[The Gang #6] The Cold War : สงครามรักอันตราย [ จบ ]

ตอนที่ 13 : Friend, Foe and Prey. [ เพื่อน ศัตรู เหยื่อ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 พ.ย. 57




บทที่ 10
Friend, Foe and Prey.

ฉันน่ะ...” มาเฟียว่าแล้วปิดสมุด “จะตามคิดบัญชีกับพวกที่คิดว่าผู้หญิงเป็นของเล่นให้ได้ รวมถึงพ่อของฉันด้วย”

ฉันมองหน้ายัยนั่นแล้วกระพริบตาปริบๆ

สะ สรุปว่าเธอก็ไม่ใช่พวก... สวยใสไร้สมองแถมยังแรดไปวันๆ หรอกเรอะ ?”

ฉันว่าแล้วกระพริบตามองยัยนั่นด้วยความประหลาดใจ เอ้า เอาเข้าไป จากเดิมที่ฉันคิดว่ายัยบ้านี่คือคนที่สวยใสไร้เดียงสาไม่ประสาเรื่องผู้ชายที่สุด กลับเป็นคนที่รู้ดีที่สุดไปซะงั้น สรุปว่าฉันรู้อะไรมากกว่ายัยนี่บ้าง แล้วฉันมาบอกยัยนี่ทำไมให้ตัวเองหน้าแตกวะเนี่ย T___T นี่สินะที่เขาเรียกกันว่าสอนหนังสือสังฆราช

ถ้าต่อหน้าผู้ชายละก็ใช่ ^^” มาเฟียว่าแล้วกอดอกยิ้มให้ฉัน

อ๊ากกกกก มารยาสารไถ นังผู้หญิงมารยา T___T นี่เธอหลอกได้แม้กระทั่งฉันเรอะ!!!

เหมือนโดนหักเหลี่ยมยังไงก็ไม่รู้ ทีแรกก็โดนไอ้บ้านายน้อยหลอกจนฉันเชื่อสนิทใจว่ามันเป็นชายหนุ่มมุกเสี่ยวแถมยังแป้ก จีบหญิงไม่เป็นแล้วยังหื่น บ้าเอ๊ย ทีนี้ก็โดนยัยแฟนเก่าของไอ้นายน้อยหลอกเข้าเต็มเปา สวย ใส ไร้เดียงสา ไม่ประสาเรื่องผู้ชาย... หึ... ซะที่ไหนกันเล่า!!! แม่คุณเล่นรู้เรื่องทุกอย่าง ล้วงลึกเข้าไปถึงตับไตไส้พุงของขบวนการปราบแก๊งล่าแต้มนี่ TT___TT สรุปแล้ว ฉันมันไร้ค่าที่สุดในเรื่องนี้สินะ แถมยังโง่ไม่รู้ตัวว่าโดนเขาหลอก เลยโดนเขาหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

แล้วเธอจะทำยังไงต่อ ?” ฉันถามแล้วเบ้ปากอย่างหงุดหงิด

ก็ทำตัวเหมือนเดิม” มาเฟียว่าแล้วยักไหล่

แล้วเธอจะเอาคืนพวกมันยังไง ?” ฉันถามแล้วขมวดคิ้ว

ถ้าบอกตอนนี้ก็ไม่สนุกน่ะสิ...”

...”

ทะ ทำไมฉันถึงเริ่มรู้สึกถึงรังสีน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากยัยนี่...

ล้อเล่นน่ะ ^^ ตอนนี้ฉันยังไม่มีแผนหรอก ที่ทำได้ตอนนี้คือพยายามทำให้สกายรักฉัน หลงฉัน ปลื้มฉัน โงหัวจากฉันไม่ขึ้น แล้วฉันก็จะพยายามเกลี้ยกล่อมให้หมอนั่นเปลี่ยนใจเอง แบบนั้นดีไหม จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บด้วย” มาเฟียว่าแล้วยิ้มหวานๆ ให้ฉัน เอ่อ... เดี๋ยวนะ นั่นน่ะ สกายนะ... ฉันขมวดคิ้วมุ่น ไอ้บ้าสกายนะนั่นน่ะ ไม่ใช่คนธรรมดาที่จะตกหลุมรักใครง่ายๆ

แต่...” ฉันโพล่งขึ้น

ฉันจะจัดการกับสกายเอง ส่วนเธอ... ดูๆ กับนายน้อยไปก่อนก็แล้ว”

ห๊ะ... เดี๋ยวสิ

ฉันกับนายน้อยเนี่ยนะ ??”

อื้อ ^^” มาเฟียว่าแล้วพยักหน้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง “ฝันดีนะ ^^”

ดูๆ กับนายน้อย ? อืม... ถ้าต้องเป็นแบบนั้น สู้ให้ฉันไปแต่งงานกับม้ายังทำใจง่ายกว่า...

 

เข้าค่ายวันที่สอง เวลาพักเที่ยง

หยาง ?? เป็นไงบ้าง ??”

หยินกับพวกอาก้าวิ่งมาหาฉันจากข้างนอกห้อง หลังจากที่เลิกชั้นเรียนวิชาเคมี

ไม่ๆ ฉันสบายดี” ฉันว่าแล้วมองหน้าหยิน อาก้า และโซโล่ “พวกนายไปนอนกันที่ไหน โดนจับได้รึเปล่า ?”

ไม่โดน ไม่มีใครรู้หรอก” หยินตอบแล้วมองหน้าฉัน “เกิดอะไรขึ้น ?? สกาย...”

