัยจะจัดกันสามวันไล่ตั้งแต่ช่วงเย็น และจะมีการแบ่งพวกปีหนึ่งขึ้นแสตนไปเชียร์กีฬาต่าง ๆ ทั้งฟุตบอล วอลเลย์ ปิงปอง แบตมิตตัน ซึ่งเป็นการแข่งประเภทแพ้คัดออก และจากข้อมูลล่าสุดที่ได้รู้มา ทุกกีฬาวิศวะยังไม่แพ้ แสดงว่าคำขู่ของพวกพี่ปีสามคงจะมีผลอยู่ไม่น้อย คล้ายเป็นหนึ่งในแรงฮึดสำคัญให้พวกปีหนึ่งสู้



 

ก้องภพเองแม้จะเล่นบาสตำแหน่งตัวสำรอง แต่เขาก็ฝึกซ้อมหนักตลอดอาทิตย์ เพราะเป็นคนประกาศสัญญาว่าจะพิสูจน์ศักดิ์ศรีของปีหนึ่งให้พวกพี่เห็น เขาจึงทุ่มเทพยายามอย่างหนัก หวังให้พวกพี่ปีสามประจักษ์ชัดถึงศักยภาพของรุ่น แต่แม้จะแข่งชนะผ่านเข้ารอบแล้ว  พวกพี่ปีสามก็ไม่เคยโผล่หน้ามาดูให้เห็นเลยสักครั้ง



 

...รวมถึงคนคนนั้นด้วย



 

ไม่รู้ทำไมตลอดการแข่งขัน ตาของเขามันชอบจะมองหาใครบางคนอยู่เรื่อย แม้เปอร์เซนต์การมาของอีกฝ่ายจะมีน้อย แต่เขาก็ยังแอบหวังจะเห็นตาดุ ๆ คู่นั่น และพอเผลอมองนาน ๆ ก็ต้องดึงสมาธิของตัวเองกลับมาที่เกมส์การแข่งขัน พร้อมสบถด่าตัวเองในใจไปด้วยทุกที


 

...นี่เขาคงบ้าไปแล้วจริงล่ะมั้ง ไอ้ก้องภพเอ้ย!



 

คนคิดมากสลัดหัวไล่ความฟุ้งซ่าน บอกตัวเองว่าควรไปนอนพักเพื่อพักผ่อนร่างกายเตรียมตัวแข่งสำหรับวันพรุ่งนี้สักที



 

ก้องภพจึงลาเพื่อน จับมอเตอร์ไซต์ขี่กลับหอในเวลาเกือบสองทุ่ม ก่อนเวลาเลิกงานเฟรชชี่เกมส์เล็กน้อย แต่ก่อนหน้าที่จะเข้าหอ เขากลับเลี้ยวมอเตอร์ไซต์แวะเข้าไปยังเต้นท์ขายอาหารใกล้ ๆ  


 

อันที่จริงเขากินข้าวเย็นรองท้องก่อนแข่งบาสแล้ว แต่ป่านนี้พลังงานคงย่อยหมดเรียบร้อย เขาเลยเดินมองหาของกินง่าย ๆ และเลือกแผงขายหมูปิ้งที่พ่อค้ากำลังย่างบนเตาส่งกลิ่นหอมฉุยเตะจมูก

 
 

“หมูปิ้งสิบไม้ ข้าวเหนียวถุงหนึ่งครับ”


 

“รอแป๊บหนึ่งได้มั้ย หมูกำลังปิ้งอยู่ เดี๋ยวก็สุกแล้ว”


 

ลุงคนขายพูดพลางพลิกไม้หมูปิ้ง ตอนเข้ามาก็ไม่ได้มองว่าไม่มีหมูที่ปิ้งไว้เหลือบนแผง แต่ไหน ๆ แล้วก็ไม่อยากเสียเวลาเดินไปหาอย่างอื่นกิน ทนรออีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร


 

“ได้ครับ”


 

