SOTUS : พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 11 : กฎของปีหนึ่งข้อที่ 8 : พิสูจน์ความสามารถให้พี่ว้ากเห็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 443 ครั้ง
    13 ส.ค. 56

SOTUS  :  พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง

 



 

 

 

กฎของปีหนึ่งข้อที่ 8  :  พิสูจน์ความสามารถให้พี่ว้ากเห็น

 


 


 

            “บาทเดียวดูเพลินอะไรไม่เกินเมียงู  บาทเดียวดูเพลินอะไรไม่เกินเมียงู ลูบได้คลำได้ แต่อย่าเอาไม้แหย่รู... แหย่รู... แหย่รู...!!  วู้ววว!!



 

            ...สนุกสนานรื่นเริงบันเทิงใจ ...นี่แหละคือช่วงเวลาที่พี่สันทนาการลง 


 

            พวกเฟรชชี่ปีหนึ่งก็ต่างเต้นแรงเต้นกาปลดปล่อยพลังกันเต็มที่ เพื่อลบล้างความเครียดจากการโดนพี่ว้ากสั่งลงโทษเบาะ ๆ  ให้นั่งเก้าอี้อากาศห้านาที จนขาชาแทบยืนไม่ตรง  แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งการเต้นเคล้าเสียงกลองกระหน่ำแบบนอนสต็อปของพวกเขาได้ เรียกว่า ถ้าโดนว้ากมาหนัก ก็ต้องบ้าให้เต็มที่ถือเป็นการเอาคืน จวบจบกระทั่งได้ยืนเสียงพี่สันทนาการสั่งหยุด


 

“โอเคค่ะ! วันนี้เราปิดประชุมเชียร์เท่านี้  แล้วน้อง ๆ คนไหนที่จะลงสมัครกีฬาเฟรชชี่เกมส์ อย่าลืมมาลงชื่อคัดตัวที่โรงยิมตอนทุ่มหนึ่งนะคะ!!


 

            คำย้ำสุดท้ายเอ่ยเตือนเพื่อป้องกันไม่ให้น้อง ๆ ลืม เพราะอีกไม่นานจะมีการจัดงานสำคัญสำหรับเด็กปีหนึ่งทุกคน นั้นคือ งาน เฟรชชี่เกมส์ที่เป็นงานรวมการแข่งกีฬาของทุกคณะในมหาวิทยาลัย รวมทั้งมีการโชว์แสตน และเชียร์ลีดเดอร์ ซึ่งพวกเขาก็ซ้อมกันอย่างหนักหน่วงเกือบเดือนเพื่องานนี้โดยเฉพาะ


 

            ก้องภพเตรียมตัวแยกย้ายตามเพื่อน ๆ คนอื่นบ้าง มองเวลาใกล้หกโมงครึ่งแล้ว เขาตั้งใจจะไปหาข้าวเย็นกินแก้หิว หากยังไม่ทันเดินออกนอกห้องประชุมกลับมีเสียงรั้ง


 

“เฮ้ย! ก้อง เดี๋ยวก่อน”


 

เอ็มเพื่อนสนิทเรียกไว้จากด้านหลัง เขาหยุดเดินหันมารออีกฝ่ายเข้ามาใกล้พร้อมรีบถาม


 

“มึงว่างเปล่า กูอยากลงบาสว่ะ ไปลงเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ”


 

            ไม่แปลกที่เอ็มจะเอ่ยชวน เพราะเห็นแบบนี้เอ็มก็เป็นนักบาสของโรงเรียนมาก่อน เวลาว่างๆ หลังเลิกเรียน ก็ได้ก้องภพเนี่ยแหละเป็นคู่ซ้อมให้ประจำ ส่วนใหญ่จะจับกลุ่มเล่นกับรุ่นน้องขำ ๆ แต่ก็ถือว่าฝึกมือมามากพอจะชนะแข่งแมทซ์สำคัญภายในโรงเรียนต่าง ๆ อย่างพวกกีฬาสี ก้องภพจึงพยักหน้าตอบกลับไปง่าย ๆ