หือ สกาย ?” ฉันทวนคำพูดของหยินแล้วขมวดคิ้ว “สกายทำไม ??”

เรื่องเมื่อคืน ไม่น่าจะมีใครรู้นี่นา... ก็สกายแอบพาตัวฉันมา

สกายน่ะ โทร.หาอาก้า บอกว่าหยางปลอดภัยแล้ว นายน้อยมันทำท่าจะปล้ำหยางในห้อง สกายผ่านมาเห็นก็เลยช่วยไว้ทัน หมอนั่นบอกว่าไม่กล้าโผล่หน้าให้อาก้าเห็น พออาก้ารู้เรื่องเขาเลยโมโหนายน้อยจนกระทืบหมอนั่นซ้ำไปอีกรอบ ตอนนี้...” หยินว่าแล้วมองหน้าอาก้าอย่างเป็นกังวล “ตอนนี้นายน้อยนอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว...”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองอาก้าอย่างหงุดหงิด

อาก้า... นายเชื่อที่สกายมันบอกเรอะ ?? ผ่านมาเห็นฉันที่กำลังจะโดนนายน้อยปล้ำเนี่ยนะ ???”

ฉันตะคอกใส่หน้าอาก้า

ก็เธออยู่กันสองต่อสองนี่!!!” อาก้าว่าบ้างด้วยเสียงขุ่น “จะให้ฉันคิดว่าไง ??”

แล้วนายคิดว่าสกายมันจะเดินผ่านห้องพยาบาลตอนสี่ทุ่มทำไม หายาแก้ไอกินเรอะ ???” ฉันสวนกลับอย่างโมโห

...”

แล้วนายคิดเหรอว่าฉันเนี่ยนะ... ฉัน หยาง... จะโดนคนจับปล้ำได้ง่ายๆ ?” ฉันว่าอย่างพยายามใจเย็นที่สุด

ไอ้... เฮ้อ อาก้ามันก็ดีทุกอย่าง แต่ใจร้อนเมื่อไหร่ สมองน้อยๆ ของเขาก็ละลายหายไปทันทีในพริบตา

แล้วจะให้ฉันทำยังไง เข้าไปในห้องเฝ้าเธอทำแผลก็ไม่ได้!! ฉันเป็นห่วงเธอนะ แต่ถ้าเธอไม่อยู่ในสายตาของฉัน ฉันจะปกป้องเธอได้ยังไงกันหยาง! ฉันหาตัวเธอมาเป็นเดือนๆ เพื่อที่จะช่วยเธอ มันจบแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนายน้อยหรือสกาย ใครก็แตะต้องเธอไม่ได้ ฉันจะพาเธอกลับบ้านไปด้วย วันนี้ ตอนนี้เลย!”

อาก้าว่าแล้วกระชากแขนของฉันอย่างแรงให้ตามเขาไป

อาก้า นายนี่มัน...” ฉันว่าแล้วแกะมือของเขาออก “นายไม่รู้จริงๆ เหรอว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมให้นายเข้าไปในห้อง ขอใบ้ไว้เลยนะว่าไม่ใช่เพราะฉันอาย... แต่นาย... ถึงนายจะลืมไปแล้ว ฉันก็ลืมไม่ได้หรอก อะไรที่อยู่บนหลังฉัน อะไรที่อยู่บนอกนาย อะไรที่ทำให้เราสี่คนเกือบต้องตายเมื่อตอนม.6”

ฉันโพล่งขึ้นอย่างหงุดหงิด ในที่สุด อาก้าก็ยอมปล่อยแขนของฉัน

...ฉันไม่ทันคิด ฉันคิดแค่ว่าจะช่วยเธอออกมายังไงให้เร็วที่สุด” อาก้าว่าแล้วเอามือก่ายหน้าผาก

ใจร้อนขนาดที่เชื่อสกาย...” ฉันว่าแล้วเอามือเสยผม “ลืมไปแล้วเหรอว่าสกายทำอะไรกับฉัน กับน้องสาวของนาย!!!”

ปีก่อน ในตอนที่สกายยังอยู่ในเดอะแก๊ง เขาจับตัวน้องสาวของอาก้าไปเพื่อแลกกับการที่อาก้าจะยุบแก๊ง แลกกับตัวน้องสาว เพราะเหตุนั้นเองที่ทำให้สกายต้องหนีจากเดอะแก๊ง อาก้าไม่ยอมยุบ เขาสู้ร่วมกับเพื่อนในแก๊งจนชิงตัวอันอัน น้องสาวของอาก้าออกมาได้ ทุกคนบาดเจ็บสาหัส ส่วนสกายหนีไปในฐานะของคนทรยศ

ฟังฉันพูดดีๆ นะ...” ฉันว่าแล้วหายใจเข้าลึกๆ “สกายโผล่มาตอนที่ฉันหันหลังให้นายน้อย มันทำอะไรสักอย่างจนนายน้อยสลบ หมอนั่นพาฉันหนีไป มันบอกฉันว่า ให้ฉันไปกับมันแบบนี้ ไปหาอาจารย์ แล้วโยนความผิดทุกอย่างให้นายน้อย ทั้งฉัน ทั้งพวกนาย จะไม่มีใครต้องรับผิด นอกจากนายน้อยคนเดียว”

...”