            ก้องภพพยักหน้ารับ ตัดสินใจยืนรอ พลางบล้วงเอาเงินจากกระเป๋าตังค์มาเตรียมจ่าย กำลังคำนวณราคาของหมูปิ้งอยู่ดี ๆ เสียงของลูกค้าคนอื่นกลับดังขึ้นด้านหลัง


 

“ลุงคร้าบบ...หมูปิ้งสิบไม้ ข้าวเหนียวถุงหนึ่งคร้าบบ”


 

“รอแป๊บหนึ่งได้มั้ย หมูกำลังปิ้งอยู่ เดี๋ยวก็สุกแล้ว”


 

ไดอาล็อกเหมือนเดิมเป๊ะกับที่เขาเคยพูด ทำให้ก้องภพต้องละสายตาจากกระเป๋าตังค์ หันมองคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ ซึ่งกำลังตอบคำถามของลุงคนขายด้วยน้ำเสียงเริงร่า


 

“ได้คร้าบบ...”


 

ประโยคนั้นหยุดหายไปกลางคัน เมื่อเฮดว้ากอาทิตย์สังเกตเห็นว่าคนที่ยืนรออยู่นั่นเป็นใคร เจ้าตัวรีบยกแก้วนมเย็นชมพูที่กำลังดูดคาปากหลบด้านล่างลงทันควัน เปลี่ยนสีหน้าลันล๊าเป็นเคร่งขรึมโดยฉับพลัน ขณะที่ก้องภพยกมือไหว้


 

“สวัสดีครับ พี่อาทิตย์”


 

“เออ”


 

อาทิตย์รับคำสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงไม่สนใจ ก่อนจะแสดงท่าทีเมินเฉยเหมือนถูกสับสวิสต์เปลี่ยนโหมดอัตโนมัติ ส่งผลให้บรรยากาศที่เคยสบาย ๆ กลับเกร็งขึ้นมาชวนกดดันแปลก ๆ  จนก้องภพต้องเป็นฝ่ายหาเรื่องชวนคุย


 

“ผมแข่งบาสเข้ารอบชิงแล้วนะครับ ส่วนกีฬาอื่นผมได้ยินมาว่าก็เข้ารอบชิงชนะเลิศแล้วเหมือนกัน”


 

“แล้วคุณมาบอกผมทำไม”


 

            ก้องภพนึกสะอึกกับประโยคย้อนถามของคนที่หาในสนามบาสไม่เจอ แต่กลับมาเจอกันง่าย ๆ ที่แผงขายหมูปิ้ง หากเขาก็ยังคงทำใจสู้อธิบาย


 

“ผมไม่เห็นพี่ไปดูการแข่งก็เลยคิดว่ายังไม่รู้น่ะครับ”


 

“หึ ถ้าแค่ผ่านเข้ารอบชิงไม่ต้องแจ้งผม ผมไม่สนใจหรอกจนกว่าพวกคุณจะชนะ”




 

...เป็นถ้อยคำที่เย็นชาโหดเหี้ยมทำลายจิตใจคนฟังสมกับเป็นพี่ว้าก



 

...นี่สินะ ถึงเป็นสาเหตุที่พวกพี่ปีสามไม่เคยมาดูการแข่งขันของปีหนึ่งเลยสักครั้ง  ก็เพราะมันไม่มีค่าอะไรในสายตาของพวกพี่ตราบใดที่เด็กปีหนึ่งยังไม่สามารถคว้าชัยได้   



 

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมต้องชนะแน่ ๆ”


 

ท่าทางมั่นใจเหลือล้น กับประโยคเหมือนพระเอกหลุดมาจากในหนังแบบโคตรน่าหมั่นไส้ ทำเอาอาทิตย์แอบเบ้ปาก


 

...เอาเลยครับพ่อพระเอก พ่อเพอร์เฟคแมน แต่มันเคยได้ยินรึเปล่าวะว่า โนบอดี้อีสเพอร์เฟค คนเราไม่มีทางจะชนะไปได้ทุกอย่างหรอก มันก็ต้องมีจุดอ่อนกันบ้าง ไม่อย่างนั้นในโลกนี้มันจะมีคำว่า ผู้แพ้เกิดขึ้นมาได้ยังไง 



