[The Gang #6] The Cold War : สงครามรักอันตราย [ จบ ]

ตอนที่ 3 : Trapped Dead [ ห้องปิดตาย ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 พ.ค. 57




บทที่ 1
Trapped Dead

[ Yang ]

เป็นบ้าอะไร หา ???”

ฉันท้องไง ผู้หญิงท้องมีปัญหาด้านฮอร์โมนส์พลุ่งพล่าน นายตกเพศศึกษาเหรอ แต่ที่ดูจากเมื่อกี้ ไม่น่านะ”

ฉันว่าแล้วเอนตัวพิงกับประตู ก่อนจะยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างสะใจ สกาย... ฉันไม่แน่ใจว่าจะเรียกเขาว่าเพื่อนหรือศัตรู ฉันกับมันจำเป็นต้องอยู่ข้างเดียวกันเพื่อความอยู่รอด ทั้งๆ ที่ฉันเองก็เกลียดมัน และมันก็เกลียดฉันมากพอๆ กัน ฉันร้องเพลงกวนๆ ในขณะยืนรอให้หมอนั่นใส่เสื้อนักเรียนที่กองไว้ที่ปลายเตียงเสร็จ

ฉันคือ 'หยาง' นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ฉันเป็นเด็กกำพร้า แม่เสียชีวิตตอนฉันเกิด อีกไม่กี่ปีต่อมา พ่อฉันก็เสียตามไปเพราะพิษสุราเรื้อรัง ฉันมีพี่สาวฝาแฝดหนึ่งคน เธอชื่อ 'หยิน' เราสองคนมีพื้นเพเดิมอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ต่อมาฉันกับหยินสอบชิงทุนได้เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ตั้งแต่ม.1 แต่ทว่าทุนที่ได้ทำให้เราสองคนไม่ได้เรียนที่เดียวกัน ฉันเรียนที่เซนต์ไมเคิลส์ ส่วนหยินเรียนที่วิชชาอนันต์ ทั้งสองโรงเรียนเป็นเหมือนโรงเรียนพี่น้อง(ที่ตีกันทุกวัน...)

ด้วยความที่ดวงดีหรืออะไรก็ไม่รู้ ชะตากรรมทำให้ฉันได้กลายเป็น 'ควีน' หัวหน้าแก๊งเซเว่นซินส์ แก๊งที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนเซนต์ไมเคิลส์ และเมื่อเซนต์ไมเคิลส์มีเซเว่นซินส์ วิชชาอนันต์ก็มี 'เดอะแก๊ง' ถ้ายังจำกันได้... ฉันบอกไปแล้วว่าทั้งสองโรงเรียนนี้ไม่ถูกกันมาตั้งแต่แรกๆ เดอะแก๊งกับเซเว่นซินส์ก็เหมือนกัน ทั้งสองแก๊งเกลียดกันระดับที่ว่าเผาบ้านกันและกันได้อย่างไม่รู้สึกผิด และเพราะสงครามระหว่างสองโรงเรียนนี้เอง ทำให้ฉันได้รู้จักกับ 'อาก้า' หัวหน้าเดอะแก๊งในตอนนั้น...

ช่วงแรกๆ ที่ฉันตั้งเซเว่นซินส์ขึ้นมา ฉันมีเพื่อนเพียงแค่หยิบมือ คนแค่หยิบมือไม่สามารถคุมโรงเรียนทั้งโรงเรียนได้ ไม่มีใครยอมรับฉันจนกว่าฉันจะสร้างวีรกรรมอันเป็นที่น่าจดจำอะไรสักอย่าง... อาก้า หมอนั่นเป็นหัวหน้าเดอะแก๊ง หมอนั่นควรจะเกลียดหน้าฉัน และฉันควรจะเกลียดหน้ามันจริงไหม ? เหมือนนิยายรักน้ำเน่า... ฉันเจอกับหมอนั่นบ่อยเข้าๆ

ฉันคบกับอาก้า โดยที่เด็กทั้งสองโรงเรียนไม่รู้ ไม่มีใครรู้ แม้แต่พี่สาวฝาแฝดของฉันเอง

เพราะความไม่รู้ ทำให้หยินกับอาก้าได้เจอกันโดยบังเอิญเพราะเรียนที่เดียวกัน

เหมือนฟ้าผ่าโครมลงกลางใจฉัน... เมื่อฉันพบว่าอาก้าแอบคบกับหยิน... พี่สาวฝาแฝดร่วมสายเลือดของฉันเอง

ส่วนฉันในตอนนั้นเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ไร้วิญญาณ เพื่อนสนิทในแก๊งของฉัน 'โซโล่' หมอนั่นรักฉันมากเกินไป มันทนรับสภาพผีเดินดินของฉันไม่ไหว หมอนั่นจัดการวางแผนทำลายอาก้ากับหยิน ฉันห้ามหมอนั่นแล้ว มันไม่ใช่ความผิดของอาก้า ของหยิน หรือของใครที่สองคนนั้นจะคบกัน แต่โซโล่ไม่ฟัง แผนการของเขาไปไกลมากกว่าการแก้แค้น มันกลายเป็นการวางแผนฆาตกรรมอาก้ากับหยิน

ฉันโกรธทั้งสองคนนั้นมากก็จริง แต่ฉันไม่เคยคิดฆ่าใคร แต่โซโล่... ฉันหยุดหมอนั่นไม่ได้