นายลองคิดดูดีๆ นะ ดูเหมือนสกายกำลังช่วยพวกเราใช่ไหม ?” ฉันว่าแล้วกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน หลังจากออกจากห้องของอาจารย์ คำพูดของสกาย... “แต่จริงๆ แล้ว คนที่ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ที่สุดคือใคร นายน้อยโดนพักการเรียน เข้าโรงพยาบาล หมอนั่นเสียประโยชน์ ฉันไม่ได้อะไร แต่ก็ไม่เสีย พวกนาย อาก้า ไม่ได้อะไร แต่ก็ไม่เสียเหมือนกัน แต่สกาย... หมอนั่นได้ทั้งความดีความชอบจากอาจารย์ที่ช่วยฉัน แถมยังเขี่ยศัตรูออกไปพ้นทางได้อีกหนึ่งคนโดยใช้พวกนายเป็นเครื่องมือโดยที่พวกนายยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำจนถึงตอนนี้...”

...”

อาก้า หยิน โซโล่ ถึงกับสะอึก...

สกายนี่มันร้ายจริงๆ บ้าเอ๊ย...

ทำให้ศัตรูคิดว่าตัวเองยังนำหน้าอยู่ ทั้งๆ ที่จริงแล้วตัวมันวิ่งไปไกลแบบไม่เห็นฝุ่นแล้วต่างหาก

กูจะฆ่าไอ้เวรนั่น” อาก้าว่าแล้วกำหมัดแน่น “กูจะฆ่ามันทิ้งทั้งโคตร ทั้งตระกูล...”

เอ่อ สตาร์ น้องสาวของสกาย ก็เป็นหนึ่งในเดอะแก๊งเหมือนกันนะ อาก้า...

อาก้า สู้กับคนอย่างสกาย ใช้แค่กำลังไม่ได้หรอกนะ นายต้องใช้สมองด้วย”

หยินเปรยขึ้นเบาๆ นั่นแหละ ใช่เลยหยิน นั่นคือสิ่งที่ฉันจะพยายามจะบอกมัน -__-

สกายเริ่มต้นจากไม่มีอะไรเลย ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีใครรู้จัก แต่ตอนนี้หมอนั่นได้ชื่อจากเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว แถมยังมีมาเฟียอยู่ข้างๆ อีกไม่นานขั้วอำนาจในโรงเรียนต้องสั่นคลอน ไหนนายน้อยที่โดนอัดจนเละอีก... นายเคยเห็นหัวหน้าแก๊งไหนที่โดนอัดเละแล้วยังคงเป็นหัวหน้าแก๊งอีกไหม ?” ฉันว่าแล้วเอามือกุมหัวอย่างปวดตับ ไอ้บ้านั่นเล่นเราซะเละ... หยางหนอหยาง อยู่ดีไม่ว่าดี ดันไปกระตุกต่อมเลวของสกายซะได้ ปล่อยให้มันโง่งมงายต่อไปเหมือนก่อนน่ะดีแล้ว

ปวดหัว...” โซโล่ว่าแล้วโขกหัวกับกระดานเบาๆ "กูเหนื่อย ถ้าจะเล่นแบบน้ี สู้ไปต่อยกันให้มันรู้เรื่องรู้ราวไปเลยดีกว่า"

ปัญหาคือมันไม่ออกมาจากรังสักทีนี่แหละ... วันนี้มันก็ไม่เข้าเรียนใช่ไหม ?” ฉันว่าแล้วนั่งลงบนโต๊ะเรียนในห้องเรียนใหม่ เนื่องจากห้องเรียนเก่าถูกอาก้าพังโต๊ะเรียนไปเรียบกว่าครึ่งห้อง -__- แถมเป็นห้องเรียนรวมห้องใหญ่ที่มีโต๊ะเป็นร้อยๆ อีกด้วยนะ นั่นแหละ... บ้าพลังระดับซุปเปอร์แมนเรียกพี่เลยไหมอาก้า ?

ไม่" หยินว่าแล้วกอดอกอย่างกลุ้มๆ "เอาไงดี พรุ่งนี้ก็จะจบค่ายแล้ว พวกเราต้องกลับไปเรียนแล้ว"

เออ ใช่ โปรเจ็คใหญ่ส่งมะรืนแล้วด้วย" โซโล่พูดอย่างเครียดๆ แล้วเอามือขยี้ผมสั้นๆ ของตัวเอง

เวรกรรม... ฉันลืมไปเลยว่าพวกนายไม่ได้เรียนม.ปลายอีกแล้ว...

งั้นหยางก็เก็บของแล้วไปด้วยกันเลย" หยินว่าแล้วดูนาฬิกา "รีบไปก่อนที่คนจะมาเห็นเข้า..."

แต่สกายยังอยู่ที่นี่นะ..." ฉันแย้งขึ้นอย่างรู้สึกไม่สบายใจ "นายคิดเหรอว่าสกายจะไม่รู้ว่าพวกนายมาพาตัวฉันกลับ ฉันว่าหมอนั่นต้องวางแผนทำอะไรสักอย่างอยู่แน่ๆ ถ้าฉันจะหนี... แล้วฉันจะหนีไปที่ไหนล่ะหยิน อยู่กับหยินกับอาก้าเหรอ ? ถึงหยินจะไม่คิดอะไร แต่ฉัน...”