 

“เออได้ แต่เดี๋ยวขอไปกินข้าวก่อน ไปด้วยกันเปล่า”


 

            ก้องภพถือคติกองทัพต้องเดินด้วยท้อง เพราะการคัดตัวก็ต้องโชว์การเล่นนิด ๆ หน่อย ๆ ด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงมานั่งกินข้าวที่โรงอาหาร เติมพลังซึ่งหมดไปเรียบร้อยตั้งแต่เข้าประชุมเชียร์



 

ซึ่งกว่าจะกินกันเสร็จก็เลยเวลานัดมานิด ๆ เขาสองคนเลยรีบเดินมายังจุดสมัครในโรงยิมของมหาวิทยาลัย หากเพียงแค่ก้าวเข้าไปก็เห็นคนมายืนรอกันเต็ม  ล้วนเป็นเด็กคณะวิศวะทั้งนั้น และไม่ใช่มีเพียงแค่ปีหนึ่ง แต่ยังรวมถึงรุ่นพี่คนอื่น ๆ เช่น เจ๊มินนี่ ผู้ชายใจหญิงหุ่นอวบอึ๋มที่พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบตรงปรี่มาทัก


 

“อุ๊ย! น้องก้องภพ ไม่เจอกันตั้งนานเจ๊คิดถึ๊งคิดถึง มาได้ยังไงคะเนี่ย”


 

“สวัสดีครับพี่ ผมกับเพื่อนมาสมัครบาสน่ะครับ”


 

เขายกมือไหว้พลางตอบไปอย่างสุภาพ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เจ๊มินนี่ร้องเสียงหลง


 

“ว๊ายย! น้องก้องภพจะลงสมัครบาสเหรอคะ แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวเราต้องลงแข่งเดือนมหาลัยนะ แล้วจะไหวเหรอ”


 

...เออ จริงสิ เขาลืมไปเลยว่านอกจากเฟรชชี่เกมส์ จะแข่งกีฬากับโชว์แสตนแล้ว ยังมีไฮไลท์สำคัญที่สุดในงานอย่างการประกวดดาวเดือนมหาลัยด้วย


 

และคนที่จับพลัดจับพลูเป็นเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็คือ ก้องภพ ซึ่งถูกเจ๊มินนี่เล่นเส้นยัดตำแหน่งให้โดยไม่ได้ผ่านมติของบรรดาเฟรชชี่ด้วยกัน ทำให้มีเพื่อนหลายคนเพิ่งรู้ว่าใครเป็นเดือนคณะ ก็ตอนเห็นรูปกับบทสัมภาษณ์ของเขาโพสลงในเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยนั่นแหละ เอ็มเองก็เป็นอีกคนที่ดูเหมือนจะนึกขึ้นได้เลยรีบพูดเสริม


 

“งั้นมึงไม่ต้องลงหรอก กูลืมไปว่ามึงต้องประกวดเดือนอีก”


 

แต่ก้องภพกลับส่ายหัวปฏิเสธ อุตส่าห์มาแล้วทั้งทีก็ไม่อยากให้เสียเทียว เขาเลยหันไปถามเจ๊มินนี่เป็นเชิงขออนุญาต


 

“แล้วถ้าผมลงชื่อเป็นตัวสำรองไว้จะได้มั้ยครับ”


 

“อืม ถ้าเป็นแค่ตัวสำรองเจ๊ก็โออยู่นะ ลงไปวิ่งสักสองสามนาที เผลอ ๆ เรียกเรตติ้งได้ด้วย ...เออ แล้วนี่น้องก้องภพเตรียมการแสดงความพิเศษไว้แล้วรึยังจ๊ะ”


 