สกายเคยเป็นอดีตสมาชิกของเดอะแก๊ง เป็นคนที่ฉลาดที่สุด ฉันไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว รู้เพียงว่า สกายทรยศเดอะแก๊งและหนีไปอยู่ต่างประเทศ ฉันรู้ว่าจะติดต่อเขาได้ยังไง ฉันรู้ว่าหมอนี่ช่วยฉันได้ แต่สกายเกลียดแฟน(เก่า)ของฉัน นั่นก็คืออาก้า แต่สิ่งที่ฉันกำลังขอร้องคือขอให้สกายช่วย... อาก้า บุคคลหมายเลขที่หนึ่งสกายเกลียด

สกายยอมช่วยฉัน แลกกับการที่เขาจะได้แก้แค้นอาก้าหลังจากที่ช่วยได้แล้ว แต่ฉันกลับเบี้ยวหมอนั่น ฉันไม่ยอมส่งตัวอาก้าคืนให้สกาย ฉันกำลังจะใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่มีหนีไปให้พ้นจากชีวิตเก่าๆ จากอาก้า จากหยิน จากเซเว่นซินส์ และเดอะแก๊ง ในวันที่ฉันกำลังเตรียมบินไปต่างประเทศนั่นเอง สกายโผล่ออกมา ทำให้ฉันได้รู้ว่า โลกนี้ไม่มีอะไรฟรี หมอนั่นไม่ได้ตัวอาก้า แต่ทว่าเขาได้ตัวฉันไปแทน

ฉันไม่มีครอบครัว ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว และฉันไม่คิดจะขอความช่วยเหลือจากใครอีก สกายอยากจะจับตัวฉันไว้ก็ได้ แต่ฉันจะไม่มีทางบอกเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความลับระหว่างฉันกับสกาย อาก้ากับหยินกำลังมีความสุขกับชีวิตใหม่ ฉันไม่อยากทำร้ายใครอีก ฉันต้องทรมาณคนเดียวยังดีกว่าลากคนอื่นมาร่วมหัวจมท้ายตายไปพร้อมกับฉัน ตอนนี้ฉันทิ้งทุกอย่างไปหมดแล้ว ฉันเป็นแค่นักเรียนม.ปลายธรรมดาๆ ฉันสมัครเข้าโรงเรียนใหม่ อันที่จริงสกายเป็นคนสมัครให้นั่นแหละ แต่ผลมันก็เหมือนเดิม ฉัน... ต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกใบใหม่ของฉัน

ไม่มีเดอะแก๊ง ไม่มีเซเว่นซินส์ ไม่มีแฟน ไม่มีพี่สาว

สกายสวมเสื้อนักเรียนแต่ไม่ใส่กระดุม ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างหงุดหงิดแล้วมองหน้าฉัน

มองหน้าทำไม ?” สกายถามแล้วเอามือเสยผมอย่างหงุดหงิด

เขาบอกว่า ผู้ชาย... ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยเลยหรือโดนขัดจะหงุดหงิดอารมณ์เสียมาก ท่าจะจริงแฮะ"

ฉันว่าแล้วอมยิ้มในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาหมอนั่นแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง

ไปไกลๆ" เขาสั่งแล้วเบือนหน้าหนี "เธอไม่ใช่สเป็คฉัน...”

ส่วนนาย ให้ฟรีแถมเงินฉันก็ไม่เอา" ฉันว่าแล้วใช้นิ้วจับคางของเขาขึ้นมา "หงุดหงิดสินะ ^^”

สกายปัดมือของฉันทิ้งแล้วมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยโทสะ

จะว่าไป เธอไม่ได้โทร.หา พวกอาก้าตั้งนานแล้วนี่...”

อยู่ๆ สกายก็เปรยๆ ออกมา ฉันกัดฟันกรอดอย่างโมโห

ฉันโกหกอาก้า หยิน และทุกคนว่าฉันเรียนต่อที่ต่างประเทศ ดังนั้นทางเดียวที่ฉัน(ควร)จะติดต่อกับหยินได้ก็คือโทร.ผ่านอินเทอร์เน็ต ขอบคุณเทคโนโลยีที่ทำให้ฉันยังติดต่อกับทุกคนได้ ขอบคุณกล้องเว็บแคมที่ทำให้ฉันได้เห็นหน้าพวกเขาอย่างน้อยเดือนละสองครั้ง เพราะสกายบังคับให้ฉันติดต่อพวกเขาอย่าให้ขาด เพื่อให้พวกหยินไม่สงสัยว่าฉันหายไปนานเกินไปจนขาดการติดต่อ สกายกดเปลี่ยนช่องโทรทัศน์แล้วใช้ชื่อผู้ใช้และรหัสของฉันล็อกอินเข้ากับเว็บไซต์ ก่อนจะกดโทร.ออกหาเบอร์ของหยิน(และอาก้า ที่อาศัยอยู่ในคอนโดฯ เดียวกัน)

สกายหลบไปยืนที่มุมห้อง ฉันลุกขึ้นนั่งที่ปลายเตียง กล้องเว็บแคมถ่ายภาพของฉันไว้ที่มุมเล็กๆ บนหน้าจอโทรทัศน์ แต่ไม่ติดภาพของสกาย เพราะจุดที่เขายืนเป็นจุดบอดของกล้อง แต่เป็นจุดที่เขามองเห็นทั้งฉันและคนในจอได้อย่างชัดเจน ปกติแล้วสกายจะให้บทพูดกับฉัน ทั้งเรื่องการเรียน เพื่อน ต่างๆ นานา เพื่อให้พวกเขาเชื่อสนิทใจว่าฉันอยู่ที่ต่างประเทศจริงๆ

ปลายสายกดรับ ภาพของหยินและอาก้าโผล่ออกมาบนหน้าจอโทรทัศน์

หยางงงงงง~ ><” หยินว่าแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้

อื้อ" ฉันพยักหน้ารับแล้วยิ้มแห้งๆ "สบายดีไหมหยิน ?”

