[Fic Stardew Valley : Sebastian x You] ชาวไร่มือใหม่หัวใจงุ๊งงิ๊ง

ตอนที่ 12 : Chapter 11 : ผักม่วงจอมซน #ความเซบาสเตียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    25 พ.ค. 59

Chapter 11 : ผักม่วงจอมซน #ความเซบาสเตียน 

            นี่ก็เป็นวันที่สองแล้วสินะที่ผมไม่ได้ไปหาเขาเลยตั้งแต่ตอนนั้น

            ผมไล่ทวนความคิดถึงเช้าของเมื่อวานที่ผมลุกออกจากเตียงนุ่มให้เบามือที่สุด เสียงที่ยุบลงเพียงเล็กน้อยทำให้ไม่กระทบกระเทือนถึงคนที่นอนอยู่ ร่างบางที่เดินออกมาแล้วไม่ทันที่จะได้หาผ้าพันคอก่อนก็กลับบ้านมาเสียแล้ว แต่เอาน่า ยังไงหมอให้มาแล้วผมว่าเขาคงไม่เอาคืนหรอกมั้ง

            เนอะ

            ผมพยายามตู่เรื่องเอาให้เข้าข้างตัวเองเพ่อให้อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ร่างเล็กแบกหญ้าแห้งเดินเข้าไปในเล้าไก่ที่อากาศอบอุ่นกว่าข้างนอกเพราะมีฮีทเตอร์เปิดไว้ ไก่ตัวสีน้ำตาลและสีขาวต่างกรูเข้ามาตามปกติของมัน

            ยาย่า ธัญญ่า ข้าวฟาง ฟางข้าว ข้าวเปลือก มากินข้าวมาเร็วลูกป๋า

            ผมเรียกเหล่าสัพสัตว์ไก่ตัวเล็กตัวน้อยมา ไก่เหล่านี้ความจริงผมตั้งชื่อพวกมันมาจากอาหารที่ผมคิดว่าพวกมันน่าจะกินได้นะ ไก่ตัวน้อยจิกพื้นไม้ดังกุกกักจนผมต้องวางหญ้าแห้งที่พาดบ่าลงกับรางไม้ที่ไว้สำหรับให้อาหาร และปล่อยให้พวกมันกรูเข้าไปกินเพื่อที่ผมจะได้ไปเก็บพวกไข่ไก่นำมาแปรรูป

            ไปกินไปไอ้หนู ป๋าจะเก็บไข่

            ไอ้หนูของป๋าเหมือนรู้เรื่องวิ่งกรูเข้าไปกินหญ้าแห้งนั่นอย่างสบายใจ ทิ้งให้ร่างบางเปล่าเปลี่ยวเก็บไข่ไก่อยู่ตามลำพัง ตะกร้าไม้ภายในมือถูกบรรจุไปด้วยไข่ขาวและไข่น้ำตาล ผมนำไข่พวกนี้ไปแปรรูปเสร็จแล้วก็ปิดเล้าออกมา

            ชีวิตช่วงนี้ผมแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย ผมไม่อยากเสี่ยงลงเหมืองไปแล้วด้วย ลงครั้งที่แล้วก็เสียตัว เอ้ย เสียผ้าพันคอไปแล้ว ไหนจะร่างกายของผมที่ยังไม่ฟื้นมาดีนัก ผมคงทำได้แค่ตกปลาไปวันๆ โดยที่ไม่ทำอะไรไปมากกว่านั้น

            ร่างเล็กเดินไปที่กล่องเก็บของนอกบ้านแล้วเก็บสัมภาระทุกอย่างออกหมดเหลือไว้เพียงเบ็ดตกปลาพร้อมคันเบ็ดไปด้วย กระเป๋าสบายอันใหม่ที่ผมเพิ่งซ้อมามันช่วยให้ผมถือของได้เยอะมากขึ้นจนผมแทบไม่เสียดายเงินหมื่นเหรียญที่เสียไปแม้แต่น้อย

