Snake’s Swamp หิ้ว'ผู้ชาย'มาจากบึง

ตอนที่ 5 : Chapter 3 : ผมกับพ่อบ้านจำเป็น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 มิ.ย. 61

••••••••••••••••••••••••

            ตาช้ำหมดแล้ว นายโอเคใช่ไหม?”

            เสียงทุ้มต่ำชวนน่าหลงใหลเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใยท่ามกลางความเงียบของทั้งสองที่ก่อมาได้ซักพัก ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่ลากกันมาได้จนถึงซูเปอร์ขนาดเล็กใกล้หมู่บ้านของผม บริเวณขอบตาที่บวมเป่งและแดงก่ำแสดงให้เห็นถึงสภาพที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักที่เพิ่งผ่านมาได้ไม่นาน

            คนอื่นเขาไม่คิดว่านายต่อยฉันหรอกน่า

            ผมค่อนแขวะด้วยการบ่นพึมพำ ความจริงก็แอบเซ็งไม่น้อยกับหนังรักปัญญาอ่อนนั่นทำให้ผมร้องไห้แบบนี้ ทั้งที่ตอนนี้ผมไม่ได้มีความรักซักหน่อย จะไปอินกับหนังพวกนี้ได้ยังไงกัน

            ถึงปากจะบอกไม่อินแต่ความจริงผมก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งนั่นแหละ

            หน้าบึ้งแบบนี้คนอื่นเขาคงไม่คิดแบบนั้นหรอกนะวายุ

            ผมหันขวับไปมองเจ้าตัวทันที สายตาที่ส่งไปมีทั้งโกรธและเศร้าคละกันไป เจ้าตัวตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจประจำตัวที่มักจะยิ้มให้ผมตลอด

            ให้ตาย มันก็ยังเป็นความจริงที่ว่า เรื่องนี้จะไม่น่าหงุดหงิดเลยถ้าผมไม่ร้องไห้ต่อหน้าริคาร์โดแบบนี้

            ใช่แล้ว ความจริงผมอายเขา ใครใช้ให้ผู้ชายอกสามศอกมาร้องไห้กับหนังแค่นี้ น่าอายไหมล่ะ

            ริคาร์โด

            เค้นเสียงเรียกชื่อเต็มแทนคำตำหนิอย่างอื่นที่ผมอยากพูดไป มือหนาทาบทับกับศีรษะเล็กของผมแล้วโคลงมันไม่แรงนัก ก่อนที่เจ้าตัวจะมุ่งหน้าเข้าไปในชั้นของสดและผักเพื่อหยิบใส่ตะกร้าโดยทันที

            ทิ้งผมไว้อีกแล้ว ผมกลอกตาเป็นรอบที่สามร้อยตั้งแต่รับเขามา

            อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้

            ผมตามอีกฝ่ายพร้อมหน้าง่ำ ดวงตาเรียวแอบชำเลืองมองกระจกใสด้านข้างที่สะท้อนหน้าตัวเองแล้วแทบกัดลิ้นให้ตาย ตาก็บวม แล้วยังขมวดคิ้วนิ่วหน้า เหมือนตัวตลกซักตัวในหนัง

            ไม่เอาน่า ฉันขอโทษ หยุดทำหน้าแบบนี้ซักที

            ถึงน้ำเสียงจะไม่ดูรำคาญใจแบบความหมาย แต่ก็ช่างมันเถอะ นิ้วเรียวของอีกฝ่ายจิ้มลงมาบนหว่างคิ้วของผม เล่นเอาผมตกใจจนเลิกคิ้วอัตโนมัติ

            มันน่าเกลียดหรอ?”

            ฉันไม่ใช่คนที่สนใจใครที่หน้าตาหรอก วางใจเถอะน่า

            เขาว่าพลางหยิบนู่นหยิบนี่ใส่ตะกร้าเหมือนกับชำนาญ ท่าทางจะมาซื้อบ่อย ต่างจากผมมีหน้าที่แค่เดินตามเฝ้าเขาเท่านั้นเอง

            เมื่อกี้ฉันพูดจริงๆ นะ

            รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของริค มันดูเจ้าเล่ห์? ใช่ ผมคิดแบบนั้น แววตาหมอนั่นดูไม่น่าไว้วางใจ แต่เล่นเอาผมใจเต้นระส่ำไปพักหนึ่งเหมือนกัน ผมแยกไม่ออกว่ามันคือตื่นเต้น ตกใจ หรือว่าเขินอายกันแน่ แต่สุดท้ายมันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม แถบเจ้าตัวยังมาเกลี่ยปลายผมนุ่มสีดำสนิทของคนอื่นไปทัดหูอีกด้วย

