[The Gang #6] The Cold War : สงครามรักอันตราย [ จบ ]

ตอนที่ 11 : Bitchslaps [ เอามันให้ตาย ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 มิ.ย. 57




บทที่ 8
xslaps

หยาง ฟังนะ อย่าซ่าให้เกินหน้าเกินตาฉันมากนัก -__-” โซโล่ว่าแล้วตบบ่าของฉันเบาๆ "ฉันเป็นห่วงเธอ...”

ฉันยิ้มให้โซโล่แล้วตบบ่าหมอนั่นเบาๆ แทนคำตอบ...

ห้ามไม่ให้ฉันอาละวาด ไม่ต่างอะไรกับห้ามผู้ชายไม่ให้เจ้าชู้

อาก้าหยิบลูกบาสเก็ตบอลที่วางนิ่งอยู่บนพื้นใกล้เท้าของฉันขึ้นมา ก่อนจะเดาะมันเบาๆ กับพื้นสองสามครั้ง เขายิ้มเย็นๆ อย่างน่ากลัว แสยะยิ้มเหมือนปีศาจกระหายเลือด โอ... จริงสิ ตั้งแต่หมอนี่จบม.ปลายไปเรียนมหาวิทยาลัย... มือคู่นั้นคงยังไม่ได้กระแทกหน้าใครเข้าเลยใช่ไหม 'กระหายเลือด' คงเป็นคำที่จะใช้บรรยายอารมณ์ของอาก้าได้ดีที่สุดในตอนนี้

อาก้าโยนลูกบาสฯ ขึ้น ก่อนจะใช้หมัดอัดกระแทกอย่างแรงจนมันลอยข้ามห้อง

โครม!!!

เสียงเหมือนลูกโป่งระเบิดดังขึ้น ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะมองไปที่ทิศที่ลูกบาสฯ ควรจะอยู่...

คุณ พระ... ช่วย...

ลูกบาสเก็ตบอลที่ทั้งเหนียวทั้งหนัก ทนมือและทนไม้ของนักกีฬามือหนักทั้งหลายมาตั้งหลายต่อหลายเกม... ถึงคราวต้องจบชีวิตด้วยมือของอาก้า ลูกบาสฯ กระเด็นพุ่งเข้ากระแทกผนังเฉียดหัวของนายน้อยไปเพียงนิดเดียวก่อนจะส่งเสียงระเบิดและปริแตก ซากยางสีแดงซีดกองอยู่บนพื้นห้อง โธ่เอ๊ย ถ้าโดนหัวหมอนั่นจังๆ เขาคงจะปลิวตกอาคารเรียนไปแล้ว ถ้าโดนจุดสำคัญอาจจะตายไปเลยก็ได้ โธ่เอ๊ย...

อาก้าพุ่งกระโจนเข้าใส่พวกทีมบาสฯ อย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับฉัน โซโล่ และหยินที่ต่างเลือกคู่ต่อสู้ของตัวเองแล้วลากมันออกมาจากกลุ่ม อาก้ากับโซโล่จัดการได้มากกว่าครั้งละสองคน หมอนั่นคว้าคอเสื้อของพวกนั้นทั้งสองคนขึ้นมาแล้วจับหน้ามันกระแทกเข้ากับโต๊ะเรียนอย่างแรง เสียงร้องของพวกมันช่างเสนาะหูดีจริงๆ

หยินที่แรงน้อยกว่าฉัน แต่ก็ยังมากกว่าผู้หญิงทั่วไปเยอะ เลือกที่จะสอยตัวเล็กๆ ที่แอบหลบอยู่ตามมุมห้อง

ฉันหักนิ้วดังกร๊อบก่อนจะกระชากเสื้อของมันขึ้นมาแล้วต่อยหน้าซ้ายทีขวาทีอย่างหงุดหงิด ข่มฉันมานานนะ ไอ้บ้าเอ๊ย คราวนี้ล่ะ... รู้ฤทธิ์กันซะบ้าง พรุ่งนี้ไปหยอดน้ำข้าวต้มรสใบบัวบกกินซะไป๊!! ฉันทุ่มมันลงกับพื้นแล้วกระทืบอย่างแรงจนผู้ชายคนนั้นที่ฉันไม่รู้จักชื่อถึงกับกระอักเลือด

พอ หยาง พอ เดี๋ยวมันตาย"

โซโล่วิ่งเข้ามาห้ามแล้วลากร่างไร้สติของมันไปกองไว้กับพวกที่หลับไปแล้วด้วยฝีมือของเขาและอาก้า ฉันพยักหน้ารับอย่างหงุดหงิดแล้วกำมือแน่น ก่อนจะท้าวสะเอวกราดมองหาคนมาระบายอารมณ์ด้วย ในเมื่อไม่มีคนให้คุยระบาย ก็ขอใช้วิธีระบายอารมณ์ไปก่อนแล้วกัน

หยาง รับนะ!!” หยินว่าแล้วยกเท้าถีบท้องของผู้ชายคนหนึ่ง ฉันพยักหน้ารับ

อ้าว ฟีฟ่า ??” ฉันว่าแล้วเลิกคิ้ว ก่อนจะกระชากเสื้อหมอน่ันขึ้นมา "สวัสดี สบายดีไหม ?”

เธอ!!”

โครม!!!

หยินหยิบโต๊ะตัวหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะทุ่มใส่มันไม่ยั้ง ฟู่...

