[The Gang #6] The Cold War : สงครามรักอันตราย [ จบ ]

ตอนที่ 6 : Bipolar Disorder [ คนสองบุคลิก ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 พ.ค. 57




บทที่ 4
Bipolar Disorder

ฉันกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ในใจคิดแต่ว่าจะหาทางออกจากบ้านนี้ยังไงให้เร็วที่สุด

กิจกรรมใช้พลังงานเยอะนั่น คงไม่ต้องหาความหมายและตัวอย่างประกอบแล้ว เพราะมันอาจจะอยากใช้ฉันเป็นตัวสาธิตก็ได้ นี่มันวันอะไรกันเนี่ย หนีเสือปะจระเข้ หนีสกายมาเจอนายน้อย หนียังไงก็หนีไม่พ้นแล้ว ฉันนั่งนิ่งตัวเกร็งทำอะไรไม่ถูกในขณะที่เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ

นโม ธัมมัง สัง...

อย่าฆ่ามันนะหยาง ถ้าไม่มีมัน แกก็หาพวกไม่ได้

ถะ ถามจริง นายจีบฉันเหรอ ?” ฉันว่าแล้วยิ้มแห้งๆ มือทั้งสองข้างผลักหน้าอกของหมอนั่นออก

ไม่รู้สิ นี่เรียกว่าจีบหรือเปล่า ?” เขาถามกลับแล้วยักคิ้วกวนๆ ให้

ฉันเป็นเด็กใหม่ชมรมนาย เด็กใหม่ในโรงเรียน นายไม่รู้อะไรสักอย่างเรื่องฉัน แล้วจู่ๆ นายก็มาพูดเรื่องประหลาดอะไรแบบนั้นเนี่ยนะ มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ คือ... เราน่าจะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้หน่อยนะ นี่มันเร็ว... เกินไป" ฉันว่าแล้วมองหน้าเขาอย่างลำบากใจ เห็นชัดๆ ว่ามันจะปล้ำฉัน ลำพังแค่หนีเอาตัวเองให้รอดน่ะสบายมาก แต่ห้ามใจไม่ให้ต่อยหน้าหมอนี่สิที่เป็นเรื่องยากกว่า

ก็นี่ไง กำลังทำความรู้จัก" เขาว่าแล้วแกะมือของฉันที่หน้าอกของเขาออก มือใหญ่กุมมือฉันไว้แน่น

ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดตรงต้นคอทำให้ฉันขนลุก

เอ่อ ไปกินข้าวดูหนังฟังเพลงกันก่อนก็ได้นะ นี่มัน...” ฉันว่ายังไม่ทันจบประโยค นายน้อยผลักฉันเอนหลังลงกับเตียง

ไม่ๆ เดี๋ยวๆ แม่ไม่สอนเหรอว่าไม่ให้ขัดเวลาคนอื่นพูด!!!

เอาไว้ทำหลังจากนี้ก็ได้"

เขาพูดแล้วใช้มือตัวเองค่อยๆ ถอดเสื้อบาสเก็ตบอลของตัวเองออกแล้วโยนทิ้งไปที่ปลายเตียง หูย ขาว กล้ามเป็นมัดๆ สมแล้วที่เป็นประธานชมรมกีฬา แบบนี้มันค่อยน่าสมยอมหน่อย เฮ้ย ไม่ใช่ละ แผนฉันคือหาทางเอามันเป็นพวก ไม่ใช่หาทางทำไงก็ได้ให้เสียตัวให้นายน้อย ฉันหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะบังคับให้ร่างกายผลิตน้ำใสๆ ในดวงตา

มาแล้ว มาแล้ว...

น้ำอุ่นๆ เอ่อคลอในตาของฉันในขณะที่ฉันลืมตาขึ้นมองหน้านายน้อยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

นายน้อย...” ฉันว่าเสียงเศร้าๆ "ขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้เลยนะ"

ฉันว่าก่อนจะใช้มือเช็ดหยดน้ำที่ไหลออกมาจากหางตา

เฮ้ย...” หมอนั่นร้องด้วยความตกใจ

ฉันอยากรู้จักกับนายมากกว่านี้นะ แต่ไม่ใช่วิธีนี้"

ฉันว่าแล้วค่อยๆ เขยิบตัวหนีไปพิงกับหัวเตียง ก่อนจะหยิบทิชชู่ที่อยู่ในกล่องบนโต๊ะเล็กข้างเตียงขึ้นมาซับน้ำตาที่ไหล่พรั่งพรูลงมา นายน้อยมองฉันอย่างไม่อยากเชื่อแล้วค่อยๆ หยิบกระดาษทิชชู่ออกไปจากมือ และเช็ดน้ำตาให้ ฉันแสร้งก้มหน้าลงแล้วเงียบไปพักใหญ่ เอาแค่ให้อีตานั่นเกิดความรู้สึกผิดนิดหน่อย ผิดมากเกินไปไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะโดนมองว่าเป็นพวกเซนส์สิทีฟเกินไป แตะนิดหน่อยก็ไม่ได้ ร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ ไม่ใช่... ไม่ได้ แบบนั้นผู้ชายไม่ชอบนะคะ

ฉันขอโทษ...” นายน้อยว่าแล้วจับมือฉันเอาไว้ "เฮ้ย ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่คิดว่าเธอจะ...”

