[The Gang #6] The Cold War : สงครามรักอันตราย [ จบ ]

ตอนที่ 26 : Hot Icecream [ ไอติมร้อนๆ มาแล้วจ้า ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    26 ส.ค. 59




บทที่ 23
Hot Icecream

ไป ไปวิ่ง!!! รอบสนามห้ารอบ เด็กใหม่สิบรอบ!!”

ฉันยืนท้าวสะเอวอยู่บนเก้าอี้เรียนซึ่งมีคนไปยกมาให้จากบนอาคารเรียน ในขณะที่ปากกำลังออกคำสั่งแว้ดๆ อยู่ข้างๆ สนามบาสฯ ส่วนสมาชิกชมรมบาสฯ ซึ่งยืนอยู่บนพื้นต่ำกว่าฉันเริ่มร้องโอดครวญในความโหดร้ายของประธาน กัปตันทีม และผู้จัดการทีมบาสเก็ตบอลคนใหม่ ทายสิว่าใคร ฉันเอง... แน่นอนว่าพวกเขาไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามกับฉัน ผู้ซึ่งใหญ่กว่าใครในปฐพีนี้ แม้กระทั่งนายน้อยยังมิบังอาจแย้งสักคำ หึๆ ฉันปรายตามองไปที่ 'เด็กใหม่'

สกายยืนกอดอกมองหน้าฉันอย่างหงุดหงิด ฉันเลิกคิ้วแล้วมองหน้าเขาอย่างกวนๆ กลับ

หมอนั่นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะใช้มือจับที่ต้นคอของตัวเองอย่างมีนัยยะสำคัญ...

หนอย...

เปลี่ยน...” ฉันว่าแล้วกัดฟันกรอด พวกนักบาสฯ มองหน้าฉันราวกับจะถามว่า ฉันเมนส์มาหรืออย่างไร อะไรยังไง ทำไมถึงได้เปลี่ยนใจเปลี่ยนอารมณ์ไปมาง่ายนัก ฉันกอดลูกบาสเก็ตบอลลูกหนึ่งไว้กับตัว "เด็กใหม่... สกาย... นายออกมานี่" ฉันออกคำสั่งแล้วกวักมือเรียกให้สกายออกมา หมอนั่นเดินออกมาอย่างงุนงงแล้วมองหน้าฉันนิ่ง

ฉันยื่นลูกบาสเก็ตบอลให้เขา หมอนั่นรับไว้

ใครแย่งบอลมาจากหมอนี่ได้ จะได้รับสิทธิ์ไม่ต้องวิ่งหนึ่งเดือน คนที่แย่งไม่ได้ จะโดนคูณสอง ถ้าไม่มีใครแย่งได้ สกายจะได้สิทธิ์นั้นไปทันที ให้เวลาสามสิบนาที สาม สอง หนึ่ง!!” ฉันว่าแล้วกดจับเวลาในโทรศัพท์มือถือ สกายถึงกับหน้าเหวอกับคำสั่งของฉัน ทุกคนตกอยู่ในความอึ้งราวๆ เสี้ยววินาที ก่อนที่สกายจะโดนรุมหายไปกับฝูงของนักบาสเก็ตบอล ฉันถอนหายใจแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ สกาย... ฉันไม่ปล่อยให้นายได้ผยองอยู่นานหรอกย่ะ

ฉันนั่งไขว่ห้าง มองดูพวกนักบาสฯ ตีกันอย่างรื่นเริงบันเทิงใจ โดยเฉพาะช็อทที่จะต่อยกันนี่ล่ะมันนัก สกายกอดลูกแล้วหลบ พุ่งตัวหาทางหนี แต่ก็โดนพวกนักบาสฯ คนอื่นที่ไวกว่าคว้าคอเสื้อของหมอนั่นไว้ได้ ลูกบาสโดนส่งต่อจากมือหนึ่งสู่อีกมือหนึ่ง สกายสู่นายน้อย นายน้อยโดนฟีฟ่าแย่ง และฟีฟ่าก็โดนแย่งไปได้

หยางคะ... เราต้องซ้อมลีดกันนะคะ"

เอื๊อก...

ฉันหันหลังไปมอง เหงื่อไหลโชกจากไรผมลงมาบนหน้าผาก ยัยคนนั้น... จำได้ไหม ยัยคนที่สอนฉันเต้นลีดวันก่อนนั่น... ยัยนั่นมาพร้อมกับสาวๆ ชมรมเชียร์ลีดเดอร์ทั้งทีม ทุกคนมองฉันด้วยสายตากดดัน อะ งะ... คือ คือฉัน... อ๊ากกก ด้วยความสัตย์จริง ฉันไม่เคยกลับไปซ้อมต่อที่บ้านเลยสักนิด ท่งท่า การ์ดเกิดอะไรก็ลืมไปหมดแล้ว...

ตะ แต่นี่มันสนามบาสฯ นะ...” ฉันว่าแล้วมองไปที่พวกนักบาสฯ ซึ่งกำลังแย่งชิงลูกบาสฯ อย่างโหดร้ายเหมือนสิงโตล่ากวางน้อย ตอนนี้ลูกบาสฯ กลับไปอยู่ในมือของนายน้อยอีกครั้ง สกายมองหน้าหมอนั่นอย่างเคียดแค้นแล้วกระโจนใส่ สกายในชุดนักบาสเก็ตบอลเบอร์ 22 ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ อาาา... ฉันไม่ได้หื่นนะ แต่ทำไมผู้ชายทีมบาสฯ เวลามันเหนื่อยๆ เหงื่อโชกๆ นี่มันดูดีกว่าปกติร้อยเท่านะ... ฉันสะบัดหน้าแล้วหันไปมองยัยผมม้านั่น "นะ นี่มันสนามบาสฯ จะซ้อมตรงนี้ได้ไง ?”