            พอถึงหน้าเมือง ผมพยายามหลบคลินิกให้ได้มากที่สุด โดยการหลบไปแถบบอร์ดและตีเนียนไป ตอนเช้าหมอคงไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอกบ่อยนัก ดังนั้นช่วงนี้ผมคงปลอดภัย

            แต่เดี๋ยวนะ

            นัยน์ตาหวานลากไปตามตัวอักษรของใบประกาศบนบอร์ดพร้อมกับปฏิทินประจำเมืองที่มีปากกาสีแดงคอยกากบาทวันที่ผ่านไปแล้ว แต่ไม่จริงน่า

            วันนี้วันเกิดเซบาสเตียน? ผมยังไม่ได้มีของขวัญอะไรให้เขาเลยนะ

            แถมในใบประกาศนั่นยังมีคำขอร้องของเซบาสเตียนอีกด้วย

            อะแฮ่ม ขอโทษนะครับ คือช่วงนี้ผมออกจากบ้านไม่ได้เพราะไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แต่ผมอยากได้ซาชิมิมากเลย ความจริงผมอยากกินมาตั้งนานแล้วแต่ไม่ได้มีโอกาสได้กินซักที ถ้าใครทำแล้วอย่าลืมมาแบ่งกันนะครับ

          - นำซาชิมิมาให้เซบาสเตียน

          - ค่าตอบแทน – (คนจะดี ดีที่ใจ ใช่ผลตอบแทนครับ ช่วงนี้ผมไม่มีเงินเท่าไหร่)

          - ทำให้ผมมีความสุข (มากๆ เลยครับ)

          เซบาสเตียน

            พอเห็นใบประกาศนี้แล้วผมบอกได้คำเดียว ตอนนี้รู้สึกหอบหื่น เอ้ยหอบหืด ตื่นเต้น อยากจะไปตกปลามาให้ถึงที่เลย

            แต่ตอนนี้ไม่สบายสินะ ดังนั้นกินปลาทะเลคงไม่เหมาะเท่าไหร่ เอาเป็นปลาน้ำจืดแทนแล้วกันนะ

            ร่างเล็กที่พะรุงพะรังไปด้วยของไม่มากแต่ก็เหมือนจะเกะกะไม่หน่อยก็พยายามพาสังขารตัวเองมาถึงใกล้บ้านมานี ก่อนจะวางข้างของที่ใช้ตกปลาไว้แล้วใส่เบ็ด จากนั้นจึงนั่งอยู่ริมแม่น้ำแล้วก็ทำการเหวี่ยงคันเบ็ดตกปลา

            งืม

            การนั่งรอปลามากินเหยื่อนี่ก็นานเหมือนกันนะ แต่พอได้แล้วก็ได้เยอะเลยละ ผมครางงึมงำอย่างมีความสุข ปลาที่ได้มาก็เยอะพอตัวอยู่ แต่ตอนนี้เหลือเบ็ดอยู่แค่นิดเดียวแล้ว

            งั้นผมว่าผมคงตกตัวต่อไปเป็นตัวสุดท้ายสินะ

            มือเล็กเหวี่ยงเบ็ดออกไปเป็นครั้งสุดท้าย แรงที่เริ่มมีเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ แต่ครั้งนี้ผมนั่งรอเพียงไม่นานก็มีเหยื่อที่มากินเบ็ดแล้ว

            แต่เวรแล้ว ตัวนี้มันจับขึ้นมายากชะมัด

            ผมไม่รู้ว่าปลาในตำนานที่กันเทอร์เคยเล่าให้ฟังสมัยเมื่อสองสามเดือนก่อนพูดขึ้นตอนผมไปบริจาคพวกวัตถุโบราณพูดขึ้นจะมีจริงหรือเปล่า แต่ท่าทางนี่ก็คงจะคล้ายนะ

