[Fic Stardew Valley : Sebastian x You] ชาวไร่มือใหม่หัวใจงุ๊งงิ๊ง

ตอนที่ 23 : [Special Part : Sebastian] Chapter 22 : คุณไม่ได้อยู่เพียงคนเดียวหรอกนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    14 ก.ย. 59

Chapter 22 : คุณไม่ได้อยู่เพียงคนเดียวหรอกนะ

[Special Part : Sebastian]

            ผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

            มือหนาลูบผมของชายอีกคนอย่างเบามือเพื่อปลอบประโลม เขานั่งอยู่นิ่งๆ อยู่ตรงไหล่ของผมจนกระทั่งหลับไป หลังจากที่เขาได้ระบายออกมาบ้างจนถึงที่ผมจูบเขาไป คงอาจจะทำให้เขาสงบจิตสงบใจขึ้นมาได้บ้าง

            แต่ก็ไม่น่าเชื่อเลยเหมือนกันว่าเขาจะมีปัญหาประเดประดังเข้ามาขนาดนี้ มันก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรขนาดนั้น

            จากคนที่ร่าเริงสดใสเปลี่ยนไปอย่างมาก ตอนนี้เขาก็เป็นแค่คนอ่อนแอและเปราะบางที่ถ้าแตะนิดเดียวก็จะสลายหายไป ผมไม่อยากทิ้งไว้คนเดียวเลย

            จากที่เขาเล่าผมก็พอเข้าใจ และรู้ด้วยว่าใครเป็นคนที่เขาพูดถึง ผมเองก็เคยคุยกับเขาคนนั้นมาบ้างแล้ว

            มีอยู่วันหนึ่งที่ผมเข้าไปหาเขาแต่เช้า กะว่าจะไปคุยด้วยตามประสา(ทั้งที่ปกติผมแทบไม่เคยไปหาเลย) แต่พอไปแล้วเจอเพื่อนเขาอยู่ด้วยก็แอบตกใจอยู่บ้าง ชายร่างสูงชวนผมให้มานั่งข้างๆ พร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้ และเริ่มเอ่ยปากทักก่อน

            คุณคงเป็น... คนรักของเขา?”

            ผมพยักหน้ารับโดยไม่ได้พูดอะไรออกไป มือหนาเลื่อนกาแฟที่เพิ่งชงได้ไม่นานมาให้ผม กลิ่นหอมของกาแฟช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง ผมยกมันขึ้นมาดื่ม ส่วนเขาในระหว่างนั้นก็กำลังคุ้ยหาของบางอย่าง

            มันเป็นกระเป๋าสตางค์...

            ผมว่าคุณคงสงสัยอะไรหลายๆ อย่าง อย่างน้อยก็สงสัยในฐานะคนรักของเขา

            เขาเหมือนอ่านใจผมได้ว่าผมอยากจะพูดเรื่องอะไร แม้ไม่ได้ตั้งใจเจอแต่ถ้าได้เจอก็อยากจะถาม แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ผมอยากรู้มันก็ไม่ได้เดายากอะไรมากนัก เพราะหลายคนคงสงสัยเช่นเดียวกับผม

            ขอบอกไว้ก่อนนะ ว่าผมกับเขาเป็นเพื่อนกัน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

            ก็ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจ แต่พอได้รับคำตอบแบบนั้นก็ทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง แต่ถ้าจะให้มั่นใจแบบหมดทุกอณู ก็คงต้องให้คนรักของผมมาตอบเอง

            ผมไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าเขาจะมีเพื่อน แต่ไม่ใช่ว่ามีแล้วจะเปลี่ยนไปขนาดนี้

            ที่พูดไปไม่ใช่ตัดพ้อเพราะน้อยใจ แต่ผมเป็นห่วง ผมอยากให้เขามีความสุขมากกว่ารู้สึกแย่กับอดีตอยู่อย่างนี้ต่อไป

            หมอนั่นเพียงยิ้มขื่นให้ และเอ่ยปากต่อไป ทำเป็นไม่รับรู้ในสิ่งที่ผมพูดไปเมื่อซักครู่นี้ ผมกับเขา เมื่อก่อนเรามีกันสองคน แต่สุดท้ายมีปัญหากัน เลยต้องกลายมาเป็นแบบนี้ แม้ถึงดูไม่เป็นอะไร แต่ผมก็รู้นะว่าเขาฝืนอยู่

            ดูท่าแล้ว เขาคงไม่ต้องการบอกอะไรมากกว่านั้น ผมเองก็ไม่อยากคาดคั้นให้บรรยากาศมันแย่ไปกว่านี้ ถ้าถึงเวลานั้น คนที่สมควรบอกก็จะเป็นคนบอกผมเอง ไม่ใช่ชายร่างสูงที่กำลังนั่งคุยกับผมอยู่ แต่เป็นคนที่นอนหลับอุตุอย่างไม่รู้เรื่องราวต่างหาก