เรื่องนั้นไม่มีปัญหาค่ะ เมษา ลูกแก้ว" ยัยนั่นว่าแล้วดีดนิ้วเป๊าะ

เหมือนมีเวทย์มนต์ ยัยเมษากับลูกแก้วลูกขุนทองอะไรนั่น... โผล่หน้าออกมาพร้อมกับกระจกบานใหญ่และลำโพงขนาดยักษ์ที่ฉันมั่นใจว่าถ้าเปิดสุดเสียงคงได้ยินไปถึงคอนโดฯ ของฉันแน่นอน เอื๊อก ฉันกลืนน้ำลายอย่างเครียดๆ แล้วมองหน้ายัยนั่นด้วยความรู้สึกชิบหายเล็กๆ ในหัวใจดวงน้อยๆ

ตั้งการ์ดค่ะ หยาง...”

ยัยผมม้าปีศาจนั่นว่า แล้วมองฉันด้วยรอยยิ้มปีศาจของคุณเธอ

 

นะ เหนื่อย...

ฉันทรุดตัวลงนั่งบนพื้น หลังจากยัยม้าปีศาจยอมให้ฉันพักห้านาที หลังจากเต้นติดต่อกันมายี่สิบนาที ทีมบาสฯ ของฉันยังคงตีกันเพื่อแย่งลูกบาสต่อไปในสนามบาสฯ ส่วนพวกฉัน ทีมเชียร์ลีดเดอร์ กำลังต่อเพลงพระราชนิพนธ์อะไรสักอย่างให้จบอีกหนึ่งเพลง ทำไมทุกคนทำเหมือนมันดูง่ายวะ ทั้งๆ ที่จริงแล้วมันโคตรยาก TT__TT มะ ไม่ไหวแล้ว...

น้ำค่ะ...”

ยัยม้านรกว่าแล้วยื่นขวดน้ำให้ฉัน นี่เธอเป็นปีศาจจริงๆ รึไงยะ ทำไมเต้นขนาดนั้นถึงไม่เหนื่อย ฉันแค่ตั้งการ์ดห้านาที แขนฉันก็ปวดจนแทบจะขยับไม่ได้แล้ว แต่คุณเธอเล่นเดินตรวจการ์ดทุกคนในขณะที่ตัวเองก็ตั้งการ์ด โอ๊ยยย ไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ปลดฉันออกจากทีมที แล้วเอายัยนี่มาเป็นประธานน่าจะเหมาะกว่ามาก

ฉันเปิดขวดน้ำแล้วกำลังยกขึ้นดื่ม

หมับ!!

"ยืมแป๊บ"

สกายโผล่มาจากไหนไม่รู้ ก่อนจะคว้าขวดน้ำจากมือของฉัน แล้วสาดใส่นักบาสฯ อีกสองคนที่ตามเขามาติดๆ ตรงหน้าจนทั้งสองคนนั่นล้มลงกับพื้นด้วยความตกใจและน้ำที่เข้าตา สกายก้มลงแล้วหยิบลูกบาสฯ ขึ้นมา ก่อนจะกระดกขวดดื่มน้ำลงไปนิดหน่อยแล้วคืนขวดให้ฉัน และวิ่งหายเข้าไปในสนามบาสอีกครั้ง ทิ้งฉันไว้กับความงงโคตรงง อะ... อะไรของมันวะ...

ตกลง หยางเลือกแล้วยังคะ ?" ยัยม้านั่นนั่งลงข้างๆ ฉันแล้วถาม

หะ เดี๋ยวนะ เลือกอะไร ?? ฉันมองหน้ายัยนั่นแล้วกระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง

เลือกอะไร ฉันงง" ฉันว่าแล้วขมวดคิ้ว

ระหว่างนายน้อยกับสกายไงคะ ข่าวลือว่าหยางกำลังคบกับทั้งคู่เผื่อเลือก แถมยังเฉดหัวมาเฟียลงจากตำแหน่งดาวโรงเรียนไปเลย... สรุปว่า หยางยังเลือกไม่ได้สินะ...” ยัยนั่นว่าแล้วทำหน้าหนักใจเล็กๆ เฮ้ย เดี๋ยว อะไรของแม่คุณ พูดเองเออเองทั้งนั้น "ฉันได้ยินเรื่องของหยางตอนที่เป็นควีนอยู่ที่โรงเรียนเก่าด้วยค่ะ เก่งมากเลย สมแล้วที่เป็นหยาง ว่าแต่หยางจะให้พวกเราเรียกหยางว่าอะไรดีคะ หยาง หรือควีน ?”