สบายดีมากๆๆ หยินกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วนะ ที่ญี่ปุ่นหนาวมากกกก แต่คงไม่หนาวเท่าที่หยางอยู่ตอนนี้หรอกใช่ไหม ?”

หยินถามแล้วหยิบขนมที่ซื้อจากญี่ปุ่นขึ้นมาโชว์ หยินเล่าให้ฟังว่าที่นั่นหนาวมากจนแทบจะตาย หยินดูตื่นเต้นกับหิมะมาก เพราะเราสองคนพี่น้องไม่เคยไปเที่ยวที่ไหนเลย อย่าว่าแต่ต่างประเทศ แค่ที่ไทยก็ยังไม่มีปัญญาเลยด้วยซ้ำ ฉันกับหยินต้องทำงานส่งตัวเองเรียนมาตลอดตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนี้หยินมีความสุขแล้ว หยินแยกเขี้ยวแล้วตีอาก้าที่กำลังหัวเราะแล้วแกะห่อขนมกินอย่างสบายอารมณ์ น้ำตาของฉันเอ่อคลออยู่ในดวงตา โชคดีที่กล้องเว็บแคมไม่ได้ชัดขนาดที่พวกเขาสามารถเห็นน้ำตาในตาของฉันได้ ไม่อย่างนั้นคงต้องอธิบายกันอีกยาว

หยิน... หยางยังอยู่ที่นี่ อยู่ในประเทศไทย ห่างจากหยินไม่ถึงร้อยกิโลเมตรด้วยซ้ำ

สกายมองฉันด้วยสีหน้าโหดร้าย หมอนั่นจ้องฉันอยู่ตลอดเวลาที่ฉันคุยกับหยิน

แล้วเรียนหนักไหม ยากไหม เรียนสถาปัตย์เป็นไงบ้าง หยินอ่ะเรียนวิศวะ เหนื่อยมาก แทบไม่ได้นอนเลย T__T” หยินว่าแล้วเบะปากใส่ฉัน ก่อนจะหันไปมองอาก้าที่เอาแต่กินๆๆๆ เฮ้อ อาก้า นายเป็นควายเหรอ กินเยอะขนาดนั้น ฉันละแปลกใจว่าทำไมกระเพาะนายถึงไม่แตกสักที หยินสะกิดๆ อาก้าให้หันมามองกล้อง "นายช่วยสละเวลาอันมีค่าของนายคุยกับหยางบ้างก็ได้นะ =__= แต่หยางอ่ะคุยได้ไม่นาน สถาปัตย์งานเยอะจะตาย กว่าจะได้นอน ไอ้ขนมของนายมันไม่หายไปไหนหรอก วันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้มันก็ยังอยู่ที่นี่ นายเล่นซื้อมาเป็นลังแบบนั้น เฮ้อ"

ไง หยางง~” อาก้าว่าแล้วยกมือโบกให้พร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง "คิดถึงประเทศไทยแล้วยัง ? คิดถึงฉันกับหยางบ้างไหม ^^ อ้อ ไอ้โซโล่ฝากบอกว่า คิดถึงมากๆๆๆ เมื่อไหร่จะกลับมา มันจะพาเธอไปเที่ยวให้ลืมวันลืมคืนไปเลย อีกอย่าง... เอ้อ... ฉันส่งโปสการ์ดไปให้เธอด้วยนะ จากญี่ปุ่น เช็คตู้รับจดหมายด้วยล่ะ"

ฉันพยักหน้ารับช้าๆ แล้วแสร้งยิ้มฝืนๆ ตอบกลับไป

โปสการ์ดที่หมอนั่นส่งให้ ไม่มีวันถึงมือฉัน... เพราะที่อยู่ที่ฉันให้เขาไม่มีอยู่จริง...

ฉันคิดถึงพวกนาย คิดถึงหยิน อาก้า โซโล่ ทุกคน...

ในใจของฉันกำลังกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ในขณะที่ภายนอกของฉันกำลังพูดคุยกับพวกเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจของฉันกำลังร้องไห้ซมซาน ในขณะที่ใบหน้าของฉันเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ฉันปั้นแต่งขึ้นมา สกายกอดอกมองฉันอย่างพออกพอใจเป็นอย่างยิ่ง ฉันกัดริมฝีปากแน่น กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา

ฉันคุยต่อไม่ได้ ถ้าฉันคุยนานมากไปกว่านี้...

...หยิน อาก้า ฉันมีโปรเจ็คต้องทำน่ะ" ฉันว่าแล้วทำปากยื่นใส่จอโทรทัศน์ "ส่งพรุ่งนี้ซะด้วย...”

หยิน อาก้า ช่วยฉันด้วย ขอร้องล่ะ ดึงฉันขึ้นไปจากขุมนรกนี่ที่

แย่จัง... หยินอยากคุยกับหยางให้นานกว่านี้" หยินว่าแล้วทำหน้าเศร้า อาก้าลูบหัวยัยนั่นเบาๆ แล้วมองมาที่ฉัน

หยาง... สู้ๆ นะ ตั้งใจเรียน สักวันฉันจะพาหยิน โซโล่ เดอะแก๊งทุกคนไปหาเธอ ^^”

อาก้าพูดแล้วยิ้มให้ฉัน

อาก้า ขอร้อง ช่วยฉันด้วย...

ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะกดวางสาย น้ำอุ่นๆ เอ่อคลอเบ้าตาทั้งสองข้าง

พอใจนายแล้วใช่ไหม ? สกาย" ฉันว่าแล้วใช้แขนเสื้อแอบเช็ดน้ำตาออก

ว่าแต่เข้ามาในห้องของฉันได้ไง ?”

หมอนั่นถามแล้วเอนตัวลงบนที่นอนอย่างไม่ถือตัว แน่นอนว่ามันคงไม่คิดว่าฉันจะปลุกอารมณ์ของมันกลับมาได้แน่ๆ เพราะฉันคงเป็นคนสุดท้ายในโลกนี้ที่สกายคิดจะทำอะไรด้วย เช่นเดียวกันกับฉันที่ไม่มีคิดอะไรกับมันเด็ดขาด ความสัมพันธ์ของเราเริ่มต้นจากติดลบ ตอนนี้ก็ยังคงติดลบ และฉันจะยินดีมากถ้าจะปล่อยให้มันติดลบต่อไป

ฉันล้วงพวงกุญแจขึ้นมาจากกระเป๋ากระโปรง

ฉันปั๊มมาจากป้าแม่บ้าน" ฉันบอกแล้วรีบเก็บพวงกุญแจกลับใส่ในกระเป๋ากระโปรง ก่อนจะหยิบหมอนของหมอนั่นขึ้นมากอด แล้วทอดสายตามองเขา "นี่ ถ้านายเกลียดหน้าฉัน ไม่อยากเห็นหน้าฉัน ก็ปล่อยฉันไปสิ สาบานว่าฉันจะไม่รบกวนเวลาดีๆ ของนายอีก ฉันจะไปให้พ้นหน้านายเลยนะ"

ผู้หญิงประเภทไหนกันที่ปั๊มกุญแจเข้าห้องผู้ชาย" สกายว่าแล้วมองหน้าฉันอย่างจงเกลียดจงชัง

ประเภทเดียวในโลกนี่แหละ" ฉันว่าแล้วเลิกคิ้ว "นายไม่รู้สินะว่ายัยนั่นเป็นใคร ?”

คนไหน ?” เขาถาม

คนที่นายเกือบจะเล่นจ้ำจี้ด้วยเมื่อกี้นี้" ฉันว่าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่น

รู้สิ ลูกสาว ผอ. ดาวโรงเรียน นักเรียนดีเด่น คิดว่าฉันจะไปคว้าใครก็ไม่รู้มาหรือไง ?”

สกายว่าแล้วนอนเอาแขนหนุนนอนหงายต่างหมอน

นาย รู้ไหมว่ายัยนั่นชื่ออะไร ????!” ฉันแหวใส่แล้วปาหมอนใส่หน้าสกาย หมอนั่นส่ายหน้า "นั่นไง ทุเรศที่สุด!"

แล้วมันกงการอะไรของเธอ ?” เขาถามแล้วพลิกตัวหันไปอีกด้าน "เธอทำฉันพลาดโอกาส...”

มีผู้หญิงอีกเยอะน่ะ สกาย" ฉันว่าแล้วมองหน้าหมอนั่น

แต่ผู้หญิงคนนั้นจะช่วย...”

ไม่มีใครช่วยนายได้นอกจากตัวนายเอง ถ้าอยากได้อำนาจที่จะสั่งใครต่อใครได้ นายก็ต้องดิ้นรนหาเอาเอง ไม่ใช่หลบอยู่ใต้ชายกระโปรงผู้หญิง ฉันรู้นายอยากกลับไปแก้แค้นเดอะแก๊ง แต่ถ้านายไม่ได้ทำด้วยตัวนายเอง มันจะมีประโยชน์อะไร ใช้ประโยชน์จากชื่อเสียงของผู้หญิงคนนั้น น่าภูมิใจตายล่ะ"

ฉันว่าแล้วทำท่าขนลุกขนพองใส่สกาย

ฉันคิดถึงผลสำเร็จมากกว่า เพราะฉะนั้นวิธีการจะเป็นยังไงฉันไม่สน" สกายว่า

เพราะคิดแบบนี้ไง นายถึงไม่มีทางชนะใครเขาได้... โดยเฉพาะอาก้า”

ฉันว่าแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะแทรกตัวออกมาผ่านทางประตูแล้วกระแทกปิดประตูดังโครมใหญ่

สกายคิดจะหาพรรคพวกให้ตัวเอง โดยใช้ผู้หญิงคนนั้นเป็นเครื่องมือ

 

ณ ตอนนี้คือช่วงเวลาปิดเทอมฤดูร้อนของนักเรียนชั้นมัธยมทั้งประเทศ ฉันควรจะดีใจ แต่ไม่... เพราะเวลานี้ฉันควรจะได้เรียนมหาวิทยาลัยไปแล้ว ถ้าไม่เอาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์ที่ชื่อว่าสกาย... ฉันเรียนอยู่ชั้นม.6 ในขณะที่เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น ฉันต้องลาออกจากโรงเรียนเก่า โกหกทุกคนว่าไปเรียนต่อ ทั้งๆ ที่ชีวิตในตอนนั้นของฉันเคว้งคว้างจนน่ากลัว ไม่มีที่เรียน ไม่มีงานทำ ส่วนสกาย... หมอนี่กักตัวฉันไว้ที่นี่ จนถึงตอนนี้

อีกสองสัปดาห์ก็เปิดเทอมแล้ว เรียนซัมเมอร์จบในอีกหนึ่งสัปดาห์ เข้าค่ายอีกสองวันสุดท้าย...”