            ผมว่ามันคงไม่ใช่แค่ท่าทางนะ ผมว่ามันใช่ ตกก็ยาก นัดเดียวไม่จอดด้วย

            ร่างเล็กพยายามเหวี่ยงเบ็ดจนเหนื่อยตัวแทบขาดแต่ถ้ายังไม่ได้ตัวนี้ผมต้องรู้สึกย่ำแย่ไปตลอดทั้งวันแน่นอน ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ผมทำไม่ได้ ขนาดจีบเซบบี้จนติดแล้วยังทำได้เลย

            เอ้ย ผิดประเด็น

            เหวย เฮ้ย ได้แล้ว สุดยอด ได้แล้ว

            น้ำตาแทบจะไหลเป็นสายเลือดหลังจากที่ผมลองตกมันเป็นสิบรอบแล้วได้ตัวการที่ทำให้ผมต้องเหนื่อยตัวแทบขาดมาแล้ว แม้ว่าตอนนี้มันยังดิ้นขลุกอยู่ทำให้ผมจับมันยากแต่ก็พยายามยัดมันเข้ามาในกระเป๋าตัวเองให้ได้ แล้วเดินกลับบ้านจากทางบ้านมานีทันที ผมว่าถ้าผมอ้อมไปไกลอีก

            ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยตัวแทบจะขาด ผมอยากนอนจังเลย ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันเกิดของเซบาสเตียนก็ดีสิ

            ร่างเล็กในชุดเอี๊ยมยีนก็เดินเข้าครัวไปปรุงซาชิมิตามปกติ สูตรซาชิมินี้ผมได้มาจากลุงลีนัสที่เป็นคนเร่ร่อนอยู่ใกล้บ้านเซบาสเตียน เขาบอกว่าก่อนที่เขามาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ทำเป็นหรอก แต่หลังจากมาอยู่ที่นี่ก็ต้องทำอะไรให้เป็น อย่างแรกเลยคือการทำอาหาร จับปลาแถวนั้นมาทำซาชิมิด้วยอุปกรณ์ไม่กี่อย่าง แล้ววันนึ่งที่ผมกำลังไปทำฟาร์มก็เห็นเขาส่งจดหมายใส่สูตรมาให้ผมเรียบร้อยเลย โชคดีด้วยที่มันใช้ปลาแค่ตัวเดียวก็สามารถทำได้แล้ว แถมยังให้ทริคเล็กทริคน้อยมาให้ผมด้วย ผมจะได้เป็นพ่อศรีเรือนที่ดีของเซบาสเตียน

            คิดแล้วเขิน เดี๋ยวเผลอทำมีดบาดนิ้วอีก ผมว่าผมอย่าเพิ่งคิดอะไรดีกว่า

            มือเล็กจับมีดและเนื้อปลาอย่างเชี่ยวชาญ มีดคมแล่เนื้อปลาที่ขาวนวลจนบางเฉียบ เนื้อปลาสีขาวอยู่น่ากินถูกจัดใส่กล่องอย่างเรียบร้อย ผมหันไปล้างมือและหาผ้ามามัดให้เหมือนปิ่นโตเล็กๆ น่ารักกำลังดีเหมาะกับเป้นของขวัญวันเกิด ถึงไม่ได้หรูมาก แต่ก็ทำด้วยใจเลยนะ

            ผมละทิ้งทุกอย่างลงในบ้านแล้วพาตัวเองที่หายเหนื่อยขึ้นมาเล็กน้อยไปที่บ้านของเซบาสเตียนทันที บ้านหลังเดียวที่อยู่ใกล้กับทะเลสาบ

            คนตัวเล็กแอบบิดตัวเขินอายจนโรบิ้นที่อยู่ด้านในต้องเปิดประตูมาเรียกเข้าไป คงเพราะประตูมันมีกระจกกั้นอยู่ทำให้เธอเห็นผมละนะ

