[Fic Stardew Valley : Sebastian x You] ชาวไร่มือใหม่หัวใจงุ๊งงิ๊ง

ตอนที่ 19 : Chapter 18 : ผมว่า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 ส.ค. 59

Chapter 18 : ผมว่า... 

            โดนขนาดนี้ยังไม่เหนื่อยอีกหรอ

            เหนื่อยสิ แต่ถ้าไม่พยายามในอะไรซักอย่างมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นนะ

            งั้นสินะ...  ฉันจะลองดูอีกรอบละกัน

            ดีมาก ถ้าเอาแต่บ่นชาตินี้ก็โดนยำแบบนี้แหละ

            มือหนาลูบผมของผมและโครงหัวไปมา ผมสีเข้มที่เพิ่งถูกหวีกลายเป็นว่าเป๋ไปอีกข้าง ผมหยิกเอวหนาไปทีหนึ่ง แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สะเทือนสินะ

            นายโดนหนักกว่าฉันแล้วดันมาปลอบฉันแบบนี้นี่นะ

            ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่ แถมนายยังเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันด้วยนี่

            ถ้านายหัดทำหน้าทำตาให้มันดี ใครก็อยากทำความรู้จักกับนายแล้ว ให้เกียรติหุ่นนายกับหุ่นฉันด้วย

            พูดแล้วรู้สึกหดหู่ มือบางลูบไปตามมัดกล้ามใต้เสื้อยืดสีเทาอ่อนที่ใกล้จะขาดอยู่รอมร่อ เจ้าของมัดกล้ามถึงกับขนลุกชันแล้วถอยห่างออกมาสองสามก้าว

            เล่นอะไรเนี่ย

            อิจฉาเฉยๆ ถ้าฉันออกกำลังกายบ้างฉันจะหุ่นแบบนี้ไหมนะ

            ตัวเล็กเท่าเมี่ยง หุ่นแค่นี้ก็พอแล้ว

            เอ่อ... ก็รู้ว่าเตี้ยไม่ต้องย้ำก็ได- อุ่ก

            วงแขนหนารวบร่างของผมก่อนจะลากลงเตียงที่มีขนาดพอดีกับตัวผมและเขาเท่านั้น ชนิดที่ว่าเอาอะไรมาวางเพิ่มไม่ได้แล้ว แต่มันช่วยไม่ได้ล่ะนะ ห้องมันเล็ก ใส่ได้แค่นี้แหละ

            อย่ากระโดดลงเตียงมาแบบนี้สิ

            เดี๋ยวนอนก็หายจุกเอง แปรงฟันเสร็จแล้วก็นอน ไม่ใช่บ่นมาก

            ไม่เอาน่า

            เขาใช้มือหนาปิดปากผมและยิ้มหวานให้ทีหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนตัวเองไปปิดโคมไฟตรงหัวเตียง ร่างหนานอนกอดผมไว้อย่างนั้น ผมแอบมองเขาจนกระทั่งหมอนั่นหายใจสม่ำเสมอก่อนจะงุดหน้านอนตรงอ้อมแขนเขาแบบนั้น

 

            เมี๊ยว!

            หืม?”

            เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยววว

            เสียงลูกรักของผมดังขึ้นมาทำให้ผมที่กำลังเหม่ออยู่หันไปมองแมวตัวน้อยที่กำลังร้องครางไม่หยุด เจ้าตัวเลียหางตัวเองป้อยๆ เหมือนกำลังรักษาแผล หันไปดูหน้าลูกรักก็มีน้ำตาคลอเบ้า ที่ผมเผลอไปทำอะไรเนี่ย

            นายไปเหยียบหางมันเข้าน่ะสิ

            เสียงจากคนที่แสนจะคุ้นเคยดังขึ้นมา แต่ไม่ต้องแปลกใจหรอกนะ ความจริงที่หมอนั่นมาที่นี่เห็นว่าจะไปค้างที่มินิมาร์ทของโจจ้า เพราะว่าที่นี่เองก็ไม่ได้มีโรงแรม รีสอร์ต หรือสถานที่พักแรมสำหรับนักท่องเที่ยวอยู่เลย แต่ก็ไม่แปลกนักหรอก ที่นี่ไม่ใช่เมืองที่ต้อนรับนักท่องเที่ยว ส่วนใหญ่ในนี้ก็คนกันเองทั้งนั้น จะต้อนรับทั้งทีก็จะเป็นเทศกาลซะมากกว่า อย่างช่วงฤดูใบไม้ร่วง ก็จะมีจัดเป็นงานใหญ่ทีเดียว