            ...นี่ก็เป็นอีกหัวข้อที่เขาลืม เพราะการประกวดดาวเดือนมหาลัยไม่ได้คัดกันแค่ที่หน้าตา แต่ตัดสินกันที่ความสามารถด้วย ซึ่งบรรดาผู้เข้าประกวดก็จะต้องเลือกความสามารถพิเศษมาแสดงบนเวทีคนละไม่เกินห้านาที แต่สำหรับก้องภพอย่างว่าแต่ห้านาทีเลย แค่ห้าวินาทีเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะขึ้นไปทำอะไรบนเวทีนอกจากพูดแนะนำตัว ถึงกระนั้นพอสบสายตาเป็นประกายด้วยความหวังของเจ๊มินนี่ ก็ทำให้เขาต้องจำใจโกหกไปเลี่ยง ๆ


 

“ยังไม่เตรียมเลยครับ แต่ก็คิด ๆ ไว้บ้างแล้ว”


 

“อุ๊ย! ถ้าอย่างนั้นก็รีบ ๆ เลือกนะจ๊ะ แต่ถ้าคิดไม่ออกยังไงถามเจ๊ได้นะ เดี๋ยวเจ๊ช่วย ปีนี้เจ๊จะดันเราให้ได้ตำแหน่งเอง ไม่ต้องกลัวนะคะ เชื่อมือเจ๊”


 

เจ๊มินนี่พูดด้วยท่าทางมั่นใจชนิดดันกันสุดฤทธิ์ประหนึ่งเป็นพี่เลี้ยงนางงาม ส่วนก้องภพได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ...เขาไม่ได้กลัวเลยสักนิด และไม่คิดจะสนใจกับตำแหน่งเดือนอะไรนี่ด้วยซ้ำ ถ้ารู้ว่ามันยุ่งยากขนาดนี้เขาคงจะถอนตัวแต่แรก ๆ แล้ว


 

            “งั้นไปลงชื่อสมัครเถอะว่ะ เดี๋ยวไม่ทัน”


 

            เอ็มพูดแทรกกลับเข้าสู่จุดประสงค์หลักอีกครั้ง ก้องภพพยักหน้าเอ่ยขอตัวจากเจ๊มินนี่ กวาดตามองหาจุดรับสมัคร ซึ่งก็ไม่ได้ยากเย็น เพราะมีบรรดาเด็กปีหนึ่งรุมกันอยู่เกือบสิบคน ตรงโต๊ะที่มีพี่ผู้หญิงเป็นสต๊าฟถือแผ่นกระดาษเขียนรายชื่อไว้


 

            พวกเขาสองคนกำลังจะเดินเข้าไปหาเป้าหมาย หากยังไม่ทันถึงที่ดี กลับมีเสียงฮือฮาดังตามมาจากด้านหลัง ก้องภพหันกลับไปมองต้นเสียง ก่อนจะพบสาเหตุที่ทำให้เขาต้องนิ่งอึ้งไปบ้าง


 

            ...พี่ปีสามคณะวิศวะชายล้วนจำนวนสิบกว่าคนเดินผ่านเข้ามาจากประตูโรงยิม แม้สีหน้าของแต่ล่ะคนจะนิ่งเฉย ไม่บ่งบอกความรู้สึก ทว่าก็สร้างความกดดันให้น้อง ๆ จนน้องต้องแหวกทางออกเพื่อหลบให้พี่เดินผ่าน


 

ถึงก้องภพจะไม่ค่อยคุ้นหน้ากับคนบางคนในกลุ่ม ซึ่งเขาคาดว่าอาจเป็นรุ่นพี่มาจากต่างภาควิชา แต่สำหรับหนึ่งในนั้น คนที่เดินนำตรงดิ่งไปแบบไม่สนใจใคร เป็นคนเดียวกับที่เขารู้จักดี..