            ไปบิดๆ ถูๆ อะไรหน้าประตูละ เข้ามาสิ มาให้ของขวัญวันเกิดเซบาสเตียนหรอ

            ใช่ครับ

            อื้ม ดีเลยนะ เมื่อกี้แอบบี้ก็เพิ่งมาเหมือนกัน ไม่รู้ออกไปหรือยัง

            โรบิ้นครับ อย่าทำอารมณ์มโนผมเสียสิ

            อยากจะตอบแบบนี้แต่ผมได้แต่ทำหน้าแหยใส่ ผมรู้ว่าโรบิ้นเองก็ไม่ได้รู้สึกชอบหรือไม่ชอบผมมากนัก เพียงแต่เธอชอบอบิเกลมากกว่าเท่านั้นเอง ผู้หญิงผมม่วงที่ตอนนี้ผมกับเธอก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่

            แต่เหมือนเรื่องของเธอกับเซบาสเตียนก็มีลับลมคมในที่ผมไม่รู้เหมือนกัน

            เอาละ มันไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องสนใจมากนี่นา ผมพาตัวเองมายังหน้าห้องเซบาสเตียนแล้วกลั้นใจเปิดประตูไป มันรู้สึกตื่นเต้นไปหมดจนมือไม้สั่นเลยละ

            เล่นทิ้งเขาไว้แบบนั้นแล้วออกมานี่นา

            อ้าว ชาวไร่นี่คะ สวัสดีค่ะ

            อืม คนที่ทักคนแรกไม่ใช่เจ้าของห้องแฮะ

            อบิเกลเองหรอครับ สวัสดีครับ นี่มาให้ของขวัญวันเกิดกับเซบบี้หรอครับ

            ฉันก็มาช่วยดูแลเขานิดหน่อยน่ะค่ะ เซบบี้ไม่สบายเท่าไหร่

            อ๋อ หรอครับ

            ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนคนอื่นเลย พอมองไปที่เซบาสเตียน รายนั้นดูหน้าซีดเหมือนคนใกล้ตายนอนเป็นศพอยู่บนเตียง นัยน์ตาคมหันมามองที่ผมดูมีความสุขเล็กน้อยแต่เหมือนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี

            งั้นผมพูดเองละกัน

            เซบบี้ สุขสันต์วันเกิดนะ เดี๋ยวผมบางของขวัญไว้ตรงนี้แล้วออกไปละกัน

            นี่ไม่ได้งอน แค่อยากให้ง้อ

            นี่คุณ อยู่ต่อหน่อยสิ อย่างน้อยก็อยู่เป็นเพื่อนกันก็ได้

            ท่าทางจะพยายามเค้นคำพูดออกมา จะสงสารก็สงสารนะ นี่คงเป็นวันเกิดที่แย่ที่สุดของเขาแน่เลย ต้องป่วยหนักทั้งที่เป็นวันเกิดแท้ๆ

            ก็ได้ อบิเกล เล่นเกมกับผมหน่อยไหม ยังไงก็คงเบื่อกับการดูแลเขาสินะ

            เซบาสเตียนเม้มปากเหมือนรู้ว่าผมแอบแซะเขา แต่ช่างสิ อบิเกลที่เหมือนจะรู้ความหมายก็ทำหน้าพะอืดพะอมเหมือนอึดอัด ก่อนจะมาเล่นเกมกับผม เริ่มจากเกมกระดานไปจนถึงเกมคอมพิวเตอร์ ทิ้งให้คนป่วยนอนแหง็กไป พอรู้ตัวอีกทีก็เย็นเสียแล้ว

            เสียดายนะคะ ต้องรีบกลับ เดี๋ยวพ่อจะเป็นห่วงที่กลับเย็น

            เป็นข้ออ้างไปเล่นอะไรพิเรนหรือไง

            เซบบี้ หยุด

            เซบาสเตียนที่ดูคันปากเพราะไม่ได้คุยอะไรกับใครทั้งบ่ายก็โพล่งออกมาโดยไม่มีใครรู้ตัว ส่วนอบิเกลที่เหมือนจะเขินอาบที่ถูกประจานออกมาทางอ้อมแบบนี้ก็ก้มหน้างุดแล้วเดินออกไป แล้วไอ้คนที่แกล้งก็ขำขึ้นมา