นายคิดว่าฉันเป็นพวกแรงๆ ยอมนายง่ายๆ สินะ" ฉันว่าแล้วเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น

เปล่า คือ... ก็ใช่ แต่ ไม่ใช่... คือ"

ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้านายจะมองฉันอย่างนั้น" ฉันว่าแล้วทอดสายตามองเขา

เฮ้ย หยาง..."

สุดท้ายแล้วนายมันก็เหมือนผู้ชายคนอื่น ผู้ชายมันก็เหมือนกันทั้งโลก"

ฉันตบประโยคเด็ดใส่แสกหน้านายน้อย ก่อนจะชันเข่าขึ้นร้องไห้

เอาสิ เจอมุกนี้ของฉันเข้าไปแล้วยังไม่หลงกลก็แปลว่ามันเป็นเกย์แล้วล่ะ

ฉันจะทำให้เธอเห็นเอง... ว่าผู้ชายดีๆ ยังมีเหลืออยู่"

แต่ไม่ใช่นายแน่ๆ อันนี้ฉันพอจะเดาได้... ฉันคิดในใจ

นายน้อยว่าแล้วจับมือฉันไว้ก่อนจะมองหน้าฉันด้วยแววตามุ่งมั่น เอากับเขาสิ เฮ้อ กว่าจะรอดตัวนะงานนี้ นี่มันวันอะไรกันเนี่ย โฮฮฮ ชีวิตดีๆ เริ่มต้นที่นี่ นี่ขนาดยังไม่เปิดเทอมนะ ฉันก็ได้เรื่องมาแล้วตั้งสองสามเรื่องบวกกับผู้ชายอีกหนึ่งคน ไม่อยากจะคิดเลยว่าวันเปิดเทอมจะป่วงกันขนาดไหน นายน้อยสบตามองฉันอย่างจริงจัง มือใหญ่กุมมือของฉันไว้แน่น ฉันเช็ดน้ำตาที่ติดอยู่กับขนตาแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับเขา และนายน้อยยิ้มตอบกลับมา

ถ้า... ฉันไม่รู้เรื่องมาเฟียมาก่อน ฉันก็คงจะเชื่อคำพูดของนายอยู่หรอก

 

ขอบใจที่มาส่งนะ นายรีบกลับบ้านเถอะ ดึกแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปเรียน"

ฉันว่าแล้วโบกมือบ๊ายบายนายน้อยที่ขับรถมาส่งฉันถึงหน้าอพาร์ทเม้นต์ที่ฉันอยู่ นายน้อยพยักหน้าให้แล้วยิ้มแป้น ก่อนจะขับรถออกไปจากลานจอด ฉันยกเป้ของตัวเองขึ้นสะพายบนหลัง เฮ้อ อย่างน้อยวันนี้ฉันก็ได้นายน้อยมาเป็นพวกแล้ว เหลือแค่พวกสมาชิกชมรมบาสฯ ที่ดูแล้วไม่น่าจะยาก เพราะส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชายแบบนายน้อยทั้งนั้น

เย้ย!!”

ผี เอ่อ จริงๆ ก็ไม่ใช่ผีหรอก แค่คนที่สภาพเหมือนผียืนจังก้าอยู่ตรงหน้าฉัน

สกายในสภาพที่โทรมยิ่งกว่าโดนเกย์ลากไปข่มขืนสิบคืนรวดยืนอยู่ตรงหน้าฉันด้วยสีหน้าโกรธจัด ผมสั้นๆ ของเขาถูกราดด้วยน้ำอัดลมทำให้จับกันเป็นกระจุก ข้อมือขาวๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกับรอยถลอกที่น่าจะเกิดจากการที่คนบ้าพลังอย่างเขาพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการ

ไอ้นั่นมันเป็นใคร ?” สกายถามด้วยสีหน้าโกรธแค้น

โอ้โห ตกใจนะเนี่ย ไม่คิดเลยว่าคำถามแรกของนายหลังจากที่โดนไปขนาดนี้จะเป็นคำถามเกี่ยวกับฉัน...”

ฉันว่าแล้วเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปตบไหล่หมอนั่นเบาๆ

สกายปัดมือฉันทิ้งอย่างแรงจนฉันแทบจะตกบันไดหน้าอพาร์ทเม้นต์

เพื่อนฉัน เดี๋ยวนายก็ได้รู้จักเอง" ฉันตอบไปตรงๆ ห้วนๆ เพื่อตัดปัญหา "พอใจแล้วยัง ?”