ฟีฟ่า เพื่อนสนิทของนายน้อยสลบเหมือดจมกองเลือดตัวเองไปแล้ว ฉันหันหลังชนกับหยิน บ้าจริง บาสเก็ตบอลเขาเล่นกันทีมละ5 คนไม่ใช่เรอะ แล้วทำไมถึงมีคนมาเพิ่มเรื่อยๆ แบบนี้ละวะ ?? ฉันหายใจหอบด้วยความเหนื่อย หยินป้องกันหลังให้ฉัน ในขณะที่ฉันป้องกันหลังให้ยัยนั่นเช่นกัน

เหนื่อยเนอะ" หยินว่าแล้วใช้มือเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

อืม...” ฉันว่าแล้วยักคิ้วให้ "แต่พวกมันคงเหนื่อยกว่าเราเยอะ พร้อมนะ ?”

ฉันว่าแล้วกระชากผู้ชายคนที่สี่ที่กำลังรุมอาก้าขึ้นมา ก่อนจะโยนให้หยินจัดการอย่างง่ายดาย เพราะมันไม่รู้ตัวว่าฉันกำลังหมายหัวมันอยู่ หยินจัดการชก ต่อย เสยคาง แทงเข่า ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ จนมันต้องลงไปนอนกองกับพื้นเพราะความประมาท เพราะความคิดที่เห็นว่าพวกเราเป็นแค่ผู้หญิง...

เสียใจด้วยนะ เพราะในโลกนี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เหมือนเราสองคนพี่น้องอีกแล้วล่ะ

ฉันละจากหยินแล้วพุ่งเข้าไปช่วยโซโล่ ส่วนหยินเข้าไปหาอาก้า ฉันดึงผู้ชายคนที่พยายามจะถีบโซโล่ออกมาแล้วจับหัวมันกระแทกกับกระจกหน้าต่างอย่างแรงจนกระจกแตกกระจาย ก่อนจะหยิบท่อนไม้ที่ตกอยู่พื้นขึ้นมาแล้วฟาดหลังของมันอย่างแรง โซโล่คว้าท่อนไม้จากมือของฉันไปเพื่อที่จะฟาดหน้าของอีกคนที่กำลังวุ่นวายอยู่กับเขา ฉันจึงต้องใช้มือเปล่าเสยคางของมัน ด้วยความที่มันเห็นฉันเป็นผู้หญิงหรืออย่างไรก็ไม่รู้ ฉันถึงมองออกว่ามันกำลังออมๆ แรงให้ฉัน โอ๊ย ไอ้บ้า จะมาเป็นสุภาพบุรุษอะไรตอนนี้ ฉันจะสอนอะไรให้นะ เป็นคนดีมากไป ส่วนใหญ่ก็ตายมันทุกคน ที่แน่ๆ คือตายก่อนไอ้ตัวเลวอย่างฉันแน่ๆ

ฉันหันไปมองอาก้าด้วยความเป็นห่วง หมอน่ันโดนรุมทีละห้าหรือหกคน ฉันรู้ว่าเป็นงายสบายสำหรับหมอนั่น เพราะฉันเคยเห็นอาก้าโดนรุมคราวละสิบคนมาแล้ว แต่เขาก็ยังสบายดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาก้าดูจะเพลิดเพลินกับการจับหัวของพวกมันกระแทกโครมๆ เข้ากับกระดานไวท์บอร์ดที่ยังคงมีโจทย์วิชาฟิสิกส์เขียนไว้ด้วยลายมือของเขาเอง

เสียงนกหวีดเป่าปรี๊ด ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะกระโดดเข้าไปแทรกระหว่างโซโล่กับผู้ชายคนสุดท้ายที่หมอนั่นกำลังอัดหมัดใส่หน้า โซโล่มองฉันด้วยความงุนงง แต่ฉันไม่มีเวลาอธิบายเขาแล้ว มือข้างหนึ่งขยุ้มผมของมันขึ้นมาก่อนจะกดหน้ามันกระแทกกับขอบหน้าต่าง จบงานนี้อย่าลืมไปฉีดยากันบาดทะยักนะเพื่อน...

เสียงนกหวีดดังอีกรอบ ฉันเอามือปิดปากแล้วมองไปรอบๆ

เสียงนกหวีดมาจากไหน ??” อาก้าเงยหน้าจากผู้ชายที่ดูท่าทางคุ้นๆ หน้า

พวกอาจารย์ ไม่ก็พวกยามในโรงเรียน...” ฉันว่าแล้วหายใจไม่ทั่วท้องด้วยความกลัว

เอาไงดี ??” หยินถามแล้วมองพวกเราทุกคนอย่างทำอะไรไม่ถูก

หึ...” เสียงคุ้นๆ ดังมาจากร่างที่อาก้ากำลังบีบคอไว้

นะ นายน้อย... =[ ]=

ไม่คิดว่าหมอนี่เลือดโชกเต็มตัวเต็มหน้าแล้วจะดูดีขนาดนั้น... ขอให้นายโชกเลือดแบบนี้ทุกวันคงจะดี!!

โซโล่ชะโงกหน้าลงไปดูนอกหน้าต่าง หมอนั่นมองพวกเราทีละคนอย่างกังวลใจ

ด้านล่างเป็นสระว่ายน้ำ...” โซโล่ว่าแล้วมองหน้าฉันนิ่ง

ไม่ต้องคิดแล้วโว้ย!!!”