            ขำอะไร ไปแกล้งผู้หญิงไม่ใช่หรือไง

            ผู้หญิงกับผู้ชายมันก็เหมือนกันนั่นแหละ ยิ่งคนแบบแอบบี้นี่ ยิ่งแล้วใหญ่ เล่นซนเหมือนผู้ชายเลย

            อืมหรอ

            พยายามไม่ใส่ใจนะ ผมเป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่คิดลึก เอ่อ... ไม่ใช่หรอกเนอะ ร่างเล็กเสหันไปหยิบซาชิมิที่ตั้งทิ้งไว้ตั้งแต่บ่ายให้คนป่วยที่นอนซมเป็นผัก

            สุขสันต์วันเกิด เห็นบอกว่าอยากกินไม่ใช่หรือไง

            เอ๋?”

            ไปฝึกทำมาตั้งนาน กินให้ได้ละกัน

            จะพยายาม

            นี่

            แอบหงุดหงิดเหมือนกัน ตั้งใจทำแต่ก็พูดกลับมาแค่นี้นี่นะ ปิ่นโตที่ถูกผูกไว้อย่างทีแทบปลิวลอยเข้าที่หน้าอกของผักที่เริ่มนั่งแล้ว ผักหัวม่วงที่เหมือนจะไข้ลดก็พยายามลากสังขารไปหยิบปิ่นโตมาวางไว้ที่ตัก แล้วก็พยายามจับผมให้นั่งลงข้างๆ แต่เซบาสเตียนก็ยังคงเป็นเซบาสเตียน แรงของคนที่ทำงานในไร่กับคนที่ทำงานหน้าคอมมันเทียบกันไม่ได้หรอก แต่วันเกิดเขาทั้งที ยอมนั่งด้วยก็ได้

            ยังไงก็ทำให้กินแล้ว มากินด้วยกันก็ได้

            พอผมนั่งปุ๊บเจ้าตัวก็ซบหน้าลงมาไหล่ผม แต่ก็น่าจะเมื่อยคออยู่นะเพราะผมเองก็ตัวเล็กกว่าเขาซะอีก แต่คนตัวโตดูจะไม่สนใจแถมยังเช็ดหน้าลงกับเสื้อผมอีก

            อาบน้ำรึยังเนี่ย

            ยังเลย

            เหม็นตายเลย เดี๋ยวเช็ดตัวให้ไหม

            ไม่เอา มันหนาว ไม่ต้องอาบก็ไม่เห็นเป็นไร คุณก็ตัวเหม็นเหงื่อเหมือนกันนั่นแหละ

            หอมจะตาย

            เฮ้ย

            ด้วยความรักและดูเอ็น ผมเลยจับหน้าเขาซุกลงที่รักแร้แล้วหนีบไว้ เซบาสเตียนที่รั้นออกมาจนผมยุ่งไปหมดทั้งหัวแถมยังหน้าซีดกว่าเก่าทำให้ผมแทบลงไปขำกับพื้น แต่ต้องพยายามนิ่งไว้ก่อน เดี๋ยวผมจะซวยแทน

            งั้นเลิกเล่นก็ได้ มากินกัน

            โอเค

            ทันใดนั้นโลกของผมก็แทบหมุนคว้างไป จากระยะสายตาที่มองไปยังพื้นห้องกับกำแพงได้ตอนนี้กลายเป็นว่ามีเพียงเพดานกับใบหน้าที่คุ้นเคย ถึงจะป่วยแต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีแรงเลยนี่นา ผมลืมไปได้ยังไง