แล้วก็ยังเป็นแฟนของผู้หญิงที่นายหมายตาไว้ด้วย

...ฉันกลับไปคิดเรื่องที่เธอพูดแล้ว..."

หือ เรื่องไหน วันๆ ฉันไม่ได้พูดกับนายแค่เรื่องเดียวนะ" ฉันว่าแล้วท้าวสะเอวมองหน้าเขาในขณะที่รอลิฟต์

เรื่องมาเฟีย" สกายว่าแล้วมองหน้าฉัน "ฉันจะไม่มีวันเอาชนะใครได้ถ้ายังคิดได้แค่นี้ ฉันอยากได้พรรคพวกที่จะไปถล่มเดอะแก๊ง ฉันก็ควรจะหาพวกให้ได้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่ใช้ชื่อเสียงของผู้หญิงบังหน้า... ฉันเข้าใจทั้งหมดแล้ว ทุกเรื่องที่เธอพยายามจะบอกฉัน... ฉันมีหลายสิ่งที่คนอื่นต้องการ แต่ฉันไม่รู้จักใช้ประโยชน์จากมัน"

โห ใช้เวลานานเหมือนกันนะกว่าจะคิดได้ ฉันนึกว่านายฉลาดซะอีก" ฉันว่าแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์

คนเราก็มีหลงทางกันบ้าง" สกายว่าแล้วกดเลข 12 ซึ่งเป็นชั้นที่พวกเราสองคนพักอยู่

นายน่ะหลงทางนานเกินไป ชีวิตมัธยมมีแค่หกปี แต่นายกับฉันเหลือแค่หนึ่ง ใช้ให้คุ้มล่ะ"

...”

จริงๆ แล้วฉันได้แถมมาอีกปี เพราะปีนี้ฉันควรจะได้เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้บ้าข้างๆ นี่

สรุปว่าเรื่องที่เราท้ากัน ก็เจ๊ากันไปใช่ไหม ?” ฉันหันไปถามสกาย ก่อนจะหยิบหมากฝร่ังขึ้นมาใส่ปากเคี้ยวหงับๆ

หือ ?”

...”

สกายว่าแล้วหันมามองฉันด้วยสีหน้าและสายตาเจ้าเล่ห์เหมือนหมาจิ้งจอก

กลับกันต่างหาก ฉันกับเธอจะแข่งกันเหมือนเดิม และถ้าฉันเอาชนะเธอได้ พวกของเธอต้องกลายเป็นคนของฉัน และนั่นคือวิธีที่ง่ายที่สุด เปลืองแรงน้อยที่สุดที่จะหาคนเข้ามาเป็นพวกด้วย...” สกายว่าแล้วมองหน้าฉันอย่างท้าทาย... เอาล่ะสิ นี่มันไม่ใช่สายตาของไอ้ขี้แพ้งอกง่อยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว สกายที่ได้ชื่อว่าฉลาดเจ้าเล่ห์ที่สุดในเดอะแก๊งกลับมามีชีวิตเหมือนเดิมแล้ว หลังจากที่ปล่อยให้ไอ้โง่สมองฝ่อครองร่างอยู่นาน

นายคิดเหรอว่าจะชนะฉันได้ ฉันน่ะเก่งเรื่องเอาชนะใจคนนะ"

คนฉลาดจริงใช้ประโยชน์ได้แม้แต่จากศัตรู...”

สกายพูดทวนคำพูดของฉันเมื่อวันก่อนได้เหมือนเป๊ะจนน่าขนลุก

ยิ่งประกอบกับน้ำเสียงเย็นและดวงตาแบบนั้นอีก...

ฉันเพิ่งจะปลุกปีศาจที่หลับไปนานให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งแล้วใช่ไหม ?

 

หยาง...” มาเฟียเรียกชื่อฉันอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในวันต่อมา

หือ ?” ฉันเงยหน้าจากสมุดแล้วหันไปมองยัยนั่น สมุดโน้ตของมาเฟียว่างเปล่า "ทำไมไม่จดน่ะ ?”

หยางไม่ได้บอกสกายเรื่องฉันกับนายน้อยใช่ไหม ?” มาเฟียถามแล้วทำสีหน้ากังวล

ยังไม่บอก แล้วก็คงไม่บอกด้วย -__- นี่เธอคิดว่าฉันจะโกหกเหรอ ?” ฉันว่าแล้วถอนหายใจเบาๆ

แล้วก็จะไม่บอกเธอเรื่องระหว่างฉันกับนายน้อยที่เกิดขึ้นเมื่อคืนด้วย คิดแล้วยังขนลุกอยู่เลย

มาเฟียพยักหน้าช้าๆ ยัยน่ันดูวิตกจริตมากเกินไปจนไม่สนใจแม้แต่เนื้อหาที่อาจารย์กำลังสอนอยู่ตรงหน้า แคลคูลัสบ้าๆ ที่ฉันต้องเรียนซ้ำอีกครั้งเป็นรอบที่สอง จะว่าง่ายก็ง่าย เพราะฉันเรียนมาแล้วรอบหนึ่ง จะว่ายากก็ยาก เพราะห่างหายไปนานทำให้ฉันเกือบลืม อาจารย์คณิตศาสตร์แก่ๆ ชี้บนกระดานพร้อมกับอธิบายไปด้วย