 

...เฮดว้ากอาทิตย์



 

             ก้องภพมองอีกฝ่ายพาขบวนปีสามเดินเข้าไปพึมพำคุยกับสต๊าฟผู้หญิงซึ่งถือแผ่นกระดาษรับสมัคร ก่อนพี่สต๊าฟจะตะโกนเรียกเสียงดังกลางโรงยิม


 

“น้อง ๆ ที่จะลงสมัครกีฬามารวมกันทางนี้หน่อยค่ะ!!


 

            แม้จะยังไม่เข้าใจในสถานการณ์ แต่พวกเด็กปีหนึ่งก็พอจะเดาได้ว่าการมีพี่มายืนรอด้วยบรรยากาศมาคุคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ และก็เป็นจริงดังคาด เมื่อก้องภพกับเอ็มเดินเข้าไปรวมตัวกันกับกลุ่มเพื่อนอีกประมาณสามสิบคน เขาก็ได้ยินเสียงซุบซิบเชิงดูถูกดังแว่วมาจากพวกพี่ ๆ           

 
 

“มีแค่นี้เองเหรอวะ”

 

“ดูหน่วยก้านแล้วสงสัยไม่รอด”

           

“กูก็ว่างั้น”


 

 

คำวิจารณ์ส่งผลให้น้องที่รวมตัวกันเริ่มหน้าเสีย แต่ก็ยังทยอยนั่งรอจนครบ แล้วเฮดว้ากอาทิตย์จึงก้าวออกมาด้านหน้า กวาดสายตาเย็นชามองน้อง ๆ  ก่อนเกริ่นเข้าเรื่องด้วยน้ำเสียงจริงจัง


 

“ที่เรียกพวกคุณมารวมกัน อย่าคิดว่าผมจะมาช่วยซ้อม หรือแนะนำอะไรพวกคุณ เพราะนั่นเป็นงานที่พวกคุณต้องจัดการกันเอาเอง แต่ที่ผมมาวันนี้ ผมแค่อยากจะมาบอกให้พวกคุณรู้ไว้ว่าตั้งแต่เริ่มแข่งเฟรชชี่เกมส์มา กีฬาทุกอย่าง คณะวิศวะไม่เคยแพ้ใคร เราเป็นที่หนึ่งตลอด  เพราะฉะนั้น อย่าให้ผมต้องเห็นมันสิ้นสุดลงในรุ่นของพวกคุณ!


 

จบคำ บรรดาเด็กปีหนึ่งที่นั่งฟังพากันเงียบกริบ รู้จุดประสงค์ของพวกพี่ปีสามทันทีว่าไม่ได้มาเพื่อบอกประวัติศาสตร์ของการแข่งวิศวะ แต่มาเพื่อไซโคกันชัด ๆ  เหมือนเป็นการบีบบังคับและกดดันอ้อม ๆ ให้พวกเขาต้องชนะให้ได้ ทั้ง ๆ ที่เฟรชชี่เกมส์เป็นกีฬาที่แข่งกันขำ ๆ ชิล ๆ เพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างคณะกันเท่านั้น ประเด็นนี้คงเป็นที่ถกเถียงในใจของใครหลายคน จนหนึ่งในคนฟังอดรนทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นพูด


 

 “แต่กีฬาเฟรชชี่เกมส์มันมีไว้เพื่อความสามัคคี เขาต้องการให้พวกเรา รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย ไม่ใช่เหรอครับ”


           

อาทิตย์รีบหันไปหาต้นเสียง เขามองเห็นก้องภพนั่งอยู่ ทีแรกนึกว่ามันจะเป็นคนพูดตามนิสัยชอบเป็นฮีโร่ ทว่าความจริงกลับเป็นรุ่นน้องคนอื่นที่นั่งใกล้ ๆ ซึ่งเขาไม่คุ้นหน้ามาก่อน คงจะมาจากคนละภาควิชา แต่ดูท่าทางแล้วออกแนวกวน ๆ ทำสีหน้าไม่เกรงกลัวเหมือนท้าทายรุ่นพี่ จนไอ้เปรมเพื่อนเขาถึงกับยั๊วะเลยแกล้งพูดแซวกลับ


 

            “ถ้าคิดได้แค่นี้ก็ไปนอนกินนมแม่ซะไปไอ้น้อง!