            เล่นอะไร

            ก็ไหนบอกจะให้กินกันไง นี่ไงจะเริ่มกินแล้ว

            เดี๋ยวสิ ไม่เอาไม่เล่น

            ถึงห้ามเจ้าตัวก็เหมือนจะไม่ฟัง ทั้งซุกทั้งไซร้ แต่เหมือนจะจั๊กจี้มากกว่ารู้สึกหวาบหวามไปตาม คงเพราะเจ้าตัวคงหวังแค่หยอกล้อแล้วไม่ทำอะไรมากกว่านั้นแน่นอน เล่นป่วยแบบนี้เขาคงไม่อยากฝืนตัวเองนักหรอก เนอะ

            ซนอีกแล้ว เฮ้อ

            ถือว่าลงโทษที่ทำให้ติดไข้แล้วหายไปยังไงละ

            นี่เป็นผมเองหรอที่ทำให้เขาติดไข้ แต่มันก็ความจริงนะ เพราะตอนนั้นผมยังไม่หายไข้ดีแถมยังนอนด้วยกันยันเช้า ถ้าไม่ติดไข้สิน่าแปลกมากกว่า

            แล้วผิดหรือไง

            ยิ่งกว่าผิดอีก

            แล้วจะให้ทำไงเล่า

            อย่างแรกป้อนซาชิมิให้ก่อน

            ยังมีอย่างอื่นอีกหรือไง

            หยุดพูดแล้วป้อนเถอะน่า

            ไม่อยากจะเถียงอะไรไปมากกว่านี้  เปิดกล่องป้อนเนื้อปลาให้เจ้าตัวแบบลวกๆ จนคนกินแทบจะกลืนไม่ทันต้องส่ายหน้ามาให้บ้างเหมือนจะบอกว่าให้หยุด แต่ไม่หรอก ผมไม่หยุดอยู่แล้ว ดูท่าทางอยากแกล้งนักก็โดนกลับไปบ้าง

            ตักไปตักมาก็เหลือชิ้นสุดท้ายแล้ว เห็นเนื้อขาวน่ากินของปลาตรงหน้าก็อยากจะกินแทน แต่ก็อุตส่าห์ทำมาเป็นของขวัญวันเกิดแล้ว จะให้กินเองมันก็คงไม่ดีสินะ

            เอ้า ชิ้นสุดท้าย เอาไปกินสิ

            พอผมป้อนไป ผักหัวม่วงก็เอาแต่คาบไว้อย่างนั้น อยากจะเอ่ยปากถามแต่ก็ดูเหมือนเจ้าตัวจะจ้องผมตาแป๋ว ดูใสซื่อ แต่มันต้องมีอะไรแน่นอน           

            นี่ จะคาบไว้ทำไม... เฮ้ย!

            ไม่ทันจะถามอะไรเขาก็เอาเนื้อปลานั่นยัดใส่ปากของผมด้วยปากของเขา นี่นึกว่าปลาเป็นขนมหรือไงถึงจะได้ยัดกันง่ายๆ น่ะ

            เฮ้ย นี่เล่นอะไรน่ะ

            ก็เห็นว่าอยากกินเลยให้กินไง

            นั่นมันปลานะ เหม็นคาวจะตาย

            งั้นไปบ้วนปากกัน

            แล้วแต่เลย วันนี้ตามใจคนป่วย

            ผมลากสังขารของผัก เอ้ย คนป่วยที่ดูเหมือนล้าเล็กน้อยไปห้องน้ำแล้วบ้วนปากกัน จากนั้นก็ต้องลากกลับมา แต่ก็ไปหยิบยาแก้ไข้ที่วางไว้ตรงโต๊ะกินข้าวก่อนมากระปุกหนึ่ง มือบางหยิบพาราพร้อมขวดน้ำที่ตั้งอยู่ตรงโต๊ะคอมให้ เซบาสเตียนรับมาแล้วกินยาอย่างไม่เกี่ยง สงสัยคงไข้ขึ้นอีกรอบแล้วสินะ