กับฉันไง ที่คอนโดฯ" โซโล่ว่าแล้วขมวดคิ้วมุ่น "ฉันเรียนแทบจะทั้งวัน เธอจะกิน นอน เล่น หรือทำอะไรก็ได้"

มันก็ยังเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุอยู่ดี...” ฉันว่าแล้วถอนหายใจเบาๆ

หมายความว่าไง ?” หยินถามอย่างงุนงง

พวกนายไม่รู้สึกแพ้กันบ้างเหรอ หนีปัญหาแบบนี้ มีแต่จะทำให้สกายดีใจ นายเป็นเดอะแก๊งนะเว้ยอาก้า... นายด้วย โซโล่ ศักดิ์ศรีของเซเว่นซินส์ เราเคยวิ่งหนีปัญหากันด้วยเหรอวะ... แล้วอีกอย่่างไอ้ปัญหานี่เนี่ย ฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองกับมือเลย แต่พวกนายกลับต้องมาเดือดร้อนเพราะฉัน...”

อย่าทำตัวเป็นนางเอกนะหยาง" อาก้าแทรกขึ้นอย่างหงุดหงิด "ฉันบอกจะช่วยคือช่วย ไม่ใช่ให้เธอพล่ามอะไรแบบนี้"

ฉันกลอกตาใส่อาก้า

นายนี่ กี่ปีก็ยังโง่เหมือนเดิม" ฉันว่าแล้วใช้นิ้วจิ้มหน้าผากอาก้า "ฟังนะ ถ้าฉันหนีไปกับพวกนายตอนนี้ สกายมันจะคิดยังไง ? เดาสิ เดามา... เออ มันก็คิดว่ามันชนะ นายน่ะเป็นตำนาน อาก้า เทพเจ้าแห่งการวิวาท เดอะแก๊งหนีหัวซุกหัวซุนเพราะสกาย เข้าทางมันอีกพอดี...”

ไม่ได้หนี แค่ไม่อยากจะยุ่งกับมันให้มากเรื่องมากความ -__- รำคาญ หมาเห่า มันไม่กัดหรอกหยาง"

อาก้าพูดด้วยสีหน้ารำคาญเล็กๆ

หมาเห่า มันไม่กัด แต่พอนายเดินผ่าน หันหลังให้มัน สักพักมันจะวิ่งไปกระชากหัวนายเลยล่ะ" ฉันว่าแล้วเอามือเสยผมอีกครั้งอย่างโมโหและเพลียหัวใจสุดๆ อาก้านี่ก็คิดแต่จะให้ฉันหนี คำว่าหนี กับคนชื่อ หยาง มันไม่ได้เข้ากันเลยนะ "ฉันจะไม่หนี อาก้า... หยิน โซโล่... ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อ"

ไม่ได้!" หยินสวนขึ้นทันที "ยังไงก็ไม่ได้ หยางเป็นครอบครัวคนเดียวที่หยินมี จะให้ทิ้งไว้กับพวกคนที่นี่ได้ไง ??”

...ฉันยังต้องเรียนให้จบม.ปลายนะ...” ฉันพูดด้วยเสียงเบา

งั้นก็กลับไปเรียนที่วิชชาอนันต์หรือไม่ก็เซนต์ไมเคิลส์สิโว้ย" โซโล่ว่าบ้างอย่างหงุดหงิด

...ทั้งสองที่นั่นมีคนอยากได้หัวฉันไม่แพ้ที่นี่เลยนะ ไม่สิ จริงๆ แล้วที่นี่อยากได้แค่ตัว...” ฉันว่าอย่างกวนๆ ใส่โซโล่

โอเค จบ กลับไปบ้านฉัน เดี๋ยวฉันหาทางทำวุฒิการศึกษาปลอมให้เธอเอง -__-” อาก้าว่าแล้วจับแขนของฉันไว้ "แต่ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้เธอเรียนที่นี่หรอก เข้าใจไหม ? ไม่ มี ทาง!!! เรียนที่วิชชาอนันต์ต่อให้มีคนอยากจะสับเธอเป็นหมื่นชิ้น แต่เธอก็ยังมีเดอะแก๊งคอยคุ้มหัวให้ แต่ที่นี่เธอไม่มีใครโว้ยยย เข้าใจไหม ???”

ฉันพยักหน้าหงึกๆ

อาก้า คนเราจะหนีไปตลอดไม่ได้หรอกนะ" ฉันว่าแล้วแกะแขนของหมอนั่นออก "แล้วน่ันก็ไม่ใช่ตัวฉันเลยด้วย...”

อาก้ามองหน้าฉันนิ่งด้วยดวงตาดุ มือทั้งสองคร่อมฉันที่นั่งบนโต๊ะไว้ ฉันผงะถอยหลังหนี แต่อาก้าคว้าไหล่ของฉันไว้ สายตาของเขาจ้องฉันจนน่ากลัว หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยความตื่นตกใจ และ... ความหวั่นไหวน้อยๆ ให้ตายเถอะ อย่าเลยนะ หยาง อย่าคิดถึงอาก้าอีกเลย... แฟนใหม่อาก้าคือหยินนะ... แฝดของเธอนะหยาง...

จบเทอมหนึ่ง...” อาก้าว่าแล้วก้มหน้านิ่ง "ถ้าเธอยังหาทางกำจัดไอ้สกายไม่ได้ ฉันจะมารับเธอไปอยู่... อยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่น่ี ฉันจะฆ่าสกายกับไอ้นายน้อยนั่นถ้ามันแตะตัวเธอ และฉันจะไม่ฟังคำพูดของเธอด้วย... หยิน โซโล่ ฟังเอาไว้แล้วเป็นพยานด้วย หยาง เธอจะยอมรับไหม ฉันให้เวลาเธอแค่เทอมเดียว"

...”

ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ ไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่คนรัก ไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่ใครเลย แต่ในฐานะของคนที่เคยผูกพันกัน ฉันรักเธอมาก และยังรักอยู่จนถึงตอนนี้ เราเลิกกันไม่ได้หมายความว่าฉันจะรักเธอน้อยลง ฉันไม่จำเป็นต้องรักเธอในฐานะคนรักก็ได้ ฉันรักเธอในฐานะเพื่อน ครอบครัว... ฉันเป็นห่วงเธอ"

อาก้าพูดแล้วมองหน้าฉันอย่างหงุดหงิด หัวใจของฉันเต้นรัว

ให้ตายเถอะ... ฉะ ฉันพูดไม่ออกเลย

หยินมองหน้าฉันแล้วยิ้มให้ ในแววตาและสีหน้าของเธอไม่ได้มีความหึงหวงอยู่เลยสักนิด...

เอ่อ จริงๆ ฉันก็ว่า... ตั้งแต่นายอัดนายน้อยจนเข้าโรงพยาบาลไป คงไม่มีใครกล้ายุ่งกับฉันไปอีกพักใหญ่แล้วล่ะ สกายเองก็คงไม่นึกบ้าลงมือทำอะไรเสี่ยงๆ ตอนนี้หรอก" ฉันว่าแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก ก่อนจะมองหน้าอาก้าอย่างเสียวสันหลังวาบ แค่นึกถึงคนที่อาก้าจับเอาหน้าฟาดโต๊ะ... ป่านนี้ยังสบายดีอยู่ไหม "ตกลงตามที่นายว่า หนึ่งเทอม... ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วยตัว... ช่างเหอะ แค่ให้ทุกอย่างเรียบร้อยก็พอ"

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น หรือมีอะไรผิดปกติ โทร.หาพวกฉัน ไม่ว่าฉันจะสอบไฟนอลหรือทำอะไร ฉันจะมาช่วยเธอทันที"

โซโล่พูดแทรกแล้วชี้หน้าฉันเหมือนกำลังขู่

ขอบใจนะ..." ฉันว่าแล้วยิ้มให้ทุกคน "ตอนที่เห็นพวกนายมาหาฉัน เหมือนฉันเห็นพระเจ้าลงมาโปรดจริงๆ"

อาก้าพยักหน้าแกนๆ ไร้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

ดูแลตัวเองด้วยนะ...”

หมอนั่นว่าแล้วลูบหัวฉันเบาๆ สองสามที ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องด้วยท่าทางเซ็งๆ

ขอบใจนะ... แต่อย่าเป็นห่วงฉันมากเกินไปได้ไหม เพราะหัวใจฉันกำลังล้ำเส้นที่ขีดไว้เข้าทุกที

 

สกายไม่เข้าเรียนเลย... คืนนี้จะจัดสอบแยกห้องแล้วนะ"

ต่อให้มันตายฉันก็ไม่สน"

ฉันตอบมาเฟียโดยไม่มองหน้ายัยนั่น ในขณะที่นั่งเรียนวิชาภาษาไทยกับอาจารย์ป้าแก่ๆ คนหนึ่ง มาเฟียหันมามองฉันแล้วทำหน้ามุ่ยใส่อย่างน้อยใจ เอ้อ... ก็ฉันหมายความตามนั้นจริงๆ นี่ยัยนี่เนี่ย... ชอบคนโกหกหรือไง โกหกแล้วสบายใจตอนแรก เจ็บทีหลัง กับพูดความจริง ถึงจะเจ็บใจในตอนแรกแต่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เธอเจ็บทีหลัง เพราะมันเจ็บกว่ากันเยอะ...

อีกอย่าง นายน้อยก็ไม่ได้สอบเหมือนกัน เพราะหมอนั่นอยู่โรงพยาบาล เพราะงั้น หมอนั่นได้อยู่ห้อง F แน่นอน

เอ้อ หยาง หลังจบค่าย ชั้นม.6 ของเราจะมีปาร์ตี้รับเปิดเทอมที่คลับล่ะ เธอ..." มาเฟียว่าแล้วจดกลอนลงสมุด

ไม่ไป" ฉันว่าแล้วเปลี่ยนไส้ดินสอ

นี่มันโรงเรียนบ้าอะไร เมาหัวราน้ำรับเปิดเทอมเรอะ ก็วันปิดค่ายมันพรุ่งนี้ มะรืนนี้ก็เปิดเทอม...

ฉันอยากรู้จริงๆ ว่ามันจะไปโรงเรียนกันอีท่าไหน -__-

เข้าฟรีนะ แค่แสดงบัตรนักเรียนหน้างาน" มาเฟียว่าแล้วก้มหน้าแนบโต๊ะสบตามองฉัน "นะ น้าา~”

นี่เธอไม่มีเพื่อนคนอื่นให้อ้อนแล้วหรือไง ??” ฉันพูดแล้วกระแทกดินสอกดลงโต๊ะอย่างแรงจนไส้หัก

มี แต่คนอื่นอยากใช้ประโยชน์จากฉันทั้งนั้น มีแต่เธอนี่แหละ คนแรกที่ทำท่ารำคาญฉัน"

มาเฟียว่าแล้วอมยิ้มให้ ก่อนจะกระพริบตาปิ๊งๆ ให้ฉัน

นี่...” ฉันว่าแล้วหันไปมองยัยนั่นอย่างเย็นชา "ตาแบบนั้นอ้อนได้แค่พวกผู้ชายเท่านั้นแหละ"