 

“คุณคิดว่าจะทำได้จริงเหรอ ผมได้ข่าวมาว่าคุณประกวดเดือนมหาลัยด้วยนี่ใช่มั้ย”



 

ประโยคของอาทิตย์คล้ายเป็นคำถามธรรมดา หากสำหรับก้องภพซึ่งเริ่มจับทางบางอย่างได้ เขารู้ดีว่าเบื้องหลังของประโยคนี้แฝงไปด้วยเจตนาบางอย่าง  และก็เป็นจริงดังคาด เพราะไม่ต้องรอให้เขาเป็นฝ่ายตอบ คนถามกลับต่อบทสนทนาเอง พร้อมรอยยิ้มเยาะในแววตาอย่างเจ้าเล่ห์



 

“แล้วคุณจำที่ผมบอกได้มั้ยว่าวิศวะไม่เคยแพ้ใคร ถ้าคุณอยากให้ผมยอมรับก็ต้องชนะการแข่งทุก ๆ อย่าง”



 

...ชนะในการแข่ง ๆ ทุก ๆ อย่าง แปลความหมายสำหรับก้องภพ คือ ...การชนะประกวดเดือนมหาลัย



โปรดอย่าคิดครับว่าการแข่งประกวดดาวเดือนมหาลัยจะง่าย ๆ เพราะการตัดสินไม่ได้คัดกันที่รูปร่างหน้าตา แต่ต้องวัดทางด้านความสามารถและองค์ประกอบอื่น ๆ ซึ่งคณะต่าง ๆ ก็จะได้ตำแหน่งสลับหมุนเวียนกันเกือบทุกปี


 

และแม้จะเป็นการประกวดเพื่อเป็นสีสันในงานเฟรชชี่เกมส์ ทั้งคนมีตำแหน่งก็ไม่ได้รับรางวัลมากมาย หรือต้องปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือโลกระดับประกวดมิสยูนิเวิร์ด หากก็ถือเป็นหนึ่งในอีกศึกศักดิ์ศรีของคณะ ไม่อย่างนั้นเจ๊มินนี่คงไม่เลือกเฟ้นใช้เส้นคัดให้เขาเป็นเดือนมหาลัย โดยไม่ผ่านมติจากบรรดาเพื่อนเฟรชชี่ด้วยกัน


 

และที่สำคัญก้องภพไม่มีใจคิดอยากประกวดตั้งแต่แรกอยู่แล้ว การจะเป็นที่หนึ่งในบรรดาสิบกว่าคณะนั้น  โอกาสจึงมีน้อยยิ่งกว่าน้อย ด้วยเหตุนี้ เงื่อนไขที่ตั้งไว้ของเฮดว้ากเลยคล้ายกับเป็นไปได้ยาก




 

เฮดว้ากมองสีหน้ากังวลของก้องภพซึ่งยืนนิ่งงันอย่างสะใจอยู่ลึก ๆ 


 

...อาทิตย์รู้ว่ามันต้องแพ้แน่นอนอยู่แล้ว หน้าตาก็งั้น ๆ ความสามารถก็ไม่มี ดีแต่ชอบทำตัวเป็นพระเอกไปวัน ๆ และถ้ามันแพ้เมื่อไร เขาจะสั่งลงโทษคนทั้งรุ่น เพราะต่อให้ชนะกีฬาทุกอย่าง แต่ถ้าแพ้ประกวดเดือน ยังไงก็เท่ากับไม่ทำตามสัญญา ความหวังทั้งหมดของรุ่นต้องถูกแบกรับไว้ที่คนคนเดียว  ไม่แปลกเลยที่มันจะทำหน้านิ่งยิ้มไม่ออก ใบ้เงียบสนิท กระทั่งลุงคนขายส่งเสียงทัก


 

“หมูปิ้งได้แล้วครับ!