อาก้าว่าแล้วคว้าคอเสื้อของนายน้อยที่กำลังตกใจสุดขีด ก่อนจะจับมือหยินไว้ หยินคว้ามือฉันจับไว้แน่น และแน่นอนว่าฉันต้องจับมือโซโล่ไว้อีกทอดหนึ่ง ก่อนที่แรงมหาศาลของอาก้าจะดึงร่างของพวกเราทั้งห้ากระแทกตูมผ่านกระจกบานใหญ่ที่กั้นระหว่างอาคารเรียนกับอากาศด้านนอก เศษกระจกแตกกระจายกลางอากาศ ใต้ฝ่าเท้าของฉันกลายเป็นอากาศที่เบาหวิวและเย็นวูบ กระโปรงของฉันพลิกเปิด แต่นี่ไม่ใช่เวลามาอายอีกต่อไป...

เพราะเราทั้งห้าคนกำลังกระโดดจากชั้นแปดของอาคารเรียนลงไปยังสระว่ายน้ำสกปรกที่รออยู่ด้านล่าง! ให้ตายเถอะ บ้า บ้า บ้าชะมัด ฉันภาวนาถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างบนโลก ถ้าฉันรอดไปได้ฉันจะต่อยหน้าไอ้บ้าอาก้า!!!

ตู้ม!!!

เสียงน้ำแตกกระจาย ฉันกลั้นหายใจในทันที หลังของฉันกระแทกลงกับก้นสระอย่างแรง แต่ไม่เจ็บเพราะน้ำที่ห่อหุ้มช่วยรับแรงกระแทกไว้ มือของฉันที่จับโซโล่ไว้หลุดออกจากกัน แต่... ไอ้สระบ้านี่... ทำไมมันถึงได้ลึกแบบนี้ สาบานสิว่านี่คือสระว่ายน้ำระดับมัธยม ไม่ใช่สระว่ายน้ำของนักกีฬาโอลิมปิก!!! แถมสีน้ำยังมืดสนิทเพราะเป็นกลางคืน น้ำสกปรกเห็นเป็นสีเขียวทึบเมื่อฉันลืมตาขึ้น ที่เป็นแบบนี้คงเพราะไม่ได้รับการบำรุงรักษาเนื่องจากว่ายังอยู่ในช่วงปิดเทอม และไม่มีใครจำเป็นต้องใช้สระว่ายน้ำ ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย แต่เริ่มรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางหลังอย่างประหลาด บ้าจริง คงจะเป็นเศษกระจกเมื่อกี้...

มือหนึ่งป่ายเปะปะมาโดนตัวฉัน ก่อนจะคว้าเอวของฉันไว้แล้วลากฉันขึ้นสู่ผิวน้ำ

หยาง!!!”

โซโล่!!

ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะมองหาหยินกับอาก้า

อาก้า!!! ฉันจะฆ่า...” ฉันตะคอกเสียงดัง แต่โดนโซโล่เอามือปิดปากไว้จากด้านหลัง

อาก้ากับหยินโผล่ขึ้นมาพร้อมๆ กันกับนายน้อยที่อาก้ายังคงจับมันไว้แน่น เลือดที่เคยเปรอะอยู่บนหน้าถูกชำระล้างออกด้วยน้ำเรียบร้อย ใบหน้าของนายน้อยบวมเป่งและเป็นสีฟกช้ำดำเขียว หมอนั่นหัวเราะอย่างโกรธแค้นแล้วพยายามดิ้นให้หลุดจากอาก้า อืม... นายน้อย ถ้าฉันเป็นนายฉันจะเก็บพลังงานไว้ ดิ้นยังไงก็ไม่หลุดหรอก นั่นน่ะอาก้านะ เครื่องจักรฆ่าคนนะ...

ไปหลบใต้แท่นกระโดด!!!”

โซโล่ว่าแล้วโบ้ยมือให้อาก้ามองไปที่แท่นกระโดดซึ่งอยู่ริมขอบสระ หมอนั่นกอดฉันไว้แน่นแล้วว่ายน้ำพาฉันไปหลบใต้แท่นกระโดดที่ยื่นออกมาจากขอบสระอย่างรวดเร็ว ฉันหันไปมองด้านข้าง อาก้ากอดหยินไว้และกดให้ยัยนั่นอยู่ติดขอบสระ ใต้แท่นกระโดดพอดี ส่วนตัวเองค้ำด้านนอกไว้ นายน้อยอยู่ใต้แท่นระหว่างฉันกับอาก้า โซโล่กอดเอวฉันไว้ในขณะที่ฉันยื่นมือออกไปใต้น้ำเพื่อที่จะจับชายเสื้อของนายน้อย

อย่าคิดแม้แต่จะหนี" ฉันว่าแล้วมองหน้านายน้อยอย่างหงุดหงิด

ชู่ว...”

นายน้อยว่าแล้วยื่นมือโผล่พ้นน้ำขึ้นมาปิดปากของฉัน โซโล่ถลึงตามองหน้าหมอนั่นด้วยความโกรธจนฉันสัมผัสได้แม้ไม่เห็นหน้าหมอนั่นชัดๆ แสงไฟเป็นลำส่องมาจากชั้นบนลงมาที่สระน้ำ ฉันถึงได้เข้าใจและพยายามหดตัวให้เล็กที่สุด แต่จะมีทางไหนที่จะทำให้ผู้หญิงสูงร้อยเจ็ดสิบกลางๆ ย่อตัวให้เล็กกว่านี้ได้อีก... ไม่มีทาง

แสงไฟสาดอยู่ใกล้ๆ มือของฉัน นายน้อยคว้ามือของฉันไว้อย่างอุกอาจแล้วกดมือฉันลงในน้ำ

ปล่อย" ฉันสั่งหมอนั่นเสียงต่ำ "ปล่อยมือฉัน...”