โธ่...” มาเฟียว่าแล้วทำหน้ามุ่ย ก่อนจะก้มหน้าลงเอาหัวโขกโต๊ะเบาๆ ก่อนจะพึมพำๆ ออกมาเสียงเบา แต่ก็ดังพอที่จะให้ฉันได้ยิน "ฉันก็แค่อยากชวนเธอไปเปิดหูเปิดตา เผื่อว่าจะช่วยฉันหาทางคิดบัญชีกับพวกเก็บแต้ม ฉันก็แค่บังเอิญได้ยินมาว่าพวกเขาจะเปิดปาร์ตี้แต้มคูณสองในงาน แค่ได้ยินมาว่าสกายจะทำอะไรสักอย่างเพื่อเรียกคะแนนให้ตัวเอง แค่นั้นจริงๆ ถ้าหยางไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร เฮ้อ แต่น่าเสียดายจริงจริ๊ง~ มีโอกาสจะได้ตลบหลังสกายแล้วแท้ๆ ><”

ฉันกัดฟันกรอด กำดินสอกดในมือแน่นแทบหัก ยัยมาเฟีย... ยัย... มารยา

...”

แถมเหล้าก็ฟรี... อะไรก็ฟรี" มาเฟียว่าอย่างลอยหน้าลอยตา

ฉันไม่มีชุดจะใส่ไป..." ฉันว่าแล้วกัดริมฝีปากแน่น ทำไมฉันต้องเสียท่ายัยนี่ด้วยว้าาา

ส่วนฉัน มีชุดเยอะแยะ ขาดแค่คนใส่ ^^”

มาเฟียว่าแล้วก้มหน้าก้มตาจดเนื้อหาลงในสมุดต่อไปอย่างสบายใจ ส่วนฉันยังคงหงุดหงิดที่ตัวเองเหมือนโดนหักเหลี่ยมน้อยๆ ที่ยัยนั่นกล่อมให้ฉันไปปาร์ตี้ปาขี้อะไรนั่นจนได้ โธ่เว้ย นี่ก็แค่จะไปเพราะจะไปดูลาดเลาไอ้สกายหรอกนะ ไม่ได้อยากไปเพราะเหล้าฟรีของฟรีอะไรเลยจริงๆ

เสียงอาจารย์กระแอมไอหน้าห้องเบาๆ

วันนี้เลิกชั้นเรียนเร็วกว่าปกตินะ อีกครึ่งชั่วโมงจะเป็นการสอบแยกห้อง ขอให้นักเรียนเตรียมตัวให้พร้อมด้วย"

อาจารย์ป้าพูดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเก็บหนังสือแล้วเหาะออกจากห้องไปอย่างง่ายๆ ทิ้งฉันไว้กับบทอัศจรรย์(ฉากร่วมรักในวรรณคดีไทย)ในเรื่องอิเหนา อืม... มันกำลังได้เสียกันอยู่พอดีเลยค่ะอาจารย์ นี่ถ้าหนูเรียนๆ ไปแล้วเกิดอารมณ์ค้างเพราะบทอัศจรรย์ในเรื่องอิเหนานี่ หนูต้องระบายอารมณ์ยังไงคะ ไปเตะบอลใช่ไหม อะไร ยังไง อยู่ดีๆ ก็เลิกสอน เออก็ดีเหมือนกัน...

โอเค ดีเยี่ยม ต้องขอบคุณพ่อนะเนี่ย" มาเฟียว่าแล้วปิดหนังสือโครม ก่อนจะหันมามองฉัน

หือ ?? พ่อ พ่ออะไร ??

พ่อเธอเกี่ยวอะไรด้วย ?” ฉันถามแล้วขมวดคิ้ว "เธอไม่ชอบพ่อไม่ใช่เหรอไง ?”

ไม่ชอบ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ใช้ประโยชน์จากฐานะลูกสาวนี่นา ใครๆ ก็อยากใช้ประโยชน์จากฉันที่เป็นลูก ผอ. แล้วเรื่องอะไรฉันจะไม่ใช้ประโยชน์จากตัวเองบ้างล่ะ... ฉันแค่ขอให้พ่อบอกให้อาจารย์เลิกสอนไวๆ น่ะ ฉันมีเรื่องเยอะแยะเลยที่ต้องคุยกับเธอ ^^"

แล้วเรื่องนั้นคือ ?”

หนึ่ง นี่คือข้อสอบแยกห้อง...” มาเฟียว่าแล้วยิ้มหวานๆ ให้ฉัน "ยังอยากจะฟังเรื่องที่สองอยู่อีกไหม ??”

ฉันอ้าปากค้างด้วยความตกใจในขณะที่มาเฟียชูปึกกระดาษหนาๆ ให้ฉันดู

 

เวลาสองทุ่ม...

ประกาศ ขอให้นักเรียนเข้าห้องสอบ นั่งตามหมายเลขประจำตัวผู้เข้าสอบตามที่ได้จัดไว้ให้ ผู้ที่เข้าสายเกินสิบห้านาทีจะถูกตัดสิทธิ์สอบและถูกส่งชื่อให้เขาเรียนที่ห้อง F โดยอัตโนมัติ ขอให้นักเรียนเตรียมอุปกรณ์ในการสอบให้ถูกต้อง ดินสอ 2B และยางลบ ปากกาลูกลื่นสีดำหรือน้ำเงิน...”