 

ถุงใส่หมูปิ้งกับข้าวเหนียวถูกส่งมาให้ อาทิตย์ยื่นมือมารับไว้จ่ายเงินเรียบร้อย แล้วเดินหันหลังกลับทิ้งมาดจากไปอย่างงาม ๆ


 

...นี่โว้ยย! พระเอกตัวจริงมันต้องเป็นแบบนี้ ต่อให้มันแน่สักแค่ไหน สุดท้ายคนที่หัวเราะทีหลังแล้วดังกว่าก็ต้องเป็นคนที่ถือไพ่เหนือกว่าอยู่ดี หึหึ



 

คนสวมบทพระเอกตัวจริงยกแก้วนมเย็นซึ่งแอบไว้ด้านล่างขึ้นดูดฉลองชัย หากแค่ก้าวเพียงสองก้าว เสียงรั้งจากด้านหลังกลับทำให้ต้องหยุดชะงัก



 

“แล้วถ้าผมชนะได้จริง พี่จะมีอะไรให้ผมรึเปล่าครับ”



 

            นมชมพูแทบพุ่งพรวดออกจากปาก อาทิตย์สำลักไอค่อกแค่ก รีบหมุนตัวหันมาถามคนพูดด้วยสีหน้าที่สงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปรึเปล่า



 

“ห่ะ! หมายความว่ายังไง ทำไมผมถึงต้องมีอะไรให้คุณด้วย”



 

            หากคู่สนทนากลับถอนหายใจ เปลี่ยนท่าทีเป็นการพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ



 

“ก็ถือซะว่าเรามาพนันกันดีมั้ยครับ ถ้าผมแพ้ ผมจะทำตามที่พี่ขออย่างหนึ่ง แต่ถ้าผมชนะพี่ก็ต้องทำตามที่ผมขอ”



 

คราวนี้เป็นฝ่ายอาทิตย์ที่ต้องนิ่งไปแทนกับข้อความที่เพิ่งได้ยิน ซ้ำยังตระหนักชัดว่าตนเองกำลังถูกท้าทายจนความโกรธแล่นริ้ว


 

หนอย...ไอ้เด็กปีหนึ่ง มันคิดปินเกลียวเขาอีกแล้วใช่มั้ยห่ะ!!



 

“ก้องภพ! นี่คุณกล้าต่อรองกับผมเหรอ!!



 

เฮดว้ากตวาดเสียงดังลั่นอย่างโมโห ทว่าคนถูกด่ากลับแย้มยิ้มบาง ๆ ไม่มีท่าทีหวาดกลัว ก่อนอธิบายเพิ่มเติมอย่างใจเย็น



 

“ผมไม่ได้ต่อรองครับ แค่ยื่นข้อเสนอเฉย ๆ  พี่จะรับหรือไม่รับก็ได้ ความจริงผมออกจะเสียเปรียบด้วยซ้ำ ยกเว้นแต่...พี่กลัวว่าผมจะชนะ”



 

ประโยคแรกไม่เท่าไร แต่ไอ้ข้อความหลังมันกระแทกใจชวนให้ความหงุดหงิดของอาทิตย์พุ่งปรี๊ด!


 

...เห็นไอ้เด็กนรกมันทำนิ่ง ๆ ที่แท้มันเป็นไอ้พวกน้ำนิ่งไหลลึก และไม่ใช่น้ำธรรมดา แต่เป็นน้ำเน่า! ถึงได้กล้าอวดเก่งปากดีใส่เขาแบบไม่กลัวตาย


 

หึ ได้...ในเมื่อมันกล้าท้ามาก็กล้ารับไว้อยู่แล้ว เขาจะทำให้มันรู้เองว่า คนอย่างอาทิตย์มันคนจริง ไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น!