ฉันถอนหายใจเฮือกแล้วเอามือกุมหัว

เรียกเอาที่ตามสะดวกนั่นแหละ" ฉันว่าแล้วส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะก้มหน้ามองจอโทรศัพท์มือถือ ยี่สิบเก้านาที สามสิบวิ

ฉันนับถอยหลังตามตัวเลขในโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะยืนขึ้นเมื่อถึงสิบวินาทีสุดท้าย ยัยผมม้าที่ฉันยังจำชื่อไม่ได้สักทีลุกขึ้นตามแล้วหยิบนกหวีดขึ้นมาจากกระเป๋า ก่อนจะชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง!! ยัยนั่นเป่าปรี๊ด เสียงนกหวีดดังลั่นไปทั้งสนาม เรียกให้พวกนักกีฬาทั้งหลายหันมามอง

ฉันหรี่ตาแล้วมองหาลูกบาส...

โอ้... ไม่นะ...

ฉันถึงกับต้องเอามือก่ายหน้าผาก เมื่อภาพตรงหน้าที่เห็น คือภาพของสกายกับนายน้อย ที่กำลังนอนสู้กันเพื่อแย่งลูกบาสฯ สีส้มอิฐ ต่างคนต่างไม่ยอมกัน ฉันพยักเพยิดหน้าไปที่ยัยผมม้านั่น เสียงนกหวีดดังขึ้นอีก แต่ไอ้สองหมาบ้านั่นก็ยังไม่ยอมหยุดจนฉันเริ่มหมดความอดทน เท้าทั้งสองก้าวฉับๆ ไปหาสกายและนายน้อย พวกนักกีฬาแหวกทางให้ฉันเดินไปอย่างหวาดกลัวในสีหน้าและท่าทางของมนุษย์ผู้หญิงที่กำลังหงุดหงิดอย่างฉัน

หยุด!!!” ฉันยืนท้าวสะเอวแล้วตะโกนใส่สองคนนั่น "พอได้แล้ว!!!”

กูชิงบอลได้!!!" สกายตะคอกใส่หน้านายน้อยอย่างโกรธจัด

กูจับบอลไว้ได้ก่อน!!!” นายน้อยตะคอกกลับอย่างหงุดหงิด ใบหน้าขาวๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเหนื่อย

แล้วฉันจะตัดสินยังไง พวกนายทั้งสองคนไม่ยอมกันแน่ๆ" ฉันว่าแล้วเอามือก่ายหน้าผาก "เฮ้อ เอาไงดี...”

ยัยผมม้านั่นกระซิบที่หูของฉันเบาๆ นายน้อยกับสกายเหลือบตามองฉันอย่างงุนงง

อืม... ไอเดียดี...

ผลการตัดสินออกมาแล้ว...” ฉันว่าแล้วยืนกอดอก ก่อนจะมองหน้าสกายและนายน้อยที่โชคร้ายต้องร่วมรับทุกข์กับไอ้สกายไปด้วย ฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วยิ้มให้ทั้งทีมบาสเก็ตบอลที่ยืนห้อมล้อมฉันอยู่ "พวกนายทั้งหมด จะได้รับการยกเว้นการวิ่งรอบสนามเป็นเวลาหนึ่งเดือน เนื่องจากพวกนายทำตามกฏของฉัน ส่วนสองคนนี่... เสียงนกหวีดดังแล้ว แต่พวกนายก็ยังไม่หยุด เพราะงั้น ตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงเดือนหน้า พวกนายต้องวิ่งสองเท่า จบ!”

ฉันออกคำสั่งแล้วหันหลังให้หมอนั่นทั้งสองคน นายน้อย นายซวยเองแท้ๆ เลยนะ ขอโทษด้วยแล้วกัน

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เปิดโหมดราชินีอีกครั้ง พวกนักบาสฯ คนอื่นไปซ้อมกันต่อในสนาม ส่วนสกายกับนายน้อยยังคงยืนอยู่ที่เดิม ตรงหน้าของฉัน สกายถอนหายใจอย่างหงุดหงิดแล้วก้าวเข้ามาหาฉันช้าๆ ตามด้วยนายน้อยที่ตามมาด้วยสีหน้างงๆ ฉันแยกเขี้ยวใส่สกายแล้วมองหน้าหมอน่ันอย่างไม่พอใจ

เดี๋ยว...

"นั่นใคร... อยู่หลังแป้นบาสฯ"

ฉันลุกขึ้นแล้วชี้ไปที่แป้นบาส ร่างเล็กหลบวูบไปยืนด้านหลัง ฉันลุกขึ้นแล้ววิ่งเหยาะๆ ไปดู เสียงฝีเท้าของนายน้อยกับสกายตามมาด้วยพร้อมกัน ร่างนั้นไม่หนีหายไปไหน เพียงแต่แอบหลบอยู่หลังเสาปูนเท่านั้น ฉันเดินเข้าไปแล้วคว้ามือกระชากร่างที่อยู่หลังเสาออกมา เผื่อว่าจะเป็นสายสืบจากทีมโรงเรียนคู่แข่งที่ส่งมาดูการซ้อม(อันไร้สาระ)ของพวกเรา

อะ อ้าว...

มาเฟีย ??” ฉันเรียกชื่อยัยนั่นแล้วขมวดคิ้วอย่างงุนงง "หายไปไหนมา!!!”

นั่นมันใช่คำพูดที่เธอควรพูดเรอะ -__- มาเฟีย ตกลงว่า...”