            คนอื่นคนนั้นคือผมเองนั่นแหละ ผมกลอกตารอบที่สามร้อยเอ็ดตั้งแต่รับเขาเข้ามา

            ตอนนี้ผมเองได้แต่เดิมตามเขาที่เลือกนู่นใส่นี่เข้ามาในตะกร้าต้อยๆ แล้วหน้าซีดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามันเริ่มพูนออกมา เงินที่พกมาวันนี้มันไม่เยอะเท่าไหร่ ผมกลัวว่ามันจะไม่พอเหมือนกัน

            เฮ้ พวก ฉันว่าเราเอาน้อยกว่านี้ก็ได้นะ ฉันพกมาไม่กี่ดอลเอง

            ไม่เป็นไร ฉันคำนวณไว้แล้ว อย่างน้อยมันคงไม่เกินเงินที่นายพกมาหรอก ซื้อของมาทำเองมันถูกกว่าซื้ออาหารสำเร็จรูปมากินนะ

            แต่มันเยอะมากเลยนะริค วางมันลงอย่างสองอย่างเถอะ

            ไม่เป็นไร ถึงฉันจะเป็นแบบนี้แต่ฉันไม่ขูดรีดนายหรอกนะ

            ผมพยายามคิดในแง่ดีว่าเขาพูดจริง ถ้าเอาตามตรงวันนี้ผมก็อยากลองเป็นเสี่ยดู มันเท่มากเลยล่ะ แต่ถ้ามันจะมีปัญหาด้านการเงินก็เอาแค่อยู่ในสถานะรับเลี้ยงดูโฮมเลสคนนึงก็พอ

            อืมๆ จะซื้อไรก็ตามสบาย

            การตัดบทฉบับรวบรัดก็ทำให้เราทั้งสองคนเงียบกันไป ริคหยิบนู่นหยิบนี่อีกหน่อยก็เดินไปจ่ายเงินทันที ผมหยิบกระเป๋าสตางค์ตามเขาต้อยๆ พอคิดเงินก็เล่นเอางบที่ผมพกมาวันนี้ไปจนหมดเหมือนกัน แต่ดูท่าริคจะไม่สำนึกเลย เขาหันมาหาผมพร้อมเอ่ยย้ำเตือนอีกครั้งว่า เห็นไหมเด็กโง่ มันไม่เกินซักหน่อย ถ้าเกินนายจูบปากฉันได้เลย ตอนนั้นผมได้แต่มองหน้าเขานิ่งๆ เจ้าบ้านี่มันลามกออกมาอีกแล้ว

            สาม สอง หนึ่ง... กลอกตาครั้งที่สามร้อยสองตั้งแต่เก็บหมอนี่มา

            สักพักใหญ่เราสองคนถึงเดินออกมาจากซูเปอร์มาเก็ตได้ สองเท้าก้าวเดินทอดน่องเรื่อยเปื่อยของเราไป ผมมองเขาบ้างสลับกับทิวทัศน์ด้านข้างที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อากาศไม่ร้อนไม่หนาวถือว่ากำลังดี บ้านเรือนของเมืองนี้ไม่เล็กไม่ใหญ่แต่ก็ไม่มีตึกเยอะแยะเหมือนมหานครอย่างนิวยอร์กซิตี้หรือบ้านหลังใหญ่โตที่เป็นบ้านพักตากอากาศอย่างพวกแคลิฟอร์เนีย จนกระทั่งดวงตาเรียวสะดุดกับร้านสะดวกซื้อที่ตนทำงานอยู่ประจำ

            เดี๋ยวนะ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็หน้าซีดลง

            เวรแล้ว อีกไม่ถึงห้านาทีก็เป็นกะของผมแล้ว

            ในมือที่ตอนแรกช่วยแบกของนู่นนี่ให้กับริคก็รีบยัดมาลงมือพร้อมจับนิ้วทั้งห้าของหมอนั่นกำลง ผมหันไประบายยิ้มอ่อนให้กับตาลุง ก่อนจะวิ่งข้ามถนนไปร้านสะดวกซื้อของตัวเองทันที