            นอนไป เดี๋ยวก็หายแล้ว

            นอนด้วยกันไม่ได้หรอ

            เดี๋ยวก็ติดไข้ นี่พึ่งหายนะ

            แต่คุณเป็นคนทำให้ผมต้องนอนแหง็กอยู่แบบนี้นะ

            ไอ้ผักหัวม่วงเอ้ย เดี๋ยวมาหาพรุ่งนี้น่า

            จริงนะ

            จริงสิ

            ผมตบหัวผักดังป้าบ แล้วออกจากห้องทันที ผักหัวม่วงที่นอนอืดอยู่ก็ทำอะไรไม่ได้ด้วยพิษไข้ก็ได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ ช่างสิ วันนี้ผมอุตส่าห์ทำซาชิมิพร้อมกับป้อนเขาด้วยนะ แถมดูแลนิดๆ หน่อยๆ ด้วยละ

            พอออกจากบ้านไปข้างนอกก็มืดแล้ว แถมโรบิ้นก็พึ่งกลับบ้านด้วย ผมได้ทันทายเธอแค่พยักหน้าแล้วรีบกลับบ้าน ร่างเล็กที่สะพายกระเป๋าออกแล้ววางไว้ที่เก้าอี้ก็ไปนั่งเช็คของในกล่องเก็บของตามปกติ

            ทำไมรู้สึกอะไรสีน้ำเงินที่คุ้นตามันจะหายไปนะ

            ผมนั่งไล่ความคิดอยู่เกือบสิบนาทีจนเพิ่งรู้ตัวได้ว่า

            ปลาในตำนานประจำฤดูหนาวเขาผมไปแล้ว เฮ้ยมันไปไหน อย่าบอกนะว่า...

            มันไปกับซาชิมิ โธ่ ลาก่อน...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น

  1. #186 furi02 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 20:16
    ลาก่อยนะเจ้าปลาในตำนาน... TwT/ 
    #186
    0
  2. #144 porukimi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 00:58
    ผักม่วงป่วยแล้วยังจะซนได้อีก อยากให้ชาวไร่ดูบอกตรงๆไปเลยก็ได้ เชื่อเถอะชาวไร้ยอมอยู่ดูแลนายแน่นอน555
    #144
    0
  3. #129 MC_B (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 10:53
    เข้าใจความรู้สึกตอนตกปลาแล้วปลาหลุดเลย หงุดหงิดมาก จนอยากโยนคีย์บอร์ดทิ้ง 5555
    เซบบี้มุ้งมิ้งง่าาาา ผักม่วงงงง ^~^
    #129
    1
    • #129-1 caffeine_811(จากตอนที่ 12)
      21 มิถุนายน 2559 / 21:03
      ตกปลาในตำนานแต่ละครั้งนี่ ถ้าไม่ใช่เพราะดวงเราอยากเขวี้ยงทิ้งหนักมากค่ะ อห. จับยากขนาดนี้ ถ้าไม่มีตัวเดียวอยากเอามาแล่เนื้อทำซาชิมิมากค่ะ 555555
      #ความผักของนาง #ผักม่วง wwww
      #129-1
  4. #118 Vates (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 08:53
    ปลาในตำนาน.....ม่ายยยนะ 55555555555 ขำแรง
    ชอบชื่อผักม่วงอ่า ชื่อมันดูน่ารักยังไงไม่รู้
    ตอนนี้ฟินแรงมุ้งมิ้งมากๆอร๊ายย
    ปูเสื่อนั่งรอตอนต่อไป อิอิ
    #118
    1
    • #118-1 caffeine_811(จากตอนที่ 12)
      26 พฤษภาคม 2559 / 21:09
      ผักม่วงได้กำลังใจมาตอนแต่งค่ะ แต่งไปแต่งมาผักเต็มไปหมดตั้งชื่อตอนว่าผักเลย 555555
      ตอนต่อไปน่าจะพรุ่งนี้ถึงมะรืนนะคะ ตามได้เลย
      #118-1
  5. #117 Zethius (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 01:25
    ปลาในตำนานละลายหายไปกับซาชิมิซะแล้ว 555
    #117
    1
    • #117-1 caffeine_811(จากตอนที่ 12)
      26 พฤษภาคม 2559 / 21:09
      ปลาในตำนาน กลายเป็นปลาในจานแทนแล้วค่ะ ถถถถ ซาชิมิอร่อยมั้ยหนู 555555
      #117-1
  6. #116 ramail (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 01:02
    เเวบมาเปิดเด็กดีตอนดึกๆ เจอไรท์อัพเลย เย้