นายน้อยเอ่ยปากถามแล้วเดินเข้าไปหายัยนั่น แต่มาเฟียเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วไปยืนหลบอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าหวาดกลัว... ฉันขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไปหายัยนั่น มาเฟียดูจะผ่อนคลายลงหน่อยเมื่อฉันอยู่ใกล้ๆ นายน้อยเบะปากใส่แล้วยอมถอยหลังกลับจนได้ ในขณะที่ใบหน้าของสกายเริ่มตึงเครียดอีกครั้ง

เอาละวา งานนี้...

สกาย นายน้อย พวกนายไปวิ่ง แล้วสั่งให้พวกในทีมเล่นเกมจำลอง" ฉันว่าแล้วกุมมือมาเฟียไว้ "ฉันจะคุยกับยัยนี่...”

แต่...”

ไม่มีแต่ นายน้อย อยากโดนสงสัยหรือไงว่าเกิดอะไรขึ้น ?” ฉันว่าแล้วชี้นิ้วไปที่สนาม "ไปซะ...”

นายน้อยกับสกายเดินจากไปอย่างหงุดหงิดและหัวเสีย โดยเฉพาะสกายที่ทำให้ฉันกังวลมากเป็นพิเศษ ก็... ก็... เรื่องของมาเฟีย มีโอกาสครึ่งต่อครึ่งที่สกายจะเป็น... แล้วฉันก็ยัง... ฉันกัดริมฝีปากแน่นแล้วกุมมือยัยน่ัน ก่อนจะดึงให้นั่งลงหลังแป้นบาสฯ ที่ฉันหวังว่าจะไม่มีใครเห็น...

ฉันไปโรงพยาบาลมาแล้ว...” มาเฟียว่าแล้วเอามือกุมหัว "ผลออกมาแล้ว...”

ใครเป็นพ่อ...” ฉันถาม ใจหายวาบ ถ้าคำตอบนั้นออกมาเป็น...

ฉันไม่รู้... หมอบอกว่า ต้องรอให้อายุครรภ์ครบสิบถึงสิบสี่สัปดาห์ ถึงจะตรวจได้" มาเฟียว่าแล้วนั่งชันเข่าเอาหน้าซบ เสียงร้องไห้เบาๆ ดังออกมาจากร่างเล็ก ฉันรู้สึกว่าตัวเองเลวขึ้น เมื่อรู้สึกโล่งใจที่มาเฟียยังไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อของเด็กคนนั้น ฉันลูบหัวยัยนั่นเบาๆ แล้วตบไหล่ มาเฟียเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา จมูกบวมแดงที่บ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาซ้ำแล้วซ้ำเล่า... “หยาง ฉันจะทำแท้ง...”

ฉันช็อค... กับคำพูดของมาเฟีย

ไม่ได้นะ...” ฉันว่าแล้วบีบแขนยัยนั่นไว้แน่น "นั่นน่ะเท่ากับฆ่าคนเลยนะ"

หยาง ถ้าผลมันออกมาว่าสกายเป็นพ่อของเด็ก เธอจะทำยังไง ? เธอคบกับหมอนั่นอยู่ไม่ใช่เหรอ ? หรือถ้าผลออกมาว่านายน้อยเป็นพ่อของเด็ก เธอคิดว่าคนอย่างหมอนั่นจะยอมรับไหม ?? นายน้อยพูดอะไรถึงฉันบ้างไหมที่ฉันหายไป สกายพูดอะไรบ้างไหม ? ฉันยอมตายดีกว่าหยาง ดีกว่าจะต้องทนรับเสียงนินทาลับหลังของคนในโรงเรียน...”

มาเฟียระบายออกมาพร้อมกับร้องไห้เสียงดังอย่างหมดความอดทน ฉันได้แต่ลูบหลังปลอบ...

ฉันเข้าใจ ความรู้สึกของยัยนั่นในตอนนี้ แต่สิ่งเดียวที่ฉันไม่เข้าใจคือ ทำแท้ง...

ชีวิตคนหนึ่งเกิดมาแล้ว... จะไปทำลายชีวิตเขาได้ยังไง...

เธอยังไม่บอกใครใช่ไหมหยาง ?” มาเฟียถามแล้วกุมมือฉันไว้แน่น "อย่าเพิ่งบอกใครนะ จะให้ใครรู้ไม่ได้...”

ยัง ยังไม่มีใครรู้นอกฉัน เธอ นายน้อย แล้วก็สกาย สองคนนั่นไม่บอกใครแน่"

ฉันว่าแล้วเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะค่อยๆ ดึงตัวมาเฟียที่กำลังร้องไห้เข้ามากอดไว้

ฉันไม่เหลืออะไรแล้วหยาง ทุกอย่างที่ฉันเคยมีโดนทำลายไปหมดแล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ฉันจะไม่เหลือเพื่อน ไม่เหลืออนาคต ไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี... ฉันคิดได้แค่อย่างเดียวตอนนี้ ฉันต้องรีบทำแท้ง ก่อนที่มันจะสายเกินไป...” มาเฟียว่าแล้วซบหน้าลงกับไหล่ของฉัน ในหัวของฉันร้อนรุ่มไปหมด ทำยังไงดี ถ้ามาเฟียจะทำแท้ง... บาปกรรม... ไม่ได้หรอก ฉันยอมให้มาเฟียทำแท้งไม่ได้... “หยาง ฉันหมดทางเลือกแล้วจริงๆ ถ้าฉันมีตัวเลือกอื่น ฉันคงทำ แต่ฉันไม่มีเลย... ทำแบบนี้ จะไม่มีใครต้องเดือดร้อนด้วย...”