หยาง เข้าห้องสอบกัน" มาเฟียว่าในขณะที่กำลังเช็คความเรียบร้อยของเครื่องแบบนักเรียนในห้องน้ำ

เสื้อสีขาวแขนยาวคอปกตั้ง บนหน้าอกกลัดป้ายชื่อและผูกโบว์สีดำที่คอปก นักเรียนหญิงปล่อยชายเสื้อ กระโปรงสีดำ และรองเท้านักเรียนหรือผ้าใบสีขาว-ดำ ส่วนนักเรียนชายต้องใส่เสื้อไว้ข้างในกางเกง(หึๆ) แถมยังต้องใส่เข็มขัดอีกต่างหาก ขอให้โชคดีที่เกิดเป็นผู้ชาย ว่าแต่เครื่องแบบที่นี่แอบคล้ายกับวิชชาอนันต์นะเนี่ย โดยเฉพาะสีดำล้วนแบบนี้

ฉันวางกล่องดินสอลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า

ไปก่อนเถอะ ฉันจะเข้าห้องน้ำหน่อย" ฉันว่าแล้วเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป มาเฟียพยักหน้าแล้วเดินออกไปจากห้องน้ำ

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือที่หยินเพิ่งจะซื้อมาให้ใหม่หลังจากที่โทรศัพท์ของพวกเราทุกคนลงนรกตายกันไปหมดแล้วตั้งแต่ตอนที่พร้อมใจกันโดดน้ำเล่นในสระนั่น หยินกับอาก้าส่งข้อความมาให้กำลังใจคนละหนึ่งข้อความ ในขณะที่โซโล่ส่งข้อความมาขู่ให้ฉันลาออกจากโรงเรียนแล้วไปอยู่กับเขาราวสามสิบข้อความ

ไอ้พวกเด็กวิศวะฯ นี่มันว่างกันขนาดนี้เลยเรอะ -__-;;

ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยจึงจับลูกบิดประตูเตรียมเปิดออก เอ๋...

ฉันบิด บิด แล้วก็บิดจนลูกบิดแทบจะหลุดตามมือออกมา แต่เสียใจด้วย... ฉันโดนล็อคไว้ในห้องน้ำอีกแล้ว

โว้ยยย มันจะอะไรกันนักกันหนาวะ โรงเรียนนี้ แกล้งกันอย่างอื่นไม่เป็นแล้วหรือไง ??

ฉันเก็บโทรศัพท์แล้วถอยหลังไปด้านหลัง ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบประตูอย่างแรงจนมันสั่นๆ แต่ไม่ถึงกับเปิดออก หงุดหงิดจริง ฉันถีบอีกรอบอย่างแรง เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ในทุกครั้งที่ฉันถีบประตู ป่านนี้คนคงเข้าห้องสอบกันหมดแล้ว... ฉันหยิบโทรศัพท์แล้วกดส่งข้อความหามาเฟีย ฉันไม่อยากโทร.หา เพราะยัยนั่นอาจจะโดนกรรมการตัดสิทธิ์สอบก็ได้ถ้าเปิดโทรศัพท์ในตอนที่อยู่ในห้องสอบ เอาล่ะ คราวนี้ฉันก็ต้องช่วยตัวเองแล้ว

ฉันกลั้นหายใจแล้วถีบเต็มแรง ประตูหลุดออกจากกรอบดังโครมใหญ่

ฟู่...

ฉันถอนหายใจเบาด้วยๆ ความโล่งใจ กว่าจะออกมาได้ เล่นเอาต้องออกแรงจนเกือบแย่

ฉันหันหากระเป๋าดินสอและบัตรประจำตัวที่ 'เคย' วางอยู่บนอ่างล้างหน้า... แต่ มันหายไปแล้ว...

หายไปได้ไง ???!!!

หรือว่า... เหตุผลที่ขังฉันไว้ในห้องน้ำ ทั้งๆ ที่น่าจะรู้อยู่ว่าฉันใช้เวลาไม่นานพังประตูเพื่อหนีออกไป ทั้งหมดก็เพื่อจะขโมยของๆ ฉันเนี่ยนะ ?? เพื่อที่จะให้ฉันเข้าห้องสอบไม่ทัน ?? ใช่หรือเปล่า ?? ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วดูเวลา... ให้ตายเถอะ เข้าสอบตอนสองทุ่ม ตอนนี้เวลาสองทุ่มสิบห้าแล้ว...

ฉันใจหายวาบ เท้าทั้งสองวิ่งออกไปที่ห้องสอบของตัวเองแล้วหยุดยืนมองอาจารย์กำลังปิดประตูห้องด้วยความอึ้ง

อาจารย์คะ หนูยังมาทันนะคะ!!! มีคนล็อค...”