            แต่ผมเข้าใจนะ ทุกคนต่างมีปัญหาของตัวเองทั้งนั้น ผมเองยังมีเลย ขอแค่มันไม่กระทบต่อความสัมพันธ์ของพวกเราก็พอ ผมพร้อมจะให้เขาจัดการตัวเองให้เสร็จ

            อย่างน้อยการที่ผมรักเขาจนหมดหัวใจแบบนี้ก็ทำให้ผมเริ่มกลับมาเชื่อใจใครได้อีกครั้งแล้ว และผมมั่นใจว่าเขาจะไม่ทำให้ผมผิดหวังแน่นอน

            ผมไม่ว่าอะไร เพียงแต่อย่าทำให้เขาเสียใจก็พอแล้ว

            สุดท้ายแล้ว ตอนนั้นผมก็ลุกพรวดขึ้นไปทำอาหารเช้าโดยไม่ใส่ใจว่ามีใครอยู่ในบ้านหลังนี้บ้าง  ผมปล่อยให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันไปสองคน ยังไงก็เพื่อนล่ะนะ

            จนกระทั่งเวลาผ่านไปซักพัก ร่างเล็กที่หลับไปก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเขาควรจะตื่นได้แล้วก็ตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงงัวเงีย และทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติที่ผ่านมา ทำเป็นเหมือนว่าผมกับเขาไม่ได้คุยอะไรกัน และทำตัวเป็นคนรักที่ดีต่อไป

 

            นี่ก็ผ่านไปค่อนคืนแล้วผมก็ยังไม่ได้หลับเลย จากตอนแรกที่ผมลูบผมของเขาตรงโต๊ะไม้จนกระทั่งเจ้าตัวหลับไป ก็ต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีอุ้มคนตัวเล็กขึ้นเตียงนุ่ม กว่าจะถึงก็ใช้แรงจนเกือบหมด มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา ผมตัวใหญ่กว่าเขาไม่มาก แถมยังไม่ค่อยจะมีแรงอีก หมอนั่นเป็นชาวสวนที่แรงเยอะเยี่ยงช้าง กับผมที่เป็นโปรแกรมเมอร์ที่อยู่แค่หน้าคอมแถมยังไม่ชอบไปไหนอีก

            ผมเข้าไปกอดร่างเล็กนั่นในอ้อมแขน แต่กลายเป็นว่าคนตัวเล็กกลับกระสับกระส่ายไปมาเหมือนกำลังฝันร้ายอยู่ และยังพึมพำไม่ได้ศัพท์จนผมไม่สามารถจับความอะไรได้ สุดท้ายที่ว่าจะหลับไปพร้อมกันก็ต้องคอยโอบกอดไว้แบบนี้ซึ่งไม่ต่างกับการให้กำลังใจมากนัก

            ผมไม่กล้าปล่อยเขาไปเลย ถ้าคืนนี้เขาอยู่คนเดียวเขาจะเป็นยังไงนะ

            กว่าเขาจะหลับก็ใช้เวลาเข้าไปค่อนคืน ผมเองก็ไม่สามารถนอนต่อได้แล้วก็ได้แต่ลูบผมอยู่อย่างนั้น มันไม่ได้ช่วยให้ผมง่วงขึ้นมาหรอกนะ เพียงแต่มันสร้างความอุ่นใจให้กับผมก็เท่านั้น

            หากมีผมอยู่ตอนนั้น เขาจะเป็นแบบนี้ไหมนะ

            จะว่าไป ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเจอเขา ตอนนั้นผมเองก็ไม่ชอบสันทนาการกับใครนักหรอก แถมไม่ผูกมิตรกับใครเท่าไหร่ คนที่บ้านก็ไม่อยากจะยุ่งด้วย เก็บตัวอยู่คนเดียว จะไปพบปะสังสรรค์กับเพื่อนบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยมากนัก จู่ๆ กลับถูกคนแปลกหน้าที่ไหนไม่รู้มาทักเรื่องบุหรี่ด้วยท่าทางที่ดูเพี้ยน ตอนแรกผมก็ไม่สนใจอะไรนักหรอก แต่ยิ่งผ่านไปหมอนั่นยิ่งทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์จนผมเริ่มสะกิดใจขึ้นมาบ้าง ยิ่งเวลาแซมทักเรื่องหมอนั่นบ่อยๆ จนชื่อและหน้าของเขาเข้ามาในหัวของผมซะแล้ว ผ่านไปไม่นาน ตาลุงเพี้ยนคนนั้นก็กลายมาเป็นชีวิตประจำวันอย่างหนึ่งของผม เมื่อก่อนเราก็คุยกันที่ทะเลสาบทุกวัน ซักพักหมอนั่นเริ่มเหิมเกริมเข้ามาในห้อง แต่ผมไม่ว่าหรอก เพราะผมเป็นคนอนุญาตเองแหละ...