ไม่... มาเฟีย... ฉันสัญญา... ไม่ว่าพ่อของเด็กจะเป็นใคร ฉันจะทำให้มันรับผิดชอบเธอให้ได้...”

ฉันว่าแล้วจับมือยัยนั่นมาเกี่ยวก้อยกันไว้ มาเฟียมองหน้าฉันอย่างเจ็บปวด

หยาง ฉันพลาดเอง ฉันต้องรับผิดชอบเอง...” มาเฟียแย้งแล้วยิ้มเศร้าๆ "อย่าบอกเรื่องนี้กับสกาย กับนายน้อยนะ...”

 

เนื่องจากฉันเป็นประธานชมรมที่ดี ดังนั้นหลังเลิกซ้อมทั้งบาสฯ และเชียร์ลีดเดอร์ ฉันจึงมานั่งรอพวกนักบาสฯ ที่เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดในโรงยิม ส่วนพวกเชียร์ลีดเดอร์นั้น ฉันไล่กลับบ้านไปหมดแล้ว เนื่องจากว่า ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบๆ สองทุ่ม ซึ่งพวกผู้หญิง... อย่างว่าอะนะ ถ้าไม่ใช่ฉัน กลับบ้านดึกๆ มันอันตราย

ฉันบิดขี้เกียจ มือข้างหนึ่งกอดถุงกระดาษที่ใส่เครื่องดื่มเกลือแร่ไว้เต็มถุงในขณะที่รอไอ้พวกบ้านั่นอาบน้ำ...

เฮ้อ นี่มันเข้าไปอาบน้ำหรือทำสปา... ทำไมนานขนาดนี้ มีอะไรให้เช็ดให้ล้างนักหนา...

โอ๊ะ มาล่ะ...

กลุ่มแรกเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับสะพายเป้ไว้ที่หลัง ฉันไม่รู้จักชื่อพวกเขา แต่พนันได้ว่าพวกเขาน่าจะรู้จักชื่อของฉัน ดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นยืนในเงามืดแล้วเดินไปขวางทาง พวกเขาสะดุ้งเฮือก คงจะนึกว่าฉันเป็นผี... เฮ้อ ฉันถอนหายใจแล้วยื่นขวดเครื่องดื่มให้

พรุ่งนี้มาซ้อมให้ตรงเวลาด้วยล่ะ...” ฉันว่าแล้วเหลือบตามองพวกเขาทีละคน "คืนนี้กลับไปก็นอนซะ อย่านอนดึก..."

...ขอบใจนะ หยาง ^^”

หนึ่งในนั้นว่าขึ้นในที่สุด ก่อนจะตบไหล่ฉันเบาๆ แล้วเดินออกไป

ฉันนั่งยืดแขนยืดขารอ ในขณะที่พวกทีมบาสฯ ก็ทยอยออกมากันเรื่อยๆ เพียงแต่สองคนที่ฉันต้องเห็นหน้าให้ได้ มันยังไม่ออกมาให้เห็นขนสักเส้น เฮ้อ หล่อจะตายอยู่แล้ว จะยิ่งแต่งให้หล่อกันไปอีกแค่ไหนยะ ทั้งนายน้อย ทั้งสกายนั่นแหละ... บ้าเอ๊ย ถ้าออกมาไม่ทัน น้ำเกลือแร่หมด ฉันไม่ไปซื้อเพิ่มให้หรอกนะ ฉันจะให้เงินให้นายวิ่งไปซื้อเอง... เออ สรุปก็ต้องซื้อให้อยู่ดี...

ฉันยืนแจกเครื่องดื่มต่อไปเรื่อยๆ ที่หน้าห้องน้ำ เหมือนพนักงานกำลังแจกตัวอย่างอาหารเลยแฮะ...

ตะ แต่... ละ เหลือขวดสุดท้ายแล้ว... แล้วคนที่อยู่ในห้อง เหลืออีก... สองคน...

เมื่อฉันมั่นใจว่า ไม่มีคนอื่นเหลือ ฉันจึงตัดสินใจก้าวเท้าเดินฉับๆ เข้าไปอย่างมั่นอกมั่นใจในห้องน้ำนักกีฬาชาย อืม... ช่าง... หอมหวล... ด้วยกลิ่นเหงื่อ -__-;; และกลิ่นน้ำหอมผู้ชาย ผสมด้วย... กลิ่นบุหรี่จางๆ แหงะ... เดี๋ยวฉันต้องไปออกกฏห้ามสูบบุหรี่ในห้องน้ำอีกสินะ เฮ้อ พวกบ้านี่ ไม่รู้จักรักตัวเองบ้างเลย

เฮ้ย นี่มันห้องน้ำชายนะ...”

ฉันสะดุ้งเฮือก แล้วหันหลังกลับไป นายน้อยยืนอยู่ด้านหลังแล้วยิ้มน้อยๆ ให้ ร่างสูงในชุดไปรเวทธรรมดายืนมองฉันนิ่ง ผมสีดำยังคงเปียก น้ำหยดเป็นเม็ดๆ ลงมาจนทำให้ไหล่เปียกไปหมด หมอนั่นดันใส่เสื้อสีขาวซะด้วย ขอร้องล่ะนายน้อย อย่ายั่วให้ผู้หญิงสวยๆ อย่างฉันต้องคิดลามกเลยนะ นายกับสกายอยู่ในห้องน้ำชายด้วยกันสองคน อะไรก็เกิดขึ้นได้เมื่อมีปาปริก้า... ฉันส่ายหน้าไล่ความคิดบ้าๆ แล้วเอื้อมมือเข้าไปจับขวดน้ำเกลือแร่ในถุงกระดาษ... กำลังจะหยิบออกมา แต่...