            ทำไมไม่มานอนบนเตียง ฮึ

            เบียด

            เมื่อก่อนยังนอนได้ นอนบนพื้นไม่เมื่อยหรือไง

            อายุจะสามสิบแล้วนะ ไม่มางี่เง่าเรื่องพวกนี้หรอก

            จะสามสิบของผมหมายถึงจะสามสิบจริงๆ อีกสองเดือนก็จะถึงวันเกิดผมที่อายุสามสิบแล้ว ดังนั้น จะนั้นเป็นจะจริงๆ นะ

            พูดแบบนี้นึกว่าตัวเองอายุยี่สิบห้าหรือไง

            ก็หน้าเด็กนี่

            เอาเถอะ

            เขาไม่เถียงกับผมต่อและไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อใส่สูทเข้าไปดูงานภายในร้านมินิมาร์ทตามคำสั่งที่ได้รับมาจากพวกผู้บริหาร

            เป็นผู้จัดการทั้งทีดันมาดูแลส่วนชนบทนี่น้า แต่นั่นแหละ พวกนี้มันต้องไต่ระดับกันขึ้นไป โดยไม่สนใจวิธีการอยู่แล้ว

            บริษัททุนนิยมแบบนี้ ผมคงไม่ไหวหรอก ไปแย่งตำแหน่งกับใครเขาไม่ได้ สุดท้ายก็ถูกทิ้งไว้คนเดียว

            โดดเดี่ยว ถูกเขาจิกใช้บ้าง ก็คนมันไม่มีตำแหน่ง มีหน้าที่เป็นเครื่องจักรผลิตเงินให้บริษัทก็เท่านั้น

            แต่ใช่ว่าจะไม่ดีนะ ถึงงานจะหนักแต่สวัสดิการก็หนักตามมา แต่ผมไม่ใช่สายนั้น ผมสายชิล คงไม่ไหวกับงานแบบนั้นแล้วล่ะ

            แถมการถูกทิ้งไม่ใช่เรื่องตลกเลย

            แต่เครียดอยู่แบบนี้ก็คงไม่ช่วยอะไร

            เฮ้ย

            ผมที่กำลังเดินออกข้างนอกหวังจะไปรีดนมวัวมาเก็บไว้ก่อนนำไปขายต้องชะงักค้าง ข้างนอกพืชผักและผลไม้ผมถูกรดน้ำจนหมด แถมไข่ไก่กับนมวัวก็ไปอยู่ที่ตะกร้าขายเรียบร้อยแล้ว ด้วยความตกใจผมจึงหันซ้ายหันขวา พอโฟกัสดีๆ เห็นสิ่งมีชีวิตผมสีม่วงยืนยิ้มอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก

            ถึงจะดูไม่เต็มใจยิ้ม เหมือนยิ้มแบบขอไปที แต่ช่างมันเถอะ ผมไม่ถือ ผมตกใจกับพวกนี้ซะมากกว่า

            หมอนั่นทำเองหมดเลยหรอ ตอนไหนกัน นี่เพิ่งแปดโมง ทั้งหมดนี้ถ้าผมทำจริงๆ มันล่อไปครึ่งวันเลยนะ

            เซบบี้ นายทำหรอ!