ดำน้ำ"

นายน้อยสั่งทุกคนด้วยเสียงที่เบา ก่อนจะคว้ามือของฉันแล้วดึงฉันลงน้ำ โซโล่รั้งตัวฉันไว้แน่น ส่วนนายน้อยก็จับมือฉันไว้แน่นพอกัน แสงไฟสาดลงมาจากด้านบนเป็นทรงกระบอกเมื่อส่องสว่างผ่านน้ำขุ่นๆ บ้าจริง บ้าเอ๊ย!!! ฉันไม่ทันได้สูดอากาศจากด้านบนด้วยซ้ำ นายน้อยดึงฉันลงน้ำอย่างกระทันหันเกินไป...

ฉันทำมือเป็นสัญญาณกับไอ้บ้านายน้อยว่าฉันทนไม่ไหว ฉันจะขาดอากาศหายใจแล้ว...

โซโล่รัดฉันแน่นยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงอีก ฉันเริ่มตะเกียกตะกาย แต่โซโล่ที่รัดฉันไว้จากด้านหลังดูเหมือนจะมองไม่เห็นว่าฉันกำลังจะตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ฉันพยายามแกะมือของหมอนั่น แต่โซโล่กลับจับมือทั้งสองข้างของฉันไว้แทน เขาพยายามพูดอะไรบางอย่างในน้ำ อะไรก็ไม่รู้ ฉันฟังไม่ออก... รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันใกล้ตายแล้ว...

ฉันปล่อยตัวนิ่งๆ ปริมาณออกซิเจนในกระแสเลือดเหลือน้อยเต็มที ฉันแทบจะกลั้นหายใจไม่ไหวแล้ว...

มือของใครคนหนึ่งคว้าต้นคอของฉันไว้แน่น ก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาเพื่อช่วยฉันหายใจ... ฉันลืมตาขึ้นมองด้วยความตกใจ แต่ไม่สามารถเห็นเจ้าของใบหน้าได้ เพราะน้ำที่ทั้งขุ่นทั้งดำ... ที่แน่ๆ ฉันมั่นใจว่าไม่ใช่โซโล่ เพราะหมอนั่นจับมือทั้งของฉันไว้... ฉันได้แต่ลอยตัวในน้ำนิ่งๆ โดยใช้อากาศที่ได้รับการถ่ายเทจากริมฝีปากของคนตรงหน้าเพื่อหายใจไปเรื่อยๆ จนสติเริ่มกลับมาอีกครั้ง หัวใจที่ดูเหมือนจะหยุดเต้นกลับมาเต้นใหม่ แรงกว่าเดิมอีกด้วยซ้ำ... และพอดีกับตอนที่โซโล่ถีบตัวพาฉันขึ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้งหนึ่ง

เสียงของโซโล่หอบหายใจเหนื่อยอยู่ด้านหลัง ก่อนจะจับฉันหันกลับไปหาเขาแล้วมองหน้าอย่างหงุดหงิด

เมื่อกี้เป็นอะไร แค่เธอดิ้นอีกนิดเดียวก็จะโผล่ขึ้นไปผิวน้ำแล้วรู้เปล่า ???” โซโล่ตะคอกถามแล้วเบะปากใส่

ฉันจะตายอยู่แล้วโว้ย!!!” ฉันว่าแล้วดีดหน้าผากหมอนั่นเบาๆ "ดีนะที่...”

ที่ ??” โซโล่ทวนคำแล้วมองหน้าฉันอย่างงุนงง

ที่ฉันเก่ง ทนไหว ไม่อย่างนั้นคงจมน้ำตายคาอกนายไปแล้ว!”

ฉันว่าแล้วเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันไปมองนายน้อยที่ลอยตัวอยู่ใต้แท่นกระโดดด้วยสีหน้าเรียบๆ

ทำไมไม่ตายไปซะเลยล่ะ...” ฉันว่าอย่างเย็นชาแล้วมองหน้าหมอนั่น "ตายๆ ไปซะก็ดีนะ... ฉันจะจัดปาร์ตี้ให้"

นอกจากจะเป็นนักบาส... ฉันยังเป็นนักว่ายน้ำโรงเรียนด้วยนะ... ฉันกลั้นหายใจได้มากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า"

นายน้อยว่าแล้วยิ้มกวนๆ ให้ ก่อนจะใช้มือแตะริมฝีปากของตัวเองเบาๆ เป็นการใบ้ที่มีแค่ฉันกับเขาเท่านั้นที่รู้... ฉันถึงกับชะงักนิ่งไปแวบหนึ่ง หมอนั่นมองฉันแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันหลังไปหาอาก้าแล้วเริ่มด่ากันต่อไปอย่างไร้สาระที่สุด แสงไฟจากด้านบนหายไปแล้ว พวกเราทั้งห้าคนถึงลอยคออยู่เหนือน้ำได้อย่างปลอดภัย

เอาไงต่อ ?” โซโล่ว่าแล้วกระโดดขึ้นบนขอบสระ ยื่นมือให้ฉันดึงตัวเองขึ้นไปตามเขา

ฆ่าไอ้เวรนี่ทิ้ง" อาก้าว่าแล้วล็อคคอของนายน้อยไว้หลังจากที่ทั้งสองขึ้นมาจากสระแล้ว ฉันยื่นมือช่วยให้หยินปีนขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย ลมเย็นๆ พัดมาอย่างไม่มีต้นตอทำให้ฉันต้องห่อตัวด้วยความหนาว เสื้อนักเรียนบางๆ ของฉันและชุดนักศึกษาของพวกอาก้าไม่ได้ช่วยอะไรในตอนนี้เลย ยิ่งเสื้อบาสฯ ไม่มีแขนของนายน้อยยิ่งไม่ต้องพูดถึง