สกายไม่ได้เรียนห้องเดียวกับฉัน ทำให้ฉันไม่รู้ว่าหมอนั่นเป็นตายร้ายดียังไง

เออนี่ ตอนสอบแยกห้อง หวังว่าฉันกับเธอคงจะได้อยู่ห้องเดียวกันนะ" มาเฟียหันมาพูดแล้วทำสายตาปิ๊งๆ ใส่ฉัน

ต่อให้เธอไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับฉัน เธอก็ต้องหาเรื่องให้ได้อยู่ด้วยได้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ คุณลูกสาวผอ.

อ้อ... โรงเรียนนี้มีความพิเศษอย่างหนึ่งตรงที่ว่า ก่อนจะขึ้นปีการศึกษาใหม่ นักเรียนทุกคนต้องเข้าเรียนคลาสซัมเมอร์เพื่อติวเนื้อหาก่อนเรียน สำหรับนักเรียนชั้นม.1-5 จะเรียนก็ได้ไม่เรียนก็ได้ แต่สำหรับนักเรียนชั้นม.6 ถือเป็นการบังคับให้เรียนเพราะต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย และก่อนเปิดเทอมจะมีการสอบแยกห้องในค่ายสองวันสุดท้ายของคลาสซัมเมอร์

ฉันเงยหน้ามองกระดานก่อนจะจดๆๆๆ ข้อความที่อาจารย์เพิ่งเขียนใหม่ลงไปในสมุด

อาจารย์มีกี่มือกันแน่วะเนี่ย ทำไมเขียนเร็วยังกับปากกาไวท์บอร์ดติดไอพ่น!!

ง่วงด้วย โอ๊ย... เมื่อคืนฉันดันนอนคิดมากจนมารู้ตัวอีกทีก็ตีสามแล้ว กว่าจะได้นอน แถมยังต้องตื่นเช้า

อืม... ฉันหยิบหนังสือขึ้นมากางบังหน้า หัวแทบจะโขกกับโต๊ะ

ปราณปรียา!"

คะ ??”

ฉันสะดุ้งเฮือกแล้วเงยหน้ามองตามเสียงที่อาจารย์เรียก

คำตอบสำหรับข้อสาม ?” อาจารย์ถามแล้วมองหน้าฉันด้วยสีหน้าดุเหมือนรู้ทันว่าฉันกำลังง่วงนอนเต็มแก่

เอ่อ...” ฉันว่าแล้วสะบัดหน้าไล่ความง่วงนอน "อ่า... จุดตัด (π,-3) และ x เท่ากับ ∫ (x-2) ค่ะ"

หือ...” อาจารย์ว่าแล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะก้มลงมองในหนังสือ "ถูก... ต้อง"

ฉันนั่งลงก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เริ่มรู้สึกแปลกๆ เมื่อพบว่าสายตารอบๆ จ้องมาที่ฉันเป็นตาเดียว

หยาง เธอต้องได้ห้อง G แน่ๆ เลย" มาเฟียหันมาแล้วกระซิบบอก "ฉันอยากอยู่ห้อง G มากเลย แต่ก็ทำได้แค่ห้อง A”

ฉันนึกว่าห้อง A เก่งที่สุดซะอีก" ฉันว่าแล้วยักไหล่ "A B C D E F แล้วก็ G มาทีหลังนี่"

G มาจาก Gifted ที่แปลว่ามีพรสวรรค์ย่ะ" มาเฟียว่าแล้วเอามือท้าวคาง "ฉันอิจฉาจัง...”

บอกพ่อเธอสิ =__= ฉันคิดในใจ พ่อเธอเสกสรรให้ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว

เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ เลิกเรียนไปพักเที่ยงได้ ตอนบ่ายเป็นวิชาภาษาอังกฤษที่ห้อง 243”

อาจารย์ว่าแล้วลบกระดาน ก่อนจะเก็บของแล้วเดินออกจากห้องไป ตามด้วยพวกนักเรียนที่บ่นกระปอดกระแปดเรื่องความยากของเนื้อหาที่กำลังเรียน แหงล่ะ ถ้ามันไม่ยากแล้วเขาจะเรียกพวกแกมาเรียนเพิ่มกันทำไมล่ะ ฉันเก็บของใส่กระเป๋า เก็บปากกาดินสอยัดลงในกระเป๋าดินสอ ก่อนจะพบว่ามีอะไรแปลกๆ ไป

มีกระดาษโน้ตสีแดงแผ่นเล็กๆ ซุกอยู่ด้านในกระเป๋าดินสอของฉัน

ฉันรีบคลี่ออกดูก่อนที่ยัยมาเฟียจะทันเห็น

ไม่มีตัวหนังสือใดเขียนอยู่ มีเพียงรูปลูกบาสเขียนไว้แค่นั้น แต่ฉันไม่ต้องเดาต่อ ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัว

นายน้อย ประธานชมรมบาสเก็ตบอล

หยาง วันนี้กินข้าวด้วยกันไหม ?” มาเฟียว่าแล้วหันมาถามฉันด้วยสีหน้ายิ้มๆ

เอ่อ...” ฉันว่าแล้วเอามือกุมศีรษะ "ไม่เป็นไร ขอบใจนะ ฉันปวดหัวนิดหน่อยว่าจะไปห้องพยาบาล"

อ้าว ไปหาหมอด้วยกันไหม ?” มาเฟียว่าแล้วยื่นมือออกมาจับศีรษะของฉัน ฉันปัดมือยัยนั่นออกทันที

ขอโทษ...” ฉันว่าอย่างรู้สึกผิด "ฉันไม่ชอบให้ใครจับตัวฉันน่ะ แล้วก็ไม่เป็นไรหรอก แค่ปวดหัว"

ฉันบอกก่อนจะรีบเก็บของทุกอย่างลงกระเป๋า มุ่งหน้าไปที่ห้องชมรมบาสฯ

 

ฉันกำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู

ไง ?”

ร่างสูงเปิดประตูใส่ ก่อนจะทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริง นายน้อยในชุดนักบาสเก็ตบอลเหมือนเมื่อวานยืนส่งยิ้มให้จากในห้อง ก่อนจะดึงข้อมือของฉันให้เดินเข้าไปข้างในห้อง เมื่อวานฉันไม่ทันได้สังเกตว่าห้องชมรมของเขาดูดีเกินกว่าจะเป็นห้องชมรมธรรมดาๆ บอกตรงๆ ว่าเขาเริ่มทำให้ฉันสงสัยแล้วว่าชมรมบาสฯ ของที่นี่จะมีอะไรแอบแฝงอยู่หรือเปล่า

ห้องนายหรูดีนะ มีทีวี มีตู้เย็น" ฉันว่าแล้วมองสำรวจไปในห้อง "มีห้องน้ำส่วนตัวด้วย ?”

นายน้อยยักคิ้วให้

มีห้องนอนสำหรับนักกีฬาที่บาดเจ็บด้วย" นายน้อยว่าแล้วดึงเก้าอี้ ก่อนจะกดไหล่ให้ฉันนั่งลง

มีอะไรถึงได้เรียกฉันมา ?” ฉันว่าแล้วเอามือวางบนโต๊ะ เขานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับฉัน

อยากเจอ"

ฉันกลับละ บาย"

ฉันว่าแล้วคว้าเป้หนี โธ่ นึกว่าจะมีเรื่องสำคัญอะไร

เฮ้ย ล้อเล่น =__=” เขาร้องขึ้นทันทีที่ฉันลุกจากเก้าอี้ "ฉันอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อคืน"

นายขอโทษไปแล้ว" ฉันว่าแล้วจับลูกบิดประตูไว้ ยิ้มน้อยๆ โดยที่เขามองไม่เห็น

ติดกับเข้าเต็มๆ นะ...

ฉันอยากแก้ตัวใหม่"

ฉันอมยิ้มหลังจากหมอนั่นพูดจบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่เดิม

ยังไง ^^”

ฉันจีบเธอได้ไหม ?” เขาถามแล้วมองหน้าฉันด้วยสีหน้าอายๆ "ถามตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อมเลยนะ"

ไม่รู้สิ นายว่าไงล่ะ ?” ฉันว่าแล้วเลิกคิ้วมองหน้าเขา

เขาบอกว่าคำว่า ไม่ ของผู้หญิงคือ ใช่" นายน้อยบอก กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

บ้า...” ฉันว่าแล้วอดขำออกมาไม่ได้ แต่นายน้อยกลับยิ้มด้วยความพอใจ

เชอะ ยิ้มเหมือนคนบ้า แถมยังละเมอเพ้อพกอะไรของมัน อย่าทำตัวเป็นเด็กประถม เชื่อกันไปได้ว่าผู้หญิงด่าแปลว่าผู้หญิงรัก ผู้หญิงด่าก็แปลว่าผู้หญิงด่า แปลว่าเกลียดขี้หน้าจริงๆ ไม่ได้รักหรือหลงอะไรแกเลยต่างหากว้อย ผู้หญิงไม่ได้เข้าใจยากขนาดนั้น เพียงแต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

สรุปว่าจีบได้ใช่ไหม ?” เขาถามย้ำอีกครั้ง

มีป้ายติดบนหัวไหมล่ะว่าห้ามจีบ ?” ฉันถามย้อนแล้วยักคิ้วให้

แต่ประเด็นคือแฟนมันนั่งข้างๆ ฉันในห้องเรียน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความจะแตก เฮ้อ

งั้นโดดเรียนตอนบ่ายนะ จะพาไปทำความรู้จักกับเพื่อนในชมรมบาสฯ ^^”