ทำไม เธอ ถึง เข้า มา อยู่ ใน ห้อง ของฉัน อีก แล้ว!!!”

อีตาสกายตวาดใส่ฉันจากบนเตียง ฉันหันไปมองสกายด้วยสีหน้ากวนๆ แล้วหยิบพวงกุญแจขึ้นมาโชว์

ฉันปั๊ม...”

เออ ฉันรู้แล้ว!!!” สกายว่าแล้วโยนหนังสือโครมลงบนพื้น "ห้องเธอเองก็มี ไปนอนได้แล้วไป๊"

ถ้านายรำคาญฉันมากนัก ก็ปล่อยฉันไปสิ" ฉันว่าแล้วหันไปมองสกาย "ห้องนายเน็ตเร็วน่ะ ฉันขอโหลดหนังหน่อย"

สกายเช่าอพาร์ตเม้นต์ให้ฉันอยู่ข้างๆ ห้องของเขา หนึ่งเพื่อกักตัวฉันไว้ สองเพื่อจับตาดูฉัน มันฉลาด แต่ฉันเองก็ไม่ได้โง่ เรื่องอะไรจะยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว มันทำฉันได้ ฉันก็เอาคืนมันได้ ฉันเชื่อในการแก้แค้น ตอนนี้อาจจะยังไม่ถึงเวลา แต่ในตอนหน้าล่ะก็ไม่แน่ ตอนนี้ฉันทำได้แค่ทำให้สกายรำคาญฉัน แต่เมื่อไหร่ที่ฉันสบโอกาสมากกว่านี้ หมอนี่อาจจะได้เจ็บตัว

และฉันหมายความอย่างที่พูด หมอนี่ต้องเจ็บตัวเพราะการกระทำของมันแน่ๆ (ต่อ ฉากวีดิโอคอลล์)

เธอต้องช่วยฉัน" สกายว่าแล้วแคะขี้เล็บที่มือขวา "วันเปิดเทอมเธอจะต้องตีสนิทผู้หญิงคนนั้นให้ได้"

ผู้หญิงคนไหน ?” ฉันถามต่อ

คนนั้น เมื่อตอนกลางวัน" สกายบอก

คนไหนล่ะ ?”

คนที่เธอเปิดประตูเข้ามาเจอ" สกายว่าแล้วทำน้ำเสียงรำคาญ

อ๋อ คนที่เสร็จนายอะนะ" ฉันว่าแล้วยิ้มกวนๆ ให้สกาย "หัดถามชื่อซะบ้าง ยัยนั่นชื่อมาเฟีย นั่งข้างๆ ฉันเอง"

ค่อยถามทีหลังก็ยังได้" สกายว่าแล้วมองไปที่จอโทรทัศน์

ตอนไหน ?” ฉันถามต่อ

นี่เธอ กลับห้องไปได้แล้ว" สกายว่าแล้วมองหน้าฉันอย่างหงุดหงิด "พรุ่งนี้อย่าลืมไปเรียน"

นี่ อย่าให้ฉันต้องเตือนนายอีกรอบเลยนะ นายน่ะเด็กกว่าฉันนะ น้องสกาย ^^ ไอ้ที่พวกนายกำลังเรียนอยู่เนี่ย ฉันเรียนมาหมดแล้วทั้งนั้น และฉันก็ได้ท็อปคลาสแทบจะทุกวิชา เพราะงั้นอย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กเกเรโดดเรียนเลยนะจ๊ะ น้องชาย ^^” ฉันพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วถอนสายบัวให้สกาย ก่อนจะเดินออกจากห้องหมอนั่นไปอย่างนึกเสียดาย

กวนอารมณ์หมอนั่นวันละนิด ทำให้ฉันมีกำลังใจใช้ชีวิตมากขึ้นมาอีกหน่อย

 

ไง มาเฟีย ?”

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แล้วทักทายหญิงสาวตัวเล็ก ผิวขาว หน้าตาจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตของยัยนั่นมองฉันแล้วกระพริบตาปริบๆ อย่างงงวย ก่อนใบหน้าจะขึ้นสีแดงซ่านด้วยความตกใจ ยัยนั่นทำท่าจะร้องออกมา โชคดีที่ฉันเอามืดปิดปากยัยนั่นไว้ได้ซะก่อน มาเฟีย หญิงสาวร่างเล็กหน้าตาน่ารักผิดกับชื่อดิ้นอึกอักอยู่ในเก้าอี้ ฉันต้องค่อยๆ ผ่อนแรงลงแล้วใช้สายตาเพ่งมองยัยนั่นให้หุบปากก่อนที่จะพูดอะไรๆ ออกไป

เธอ เธอคือคนที่...”