 

            “อ้าวพี่! ถามดี ๆ เล่นถึงแม่ผมเลยเหรอ!


 

คนถูกประชดลุกขึ้นยืนพรวดแสดงอาการไม่พอใจชัดเจน ด้วยท่าทางไม่ให้ความเคารพรุ่นพี่ จนคู่สนทนาต้องชี้หน้าตะคอกเสียงดังอย่างโมโห


 

            “เฮ้ย!! ให้มันน้อยๆ  หน่อย มึงซ่านักเหรอวะ!! ใครเป็นพี่ใครเป็นน้องให้มันรู้ซะบ้าง หรือมึงอยากโดนห่ะ!!


 

            “ก็เอาเลย! ผมกล้าอยู่แล้ว เกิดก่อนไม่ได้หมายความว่าจะแน่มากกว่ากันนะโว้ยยย!!


 

            “มึงว่าไงนะ!!


 

            เสียงตะโกนท้าทายทำเอาคนถูกหยามศักดิ์ศรีกำหมัดแน่น รีบปรี่เข้าไปเหมือนเตรียมจะมีเรื่อง จนอาทิตย์ต้องรีบขวางเอาไว้ พยายามดึงตัวเพื่อนพลางพูดปราม


 

            “เฮ้ยอย่า! ไอ้เปรมอยู่เฉย ๆ”


 

            “ก็มึงดูมันพูดสิวะ!! ปากดีอย่างนี้ต้องเจอตีนสักที มันจะได้รู้สำนึก!


 

            “อ้าวอย่างนี้ก็สวยสิ! คิดว่าไม่กล้ารึไงวะ!!


 

คำสบถกระตุ้นต่อความโกรธของคนถูกด่า ซึ่งถลกแขนเสื้อเตรียมขยับไปพร้อมแลกหมัดตามคำขอ จนก้องภพที่นั่งใกล้ ๆ ต้องรีบลุกขึ้นมาล็อคแขนเพื่อนเอาไว้ให้สงบสติ

 
 

            “เดี๋ยวก่อน ใจเย็นๆ”


 

            “จะให้เย็นยังไง! ถามเหตุผลดีๆ เสือกตอบกวนตีน!!


 

เสียงกระแทกเน้นย้ำประโยคสุดท้าย ทำเอาคนโมโหอยู่แล้วของขึ้นอีกรอบ


 

“แม่งเอ้ยย!! อย่าอยู่เลยมึง!!



            พูดจบก็เตรียมง้างหมัดใส่โดยไม่สนใจคนรั้ง จนอาทิตย์ที่จับเพื่อนไว้ต้องตะโกนห้ามเสียงดังลั่นอย่างหมดความอดทน


 

 

            “หยุดโว้ยยย!! ทั้งคู่นั่นแหละ!! ทะเลาะกันอย่างกับหมา อายคนอื่นเขาบ้างมั้ย!!



 

            สิ้นเสียง ทุกสิ่งหยุดนิ่ง คล้ายสะกิดให้คนทะเลาะเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงยิม


 

            อาทิตย์ปล่อยมือออกจากเพื่อนของตัวเอง ก้าวขึ้นมายืนประจันหน้ากับคู่กรณี แล้วเป็นฝ่ายเปิดฉากถาม


 

“คุณอยากรู้เหตุผลใช่มั้ย ได้! ผมจะบอกให้ฟัง”



   

            เฮดว้ากสูดลมหายใจลึก หันหน้าเปลี่ยนมุมไปหาบรรดาเด็กปีหนึ่งที่นั่งรอ เพื่อจะให้ทุกคนได้ยินกันทั่ว ๆ โดยชัดเจนถึงเหตุผลสำคัญนี้



 