แล้วสกายล่ะ...

นายน้อยเป็นนักบาสฯ มืออาชีพนะ หมอนั่นเก่งจะตาย คงไม่เหนื่อยเท่าสกาย...

ฉันชะงัก แล้วปล่อยมือออกจากขวดเกลือแร่ ก่อนจะเดินไปที่ตู้เก็บของส่วนรวมแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวออกมายื่นให้หมอนั่น

เช็ดผมซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เป็นหวัด...” ฉันว่าแล้วมองหน้าเขานิ่ง "ถ้านายมาซ้อมไม่ได้ ฉันจะให้นายวิ่งสามเท่า...”

นายน้อยรับผ้าเช็ดตัวไว้ แล้วยิ้มน้อยๆ ให้ฉัน ก่อนจะก้าวถอยหลังแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำไป

เอาล่ะ... เหลือแค่ฉัน กับหมอนั่นแล้ว...

สะ... กาย...”

ฉันอ้าปาก กำลังจะเรียกชื่อหมอนั่นอยู่แล้วเชียว แต่คนบ้าคนผีทะเลก็โผล่ออกมาจากหลังล็อกเกอร์ซะก่อน... ในสภาพที่อยากจะยั่วให้ฉันกรี๊ดแล้วเอากะละมังทุบหัว... สกายนุ่งผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวปิดท่อนล่าง ท่อนบนนั้นเล่า... เปลือยเปล่า เอื๊อก... ฉันถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ หมอนั่นยืนกอดอก... แล้วมองหน้าฉันนิ่งด้วยสีหน้ากวนๆ

เอาของมา...” สกายว่าแล้วยื่นมือให้ ฉันขมวดคิ้ว

นายรู้ได้ไง ??” ฉันถามด้วยความตกใจ... แล้วแบบนี้ นายน้อยไม่รู้ไปแล้วเหรอ... ตายล่ะ

เธอไม่มายืนรอหน้าห้องน้ำชายเพื่อรอฉันอาบน้ำหรอก" สกายว่าแล้วแบมือให้ฉัน "ฉันเดาเอาเอง เอาของมา"

ฉันเบะปากใส่ แล้วหยิบขวดน้ำเกลือแร่ขวดสุดท้ายส่งให้เขา หมอนั่นรับไปพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ แล้วเปิดออก ก่อนจะโยนฝาทิ้งลงในถังขยะแล้วยกขวดน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวครึ่งขวด เอื๊อก... กินเยอะขนาดนั้น ระวังคืนนี้จะฉี่ราดที่นอนนะยะ ฉันมองหลังหมอนั่นอย่างทำอะไรไม่ถูก สกายหันหลังมาแล้วยิ้มให้ สายตาโง่ๆ ไม่จงรักภักดีของฉันเลื่อนมองไปที่ร่างกายซึ่งเปลือยเปล่าและมีหยดน้ำเกาะ... เอื๊อก ในที่ๆ มีไฟสลัวๆ แบบนี้ ยิ่งทำให้สกายยิ่ง... ม๊ายยยยยย

มองอะไรน่ะ"

ฉันส่ายหน้าเบาๆ แล้วหันหลังกลับ

กลับ... แล้วนะ" ฉันว่าแล้วหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินออกจากประตูห้องน้ำชาย

อือ...”

อึก... ไอ้บ้านี่ ไม่คิดจะรั้งหน่อยเรอะ...

ฉันกัดฟันกรอดแล้วก้าวเดินต่อไปอย่างหงุดหงิดช้าๆ อย่างหวังว่าหมอนั่นจะ... รั้งฉันไว้

เธอคิดว่าฉันจะห้ามไม่ให้เธอไปสินะ" สกายเปรยๆ ขึ้นอย่างขบขัน ทำให้ฉันชะงักกึก หน้าร้อนผ่าวไปหมด

หนอย... ไอ้นกรู้ ทำเป็นรู้... เออ เออ... ไอ้บ้าเอ๊ย ใช่ก็ใช่!!!

ฉันหันหลังขวับแล้วแยกเขี้ยวใส่หมอนั่นอย่างหงุดหงิด

ฉันนัดกับอาก้าไว้...” ฉันกอดอกพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบ ดวงตาของฉันกับสกายจ้องกันอย่างเอาเรื่อง เอาแล้วไง... มันกลับมาอีกแล้ว สงครามประสาท หายไปนาน... แต่ฉันไม่คิดถึงเลย ให้ตายสิ สกายยืนยิ้มอย่างสบายๆ ให้ฉันที่ยืนหน้าเครียดมองเขา ฉันกัดฟันกรอดแล้วหลับตาลง "เพราะนาย... ทำให้ฉันไปหาอาก้าไม่ได้!!!”

ฉันแหวใส่แล้วมองหน้าหมอนั่นอย่างโกรธๆ เพราะรอยที่คอ...