ฉันไม่ได้ท้องนะ =___=” ฉันว่าแล้วชี้หน้ายัยตัวเล็กนั่น

แต่เธอ...” มาเฟียว่าแล้วทำหน้าหวาดๆ "อยู่กับสกายนี่ เข้ามาในห้องสกายได้ไง ทั้งๆ ที่ห้องล็อคแล้ว"

เออ... ฉัน" ฉันว่าแล้วติดสตันท์ไปสิบวินาที ลืมคิดข้อแก้ตัวมาสนิท "มันเป็นลูกชายคนโตของป้าคนที่สองของลุงที่สามฝั่งคุณยายทวดของฉันน่ะ ป้าคนที่สองของลุงคนนั้นเขาให้กุญแจกับฉันไว้ เผื่อว่ามีอะไรจะได้ไปหาหมอนั่นที่ห้องได้ สรุปว่ามันเป็นลูกพี่ลูกน้องฉันนั่นแหละ"

สรุปเธอก็ไม่ได้ท้อง ?” มาเฟียถามแล้วทำตาโต

เออ ให้ฟรีแถมเงินยังไม่เอาเลย ไอ้สกายน่ะ" ฉันว่าแล้วเอามือท้าวคาง "ฉันชื่อหยาง...”

มาเฟีย" ยัยนั่นว่าแล้วยิ้มให้ "เธอนั่งที่นี่เหรอ ?”

ฉันนั่งข้างๆ เธอทุกวัน แต่เธอไม่เคยรู้ =___=”

ฉันบอกแล้วหยิบสมุดจดขึ้นมา พร้อมๆ กับที่อาจารย์เข้าสอนพอดี

มาเฟียเอ๊ย เธอซวยแล้วล่ะที่ต้องเข้ามาอยู่ในวงจรชีวิตของสกาย...

เออนี่... หยาง ? ใช่ไหม ?” มาเฟียหันมากระซิบกับฉันในขณะที่อาจารย์หันหลังให้พวกเราเพื่อเขียนกระดาน "ถ้าเธอไม่ได้ท้อง ถ้าเธอไม่ได้ชอบสกายแบบ... นั้น แล้วตอนนั้นเธอมาขัดฉันกับสกายทำไม ?”

ฉันขอแนะนำอะไรให้อย่างนะ ^^” ฉันว่าแล้ววางปากกาลง "อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจสกาย"

หา ??” มาเฟียว่าแล้วทำหน้างง "สกายออกจะเป็นคนดีนะ สุภาพบุรุษจะตายไป"

สุภาพบุรุษบ้าอะไรลากเธอไปที่ห้องตัวเอง แถมยังจำชื่อคุณเธอยังไม่ได้...

เชื่อฉันเถอะ ฉันรู้จักมันดี ผู้ชายในโลกนี้ที่ดีกว่ามันหล่อกว่ามันมีอีกเยอะจนประมาณเป็นตัวเลขไม่ได้"

อ๊า สกายส่งข้อความมา ^0^” มาเฟียว่าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะมองหน้าฉันด้วยดวงตาเป็นประกาย

กรรม ยัยนี่... ไอ้ที่ฉันพูดๆ ไปน่ะเข้าหูหล่อนบ้างไหม ???

ไหน ดูหน่อยสิ" ฉันว่าแล้วชะเง้อหน้าไปดู แต่มาเฟียชักโทรศัพท์เก็บกลับใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว

เวร... นี่ ไปหาไอ้สกายน่ะไม่ต่างอะไรกับเดินลงบันไดไปนรกด้วยตัวเองเลยนะ

อาจารย์คะ หนูปวดท้อง ขอไปห้องน้ำนะคะ" มาเฟียว่าแล้วลุกขึ้น อาจารย์พยักหน้ารับ ยัยนั่นถึงเดินออกจากห้อง

ฉันลุกขึ้นบ้าง อาจารย์หันขวับมามองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

ทีละคน นั่งลงซะ"

อาจารย์ว่าแล้วใช้ชอล์กในมือชี้มาที่ฉัน ฉันกัดฟันกรอด ก่อนจะกระแทกก้นลงบนเก้าอี้ดังโครม ได้แต่มองยัยมาเฟียวิ่งแรดๆ ไปหาสกายโดยที่ไม่รู้ชะตากรรมตัวเองเลยว่ายัยนั่นกำลังจะโดนหลอกใช้ ฉันเอามือค้ำโต๊ะก่ายหน้าผากด้วยความหงุดหงิดที่ช่วยอะไรมาเฟียไม่ได้เลย

ช่างเถอะ หยาง ยัยนั่นทำตัวเอง เธอเตือนยัยนั่นแล้ว...

อย่าช่วยคนอื่น ถ้ามันจะทำให้ตัวเองเดือดร้อน ท่องไว้ บทเรียนก็มีอยู่แล้วแต่กลับไม่จำ!!!

 

พักเที่ยง...

มาเฟียไม่กลับเข้าคาบเรียนอีกเลย ฉันอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะตาย ป่านนี้สกายจะทำอะไรไปแล้วบ้างก็ไม่รู้ ไอ้บ้านั่นน่ะมันฉลาด คำพูดคำจาหลอกล่อลวงผู้หญิงใสๆ อ่อนต่อโลกอย่างยัยมาเฟียนั่นได้อยู่แล้ว ฉันใช้ส้อมจิ้มลูกชิ้นในจานอย่างหงุดหงิด สกาย... นายจะไม่มีวันชนะถ้านายไม่ไขว่คว้าหาพรรคพวกด้วยตัวเอง

นั่งด้วยได้ไหม ?”