 

“ก็ได้ ผมรับข้อเสนอ เพราะผมมั่นใจอยู่แล้วว่าคนอย่างคุณแข่งยังไงก็แพ้”



 

เฮดว้ากตกลงในสัญญา โดยไม่ลืมสบประมาทเยาะเย้ยไว้เป็นคำขู่ แต่ก้องภพกลับยังคงรักษาสีหน้าไม่เปลี่ยน แถมด้วยคำเชื้อเชิญให้เจ็บช้ำ


 

“งั้นพรุ่งนี้อย่าลืมมาดูผมด้วยนะครับ จะได้เห็นกับตาว่าผมแพ้จริงรึเปล่า”


 

“ไอ้...!!


 

ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่อาทิตย์สรรหาคำด่าใด ๆ ให้กับคนตรงหน้าไม่เจอ  จึงทำแค่เพียงหมุนตัวหันหลังกระแทกเท้าเดินจากไปอย่างหงุดหงิด โดยมีสายตาของก้องภพมองตามไปทั้งที่ยังไม่ได้รับคำตอบ


 

...จริง ๆ แล้วก้องภพก็ไม่ได้ตั้งใจจะพูดท้าทายกับรุ่นพี่หรอก แต่ดันลืมตัวยุไป เพราะเห็นท่าทางของอีกฝ่ายมันน่าแกล้ง อีกอย่างเขาแค่อยากให้พวกปีสามมาดูการแข่งขัน ไม่เฉพาะบาส แต่รวมถึงกีฬาอื่น ๆ  พวกพี่ ๆ จะได้รู้ว่าปีหนึ่งทุ่มเทสุดแรงเพื่อให้ได้ชัยชนะมากแค่ไหน


 

            ส่วนข้อเสนอที่ให้คนแพ้ต้องทำตามคำขอ มันถือเป็นผลพลอยได้ เหมือนเกมส์สนุก ๆ ให้เขาอยากเอาจริงในการแข่งมากขึ้น เขายอมรับว่าเสี่ยง แต่ในเมื่อยื่นขาลงมาข้างหนึ่งแล้วก็ต้องเอาให้สุดทั้งตัว ที่เหลือผลจะเป็นยังไงก็คงต้องลุ้นกัน...



 

...ในวันพรุ่งนี้



 

            ....


 

....


 

.


 

 

“เฮ้ย! ไอ้ก้อง! ไอ้ก้องภพ! เหม่ออะไรตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ววะ จะแข่งกันแล้วนะ”



 

เสียงเอ็มเรียกสติของก้องภพให้กลับคืนมาอีกครั้ง ตอนนี้เขากำลังอยู่ในสนามบาสรอบชิงชนะเลิศ เตรียมเล่นเป็นตัวจริงครึ่งแรก เพราะครึ่งหลังต้องเก็บแรงไว้ประกวดเดือนมหาลัย แต่สมาธิของเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะสายตามัวแต่ไปพะวงกับแสตน ซึ่งจนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววของใครบางคน



 

...สุดท้ายก็ไม่มาจริง ๆ



 

เขาน่าจะรู้อยู่แล้ว จะไปหวังให้ได้อะไรอีก คนอย่างเฮดว้ากอาทิตย์คงไม่สนใจมาดูตราบใดที่พวกปีหนึ่งไม่ชนะ แต่อย่างน้อย ๆ เขาก็หวังว่าข้อเสนอที่เขาออกแรงพูดยั่วโมโหไปจะได้ผลอยู่บ้าง ทว่าสิ่งที่ปรากฏในตอนนี้คือความว่างเปล่า


 

...แผนของเขาคงล้มเหลว


 

ก้องภพตัดใจจากการรอคอย เตรียมเดินไปกอดคอรวมกับเพื่อนเพื่อบูมเรียกขวัญกำลังใจก่อนเข้าแข่งในสนาม ทว่ายังไม่ทันได้ร้องเชียร์ เสียงกรี๊ดจากฝั่งแสตนวิศวะก็ดังลั่น จนกัปตันทีมต้องเงยหน้าถาม


 

“มีอะไรวะ”


 