ฉันมองหน้าเขาอย่างลังเล ขาดเรียนอาจทำให้ฉันโดนเช็คชื่อขาดได้ แต่ไปพบเพื่อนของเขา ฉันจะได้เปิดทางหาพรรคพวกให้ตัวเองไปในตัวด้วย เอาไงดี การเรียนฉันก็ไม่ได้แย่ เกรดภาษาอังกฤษของฉันก็สี่มาตลอดหกปี ขาดเรียนไปสักครั้งคงไม่ตายหรอก นี่ก็แค่ซัมเมอร์ ไม่ใช่เวลาเรียนจริงๆ สักหน่อย

ก็ได้...” ฉันว่าแล้วถอนหายใจเบาๆ ทำหน้าเหมือนไม่อยากไป "แต่แค่วันนี้เท่านั้นนะ"

 

สนามบาสกลางแจ้งตั้งอยู่กลางสวนหลังโรงเรียน ต้นไม้ใหญ่ทอดเงาลงมาทำให้ผู้เล่นในสนามไม่โดนแดดเผาจนเกรียมเป็นเนื้อแดดเดียวไปซะก่อนจบเกม ฉันนั่งลงที่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่สามารถเห็นได้ทั่วทั้งสี่สนาม สนามที่นี่ใหญ่จริงๆ แฮะ ใหญ่เกือบเท่าสนามบาสที่โรงเรียนเก่าของฉันเลย แป้นบาสเหล็กทั้งแปดแป้นตั้งตระหง่านในสนาม ฐานที่เป็นปูนยังคงดูใหม่เอี่ยม

ฉันละสงสัยจริงๆ ว่าพวกนักกีฬาบาสฯ เขาไม่ต้องเรียนหนังสงหนังสือกันเรอะ ทำไมมันเอาแต่เล่นบาสฯ เหมือนแฟนเก่าของฉัน เขาเล่นบาสฯ เป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วย แต่ผลการเรียนมันก็ยังดี คืออะไร ทำไมยังดีอยู่ทั้งๆ ที่มันไม่เคยเข้าห้องเรียน เฮ้อ เกลียดพวกหัวดีจริงๆ ในขณะที่ฉันต้องอ่านหนังสือเป็นบ้าเป็นหลังเพื่อแข่งกับพวกมันที่ไม่ต้องทำอะไรเลย

อืม ในบรรดากีฬาของโรงเรียนทั้งหมด ก็มีแค่บาสเก็ตบอลกับฟุตบอลนี่แหละที่ฉันชอบดูเวลาแข่งกีฬาในโรงเรียน เพราะ หนึ่ง คนที่เล่นบาสฯ กับบอลส่วนใหญ่จะหน้าตาดี สอง คนที่เล่นบาสฯ กับบอลส่วนใหญ่จะหุ่นดี สาม คงเป็นเพราะสเป็คผู้ชายของฉันที่ชอบผู้ชายแบบที่ว่า... ปกป้องฉันได้ ดูแลฉันได้ เพราะแบบนั้นฉันถึงชอบคนที่ตัวโตกว่า ฉันไม่ชอบเด็กเรียน ผอมแห้งหนังหุ้มกระดูกอะไรแบบนั้น เกิดทะเลาะกัน ฉันอาจจะซัดมันตายคาที่ก็ได้...

เสียงนกหวีดเป่าปรี๊ด ทุกคนหยุดเล่น ผู้เล่นหมายเลข 19 วิ่งเหยาะๆ มาหาฉัน เหงื่อท่วมตัวของเขา ผิวขาวๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูเพราะเลือดที่สูบฉีด อืม... กล้ามแน่นมากกกก ฉันพยายามทำเป็นไม่มองเขา แต่จะให้มองไปทางไหนในเมื่อที่นี่คือสนามบาสฯ และนักบาสฯ แทบทุกคนในชมรมเป็นผู้ชาย นายน้อย ผู้เล่นหมายเลข 19 กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหาพร้อมกับเพื่อนผู้ชายอีกคนหนึ่งของเขา เดี๋ยวนะ... หน้าคุ้นๆ

หยาง นี่เพื่อนฉัน ฟีฟ่า"

ฟีฟ่า ฟีฟ่า... ใช่ไอ้คนที่ฉันเจอใน...

เธอ คนที่เจอกันที่โรงอาหาร ??” เขาว่าแล้วชี้หน้าฉัน

นาย คนที่บอกว่าใส่ชุดนี้ไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งใช่ไหม ?” ฉันถามแล้วอ้าปากค้างมองเขา

ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้นี่นา ฉันพอจะเดาได้ว่าตานี่ต้องอยู่ในชมรมบาสเหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเพื่อนสนิท

ตายล่ะ วันนั้นฉันดันไปถามฟีฟ่าว่า...

ถ้านายพอจะรู้ที่ๆ คนชอบไป... จึ้กๆ กัน ก็...”