            ก็ผมน่ะสิ จะให้ใครทำล่ะ

            ทั้งที่เมื่อวานล้มหน้าแหกไปยังจะทำอีกหรือไง

            เซบาสเตียนยิ้มให้ผมอีกครั้ง คงจะง้อเรื่องเมื่อวานสินะ แต่หลังจากทำเขาเจ็บไปผมว่าผมน่าจะเป็นฝ่ายขอโทษมากกว่าซะอีก

            เอ่อ... ที่เจ็บนั่นไม่ใช่เพราะมีดผมเผลอไปแทงอะไรหรอกนะ แต่หมอนั่นเดินออกจากบ้าน ไม่สิ จะเรียกว่าวิ่งคงดีกว่านะ วิ่งออกจากบ้านผมไป วิ่งไปไม่พอดันไม่ดู ล้มหน้าทิ่มอยู่ที่บ้านลำบากผมต้องพาไปหาหมอ ยังดีที่เซบาสเตียนเป็นฝ่ายออกเงินค่ารักษาเอง

            ทำเอง เจ็บเอง สมน้ำหน้า

            นี่มา...

            ผมชะงักไปพักหนึ่งก่อนจะเป็นฝ่ายเดินไปหาเขาเอง การจะให้คนเจ็บเป็นฝ่ายเดินมาหามันคงจะไม่ดีสินะ ลำบากช่วยงานขนาดนี้ยังต้องเดินมาหาผมอีก

            เหนื่อยแย่เลย

            ก็เหนื่อยน่ะสิ

            โอเค เซบาสเตียนก็ยังคงเป็นเซบาสเตียน ไม่มีคำว่ารักษาน้ำใจ

            อ่ะนี่ เช็ดหน้าหน่อยไป

            ผ้าเช็ดหน้าผืนสีทึมที่ผมใช้อยู่ทุกวันถูกยื่นให้เขา เซบาสเตียนมองมันเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างและโพล่งออกมา

            เช็ดให้หน่อยสิ ผมมือเลอะ คุณก็เห็น

            หืม?”

            เช็ดหน้าให้ผมหน่อยสิครับ

            สายตาเจ้าเล่ห์นั่นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นออดอ้อน นี่มันไม่ใช่เซบาสเตียน ไม่ เป็นไปไม่ได้!

            ผมเข้าใจนะว่าเขาชักจะเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองขึ้นทุกวัน แต่ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ จากปกติที่มักจะมองผมด้วยสายตาเย็นชา ก็เริ่มปกติมาบ้าง ไม่คิดว่าจะมีอารมณ์อื่นด้วย

            เดี๋ยวสิ ความจริงหมอนั่นก็เริ่มเป็นแบบนี้นานแล้ว ถึงจะไม่ชัดเจนแต่มันก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

            ไม่เอาน่า ล้อผมเล่นหรือไง

            แค่เช็ดหน้าเอง... นะครับ

            สายตาหมาน้อยนี่มัน

            เวลาเจออะไรที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะเจอมันคงจะรู้สึกช็อกน่าดู แต่ช็อกแล้วเขินไปด้วยมันก็ทำหน้าไม่ถูกเหมือนกัน ผมเสหันหน้าไปทางอื่น และเช็ดหน้าเขาส่งๆ ไปอย่างนั้นแหละ ผ้าผืนเล็กถูกลูบบนใบหน้านั่นอย่างแรงจนเป็นรอยปื้นแดง แต่ดูเจ้าตัวจะไม่ถือเท่าไหร่

            เอ่อ...

            เอาเถอะครับ ผมไม่ถือ

            ผมหันไปมองหน้าแดงปื้นนั่นแล้วก็สงสารเหมือนกัน แต่ที่น่าสงสารกว่าก็แปลที่หกล้มเมื่อวานจนต้องติดผ้าก๊อซไว้ ทั้งแก้ม และบางส่วนของหน้าผาก

            มือบางลูบไปตามแผลนั้น แววตาเศร้าถูกสื่อออกมาจากนัยน์ตาหวานคู่นั้น ถึงจะตั้งใจทำแบบนั้นแต่ก็ไม่เจตนาให้หกล้ม พอเห็นเขาได้แผลแล้วมันก็รู้สึกแย่

            ผมไม่เจ็บซักหน่อย

            เจ้าตัวเลื่อนหน้ารับสัมผัสผมเหมือนหมาน้อยที่กำลังรู้สึกดีหลังจากเจ้านายของมันเล่นกับมัน ก่อนที่มือหนาจะจับตรงที่มือบาง สายตาแน่วแน่จากนัยน์ตาสีเข้มถูกส่งมาถึงผม

            นาย...