ทุกคนในทีมบาสเลยหันไปมองทางต้นเสียง และก็ได้เห็นสาเหตุเดินจากหน้าประตูโรงยิมเป็นกลุ่มใหญ่ ประกอบด้วยรุ่นพี่ปีสามและปีสี่คณะวิศวะเกือบยี่สิบคน ตรงดิ่งเข้ามายืนรอบข้างสนามโดยไม่สนใจใคร เหมือนจะมายึดพื้นที่ดูชิดติดขอบริงไซต์ แต่ด้วยบรรยากาศแล้ว คล้ายออกแนวกดดันรุ่นน้องมากกว่า


 

“หึ นึกว่าจะไม่มาดูซะแล้ว ดีเลยจะได้จัดให้เห็นกันชัด ๆ ว่าพวกเราชนะ!


 

ก้องภพได้ยินเสียงวาดเอ่ยอย่างเคืองแค้น เมื่อบังเอิญเห็นคู่อริปีสามอยู่ใกล้กับคนคนหนึ่งที่เขากำลังมองหาเช่นกัน ก่อนกัปตันจะเรียกบรรดานักบาสรวมพล เพื่อบูมอีกครั้งด้วยใจฮึกเฮิมมากกว่าคราวที่แล้ว


 

“วิศวะ! วิศวะ! สู้ ๆ!! ไปโว้ยยย!!


 

เสียงตะโกนปลุกให้กำลังใจ พร้อมเสียงตีกลองรัวจากฝั่งแสตน ถือเป็นการเปิดม่านให้นักกีฬาเข้าสู่สนามกับคณะวิทยาศาสตร์ ซึ่งนับเป็นตัวเต็งในเฟรชชี่เกมส์ที่คับเคี่ยวกันมาตลอดของคณะวิศวะ ดังนั้นเกมส์การแข่งจึงเป็นไปอย่างสูสี ผลัดกันรุกผลัดกันรับทำแต้ม กระทั่งเสียงเป่านกหวัดการแข่งขันสิ้นสุด




 

“ปี๊ดดด!!



 

ทุกสายตามองไปที่สกอร์บอกคะแนน ผลปรากฏชัดเจนว่า วิศวะชนะไป 83-76




 

“วู้ววว กูทำได้แล้ว ชนะแล้วโว้ยยยยย!!


 

ก้องภพเห็นเอ็มยกมือขึ้นมาแท็กกับเขา ซึ่งคราวนี้ไม่ต้องรอให้เจ้าตัววิ่งมาฝั่งผู้เล่นสำรอง เพราะเขาวิ่งลงไปกลางสนามกระโดดเฮดังลั่น หากความดีใจยังไม่สิ้นสุดแค่นั้น เพราะเขาได้ยินเสียงพี่สต๊าฟชายตะโกนบอกแสตนเชียร์


 

“เฮ้ย! ข่าวด่วน ๆ วิศวะแข่งบอลทางนู้น เราชนะลูกโทษโว้ยย!!


 

“กรี๊ดดดด!!!


 

เสียงกรีดร้องดีใจดังกระหึ่มกันทั้งสนาม เพราะวันนี้บาสกับฟุตบอลแข่งกันเป็นสองรายการสุดท้าย ส่วนกีฬาอื่นที่ลุ้นกันตั้งแต่ช่วงเย็น ๆ วิศวะก็เก็บเรียบมาหมดทุกอย่าง เป็นอันว่ากีฬาเฟรชชี่เกมส์คณะวิศวกรรมศาสตร์ครองแชมป์ทุกรายการ สมกับศักดิ์ศรีของปีหนึ่งอย่างเต็มภาคภูมิ


 

ก้องภพเหลือบมองปฏิกิริยาของบรรดารุ่นพี่ปีสาม มีบางส่วนที่แสดงท่าทีดีใจ แต่โดยมากแล้วก็ยังคงมีอาการนิ่ง ๆ โดยเฉพาะบรรดาพี่ว้ากซึ่งเขาคุ้นเคย กลับมีสีหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย ทว่ายังไม่ทันสังเกตอะไรไปมากกว่านั้น เขาดันได้ยินเสียงหวานกึ่งแมนของเจ๊มินนี่เดินตามเข้ามาในสนาม