ฉันเพ่งสายตามองหน้าหมอนั่น ฟีฟ่าทำหน้างงๆ ใส่

จำไม่ได้ จำไม่ได้ใช่ไหม ? ขอร้องล่ะ อย่าจำได้เลยว่าฉันเคยถามอะไรนายไป...

รู้จักกันด้วยเรอะ ?” นายน้อยถามแล้วทำหน้าประหลาดใจ "เออก็ดี... จะได้เข้ากันได้ง่ายๆ หน่อย"

ฉันพยักหน้าช้าๆ ฟีฟ่าเลิกคิ้วแล้วเดินจากไป ฟู่

รู้จักสิ... โอ๊ยย ตายแล้ว ทำไมชีวิตมันซับซ้อนซ่อนเงื่อนแบบนี้ นี่นิยายรักหรือโคนันยอดนักสืบ

ฉันกับนายน้อยยืนจ้องหน้ากันอยู่พักใหญ่อย่างอึดอัด อยากจะพูดอะไรก็พูดมาสิ ยืนจ้องกันแบบนี้มันเสียเวลานะ เดี๋ยวแม่ลากเข้าห้องเลย อืม ไม่ใช่ล่ะ เมื่อกี้นี้พูดเล่นนะ แต่ทว่าไอ้บ้านั่นก็ยังมองฉันตาแป๋วอยู่ดี ฮือ นี่นายจะมองหาพระแสงด้ามเตี่ยแกเหรอยะ ฉันเริ่มทำท่าหงุดหงิดแล้วหันหลังกลับ

เดี๋ยวๆ"

เฮ้อ ให้ตายเถอะ นี่ฉันต้องเล่นมุกหันหลังกลับนายถึงจะยอมรั้งฉันไว้อีกกี่ครั้ง คนนะไม่ใช่หิน ความอดทนมีน้อย!!

ถ้าไม่ติดว่านายน่ะมีเพื่อนเยอะ แถมยังเป็นประธานชมรม ฉันก็ไม่ง้อนายหรอกนะยะ

ฉัน... จะไปห้องน้ำสักหน่อย" ฉันว่าแล้วชี้ไปที่ห้องน้ำ "นายจะเอาอะไรไหม ฉันจะไปซื้อขนมด้วย"

ใจดีจัง >< เอาน้ำขวดนึงนะ แล้วก็ขนมปังทาเนย ไส้กรอกสามไม้ ขนมปังไส้หมูหยองพริกเผา... ขนม...”

สั่งเยอะแบบนั้นไปซื้อเองเลยเปล่า ?” ฉันว่าแล้วแยกเขี้ยวใส่อย่างหงุดหงิดก่อนจะแบมือให้ "เอาเงินมา"

บอกลุงเขาไปว่าของนายน้อยก็ได้แล้วล่ะ ^^" เขาบอกพร้อมกับขยี้ผมสั้นประบ่าของฉันจนฟูฟ่องเหมือนหมาชิสุที่ไม่ได้แปรงขน ปั๊ดโธ่ ทำอะไรงี่เง่า ฉันไม่ได้พกหวีมาด้วย แบบนี้ความสวยของฉันลดลงยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ บ้าจริง ฉันเบะปากมองเขาอย่างโกรธๆ หมอนั่นจึงยอมเอามือออกจากผมของฉัน "...ไม่ต้องซื้อให้แล้วก็ได้ -__-”

...” ฉันสะบัดหน้าหนีแล้วจึงเดินออกไปจากสนามบาส

ทั้งโรงเรียนเงียบเหลือเกิน เงียบจนน่ากลัวว่าจะมีอะไรโผล่ออกมาให้ตกใจเล่น ฉันรีบสาวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว สนามบาสเก็ตบอลห่างไกลลิบๆ ออกไปทางด้านหลัง เฮ้อ ห้องน้ำบ้าเอ๊ย จะไปสร้างไว้ให้มันไกลขนาดนี้ทำไมไม่ทราบ นี่ถ้าฉันปวดฉี่หนักๆ จริงๆ ใครจะรับประกันได้ว่าฉันจะไม่ฉี่แตกกลางทาง ยิ่งถ้าท้องเสียนะไม่อยากจะคิดสภาพ...

ฉันเปิดประตูโครมเข้าไป

เอื๊อะ...

กลุ่มนักเรียนหญิงตรงหน้าทำให้ฉันรู้ว่าไม่ใช่ฉันแค่คนเดียวที่โดดเรียนออกมา นักเรียนหญิงตัวเล็กๆ ไซส์มินิทั้งสามคนไว้ผมหางม้ายาวๆ หน้าตาก็น่ารักดี แต่สายตาทั้งสามคู่กลับมองฉันราวกับว่าเป็นตัวประหลาด อะไร ทำไม ยังไง ? ฉันสูงกว่าเหรอเลยอิจฉา ? ฉันเหล่ตามองก่อนจะเดินไปหยิบทิชชู่ออกมาจากม้วนทิชชู่ด้านนอก แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำด้านในเพื่อทำธุระกงการส่วนตัวของตัวเอง

เสียงครืดคราดดังมาจากด้านนอก

หือ อะไร ? ประตูฝืดเหรอ ? ก็ไม่นี่ ตอนฉันเข้ามาก็ปกติดี...