            “พวกคุณเด็กปีหนึ่งอาจจะเห็นว่าเป็นแค่การแข่งกีฬาเฟรชชี่ธรรมดา แต่สำหรับพวกผมมันคือการพิสูจน์ว่า พวกคุณมีศักยภาพมากพอในฐานะของนักศึกษาของคณะวิศวกรรมศาสตร์หรือไม่ ยิ่งพวกคุณจริงจังกับมันมากเท่าไร ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าคุณให้ความสำคัญกับมันมากเท่านั้น แต่ถ้าคุณละเลย ไม่มีปัญญาจะสู้  คิดยอมแพ้ตั้งแต่แรก พวกคุณก็ไม่สมควรที่จะเป็นส่วนหนึ่งในคณะวิศวะของเรา”



 

อาทิตย์ไม่ได้พูดในฐานะของพี่ว้าก แต่พูดในฐานะของรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์คนหนึ่ง



 

...ความจริงอาทิตย์เองก็ไม่แน่ใจหรอกว่า วิศวะเป็นที่หนึ่งในทุกการแข่งขันตั้งแต่เริ่มเฟรชชี่เกมส์จริงมั้ย แต่ตอนเขาอยู่ปีหนึ่งแล้วลงแข่งบาส เขาก็ถูกรุ่นพี่พูดกดดันมาแบบนี้ และรุ่นเขาก็สามารถเอาชนะกีฬาทุกประเภทมาได้  ซึ่งพวกเพื่อนปีสามที่มารวมตัวอยู่ข้างเขาก็คือนักกีฬาในตอนนั้น


 

...นี่จึงเป็นเหมือนเจตนารมณ์ที่จะต้องสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น และเป็นการพิสูจน์ให้เห็นสปิริตของเด็กคณะวิศวะทุกคน ทั้งยังเป็นการรักษาเกียรติของคณะที่มีคนเรียนมากที่สุดในมหาวิทยาลัย หากไม่สามารถเอาชนะคู่แข่งของคณะซึ่งมีจำนวนคนน้อยกว่าได้ ก็คงถือเป็นเรื่องน่าอับอายอย่างถึงที่สุด



 

            “พวกผมต้องชนะได้แน่ครับ”

 


            อาทิตย์มองคนแทรกขัดจังหวะความคิด ซึ่งคราวนี้เป็นตัวจริงเสียงจริงของคนที่ชอบแสดงเป็นพระเอก


 

ก้องภพปล่อยมือจากเพื่อน ก้าวขึ้นมายืนเคียงกัน เพื่อเผชิญหน้ากับเฮดว้ากโดยไม่หวาดหวั่น สบสายตาของอาทิตย์ที่มีแววเหยียด พร้อมกับพูดขู่สำทับ


 

            “หึ อย่าเก่งแต่ปาก! จำไว้ว่าคุณเป็นตัวแทนรุ่น และกำลังแบกความรับผิดชอบของทุกคนในรุ่นคุณเอาไว้”


 

“ผมทราบครับ ผมถึงได้บอกไงครับ ว่าเราจะต้องชนะให้ได้ พวกผมจะพิสูจน์ให้พวกพี่เห็นเองว่าปีหนึ่งก็มีศักดิ์ศรีของคณะวิศวะเหมือนกัน และเราจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเด็ดขาดครับ”


 

ท่าทางของก้องภพไม่ได้แสดงถึงการปีนเกลียวหรือท้าทาย แต่มาจากความมั่นใจที่เจ้าตัวแสดงออกมาชัดเจน




         ...และเป็นอีกครั้งที่คำพูดของก้องภพ ช่วยปลุกพลังในตัวของเด็กปีหนึ่งให้ลุกโชน ซึ่งมันส่งผ่านมาทางสายตาที่มองบรรดาพวกพี่ปีสามที่ยืนรายล้อมอยู่


 

            “งั้นก็ดี แล้วพวกผมจะคอยดู”


 