    ขำชื่อไก่เเต่ละตัวของชาวไร่มาก พอๆกับเเมวชื่อปลาทูเลยค่ะ ไรท์นี่สร้างสรรค์ดีมากนะคะ (กลั้นขำ)  เรื่องผ้าพันคอนี่ชาวไร่กะเเอบริบไม่ยอมคืนหมอสินะ เข้าข่ายนอกใจเซบบี้เขาไหมเนี่ย ระวังเซบหึงนา (เหมือนตอนที่เเล้วจะพึ่งหึงไปนา) (ฮา)

    อีเว้นวันเกิด! ขำมาก wwwww ผักม่วง ผักม่วงเเหละ!! เข้าใจในทันทีเลยว่าทำไมชื่อตอน "ผักม่วงจอมซน #ความเซบาสเตียน" คือเซบนี่มันเซบจริงๆ (หมายความว่าไง) wwwwwwww เเล้วไหนจะชาวไร่ที่ความรักบังตา เผลอเอาปลาในตำนานไปให้เซบซะงั้น โอ่ยยย เสียดายไหมคะนั่น //โหยหวน

    ปล.เหมือนไรท์จะเคยบอกว่าตัวเองอัพช้า เเต่เราว่าไรท์อัพเร็วมาเลยนะคะ เปิดเจอไรท์อัพนี่ตกใจตัลหลอด คือเร็วมาก (หรือเราเขียนนิยายช้าเองหว่า?) ฟฟฟ

    ปล2.สู้ๆ ฮร่ะ อยากเห็นฉากหัวใจอื่นๆบ้างจัง (ที่ไม่ใช่สิบดวง เพราะสิบดวงคงมีอยู่เเล้วสินะ) รอดูค่ะ ' A '
    #116
    1
    • #116-1 caffeine_811(จากตอนที่ 12)
      26 พฤษภาคม 2559 / 21:08
      ชื่อแมวกับชื่อไก่เนื่องจากเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตั้งชื่อสัตว์ไม่เก่ง แมวที่บ้านก็เรียกมัน เหมียวๆ 55555 (ทุกวันนี้ไม่มีให้เรียกแล้วค่ะ มันไปแล้ว Q...Q//มาม่าเบาๆ)
      ชื่อตอนตอนแรกก็คิดแบบเมาๆ ไว้ค่ะ ซักพักแต่งไปแต่งมาคำว่าผักมันเริ่มเยอะขึ้น เลยตั้งชื่อตอนว่าผักเลย ถถถถถ ง่ายดีค่ะ
      ปลานี่เคยเห็นคนในกลุ่มสตาร์ดิวเฟลเอาปลาในตำนานไปทำเลยได้กำลังใจส่วนนี้มาแต่งค่ะ 555555 แอบสงสารเหมือนกัน
      อัพนี่อาจจะช้าสำหรับคนอ่านก็ได้ค่ะ เราเองก็ขี้เกียจ ต้องพยายามจี้ตัวเองบ่อยๆ จะได้หาย ส่วนฉากหัวใจอื่นๆมาแน่นอนค่ะ แต่ว่าอาจจะไม่เรียงนะคะ จะได้ตามเนื้อเรื่องของเราได้ถูกค่ะ
      ขอบคุณนะคะ ตอนแรกคอมเม้นยาวกำลังจะฝากโทรศัพท์เลยยอมเนียนให้เพื่อนไปเก็บคนอื่นก่อนแล้วค่อยเก็บเรา ขอบคุณนะคะ ;w;b
      #116-1