ฉันทิ้งกระดาษทิชชู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปที่ลูกบิดประตู เปิดประตูแล้วดันออก

เปิดไม่ออก...

ตูม!!!

ก่อนที่ฉันจะทันตั้งตัว น้ำทั้งถังถูกสาดจากห้องข้างๆ ลงมาที่ฉันจนตัวเปียกเลอะเทอะไปหมด ฉันได้แต่ยืนอึ้งทึึ่งอยู่ในห้องน้ำเล็กๆ นั่นด้วยความตกใจ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ??? ฉันเสยผมขึ้นก่อนจะเงยหน้ามองข้างบน ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำแบบนี้คงใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปแล้ว

 









เฮ้ย ช็อคโกแลตธรรมดา 555555555 อย่าคิดม๊ากกกกกก แล้วทำไมนางเอกของชั้นทุกเรื่องต้องโดนแกล้งวะ ไม่เข้าใจ 555 มีป้ายติดหัวพวกนางว่าแกล้งฉันเถิดแกล้งฉันทีเรอะ โอ๊ย แต่ระดับหยางโดนแค่นั้นคงไม่คันๆ ด้วยซ้ำ ตอนที่แล้วได้ตั้งยี่สิบเม้นอ่ะ ดีใจมาก TTT ทั้งๆ ที่เพิ่งเปิดเรื่องแท้ๆ กรี๊ดดดดด

สกาย สกาย... สกาย ขอให้คืนฟอร์มกลับเป็นสกายฉลาดๆ ได้ไวๆ นะ ไม่เอาสกายโง่ๆ เง่าๆ แล้วนะ แอร๊ยยยย เรื่องนี้สกายเป็นชายตกอับมาก มีดีแค่มันนี่ สมงสมองก็ไปหมดแล้วลูก รีบๆ กลับมาฉลาดให้ได้ไวๆ นะ เดี๋ยวโดนหยางแซงแล้วจะมาร้องไห้ไม่ได้นะขร่ับบบบ

อัพดึกไปหน่อย อ่านกันด้วยน้าาา
ขอบคุณสำหรับเม้นจ้าาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,327 ความคิดเห็น

  1. #874 2nd'daughter ツ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 22:52
    นายน้อยก็น่ารัก~~ ฟีฟ่าก็น่ารัก~~ ขอเหมาได้มั้ยผู้ชายเรื่องนี้(?) กร้ากกกม่ายยยฟังแลดูเสื่อมสถาบันหญิงสาววัยใส #นอกเรื่องไปไกลล สนุกมากก พูดมาเยอะแล้วแต่ก็คงต้องพูดอีกเรื่อยๆเพราะมันสนุกจริงๆ><
    #874
    0
  2. #381 NiNew_P&A (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 20:40
    หนูชอบข้อคิดที่พี่ให้ตอนท้ายในทุกตอนและทุกเรื่องมากค่ะ เมื่อได้เรียนวิชาแนะแนวประมาณว่าข้อคิดการใช้ชีวิต ชอบมาก!!!! และอยากให้พี่ทำอย่างนี้ต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #381
    0
  3. #109 บิวกิส นะคะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 09:17
    หนุกมากๆๆ...ไอ้เวรไหนแกล้งหยางว่ะแม่จะตบให้กลิ้งเลย
    #109
    0
  4. #108 ninjafa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 06:43
    แอบเชียร์หยางกับนายน้อยเบาๆ



    #108
    0
  5. #107 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 06:09
    แกล้งผิดคนแล้วค่ะ คึหึหึหึ หยางจัดไปเอาคืนให้สะใจ
    #107
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #105 Girl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 21:10
    แน่ใจหรอ  ที่แกล้งหยางๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #105
    0
  8. #104 Fah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 20:49
    เล่นกับหยางอาจจะไม่รอด-____-
    #104
    0
  9. #103 Porn'n La (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 19:58
    เล่นกับใครไม่เล่น เล่นกับหยาง หึหึ
    เดี๋ยวเจอดีแน่5555555555
    #103
    0
  10. #102 tumtim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 17:57
    ไม่รู้จักหยางซะแล้วว

    เอาคืนเลยย!!!
    #102
    0
  11. #101 --M=o=D-- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 11:35
    ใครนะ ช่างกล้า !!!!!! ไม่ได่นะ หยางสู้ๆๆๆๆๆ .,เป็นกำลังใจให้ไรต์ต่อนะค่ะ
    #101
    0
  12. #100 hide (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 11:17
    หยางงงงแก้แค้นคืนเลยยย
    #100
    0
  13. #99 งิงิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 11:16
    อร๊ายยยย !!
    #99
    0