พวกเราทั้งห้าคนยืนอยู่ในที่ร่มใต้หลังคาที่ดูมืดๆ เงียบๆ น่ากลัว ดูเหมือนจะเป็นล็อกเกอร์ของพวกนักกีฬาว่ายน้ำ เพราะที่นี่เต็มไปด้วยตู้เหล็กและราวแขวนผ้า ฉันยืนเบียดกับโซโล่ในที่ๆ สว่างที่สุด โชคดีที่คืนนี้เป็นคืนวันเพ็ญ เลยยังพอมีแสงจากดวงจันทร์บ้าง ส่วนโทรศัพท์มือถือน่ะเหรอ... ฉันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงที่เปียกโชกขึ้นมากดปุ่มเปิดเครื่องรัวๆ หลายๆ ครั้ง

ลาก่อน โทรศัพท์ของฉันไปสู่สุขคติเรียบร้อยแล้ว

หยาง หลังเธอไปโดนอะไรมา ???” โซโล่ว่าแล้วจับฉันหันหลังไปหาเขา "เลือดทั้งนั้นเลย...”

ฉันเอี้ยวหันไปมองหลังตัวเอง เห็นแค่สีแดงๆ กระจายอยู่เต็มแผ่นหลัง

คงโดนกระจกบาดเมื่อกี้มั้ง ช่างเหอะ ไม่มีอะไรหรอก"

ฉันยักไหล่แล้วหันหลังกลับ นายน้อยเดินเข้ามาแล้วโยนผ้าสีขาวๆ ที่พับไว้ให้ฉัน

ไปเอามาจากไหน ?”

คำถามที่ฉันกำลังจะถาม กลับมาจากปากของโซโล่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง นายน้อยชูกุญแจในมือก่อนจะโบ้ยหน้าไปที่ล็อกเกอร์แล้วยื่นผ้าขาวๆ ที่เมื่อฉันคลี่ออกก็พบว่ามันคือเสื้อนักเรียนที่มีป้ายชื่อของเขาปักไว้บนหน้าอก ฉันแสยะยิ้มด้วยความขยะแขยงก่อนจะปลดป้ายชื่อของเขาออกแล้วโยนลงไปในสระว่ายน้ำด้วยความสะใจ

ขอบคุณฉันสักคำก็ไม่มี...” นายน้อยว่าแล้วแยกเขี้ยวใส่ฉัน

ถ้าไม่ติดที่ว่าฆ่าคนตายแล้วติดคุก ฉันจับนายกดน้ำไปแล้ว" ฉันว่าแล้วกอดอกมองหน้าหมอนั่นนิ่ง

เออ จริงๆ ถ้าไม่มีพยานก็จับมันกดน้ำเลยก็ได้นะหยาง ฉันจะให้พ่อฉันช่วยเธอเอง"

อาก้าโพล่งขึ้นทันทีที่ฉันพูดจบ และที่สำคัญ หมอนั่นจริงจัง...

พอมีพวกแล้วฤทธิ์เยอะขึ้นมาเลยนะ"

นายน้อยว่าแล้วมองหน้าฉันนิ่ง ใบหน้าของเขาบวมช้ำดำเขียวจากกำปั้นของอาก้า แปลกใจจริงที่เขายังไม่สลบไปเหมือนพวกในทีมของเขา ให้ตายเถอะ ฉันเริ่มภาวนาในใจ ขอให้หมอนี่ลื่นตกน้ำตาย หรือไม่ก็หัวกระแทกขอบสระตายๆ ไปเลยก็ดี... ฉันกัดฟันกรอดมองหน้านายน้อยอย่างหงุดหงิดอยู่ราวครึ่งนาที

ฉันว่าเธอต้องทำแผล...” โซโล่พูดขึ้นทำลายความเงียบ อาก้าเดินเข้ามาหาฉันแล้วแตะแผ่นหลังของฉัน

ฉันสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันหลังไปชนกับล็อกเกอร์...

อาก้า อย่าลืมสิว่าบนหลังของฉันมีอะไร...

ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรจริงๆ"

ฉันว่าแล้วพยักหน้าให้อาก้า ก่อนจะขยับตัวหนีออกจากตู้ล็อกเกอร์ เท้าทั้งสองถอยไปด้านหลังเรื่อยๆ แต่ตาทั้งสองมองหน้าของอาก้าอย่างทำอะไรไม่ถูก ขอร้อง อย่าเพิ่งทำให้สถานการณ์มันแย่ไปมากกว่านี้เลยนะ ฉันกัดริมฝีปากแน่น ทั้งเครียดเรื่องรอยสักบนหลัง ทั้งพื้นกระเบื้องใต้ฝ่าเท้าทั้งลื่นทั้งแฉะ ฉัน...

ฉันหันไปมองหน้านายน้อยที่ยืนอยู่หลังอาก้า หมอนั่นมองฉันอย่างงงๆ มึนๆ ทำอะไรไม่ถูก

จู่ๆ ด้วยความซวย... เท้าขวาลื่นปรี๊ด ฉันกำลังร่วงลงพื้นโดยเอาแผ่นหลังลง อ๊ากกกก

หมับ...

ฉันว่าเธอต้องไปทำบุญล้างซวย และก่อนหน้านั้นเธอต้องไปทำแผลด้วย...”