สกายเดินเข้ามาหาฉันช้าๆ แล้วยิ้มให้อย่างกวนอารมณ์

ไอ้รอยนั่นน่ะ ถ้าจะลบก็ไม่ยากหรอกจริงไหม ผู้หญิงนี่นา เมคอัพมีเป็นร้อย... รองพื้น คอนซีลเลอร์ แต่เธอไม่ลบมันเองนี่ ทั้งๆ ที่ทำได้ แต่ไม่ทำ แถมยังมาหาฉันแทนที่จะไปหาอาก้า...” สกายว่าแล้วแกะมือของฉันที่กอดอกออกมาแล้วจับมือของฉันกุมไว้ นิ้วเรียวยาวของเขาเล่นกับนิ้วของฉันอย่างถือดี หนอยแน่ะ พรุ่งนี้แม่จะสั่งให้มันวิ่งรอบโรงเรียนสักห้ารอบ สกายมองฉันอย่างเจ้าเล่ห์แล้วยิ้มอย่างพออกพอใจ ส่วนฉันได้กัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดที่โดนต้อนจนหมดทางหนี "...แล้วเธอยังอยากจะไปกินไอติมอยู่ไหมล่ะ ?”

ฉันกัดริมฝีปากแน่น... เอาไงดี...

แต่อาก้า...”

ฉันว่าแล้วเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง สกายเดินผ่านหลังของฉันไปล็อกประตูห้องน้ำชายแล้วดันล็อกเกอร์ของใครสักคนไปปิดประตูไว้อีกทีกันเหนียว ฉันตกใจเล็กๆ ก่อนจะเริ่มรู้ตัวว่าหมอนี่คิดบ้าๆ อะไรอยู่... ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ สกายเดินกลับมายืนที่เดิมแล้วผลักฉันจนฉันหลังชนกับล็อกเกอร์ เขากางแขนข้างหนึ่งกั้นไว้แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้

ไม่... ไม่ดีหรอกมั้ง นอกจากเรื่องอาก้า แล้วยังมีเรื่องมาเฟีย... ทำแบบนี้

ช่างอาก้าเถอะ...” สกายว่าแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารินรดผิวหนัง

ช่างได้ไงเล่า... คนอย่างหมอนั่น ถ้าฉันไม่รับโทรศัพท์ มีหวังได้บุกมาถึงโรงเรียนแน่"

ฉันว่าแล้วเบี่ยงตัวหนี... สกายทำหน้าไม่พอใจ คิ้วเข้มๆ ขมวดเป็นปม

ครืด~

อาก้านี่มันตายยากจริงๆ นะ... ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระโปรงนักเรียนแล้วดูชื่อบนหน้าจอที่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก 'อาก้า' คนหนึ่งคนเดียวคนนั้น สกายเหลือบสายตามองฉันด้วยสีหน้าโกรธๆ ปนยั่วอารมณ์โมโหของฉัน... ฉันกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น ในขณะที่หมอนั่นใช้นิ้วดึงโบว์สีดำของฉันออกจากคอแล้วใช้นิ้วไล้ตามรอยสีแดงจ้ำที่เขาสร้างไว้...

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างท้าทาย... ได้ เล่นงี้ใช่ไหม ได้... ฉันกดรับสาย แล้วกดเปิดลำโพงโทรศัพท์...

ฮัลโหล หยาง เธออยู่ไหนเนี่ย ??”

ฉัน...”

ฉันว่าแล้วกัดริมฝีปากแน่น สกายยิ้มแล้วจับข้อมือของฉัน ข้างที่จับโทรศัพท์ออกไปให้ห่างจากตัวแล้วโน้มหน้าลงไปซุกไซร้ที่ต้นคอราวกับจะแกล้งกัน ริมฝีปากร้อนทำให้สมองของฉันมึนตื้อไปหมดจนนึกคำพูดต่อไปที่จะคุยกับอาก้าไม่ออก สกายกดฉันไว้กับผนังล็อกเกอร์โลหะเย็นด้วยร่างกายที่ร้อนรุ่มทั้งที่มีหยดน้ำเกาะพราวเต็มทั่วทั้งตัว... ฉันกัดฟันกรอดด้วยความรู้สึกที่สับสน อาก้ายังคงเรียกชื่อของฉัน ในขณะที่สกายค่อยๆ รุกล้ำร่างกายของฉันไปเรื่อยๆ จนกระดุมเม็ดที่สองถูกปลดออกจากคอเสื้อ

ทำไม... ฉันถึง... เลวแบบนี้

อาก้า...” ฉันเรียกชื่อหมอนั่นขึ้นเสียงเบา สกายชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมองสบตาฉัน ก่อนจะเบียดร่างเข้ามาใกล้อีกจนฉันแทบหายใจไม่ออก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาใช้ดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นมองฉันอย่างกดดันและข่มขู่ มือข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือของฉันกดไว้กับล็อกเกอร์ มืออีกข้างค่อยๆ ปลดกระดุมเม็ดที่สามออกอย่างง่ายดาย ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างเฝื่อนๆ คอ ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดกับโทรศัพท์เบาๆ "อาก้า... ฉันมีรายงานต้องทำ ฝากขอโทษหยินด้วย ฉันไปไม่ได้แล้ว"