            อาทิตย์สรุปทิ้งท้าย ก่อนจะพยักหน้าให้พวกเพื่อนเป็นสัญญาณ



            ขบวนทัพปีสามจึงเดินออกไปจากโรงยิมเมื่อเสร็จสิ้นธุระ ท่ามกลางเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของน้อง ๆ ปีหนึ่ง



 

            หากแต่ตรงข้ามกับพี่ปีสามบางคน ที่พอพ้นจากโรงยิมกลับสบถด่าหงุดหงิดแบบทนไม่ไหว



 

            “แม่งเซ็งว่ะ! กูยังไม่ทันเอาเลือดออกจากหัวไอ้เด็กปีหนึ่งนั่นเลย มึงไม่น่ามาห้าม”         

 

            เปรมหนุ่มหน้าเข้มสไตล์คนใต้เรียนภาควิชาโยธาบ่นด้วยสีหน้าโมโห แต่อาทิตย์ซึ่งเดินฟังกลับตีหน้าเบื่อหน่าย พลางอธิบายเหตุผล


 

            “ขืนมึงไปต่อยกันตรงนั้น ได้มีพยานเป็นร้อย เดี๋ยวคนก็เอาไปฟ้องอาจารย์หรอก คิดบ้างสิวะ!

 

 

“เออ...จริงด้วยว่ะ...แล้วไอ้คนหล่อ ๆ นั่นน้องภาคมึงเหรอวะ ทำตัวแส่ไม่เข้าเรื่อง”


 

            คู่สนทนาเปลี่ยนเรื่องถาม คงเห็นท่าทางของก้องภพที่พูดกับเขาแล้วพอจะเดาได้ ซึ่งเขาก็พยักหน้าตอบรับไปแกน ๆ


 

“อืม มันเป็นของมันแบบนี้แหละ กูลงโทษจนเบื่อแล้ว”


 

            ทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์เตือนไปแล้วว่าอย่าทำตัวเป็นฮีโร่ให้มาก แต่เขาก็เข้าใจว่าครั้งนี้เป็นเหตุสุดวิสัย ถ้ามันไม่พูดขึ้นมา บรรยากาศระหว่างปีหนึ่งกับปีสามก็อาจจะยิ่งแย่ไปมากกว่านี้ก็ได้  โดยเฉพาะมีตัวจุดชนวนเป็นคนปากหมาใจร้อนอย่างเพื่อนเขา


 

“เหอะ แล้วทำเป็นอวดเก่งอย่างนี้จะรอดเร๊อะ?"


           

อาทิตย์หยุดเดินทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยจากคนใกล้ตัว เขารู้ว่าเพื่อนเขาคงอารมณ์เสียค้างมาจากไอ้เด็กปีหนึ่งที่จะหาเรื่องปีนเกลียวตอนแรก เลยพาลเหมารวมว่าเด็กปีหนึ่งทุกคนอวดเก่งเหมือนกันหมด



 

แต่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่... สำหรับคนอย่างก้องภพ....



 

“...อย่าดูถูกมัน”


 


            คำพึมพำเบา ๆ ของอาทิตย์ซึ่งอยู่ด้านหลัง ทำให้คนฟังไม่ทันได้ยินจนต้องหันถามซ้ำ


 

“มึงว่าอะไรนะ”


 

“เปล่า”


 

อาทิตย์ปฏิเสธบอกปัด แล้วเร่งเดินนำหน้าห่างออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



 

หากความคิดของเขายังคงวนเวียนอยู่ที่เดิมซ้ำ ๆ ไม่ไปไหน และเป็นความคิดที่ชวนหงุดหงิดใจในฐานะของรุ่นพี่ปีสาม



 

 

เพราะเป็นความคิดที่เขาเชื่อลึก ๆ ว่า...