นายน้อยว่า หลังจากที่เขาสไลด์ตัวรับร่างกายของฉันไว้ได้ ในขณะที่อาก้าคว้ามือของฉันไว้แต่ด้วยความลื่นของน้ำทำให้มือของหมอนั่นหลุดจากฉัน ร่างสูงใหญ่อุ่นๆ นอนแผ่อยู่บนพื้น กั้นกลางระหว่างฉันกับกระเบื้องแข็งๆ ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยคืนนี้ฉันมีแค่แผลที่หลัง ยังไม่ซวยขนาดที่ต้องเพิ่มแผลที่หัวหรือกระดูกสันหลังหักลงไป ฉันรีบลุกหนีแล้วจับมืออาก้าไว้ ปล่อยให้นายน้อยนอนอยู่บนพื้นด้วยความชิงชัง...

เกลียดมัน... ทำไมไม่ตายสักทีนะ...

ห้องพยาบาลอยู่ที่ไหน ?” หยินถามฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง อาก้าปล่อยมือของฉันแทบจะในทันที

เอ่อ...” ฉันว่าแล้วเม้มริมฝีปาก "ด้วยความสัตย์จริง ฉันไม่รู้... ฉันเป็นนักเรียนใหม่นี่นา...”

เฮ้... แล้วทำไมไม่ถามนักเรียนเก่าล่ะ ยืนหัวโด่อยู่ที่นี่ทั้งคน =__=”

 

บอกว่าไม่เป็นไรไง...”

เออ ถอดเสื้อ...”

หยินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเมื่อฉันอิดออดไม่ยอมถอดเสื้อให้ยัยนั่นทำแผลเป็นรอบที่ร้อย ฉันใช้ให้อาก้าเฝ้าประตูห้องพยาบาลไว้ เผื่อมีใครผ่านมาจะได้ฆ่าทิ้งทัน ล้อเล่นน่ะ จะได้หาที่หลบทัน ส่วนตัวฉัน โซโล่ หยิน และนายน้อยยืนอยู่ในห้องพยาบาล ส่วนที่กั้นไว้เฉพาะสำหรับทำแผลสด อีกเหตุผลหนึ่งที่ฉันกันอาก้าออกไป เพราะฉันไม่อยากให้เขาเห็นรอยสักรูปปืนอาก้า อันเป็นตัวแทนของเขาบนแผ่นหลังของฉันนั่นแหละ... คิดแล้วมันปวดใจ หยินก็ด้วย...

หยิน หยางไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ" ฉันว่าแล้วจับมือหยินไว้ "หยางทำแผลเองได้น่า...”

หยางเป็นหมาเหรอถึงจะทำแผลที่หลังตัวเองได้!!"

หยินแหวใส่จนฉันสะดุ้งโหยง โซโล่ถึงขนาดต้องทำนิ้วชี้จุ๊ปากเป็นสัญญาณให้ลดเสียงลงอีกหน่อย หยินจึงตีหน้าเข้มแล้วจับฉันหันหลัง แต่ฉันถอยหลังไปจนหลังติดผนังก่อนจะส่ายหน้ายืนยันคำเดิม ยัยบ้าพี่สาวฝาแฝดของฉันก็ยังหัวแข็งพอกัน ยัยนั่นยังคงยืนยันจะถอดเสื้อฉันให้ได้

โว้ยยย โลกนี้ช่างซับซ้อนสิ้นดี ฉันผู้มีรอยสักอันเป็นประหนึ่งตัวแทนของแฟนเก่าอยู่บนแผ่นหลัง... แฟนเก่าของฉันที่มีแฟนคนปัจจุบันเป็นพี่สาวฝาแฝดของฉันเองก็อยู่ในห้องพยาบาลเดียวกันตอนนี้... ตลกดี... โลกนี้จะโหดร้ายกับฉันไปไหน แล้วยังเพื่อนสนิทอย่างโซโล่ที่เคยเกือบจะฆ่าทั้งแฟนเก่าและฝาแฝดของฉันเพราะเรื่องรักสามเส้าของเราสองสามคนมาแล้วเมื่อปีก่อนเพราะแบบนี้ ไม่ว่าใครก็จะเห็นรอยสักอันนี้ไม่ได้เด็ดขาด ชีวิตฉันยุ่งวุ่นวายมากพอแล้ว ฉันยังไม่อยากรื้อฟื้นหัวข้อถ่านไฟเก่าให้เป็นประเด็นตอนนี้

โซโล่ จับมือหยางไว้" หยินสั่งแล้วมองหน้าโซโล่นิ่ง

โซโล่ ถ้านายแตะฉัน ฉันจะส่งนายไปลงนรก" ฉันขู่โซโล่ทันทีก่อนที่หมอนั่นจะทันขยับตัว

เอ่อ แล้วตกลง... จะเอายังไง ?” โซโล่ว่าแล้วเกาหัวแกรกๆ หันมามองฉัน "แต่ยังไงเธอก็ต้องทำแผลที่หลังโว้ย"

เอ่อ เดี๋ยวนะ แล้วทำไมพวกเธอชอบลืมฉัน...” นายน้อยว่าแล้วขมวดคิ้วหลังจากที่เงียบไปนาน "ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องรักสามเส้า หรือสี่เส้า ? เพราะงั้นสาบานเลยว่าฉันจะไม่พูดอะไรเรื่อง...” นายน้อยพูดก่อนจะมองหน้าฉัน โซโล่ และหยินสลับกัน "เอ่อ... ดูเหมือนฉันจะพูดไปแล้วใช่ไหม...”