สกายยิ้มมุมปากอย่างสะใจ แล้วคว้าโทรศัพท์จากมือของฉันไปกดวางสาย ก่อนจะปิดเครื่องแล้วเอื้อมมือเอาโทรศัพท์ไปวางไว้บนล็อกเกอร์เหนือหัวตรงที่ฉันหยิบไม่ถึง หมอนั่นยิ้มให้แล้วปล่อยมือของฉัน ก่อนจะโน้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากด้วยริมฝีปากร้อนแรงราวกับโหยหากันมานาน ฉันเงยหน้าขึ้นหายใจหลังจากที่หมอนั่นไม่ยอมปล่อยให้ฉันเบี่ยงหน้าหนี สกายไม่ยิ้มอีกต่อไปแล้ว หมอนั่นจับฉันกดลงกับล็อกเกอร์แล้วใช้มือจับคอเสื้อของฉัน ก่อนจะกระชากรวดเดียว กระดุมทั้งแผงก็หลุดกระเด็นออก

สมองของฉันไม่เหลือความสามารถที่จะสั่งการอีกต่อไป สกายทำให้ฉันเป็นบ้า ทำให้ฉันหลงจนควบคุมตัวเองไม่ได้...

ฉันหอบหายใจเหนื่อย ในขณะที่หมอนั่นก้มหน้าลงประทับริมฝีปากบนผิวที่เหนือเนินอกอย่างเร่าร้อนรุนแรง

ไม่ไหวแล้ว... ฉัน... กำลังทำผิดมากเกินไป... ผิดต่ออาก้า และที่ร้ายกว่า ผิดต่อมาเฟีย...

 








หายไปหลายวันนี่ งานเยอะค่ะ กำลังจะเดินทางไกลแล้วด้วย >< ขอโทษด้วยนะคะ เรื่องหยางปั่นอยู่เรื่อยๆ เลย คงไม่ยาวเท่ามะลิ ความยาวน่าจะประมาณดื้อสล็อต แต่คงจบไม่สวยงามเท่าไหร่(แหงละ ดูแต่ละคนสิ 555555) คือมันก็รู้ตัวกันว่าผิด แต่ก็ยังทำ เฮ้อ น่าตบกบาลเรียงตัว(เดี๋ยวนะแต่งเองแท้ๆ)

หยางนี่เห็นได้ชัดเลย แพ้ทางสกายเต็มๆๆๆๆๆ อุตส่าห์มาได้ไกลละนะ ชีวิตนาง เฮ้อออออออออออออ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ อย่าเพิ่งแช่งกันนะ 5555555555555

ตอนต่อไปจะเป็นตอนที่ขายนะคะ ขอบคุณผู้สนับสนุนทุกคนที่มอบกำลังใจให้ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ทำให้เรามีกำลังใจเขียนต่อในทุกๆ วันและทุกๆ เรื่องจริงๆ ค่ะ ยิ่งช่วงนี้ยุ่งแบบไม่รู้จะยุ่งยังไง(เรื่องเรียนอะค่ะ T^T) ยิ่งโตยิ่งภาระเยอะ ไม่ค่อยได้ว่างเขียนเหมือนเก่าแล้ว ยังไงก็ขอบคุณมากๆ นะคะ สัญญาว่าจะเขียนนิยายสนุกๆ(มั้ง)แบบนี้ให้อ่านตลอดไปค่ะ : )

วิธีซื้อ Coin ของเว็บ ​Dek-d.com 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,327 ความคิดเห็น

  1. #488 ladyarmy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 23:02
    รอรอรอรอรออรอนะไรท์เตอร์
    #488
    0
  2. #487 Top Secret (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:30
    โอ้วววววววววววววว

    -.,- คึคึ
    #487
    0
  3. #486 MintMint Moussy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 16:37
    พี่ไรท์ถึงจะจบไม่สวยแต่ขอให้สกายคือกับหยางด้วยยยนะพลีสสสสส ถึงมาอัพช้าก็จะตั้งตารอออ สู้ๆนะคะพี่ไรท์
    #486
    0
  4. #485 Porn'n La (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 15:57
    ค้างงง รีบมาอัพต่อไวไวน้ะค่ะ ><
    #485
    0
  5. #482 Praw >< (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 12:41
    จบไม่สวยไม่เป็นไร แต่อยากให้สกายกะหยาง คบกันจริง ๆ นะ ฮือออออออออออ ขอให้ลูกนังมาเฟียเป็นลูกของนายน้อยเถอะ!!!!! สาธุ๊ !!!!!
    #482
    0
  6. #481 pam (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 06:50
    ค้างอ่ะไรต์ทำงานมาต่อเร็วๆนะเขารอยุ
    #481
    0
  7. #479 Zee_Aew (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 05:33
    รอๆๆตอนต่อไปนะ ค้างๆๆๆมาก!!!!!!!
    #479
    0
  8. #478 Poison_M.KS. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 00:47
    ลุ้นตอนจบจังว่าจะจบยังไงน้องานนี้ 555+
    #478
    0
  9. #477 Win Ny (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 22:36
    หยางไม่รอดแล้วใช่ป่ะ
    #477
    0
  10. #476 hide (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 22:27
    มาแล้ววว ขอให้หยางสมหวังได้ไหมอ่ะ สงสารนาง
    #476
    0
  11. #475 Saisaaii_TB (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 22:13
    มาแล้ว เย่ ><
    นี่หยางกำลังจะเสร็จสกายแล้วใช่มั้ยตอบบบ
    #475
    0
  12. #474 nabaya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 20:32
    อัพซะที รอตั้งนาน เย้ๆ
    #474
    0