 

“น้องก้องภพค่า! น้องก้องภพอยู่ไหนคะ!  ...อุ๊ย! อยู่นี่เอง ตามเจ๊มาแต่งตัวเร็วเข้า เดี๋ยวน้องแต่งไปแข่งประกวดดาวเดือนอีกนะคะ”


 

เจ๊มินนี่ลากแขนเดือนคณะออกไปโดยไม่ทันพูดพล่ามทำเพลง ดึงตัวเขาผ่ากลางกลุ่มพี่ปีสามที่รออยู่ข้างสนาม และนั่นทำให้เขาบังเอิญได้เข้าใกล้กับคนใครคนหนึ่ง



 

“อย่าลืมดูผมแข่งต่อนะครับ”



 

ก้องภพกระซิบบอกเตือน เห็นเฮดว้ากอาทิตย์เงยหน้ามาสบตาเขาเพียงแค่แว๊บเดียวสั้น ๆ ก่อนเขาจะถูกดึงออกห่างให้พ้นสายตา




 

...แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับก้องภพ



 

 

 

เพราะเขารู้แล้วว่า ทำไมตัวเองถึงต้องคอยมองหาใครคนนั้นบนแสตนเชียร์ตลอดการแข่งขัน และก็รู้แล้วว่าทำไมตัวเองถึงมีแรงมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ



 

              ...มันเป็นเพราะเขาอยากได้บางสิ่งจากคนคนนี้ 





 

...บางสิ่งง่าย ๆ แต่เขายึดไว้เป็นส่วนสำคัญ





 

สิ่งนั้นคือส่วนที่เรียกกันว่า....กำลังใจ

 

 



 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 



 

TBC

 

 

 
 

ขออภัยที่แอบมาช้า ช่วงนี้งานยุ่งนิดหนึ่งอาจจะมาต่อกันเอื่อย ๆ สักนิด

ส่วนตอนนี้เนื้อเรื่องเข้าสู่บรรยากาศเฟรชชี่เกมส์กันแล้ว

ใครมีประสบการณ์เฟรชชี่เกมส์เป็นยังไงเอามาแชร์ให้ฟังได้นะคะ

อยากฟังบ้าง เพราะตัวเองก็ผ่านมานมนานจนแอบลืม (บ่งบอกอายุ ฮ่าๆ)

 

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าจ๊ะ  จุ๊บๆ

 
            

 

BitterSweet

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 405 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14076 Mayongju_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 02:50
    ชอบความร่างแบ๊วตอนอยู่เตนท์เขียวของพี่อาทิตย์555555555555
    #14,076
    0
  2. #14040 numokodchawan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 15:35
    กำลังใจจากเมีย555555
    #14,040
    0
  3. #14025 pinkpeat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 10:35
    หวาย ๆๆๆๆๆๆ 555555
    #14,025
    0
  4. #13937 ไออุ่นของน้องก้อง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:23
    เรียกได้ว่าพี่อาทิตย์และก้องภพต่างคนต่างมีใจให้กันโดยไม่รู้ตัวแล้วสินะ55555
    #13,937
    1
    • #13937-1 Saguramio(จากตอนที่ 12)
      15 มกราคม 2562 / 17:30
      โดยเฉพาะพี่อาทิตย์ซึนมากกกกกค่ะ
      #13937-1
  5. #13907 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 15:34
    เราชอบจริงๆ
    #13,907
    0
  6. #13865 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 23:08
    ง่อววว อยากได้กำลังใจจากพี่อาทิตย์
    #13,865
    0
  7. #13814 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 06:28
    นึกว่าจะไม่มา
    #13,814
    0
  8. #13761 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 17:22
    โอ้ยยย ทำไมมันฟินยังงี้ เขินนนน
    #13,761
    0
  9. #13668 safd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 15:01
    อ่านไปก้อฟินมากอ่ะ