            เหมือนเขาจะรู้ว่าผมทำอะไร ผมเหลือบไปมองด้านหลังก็พบว่าเขาโบกมือให้ผมสองสามทีพร้อมขยับปากเป็นคำว่า แล้วเจอกันก่อนที่จะมีรถบรรทุกคันหนึ่งวิ่งตัดหน้าของพวกเราไปผมก็ไม่เจอหมอนั่นแล้ว

            ไปไวชะมัด ผมพึมพำก่อนจะเดินต่อไปยังด้านหลังร้านที่ไม่พบแม็คซี่หรือแรนด้าที่ทำงานแค่วันหยุดสุดสัปดาห์ เหลือเพียงไมเคิลกับจอร์นนี่สองแฝดที่นั่งหน้านิ่งเซย์ไฮผมเท่านั้น

••••••••••••••••••••••••

            พอมองนาฬิกาเวลาก็เลยไปดึกแล้ว ผมมั่นใจว่าวันนี้กลับไม่ช้าเลยซักนิด แต่พอถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืน

            ในบ้านเงียบสงบเหมือนไม่มีสิ่งใดมารบกวน แต่พอมองไปยังห้องรับแขกบริเวณโซฟาขนาดใหญ่ที่บอกว่าซื้อมาใหม่ก็ไม่เห็นว่าริคนอนอยู่ สงสัยคงไปอาบน้ำไม่ก็หลบไปมุมไหนซักที่ ไม่แน่เขาอาจจะหนีออกไปแล้ว

            หนีออกไปหรอ? คิดแล้วรู้สึกใจไม่ดีหน่อยๆ ผมเดินหูลู่ตกลงมาแล้วก้าวเท้าเชื่องช้าขึ้นไปชั้นบน

            เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงกลับมาเองแหละ ผมคิดในใจ พร้อมกับเปลี่ยนชุดของตนให้เรียบร้อย ตอนแรกว่าจะอาบน้ำแต่ค่อยอาบพรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย ทำงานก็อยู่แต่ในห้องแอร์ ตัวคงไม่เหม็นหรอก

            ร่างสูงเพรียวนั่งลงที่ปลายเตียง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กทุกแอพก็ไม่ปรากฏข้อความใดขึ้นมา ให้มันรู้กันไปว่าชายไทยโสดนั้นเหงาหงอยและเปล่าเปลี่ยวมากแค่ไหน ข้อความที่ส่งมาล่าสุดคือโฆษณาของเครือข่ายมือถือก็เท่านั้น

            น่าสงสาร ผมกัดฟันแล้วหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ร่างเล็กนอนขดลงด้วยความเหงาแล้วเลื่อนแค่แขนของตนอย่างเดียวออกไปนอกผ้าห่มแล้วปิดไฟ

•••••••••••••••••••••••• 

            ท่ามกลางเงียบสงัดของยามราตรีที่ไร้แม้แต่เสียงแมลงหรือนกน้อยซักตัวร้องแว่วมาให้ได้ยินกลับมีเสียงเสียดสีคล้ายกับเลื้อยของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ หากสังเกตดีๆ แสงจากภายนอกที่ส่องแวบเข้ามาทำให้เห็นเกล็ดสีสวยที่ดำขลับสะท้อนมาเป็นลายงดงาม สีที่คล้ายกับรุ้งกินน้ำสะท้อนวาบทำให้เห็นสิ่งมีชีวิตที่ว่ากำลังเลื้อยขึ้นไปตามบันไดโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เป็นหลักฐานแม้แต่น้อย

            งู... สิ่งมีชีวิตตัวนั้นมองอย่างไรก็เป็นงู มันเลื้อยขึ้นไปจนถึงด้านบนสุดก่อนจะเลื่อนตัวไปยังลูกบิดประตูที่ไม่เคยลงกลอนล็อกประตูเลยซักครั้งเพราะความประมาทเลินเล่อของเจ้าของพร้อมขยับมันเบาๆ เสียงแผ่วเบาที่ส่งเสียง แกร๊ก ทำให้รู้ได้ว่าประตูได้ถูกเปิดอย่างสมบูรณ์ บานประตูถูกผลักไปด้านในห้องมันถึงจะเลื้อยลงมา