นายน้อยโพล่งขึ้นอย่างลืมตัว ฉันกัดฟันกรอดแล้วถอนหายใจเบาๆ

หยิน โซโล่มองหน้ากันอย่างทำอะไรไม่ถูก นั่นไง ฉันเดาเอาไว้แล้ว หยินมัวแต่ห่วงฉันจนลืมห่วงความรู้สึกตัวเอง เรื่องพวกนี้มันละเอียดอ่อนมาก แล้วยิ่งละเอียดอ่อนมากไปอีกเมื่อฉันกับหยินเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน เราสองคนต่างรู้ใจกันดี ฉันไม่อยากจะทำให้ยัยนั่นรู้สึกผิด โซโล่ก้มหน้านิ่ง...

หยินถอนหายใจเฮือก แล้วเปิดลิ้นชักออก ก่อนจะหยิบกรรไกรขึ้นมาแล้วยัดใส่มือของฉัน

ถ้าไอ้บ้านั่นทำอะไรหยาง ก็แทงมันซะ เรื่องคุกเรื่องตะรางค่อยเคลียร์กันอีกที"

หยินพูดแล้วคว้ามืออาก้าก่อนจะพาเดินออกไปข้างนอก เหลือเพียงแค่นายน้อยกับฉันที่อยู่ในห้องทำแผลโดยลำพังแค่สองคน บรรยากาศอึดอัดก่อตัวเงียบๆ อย่างน่าหงุดหงิด ฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วขมวดคิ้วมองหน้าหมอนั่นที่ดูเหมือนจะไม่สำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย

นายน้อยเลิกคิ้วแล้วมองไปที่เตียงเล็กๆ สำหรับผู้ป่วยที่บาดเจ็บ ก่อนจะยักคิ้วมองหน้าฉัน

รออะไรอยู่ ? ขึ้นเตียงสิ" เขาว่าแล้วยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์

ไอ้คำสองแง่สามง่ามแบบนั้น... มันน่าเอากรรไกรปาดคอนัก

ฉันก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วนั่งหันหลังให้เขา ก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อนักเรียนออก แล้วใส่เสื้อนักเรียนอีกตัวหนึ่งที่นายน้อยให้ไว้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ที่สระว่ายน้ำ โดยให้สาบเสื้อเปิดไปทางด้านหลัง เพื่อที่เขาจะได้ทำแผลให้ฉันได้ ถามว่าอายไหม ก็อาย แต่ความเกลียดมันมีมากกว่า

ฉันจะคิดซะว่าทำบุญให้นายที่ได้เห็นหลังของฉันก็แล้วกัน..."

ฉันว่าแล้วกอดอกตัวเองไว้แน่น รู้สึกเย็นวาบๆ ที่หลัง

อืม...” เสียงดังจากด้านหลังเบาๆ "เธอนี่ท่าจะใจบุญจริงๆ นะ ขนาดโดนฉันจูบ เธอยังไม่โวยวาย...”

ฉันหันขวับไปด้านหลังด้วยความโกรธจัด กรรไกรในมือของฉันจ่อเข้าที่คอของหมอนั่นอย่างน่ากลัว อีกแค่นิดเดียวก็จะแทงเข้าไปในเนื้อของเขาแล้ว ฉันบีบข้อมือของหมอนั่นไว้แน่นด้วยมืออีกข้าง เล็บยาวจิกลงไปจนเลือดซึม นายน้อยผงะเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มเย็นๆ ให้ฉันพร้อมกับสายตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด

นายจะหุบปากเรื่องนี้ หรืออยากจะตายตั้งแต่ยังเรียนม.ปลายไม่จบ ?”

ฉันว่าแล้วกดปลายกรรไกรลงไปที่เนื้อใต้คางของหมอนั่น

ก็ไม่รู้สิ...” หมอนั่นว่าแล้วยื่นหน้าเข้ามาหาฉันโดยไม่กลัวคมกรรไกรเลยแม้แต่น้อย "แต่ที่แน่ๆ ฉันจะไม่ลืม"

เลือดไหลออกมาจากคอของหมอนั่น ฉันรีบชักกรรไกรออกก่อนที่มันจะตัดหลอดลมของเขาขาด ก่อนจะลืมไปว่าฉันหันด้านหน้าของร่างกายตัวเองที่กำลังสวมเสื้อโคร่งๆ ไปหาเขา เสื้อตัวใหญ่ที่หลุดลงมาจนเกือบถึงข้อศอก ปะ แปลว่า... หมอนั่นเห็นไปถึงอะไรต่อมิอะไรแล้วงั้นเหรอ ฉันรีบปล่อยมือจากกรรไกรแล้วกอดอกไว้ด้วยความตกใจ ก่อนจะหันหลังให้หมอนั่นทันที

หุบปากแล้วรีบทำแผล"

ฉันว่าแล้วก้มหน้านิ่ง ในขณะที่นายน้อยใช้สำลีเช็ดแผลที่หลังให้ฉันอย่างเบามือ ทำไมมือของเขาถึงได้เบาขนาดนี้นะ... ฉันก้มหน้าซบกับเข่าตัวเองแล้วเผลอคิดไปไกล... สรุปว่าคนที่ต่อลมหายใจให้ฉันในสระว่ายน้ำนั่น... คือเขางั้นเหรอ... แล้วทำไมหมอนั่นต้องทำแบบนั้น... เชอะ แค่หวังจะซื้อใจฉันใช่ไหมล่ะ ?