            เวลาผ่านไป จากที่เขาเป็นความเคยชินก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่ใช่ว่ามันลดลง แต่มากขึ้น และยังมากขึ้นเป็นเท่าตัว มันมากขึ้นๆ ไปทุกวัน ความรู้สึกที่ไม่เคยคิดว่าจะมีก็ประเดประดังเข้ามา

            และยังมีอยู่หลายครั้งที่ผมเองก็หวงเขา ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามันควรเรียกว่าอะไร รู้แค่ไม่อยากให้เขาสนิทกับใครนอกจากผม

            แซมเองก็ทักเหมือนกันว่าผมเปลี่ยนไป ส่วนอบิเกลรายนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร ผมรู้ว่าเธอเป็นห่วงผม จนสุดท้ายกลายเป็นว่าเวลาผ่านไปจนผมรู้ใจตัวเองขึ้นมาอย่างมั่นใจ

            ทบทวนดูดีๆ แม้จะเป็นเวลาอันสั้น แต่ผมก็รักเขาเข้าไปแล้ว ผมจะไม่ถือว่ามันเป็นเรื่องน่าแปลกใจนะ เพราะยังไง เวลาอันสั้นนี้เราก็ได้ใช้ร่วมกันมามาก และความรักของผมก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกด้วย

            หลังจากผมรู้ใจตัวเอง ถึงจะอายแต่ก็พยายามรุกจีบไปบ้างตามสไตล์ของผม ผมไม่เคยจีบผู้ชายมาก่อน ไม่สิ รวมถึงทุกคนด้วย ผมไม่เคยจีบใครมาก่อน ดังนั้นยากกว่าการนั่งหาบักในงานของผมก็คือการจีบเขา

            เขาทำเหมือนทุกคนสำคัญกับเขาหมดจนผมเคยแอบถอดใจ แต่สุดท้ายเราก็ได้เป็นแฟนกันในวันนี้

            ผมถือว่าช่วงนี้เป็นช่วงเวลาดีที่สุดในชีวิตเลยล่ะ เหมือนได้ที่พึ่ง ที่พักใจ ได้เป็นที่รัก รวมถึงความอบอุ่น

            มันเหมือนได้สิ่งที่ขาดทั้งหมดกลับมา

            เซบาสเตียน มานอนเถอะ

            เสียงอู้อี้ดังขึ้นมา ผมที่ใช้เวลานั่งคิดเรื่องเขาและกำลังจะลุกไปเปิดคอมทำงานก็ต้องชะงัก นี่ไม่ใช่แค่ว่าผมไม่หลับหรอ แต่เป็นเขาด้วย พอผมเดินมาหยุดหน้าเตียงคนตัวเล็กก็กอดเอวผมแน่นไม่ให้ไปไหน น่ารักจังเลยนะ

            ครับผม

            ผมก้าวขึ้นเตียงไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ลูบผมหรือทำอะไรนอกจากกอดเขาอยู่เงียบๆ ความรู้สึกของเขาถ่ายทอดออกมาจนเป็นความเชื่อใจ สุดท้ายเราสองคนก็กำลังจะหลับสนิท

            ผมหวังว่าพอวันรุ่งขึ้นแล้วเขาจะดีขึ้นมาบ้างละนะ และมีสิ่งบางอย่างที่ผมอยากจะย้ำและย้ำให้เขาฟังทุกวัน หรือทุกครั้งที่เขาคิดว่าตัวเองไม่มีใคร

            ผมรักคุณนะ อย่าลืมนะว่าคุณยังมีผม

*****

คอมเมนต์หาย ฮื่อ หายเหลือ 0 ;---;

สองตอนแล้วนะคะ ขอเมนต์หน่อย ซักเมนต์ก็ได้ ทำไมมันเหลือ 0 โธ่...

ไม่เอาไม่มาม่า ง่วงแล้ว ฝันดีค่ะ

ถุงคาเฟอิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น

  1. #177 Mr.Destiny (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 13:33
    ท...ทำไมรู้สึกสงสารชาวไร่จัง 
    #177
    0
  2. #176 Lady Fox (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 09:25
    ที่หายเพราะมันมาม่าอะ!!!!ไม่รู้จะพิมไรเลย!!!!นั่งมาม่าอยู่หน้าโทรศัพแล้วคนอื่นมอง......ปล.เซบบี้อบอุ่นนนน
    #176
    0
  3. #175 Zethius (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 08:06
    ชาวสวนเป็นตาลุง 555
    #175
    0
  4. #174 Anonimo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 06:47
    ถ้าไม่มีผมคุณจะหัวล้าน
    #174
    0
  5. #173 djangloei (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 00:05
    สนุกมากจร้าาาา ชอบผักม่วงอ่ะ งื้อ~~ ตั้ลร้ากกกก ปล.อย่างอลนะไรต์ เราเมนท์อยู่ เราไม่ไปไหน ติดตามตลอดจ้า ????????????
    #173
    1
  6. #172 KAOWMAI (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 00:05
    เซบบี้อบอุ่นมากกกก
    #172
    0