งูยักษ์ตัวสีดำขลับยิ่งกว่าถ่านหินมันคล้ายนภายามรัตติกาลที่แต่งแต้มด้วยหมู่ดาวสกาวระยิบระยับด้วยเกล็ดของมันเลื้อยร่างขนาดใหญ่เข้าไปในห้อง เจ้าของที่นอนคลุมโปงหลับสนิทไม่รู้เรื่องราวใดๆ หางเรียงไม่ลืมที่จะผลักประตูให้ปิดลงเบาๆ จนแทบไม่ได้ยินเสียงของกลอนที่ลงล็อกเลยซักนิด

มันเลื้อยเข้าไปหาผู้ที่เมตตาเก็บมันขึ้นมาดูแลโดยไม่นึกรังเกียจ ดูแคลนหรือหวาดกลัว ความรักใคร่ของสัตว์เลี้ยงกึ่งผู้พิทักษ์ฉายแววสะท้อนมาจากดวงตาคมกริบ สัตว์แสนจะมีพิษร้ายขยับตัวของมันเข้ามาพันรัดตัวมนุษย์แสนรัก ไม่ใช่ว่าเจตนาร้ายต้องการจับนายให้เป็นเหยื่อ แต่มันก็แค่ต้องการปกป้องในสิ่งที่มันรักเท่านั้นมันจึงจะหลับสนิทได้อย่างสบายใจ

ขอเพียงแค่รุ่งเช้ามันก็จะกลับไปนอนยังที่ของมัน ขอเพียงให้อีกฝ่ายปลอดภัยทุกค่ำคืนจึงจะจากไป

 

**รีไรท์แก้โลเคชันและเพิ่มบทสนทนาบางจุด**

 

ทุกคนอาจจะสงสัยว่าทำไมวายุของเราหวั่นไหวน้อยจัง ดูไม่มีปฏิกิริยาใดๆ คือประเด็นหลักๆของเราก็คือ เราชอบเคะแมนค่ะ 5555 เรารอจังหวะให้เขาหวั่นไหววูบเดียวเขินแล้วจะเป็นอะไรที่น่ารักมาก เห็นแล้วอยากอม *จับแด๊ค*

ชอบก็คอมเมนต์หรือแชร์ได้นะคะ ถ้าไม่ชอบก็ช่วยกันสนับสนุนเถอะ เราคนกันเอง แนะนำให้มาทวงบ่อยๆ เพราะเดี๋ยวเราจะลืม กลายเป็นว่าจะอัปเดือนละตอนไปแล้ว 555 ถ้าไม่ขยันมันจะปิดไม่ทันเมษา แล้วเมษาเราไม่อยู่บ้านทั้งเดือน ร่ำร้องโศกโศกา

มาซนในทวีตหรือเพจได้นะคะ เย่ๆ รักส์ทุกคลคร่ะ

 

ป.ล.ที่สำคัญที่สุดในโลก

ใครจัดสารบัญเล้าเป็ดเป็นบ้างคะ สอนหน่อย 55555 เรารู้สึกโลว์เทคโนโลยีมาก 55555


อย่าลืมติดตามนิยายเรื่องใหม่ที่ไม่รู้จะอัปชาติไหนด้วยนะคะทุกคนนนน 

เด็กดี goo.gl/CN8RT1

ธัญวลัย goo.gl/bt56XD

(เล้าเป็ดรอลงหลังแต่งบทนำจบจ่าส์ รอก่อย ไม่รู้ลงค้างแบบนี้ไว้ได้มั้ย ไม่ค่อยคุ้นค่ะ แง)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #15 jjr119 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 19:38
    ชอบๆ ดูแลปกป้อง5555
    #15
    1
    • #15-1 caffeine_811(จากตอนที่ 5)
      30 ธันวาคม 2560 / 19:52
      งูเขาหวงของตัวเองค่ะ เขาต้องปกป้อง-- (อย่าไปนับเรื่องกามนะคะ นั่นเขาแถมมาให้เฉยๆ--) /// *โดนตี*
      #15-1
  2. #14 Helena Kadian (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 19:09
    มีความหวง งุ้ยยยย
    ถ้าตื่นตอนดึกขึ้นมานี่มีซวย5555
    #14
    1
    • #14-1 caffeine_811(จากตอนที่ 5)
      30 ธันวาคม 2560 / 19:50
      ตื่นมาตอนดึกอาจจะมีปิดจบค่ะ น้องวายุแกช็อกก่อน ต่อจากวายุคือคนเขียนเอง ช็อกว่าตัวเองทำอะไรลงไป *ซับผ้าเช็ดหน้า*
      #14-1