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

ผู้ชายสองคนในชุดนักบาสเก็ตบอลยิ้มรับแล้วนั่งลงตรงหน้า ฉันถึงกับทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่ได้คิดว่าจะมีคนมานั่งด้วย เดิมทีฉันไม่ใช่คนที่ชอบสุงสิงกับใครอยู่แล้ว ผู้ชายสองคนตรงหน้ามองหน้าฉันแล้วยิ้มๆ ก่อนจะกินข้าวในจานของตัวเองไปเงียบๆ โอ๊ย ตายแล้ว อึดอัดซะไม่มี ชวนคุยหน่อยไม่ได้รึไง หรือต้องให้ฉันเป็นคนเริ่ม!

เออ เริ่มก็ได้...

หวัดดี...” ฉันทักแล้วยกมือขึ้น "นายเล่นบาสเหรอ ?”

ใส่ชุดนี้คงเล่นสเก็ตน้ำแข็งมั้ง ^^”

กวนตีนจัง ไอ้...

ฉันไปละ บาย" ฉันว่าแล้วทำท่าจะเอาจานไปเก็บ ผู้ชายอีกคนที่ดูน่ารักๆ ตี๋ๆ จับมือฉันไว้แล้วดึงให้นั่งลง

พวกฉันเล่นบาส นั่งกินต่อเถอะ" เขาว่าแล้วยิ้มให้ โอ๊ย น่ารัก พอๆ ห้ามยิ้มนะไอ้ตี๋

ว่าทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลยเนี่ย ?” ผู้ชายหน้าขาวๆ คิ้วเข้มๆ คนแรกว่าแล้วมองหน้าฉันด้วยสีหน้าสงสัย

ฉันเพิ่งเข้าเรียนใหม่... ตอนม.6” ฉันว่าแล้วตักลูกชิ้นยัดใส่ปาก

อ้อ... แปลกดีจัง เธอเข้ากลางปีแบบนี้ได้ด้วย คงเส้นใหญ่มาก" ผู้ชายหน้าตี๋ๆ น่ารักคนนั้นพูดแล้วพยักหน้าช้าๆ "ฉันชื่อฟีฟ่า มีอะไรก็ถามได้นะ ฉันเรียนที่นี่มาตั้งแต่ม.1 แล้ว ทุกตารางนิ้วของโรงเรียนนี้ ไม่มีที่ไหนที่ฉันไม่รู้จักหรอก" เขาว่าแล้วยิ้มจนตาตี่ๆ กลายเป็นเส้นเดียว น่ารักจัง...

ถ้านายพอจะรู้ที่ๆ คนชอบไป... จึ้กๆ กัน ก็...”

ห้องสมุด" เพื่อนของนายน้อยพูดแล้วตบโต๊ะเบาๆ "ห้องสมุด แถวๆ หนังสือประวัติศาสตร์ เอากล้องไปด้วยล่ะ"

ห๊ะ นี่แกคิดว่าฉันโรคจิตหรือไง ถึงให้ฉันเอากล้องไปถ่ายคน... กัน

ขอบใจนะ"

ฉันรีบตักก๋วยเตี๋ยวเข้าปากอย่างรวดเร็ว ถ้ายกถ้วยขึ้นมาซดได้ฉันคงทำไปแล้ว แต่ต่อหน้าผู้ชายสองคนแบบนี้ ไม่ดีกว่า ภาพพจน์ของฉันเสียหายป่นปี้กันพอดี ฉันรีบเก็บจานชามแล้วกระโดดออกจากเก้าอี้ในโรงอาหาร วางจานชามไว้ที่ชั้นวางแล้วรีบจ้ำอ้าวไปยังห้องสมุดโดยไว

สกาย สกาย สกาย อย่าคิดว่าจะหนีพ้นฉันได้

 

กาย เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก"

ตอนนี้พักเที่ยง ใครจะเข้ามาที่นี่"

ฉันไง... อูแหวะ

ฉันต้องเอามือลูบขนแขนที่ตั้งชันขึ้นมาให้ราบเรียบลงไปกับผิวเนื้อ ต้องเอามือปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองสำรอกมื้อเที่ยงออกมาเพราะไอ้คู่รักตรงหน้า ความจริงจะเรียกคู่รักก็ไม่ถูกนัก เมื่อผู้หญิงคิดไปข้างเดียว ส่วนผู้ชายก็หน้าด้านไร้ยางอาย คิดแต่จะหลอกใช้ผู้หญิง... อี๋ ทุเรศที่สุด

สกายล้วงมือเข้าไปในชายเสื้อของมาเฟียที่หลุดออกมาจากเอวกระโปรง ร่างเล็กๆ ของยัยนั่นนั่งซ้อนตักหันหน้าเข้าหาสกายที่เอนหลังพิงกับตู้หนังสือใหญ่ อ๊ากกก พวกแกทำอะไรกันไม่อายฟ้าเทวดาเจ้าที่บ้างเลยเหรอวะ ฉันจะอ้วก ขนลุกขนพอง เห็นหน้าสกายก็หมดอารมณ์แล้ว

ยัยมาเฟียก็เหมือนกัน ทำเป็นสกายงั้น สกายงี้ แต่ตอนได้ข้อความจากสกายนี่คุณเธอดีดดิ้นเป็นกุ้งเต้นเลยนะ

มือของสกายล้วงเข้าไปใต้ชายกระโปรงของมาเฟีย ใบหน้าหล่อๆ ของมันซุกไซร้อยู่ที่ต้นคอ มาเฟียกอดไอ้บ้าสกายแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ฉันเริ่มเห็นท่าไม่ดี ถ้าปล่อยให้มันเลยเถิดไปมากกว่านี้ สกายกับมาเฟียคง... ไม่ ฉันจะปล่อยให้ชีวิตคนบริสุทธิ์ตกอยู่ในเงื้อมมือของสกายไม่ได้

ฉันเอื้อมมือไปทุบสัญญาณเตือนไฟไหม้ที่ผนัง ก่อนจะวิ่งเข้าไปหามาเฟีย ก่อนจะกระชากยัยนั่นขึ้นมา

เสียงไซเรนดังลั่นไปทั่วโรงเรียน ทุกคนคงตกใจ แต่คงไม่ตกใจมากเท่ามาเฟียกับสกายตอนนี้ที่เห็นฉันโผล่พรวดออกมา

นี่เธออีกแล้วเรอะ!!!!!!!!”