 



 

...ก้องภพจะต้องชนะ

 



 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

TBC

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 443 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,150 ความคิดเห็น

  1. #14129 Saguramio (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 20:03

    อารมณ์ประมาณว่าเมียเชียร์ผัวสินะ

    #14,129
    0
  2. #14044 sttks.p2h (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:11
    แหน่ะะะะะะะะะๆๆๆ ขอญาตแซว55
    #14,044
    0
  3. #14011 nichanannnn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 18:55
    แหนะๆๆๆ
    #14,011
    0
  4. #13960 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 00:18
    แน๊ มั่นใจในตัวน้องอ่ะเด้ ฮิ้ววว
    #13,960
    0
  5. #13936 ไออุ่นของน้องก้อง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:06
    เริ่มหวั่นไหวแล้วสินะพี่อาทิตย์5555
    #13,936
    0
  6. #13906 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 15:24
    ฮั่นน่อวววววววว
    #13,906
    0
  7. #13864 เหมียวขนฟู (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:57
    เริ่มอวยแล้ววว
    #13,864
    0
  8. #13813 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 22:30
    มีความอวย55555555
    #13,813
    0
  9. #13760 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 17:05
    วี้ดดดดแรงงงงงงงง
    #13,760
    0
  10. #13667 pom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 14:50
    ชอบมากๆอะ
    #13,667
    0
  11. #13472 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 15:01
    เข้าใจเหตุผลละ ว่าทำไมพี่อท.ถึงพูดแบบนั้น อย่าดูถูกน้องงงง มีความเชื่อใจสูงมาก
    #13,472
    0
  12. #13343 UkeHana (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 14:56
    อย่าดูถูกมัน นี้มีใจช่ะม่ะ
    #13,343
    0
  13. #13254 Nunn_byunee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 18:38
    อท: อย่าดูถูกมัน //เพราะมันทำให้กุชอบมันแล้วจริงๆ//
    #13,254
    0
  14. #13246 dark chocolate (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 16:32
    อยากให้น้องก้องภพคนดีรู้ถึงความเชื่อใจที่อาทิตย์มีให้จังเลย น้องจะต้องฮึดแรงจนได้แชมป์เพื่อพี่อาทิตย์แน่นอนเหวยย
    #13,246
    0
  15. #13194 Cap.MilanP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 11:29
    อย่าดูถูกมัน  คำนี้มันก๊าวใจเหลือเกิน
    #13,194
    0
  16. #13147 phirayajungkook (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 19:13
    เข้าข้างด้วย แน่ะๆๆๆ
    #13,147
    0
  17. #13102 จียอนตาเข (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 19:11
    อ่ยยยย พี่อาทิตย์ของน้องว๊ากอีกแล้ววว
    #13,102
    0
  18. #13098 bonjour0301 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 17:26
    เชื่อมั่นในตัวว่าที่ผั-----
    #13,098
    0
  19. #13052 น้ำแข็งไสเย๊นเยน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 13:27
    ง่อววว มีปกป้องด้วยอ่ะ
    #13,052
    0
  20. #13035 Friendship_Lee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 09:25
    พี่อาทิตย์ไปเชียร์ขอบสนามเลย
    #13,035
    0
  21. #12995 Mrbird1995 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 22:13
    หวั่นไหวก็บอก 555
    #12,995
    0
  22. #12970 กันยาเรส (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 21:56
    พี่อาทิตย์เริ่มหวั่นไหวกับก้องภพเข้าแล้ว
    #12,970
    0
  23. #12940 AutumnPloy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 15:58
    ขอบคุณพี่อาทิตย์ที่เชื่อใจน้อง ฮรือออออออ พี่อาทิตย์นี่แหละฮีโร่ ฮีโร่ของน้องก้องภพ ><
    #12,940
    0
  24. #12894 ThAi ELF (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 20:03
    อีพี่เริ่มหวั่นไหวแล้วล่ะสิคะ อิอิ
    #12,894
    0
  25. #12869 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 12:43
    เริ่มมีความเชื่อมั่นต่อกันแล้ว~
    #12,869
    0