    ชอบก้องภพ อิอิ
    #13,668
    0
  10. #13473 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 15:25
    ชนะหมด.. ขนลุกเลยอะ ก้องภพได้กำลังใจแล้ว อย่าแพ้นะ สู้ๆ!
    #13,473
    0
  11. #13376 Fòfaï_07684 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 22:47
    โอ๊ยยยยยย ฟินนนไปอี๊กกกก อยากให้ซีรี่ย์ ep. ล่าสุดลงเร้วๆจางงงง
    #13,376
    0
  12. #13338 ปุ้ง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 00:40
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก หมอนขาด
    #13,338
    0
  13. #13247 dark chocolate (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 16:43
    แอร้ยยยยยยยย น้องก้องภพลูก อยากได้กำลังใจจากพี่เขา ฮือออ หวานฉ่ำหัวใจมากทีเดียว
    #13,247
    0
  14. #13226 Mayayo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 10:15
    โอย พี่คะ//^//
    #13,226
    0
  15. #13195 Cap.MilanP (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 12:00
    เกือบแมนละถ้าไม่ซ่อนนมเย็น
    #13,195
    0
  16. #13148 phirayajungkook (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 19:17
    พี่ว๊ากก้อหยุดซึนได้แล้วววว
    #13,148
    0
  17. #13099 bonjour0301 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 17:44
    ฟินนนนนน>< ขำฉากร้านหมูปิ้ง5555นมเย็นพุ่งพรวด
    #13,099
    0
  18. #13017 ปริศนา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 20:29
    ก้องภพต้องการทั้งกำลังใจและ 'หัวใจ' ด้วยใช่มั้ยล่ะค้าาาาาาา ฮั่นแน่ะ ฮั่นแน่~~~~
    #13,017
    0
  19. #12950 TToei_BYP'TW (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 19:00
    พีคสุดๆ ประโยคสุดท้ายเนี่ย -//////-
    #12,950
    0
  20. #12944 AutumnPloy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 16:12
    เป็นเรื่องบังเอิญที่โคตรแปลก เจอกันร้านอาหารตลอดเลยอ่ะ ๕๕๕๕๕๕๕ ชอบจังงง แล้วพี่อาทิตย์ก็น่ารักมากเลยยยยย ชอบที่ก้องภพอยากได้กำลังใจจากพี่เค้าด้วย ดีงามมมม แถมยังแกล้งพี่อีก ปีนเกลียวจริงๆ
    #12,944
    0
  21. #12912 ลลิตา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 22:00
    สนุกมากๆ เลยล่ะค่ะ ไม่อยากเชื่อว่านิยายนิ่มๆ สบายๆ อ่านแล้วโล่งๆ แค่ทำให้ติดได้ราวยาเสพติดมันมีอยู่จริง โอ๊ยยยยย ฟินไปสิ เราตามมาจากพวกเพจต่างๆ ตามม่านเฟซบุ๊กค่ะ โอ๊ยยย ติดจนมีเวลาว่าทิ้งคุณพันธรัตน์(นิยายอีกแนว) มาอ่านเยย >__< ฟินง่าาา
    #12,912
    0
  22. #12895 ThAi ELF (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 20:12
    แค่ได้เห็นหน้าก็ถือเป็นกำลังใจอันยิ่งใหญ่แล้วสินะคะ เขินจังข่าาา
    #12,895
    0
  23. #12870 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 13:04
    กำลังใจ~กำลังใจ5555
    #12,870
    0
  24. #12795 lovelove_empty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 01:37
    กำลังใจจากพี่ว๊ากกกก อ๊ากกก
    #12,795
    0
  25. #12746 Mini'ELFs (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 03:06
    จ้าาาา นี่แค่มายืนทำหน้าโหดเฉยๆนะ ยังเป็นกำลังใจที่ดีขนาดนี้
    #12,746
    0