 









สวัสดีค่าาาาาาาาาาาาาาาาา เรื่องที่... เท่าไหร่แล้วน้าาา สกาย หยาง ยังมีมาเฟีย แล้วก็อีกคนนึง ยังไม่ได้ออก ^^ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ สำหรับคนที่ยังพอจำเรื่องอาก้าได้ คงไม่งงเนอะ แต่คนที่ไม่เคยอ่าน แบบว่าผ่านๆ มาเจอเรื่องนี้เข้า จะงงมั้ย เพราะความรู้สึกหยางจะผูกติดกับอาก้ามากเลย(แฟนเก่านี่เนอะ แถมเป็นรักแรก) ดังนั้นก็ขอแปะลิ้งไปยังแฝดพี่ผู้พี่ของหยางนะคะ




ตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรมาก แค่เฉลยทุกอย่างว่าหยางหายไปไหน 55555555 ส่วนของหยางนั้น เธอไม่มีทั้งพ่อและแม่แล้ว จะทำอะไรๆ ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะทำให้คนข้างหลังลำบาก(มันเลยกลายเป็นแบคกราวน์ของตัวละครนี้ที่ชอบทำอะไรบ้าๆ บอๆ แบบไม่ต้องเครียดว่าจะทำชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเสื่อมเสีย อืม... เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง)

ส่วนสกาย แม่งงง เลวววววว แก้แค้นอาก้าไม่ได้ ก็จับหยางไว้แทนแล้วกัน เฮ้อ พ่อคุณเอ๊ย ปล่อยวางซะบ้างนะ เครียดมากตายไวนะโว้ยยยยย หยางนี่นางก็แบบ... กวนตีน 555555555555 ถึงในใจจะแอบเศร้าแต่นางก็ยังกวนตีนได้ และอย่างที่บทนำได้เกริ่นไว้ว่า พวกอาก้าเองก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า ทั้งหยางทั้งสกายยังอยู่ที่ไทย ภาวนาให้พวกเดอะแก๊งตามหาเจอไวๆ นะ แต่อย่าเพ่ิงลืมว่า พวกมันเรียนมหาลัยกันแล้วทั้งนั้น คงไม่ว่างเหมือนตอนเรียนม.ปลายแล้วแน่ๆ

เพราะงั้น...  หยาง รอก่อนนะ 

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่ะ





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,327 ความคิดเห็น

  1. #918 Maya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 23:22
    ไม่อยากให้หยางเคยเสียตัวให้อาก้าเลยอ่ะ มันดูทุเรศมาก
    #918
    0
  2. #74 aonuma (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 13:52
    ชอบจังเลย โดยเฉพาะหยาง อ๊ากกกกกกกก ชอบอ่ะ
    #74
    0
  3. #66 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 20:56
    เราชอบหยาง!!! >O<
    คิดถึงสกายจัง หายไปตั้งหลายเรื่อง
    รีบมาอัพต่อด่วนๆ เลยนะคะ
    ชอบหยาง
    ให้สกายทำชั่วเยอะๆ แล้วเจอหยางตามแก้เกมเยอะๆ เลย ฮ่าๆๆๆ
    #66
    0
  4. #65 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 20:56
    เราชอบหยาง!!! >O<
    คิดถึงสกายจัง หายไปตั้งหลายเรื่อง
    รีบมาอัพต่อด่วนๆ เลยนะคะ
    ชอบหยาง
    ให้สกายทำชั่วเยอะๆ แล้วเจอหยางตามแก้เกมเยอะๆ เลย ฮ่าๆๆๆ
    #65
    0
  5. #56 Bam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 11:04
    ทำไมสกายเกิด1994วะ?

    งี้ก็แก่กว่าหยางดิ

    แล้วทำไมเป้นเพื่อนกับคอปเปอร์อะ

    หรือกูเข้าใจผิดฟะ
    #56
    0
  6. #55 เปิ้ล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 07:42
    รีบๆอัฟเลย สนุกๆๆ
    #55
    0
  7. #53 gpcht (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 22:46
    อัพต่อ เย้ๆ
    #53
    0
  8. #51 Aum_nanami (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 21:01
    กริ๊ดดด ชอบอ่ะ หยางกวนสกายได้สุดยอด>o<  ส่วนสกายแกมันเลวได้โล่จริงๆๆ =*=
    #51
    0
  9. #50 Saisaaii_TB (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 16:58
    รอๆๆ หยางกวนส้นเท้ามาก ส่วนสกาย...แกเลวมากกกกกก
    #50
    0
  10. #49 ปราสาทฟ้าใส ||| fahsai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 11:57
    รีบมาอ่านทันทีหลังจากเห็นว็อยซ์><
    #49
    0
  11. #48 BLACK...mint (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 11:40
    รอๆๆๆๆๆนะคะ
    #48
    0