ตอนนี้ 20.15 น. ถึงเวลาปิดห้องสอบแล้ว เธอต้องมีความรับผิดชอบให้มากกว่านี้"

อาจารย์พูด ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าฉันดังโครมใหญ่โดยไม่ฟังเหตุผลต่อ

เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น

'ยินดีต้อนรับเพื่อนร่วมห้อง F -- นายน้อย'

 









ดีใจที่หยางไม่ไปกับอาก้าแฮะ ประมาณว่าลำบากยังไงก็จะขอใช้ชีวิตตามทางเดินของตัวเองสินะ โฮ่ แม่คนแมนนนนนนเกินร้อย เอาจริงๆ ไม่ต้องมีอาก้าก็อยู่ได้แหละ แต่คงลำบาก 5555  ถ้านางไปกับอาก้าเรื่องคงจบตั้งแต่ตอนนี้แน่ๆ 5555555555555555 แต่ก็ดีแล้วที่นางไม่ไปเนาะ ตอนนี้สกายก็หายไป นายน้อยเกรียนกวนตีนมากกกกกกกกก ใครเจอฝากกระทืบมันด้วย = =  

เรื่องมาเฟีย... จริงๆ แล้วนางก็ผู้หญิงธรรมดาแต่แอ๊บใสนั่นแหละ โลกนี้มีอยู่เยอะแยะมากมาย แถมที่สำคัญคือ ผู้ชายมักมองคนแบบนี้ไม่ออก มองว่าไร้เดียงสาเงี้ย จริงๆ คือไม่ 55555 ร้ายกาจยิ่งกว่าพวกที่แสดงออกให้เห็นอีกอะ หยาง อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นนะว่า ไม่ชอบ ไม่เอา ไม่ยอม แต่มาเฟียคือ ค่ะ ค่ะ ค่ะ แต่ลับหลังนางวางแผนตบตีกันอยู่ในหัวอะไรแบบนี้ โธ่...

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่าาาา <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,327 ความคิดเห็น

  1. #1302 t_g_k (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 11:04
    สงสารหยาง อ่านที่อาก้าพูดละนํ้าตาแตกเลบย T^T
    #1,302
    0
  2. #1296 po79 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 12:57
    ถ้าเปนหยินนะจะไม่ยืนยิ้มแบบไม่หึงให้หรอก จะกระซากอาก้าออกมาและเงียบแค่นั้นพอ หยินเขายังไม่เลิกรักกันและยังรักกันมากด้วยดูจากที่อาก้าห่วงหยางสิ ขึ้นเลยเนี่ยขึ้นเลย หึ่ยยยย สงสารหยางนะแต่สงสารหยินมากกว่าเพราะตอนนี้หยินเป็นปัจจุบันของอาก้า เก็บกดจากเรื่องของหยินก้ามานะเนี่ย ถึงก้าจะหล่อแต่เค้าก้เกลียดยุดี
    #1,296
    0
  3. #889 2nd'daughter ツ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 22:11
    ชอบมาเฟียย
    #889
    0
  4. #226 Praw >< (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 01:23
    เบื่อนายน้อย. สกายก็บทน้อย ฮือฮื้ออ
    #226
    0
  5. #225 Porn'n La (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 20:10
    นายน้อยไหนอยู่โรงพยาบาลโผล่มาได้ไง5555555555
    #225
    0
  6. #223 Win Ny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:53
    สนุกมากชอบมากค่ะ แต่นายน้อยเนี่ยน่าตบเนอะอยู่โรงบานยังซ่า
    #223
    0
  7. #222 jinvadee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:36
    นายน้อยตอนนี้ช่าง...- -
    #222
    0
  8. #221 Top Secret (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 19:50
    นายน้อย!!!!


    ฉันจะฆ่าแก.....!!!


    //มโนว่าตัวเองเป็นหยาง 5555555 ฮาาาาาาาาาา
    #221
    0
  9. #220 Fah (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 18:31
    กรี๊ดให้กับนายน้อย เป็นผู้ชายที่เลวมาก ช๊อบชอบ>~
    #220
    0
  10. #219 Fanning Fight (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 17:16
    ตะไมนายน้อยทำอย่างนี้ -____- ตบกะบาลซักทีดีไหม เรื่องเรียนมันไม่เข้าใครออกใครนะเว้ย //ผีเด็กเนิร์ทเข้าสิง
    #219
    0
  11. #218 บิวกิส นะคะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 14:52
    โอ๊ยไอ้เวรนายน้อยทำไมไม่ให้หยางอยุ่ห้อง G !!!!!!!!!!
    #218
    0
  12. #217 ninjafa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 13:58
    สกาายมันฉลาดจริงๆ วุ้ย



    #217
    0
  13. #215 Ying ying (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 09:15
    อีนายน้อย คึคึ >=<

    #215
    0
  14. #214 pkawit (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 06:51
    คนเขียนน่ารักอัพทุกวันเลย
    #214
    0
  15. #212 zooz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 22:32
    ขอบคุณไรท์เตอร์มากค่า สนุกมาก ตามอ่านทุกเรื่องเลย ชอบบมากๆ
    #212
    0
  16. #211 --M=o=D-- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 22:23
    อ่าาาา นายน้อยไหนว่าหยางจะต้องสอบให้ได้ห้องเอ เป็นเชียร์ลีดเดอร็ เพื่อคู่ควรกับนาย... โถ่..ลืมไปว่านายก้ไม่เหลืออะไรแล้วสินะ โดนอัดแหละแบบไม่ไว้หน้าใครจะยกย่องนายอีกสินะ..,เอาเป็นว่าเกลียดนายอ่ะ..นายน้อยทำไมต้องทำหยางของช้านนน หืมมม มีเคลียร์แน่ !!! มาชาร์ปนี้รู้สึกหลงรักอาก้าอีกแล้ววว ถึงจะเลิกกันแต่ยังไม่เลิกรัก วิ้ดวิ้วววว ทำเอาฟิน
    #211
    0
  17. #210 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 22:04
    นายน้อย แกทำแสบมากนะ
    ........................... หยางจัดการมันเลย แก้แค้นมันซะ เอามันให้ตาย ทำให้มันเจ็บใจ ฆ่ามานนนนนนนนนน
    #210
    0