เสร็จแล้ว...” เขาว่าด้วยเสียงเบา ก่อนจะติดกระดุมให้จากด้านหลัง ฉันนั่งนิ่งตัวเกร็งด้วยความอายปนแค้น

ฉันหันหลังกลับไป ร่างสูงยื่นมือออกมาปิดปากของฉันไว้แน่นจนส่งเสียงอะไรไม่ได้ และที่สำคัญคือเขาไม่ใช่นายน้อย...

สกายยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ในขณะที่ร่างสูงของนายน้อยนอนสลบจมกองเลือดตัวเองอยู่บนพื้น

 









ค่ะ... อาก้ามันออกมาแค่นี้ แต่มันทำลายทรัพย์สินโรงเรียนเขาไปมหาศาลอีกแล้ว = = ซัดทีมบาสไปแล้วด้วย แอบดีใจได้เห็นแฝดช่วยกันสู้สักที อยากเขียนฉากนี้มานานแล้ว หยินหยางร่วมมือกัน พี่น้องโหดโฉดและแฟนโคตรหล่อ 55555 ถ้าหยินหยางจะทะเลาะกันแย่งกันอาก้า บอกเลย เจ้ขออาก้า พวกแกไปเอาคนอื่นในเรื่องนะ ตัวประกอบเยอะแยะจร้า 555555555555555

ตอนนี้แอบสงสารนายน้อยที่อยู่ๆ ก็โดนพวกเดอะแก๊งลากไปโน่นนี่นั่น พ่อคุณยังแอบมีความเป็นพระเอกในตัวหาเสื้อให้หยางใส่ แต่นั่นก็ไม่ได้ลบล้างความผิดก่อนหน้าเลยย แกนะแก อาก้าโซโล่อยู่ตรงนั้นแท้ๆ ยังจะกล้า!!!! โฮฮ แล้วตอนหลังนี่ สกาย แกมายังไงไปยังไงคะ โผล่มาจากไหนคะ นี่มันตอนของอาก้าค่ะ ตัวเอกค่ะ 555555 อีนี่มาแย่งซีนเฉยเลยยยย

อ่าาา พอแล้วเดี๋ยวยาวไป
เอาเป็นว่า ขอบคุณสำหรับเม้นมากนะคะ ตอนต่อๆ ไปรับรองว่าต้องมันขึ้นเรื่อยๆ ค่าาา~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,327 ความคิดเห็น

  1. #1276 Fari (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 03:55
    อาก้าแกนี่มันตัวทำลายร้างเหมือนเดิมจริงๆ ลูกบาสระเบิด ชาตินี้ฉันจะไม่เฉียดเข้าไปใกล้แกเลย แอบมีดราม่านิดๆทุกตอนเลย 555T.T
    #1,276
    0
  2. #887 2nd'daughter ツ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 21:42
    จริง...อาก้าจอมทำลายร้าง5555555ปาดดดโหดจริงๆ แอบสงสารนายน้อยอยู่เหมือนกันนะ กระซิกก...ถ้าไม่ติดที่ว่าเป็นคนชอบอะไรเตียงๆแล้วจะทิ้งเบอร์ไว้ให้เลย(?) 555555 #สกายโผล่มาเสี้ยวนึงแต่สะพรึงดี แฮ่!
    #887
    0
  3. #193 ฟ้า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 21:12
    เอิ่ม สกายมาจากไหน
    #193
    0
  4. #192 ninjafa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 15:52
    เห้ย!!!!!!!!! สกายโผล่มาได้ไงอ่ะ
    #192
    0
  5. #191 บิวกิส นะคะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 14:40
    โอ๊ย อยากอ่านๆๆๆๆ
    #191
    0
  6. #190 pkawit (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 13:35
    ต่อเลยค่ะ กำลังติดลมบน-.,-
    #190
    0
  7. #189 pimhoney (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 09:22
    สกายวาร์ปได้หรอออออออ
    555555555555555555
    #189
    0
  8. #188 Praw >< (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 23:02
    สกายยยยยยยยยย มาได้ไง -0-?!!!
    #188
    0
  9. #187 Poison_M.KS. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 22:01
    ขอบอกตามตรงนั่น จุดนี้ ทำไมไม่รู้แต่รู้อย่างเดียวว่าชอบ สกายอ่ะ หุหุหุ>o<
    #187
    0
  10. #186 --M=o=D-- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:56
    แอร้ยยย ฟินนนไปนาน โซโล่...นายจะช่วยหยางนายดูหน่อยได้มั้ย??โดนนายน้อยแย่งซีนเลยยย [ออกแนวเชียร์โซโล่เกินเหตุ อิอิ] แต่ชาร์ปนี้บอกเลยแอบเทใจให้นายน้อย อ่ะคริๆ ส่วนอาก้า นายเป็นเทพแห่งการวิวาทต่อไปเถอะ .., สกายยยยนายมาโดยแกล้งทำเป็นคนเป่านกหวีดใช่ม้ายยย !!!!..,ลุ้นต่อค่ะ สู้ๆค่ะไรท์
    #186
    0
  11. #185 sutaput (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:33
    ฟินนนน
    #185
    0
  12. #184 TaiTai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 17:53
    สกายแกมาได้ไงงงงงง
    หายตัวมาเรอะ!!
    #184
    0
  13. #183 Porn'n La (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 16:41
    กรี๊ดดดดดดด สกายมาไง55555555555
    #183
    0
  14. #181 hide (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 13:01
    สกายแกมาได้ไงเนี่ยยย
    #181
    0