            ต่อไปนี้สัญญากับผมอย่างหนึ่งได้ไหมครับ

            เจ้าตัวดูเหมือนจะเบี่ยงประเด็น ผมที่ตกใจอยู่ก็ไม่ทันจะได้พูดอะไรมาก ได้แต่นิ่งฟังเขาพูดต่อไป

            ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ต้องเชื่อใจกันนะครับ

            หืม?”

            สัญญาสิครับ

            หมายความว่ายังไง

            สัญญากับผมก่อนนะ

            อะ...อืม

            ดีมากครับ

            เจ้าตัวยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ผมแทบไม่เคยเห็นจากเขาถูกปรากฏออกมา บรรยากาศของความอบอุ่นและความรู้สึกบางอย่างเริ่มกระจายออกมา เซบาสเตียนปล่อยมือผมข้างที่จับแก้มไว้ และเข้ามาโอบเอวโดยที่ผมไม่ทันจะตั้งตัวด้วยซ้ำ

            เอ๊ะ!

            ชายหนุ่มร่างสูงฉกจูบมาที่ริมฝีปากหวานของผมที่ตอนนั้นกำลังอ้าปากหวอ ผมที่ตอนนี้เองก็กำลังงงกลับถูกเขาชักจูงไปเสียแล้ว ลิ้นร้อนแทรกผ่านมา ลิ้นเล็กที่ไม่ตอบสนองอะไรเริ่มมีปฏิกิริยาไปตามสัญชาตญาณบ้าง ผมที่เหมือนจะเริ่มยืนไม่ได้อีกต่อไปกลับถูกประคองด้วยอ้อมกอดของคนตัวสูง สุดท้าย หลังจากที่ผมเริ่มตั้งตัวได้ ผมโอบไปที่ลำคอของอีกฝ่ายบ้างและจูบตอบกลับไป จนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานกว่าเราจะผละออกจากกัน

            ผมว่า... เรามาคบกันดูไหมครับ

**********

เคยเห็นคนแต่งเองตายเองมั้ยคะ เฮือก ตายจริงตายจัง แต่งมาครึ่งเรื่องพวกนางพึ่งคบกัน

คือถ้านางไม่เห็นคู่แข่งนางจะทำแบบนี้มั้ยคะ แค่กๆ พวกชอบทำคะแนนตอนจะเดดไลน์ก็งี้ แค่กๆ

บางคนอาจจะสงสัยนะคะ ทำไมอินโทรพ่อหนูที่มาใหม่เยอะจัง เราว่าจะแต่งภาคพิเศษนางกับแซม ถถถถ

สัมมีหรือภรรยาแซมในอนาคตต้องมีประวัติที่กระจ่างค่ะ แค่กๆ ถถถ

นี่เพิ่งโดนกระดาษบาดนิ้วก็ยังมานั่งแต่ง คือเวลาขยัน ต่อให้สภาพเน่าแค่ไหนก็ต้องรีบปั่นค่ะไม่งั้นขี้เกียจ

แถมช่วงนี้ยิ่งขี้เกียจตัวเป็นขน จะทำอะไรก็ต้องรีบทำ พรุ่งนี้จะสอบเก็บคะแนนแล้ว และคะแนนสอบกลางภาคเพิ่งออกมา

เกรดเน่า หนังสือก็ไม่อ่าน โธ่... วิถีของชะนีน้อย

เอาเถอะค่ะบ่นมามากแล้ว ยังไงก็ฝันดีค่า

ถุงคาเฟอิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น

  1. #190 furi02 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 23:05
    คบเลย!!! ขนาดนี้แล้ว!!! ซื้อดอกไม้ให้ด้วย!!!
    #190
    0
  2. #168 ยัยบ้าyaoi! (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:28
    เย้~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!>[]
    รอมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็อัพTwT
    #168
    0
  3. #167 ยัยบ้าyaoi! (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:28
    เย้~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!>[]
    รอมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็อัพTwT
    #167
    0
  4. #166 พลอยไพลิน ชำนาญเวช (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 00:33
    นี่แหละชีวิตค่ะไรต์ ไม่ต้องห่วงเกรดเรานี่ยิ่งกว่าเน่า//ยังไม่นอน
    #166
    0