[The Gang #6] The Cold War : สงครามรักอันตราย [ จบ ]

ตอนที่ 10 : Karma is a bitch. [ เวรกรรมมีอยู่จริง ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 มิ.ย. 57



(ซ้าย - หยาง ขวา - หยิน)

บทที่ 7
Karma is a x.

ฉันบอกไม่ถูกว่าระหว่างฉันกับสกาย ใครที่ตกใจมากกว่ากัน

เพียงแต่ฉันในตอนนี้เหมือนโดนไฟช็อต นิ่ง ช็อค ตัวแข็ง มือและเท้าเย็นเฉียบอย่างไม่อาจขยับได้ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบอยู่ข้างใน น้ำลายในปากเหนียวไปหมดจนกลืนไม่ลง สกายเองก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน นายน้อยดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับฉันและสกาย ส่วนมาเฟีย ยัยนั่นไม่รู้อะไรเลยเหมือนอย่างเคย

โซโล่ เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน คนที่เคยวางแผนฆ่าอาก้ากับหยิน เขาอยู่ตรงหน้าฉัน

อาก้า คนรักคนแรกและคนเดียวของฉัน ชื่อของเขาสลักอยู่บนแผ่นหลังไม่เคยจางหาย เขาอยู่ตรงหน้าฉัน

หยิน พี่สาวฝาแฝดที่โตมาด้วยกัน ครอบครัวคนเดียวที่เหลือของฉัน คนรักปัจจุบันของอาก้า เธออยู่ตรงหน้าฉัน...

ฉันหน้ามืดตามัวไปหมด สิ่งที่เรียกว่าสติแทบไม่มีเหลืออยู่ในสมอง ฉันคิดอะไรไม่ออก

พระเจ้าช่วย ไม่สิ... ตอนนี้... อะไรก็ช่วยไม่ได้แล้ว

อาก้าเปิดสมุดแล้วหยิบปากกาไวท์บอร์ดขึ้นมาก่อนจะเขียนโจทย์ลงในกระดาน เขาเริ่มสอนเนื้อหาวิชาฟิสิกส์ม.6 ด้วยสีหน้าจริงจัง ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเขามาที่นี่ด้วยความบังเอิญหรืออย่างไร แต่ฉัน... ฉันไม่กล้าเงยหน้ามองกระดานอีกต่อไปแม้แต่อีกวินาทีเดียว เขาเห็นฉันรึยัง... ถ้าเขาเห็นฉัน อะไรจะเกิดขึ้น

หยาง ลึกๆ แล้วเธออยากให้เขาช่วยไม่ใช่เหรอ... ลุกขึ้น แล้วเดินไปหาอาก้า ขอร้องให้เขาช่วยซะ!!!

ไม่...

ฉันจะไม่ดึงอาก้ากับหยินเข้ามายุ่งกับวงจรชีวิตเลวๆ ของฉันอีก ฉันจะไม่...

น้องปราณปรียา... น้องหยาง ใช่ไหมครับ ?”

ฉันสะดุ้งเฮือก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกชื่อ

อาก้ายืนนิ่งและส่งยิ้มเย็นให้ฉันอยู่ที่หน้ากระดาน โดยที่มีหยินและโซโล่นั่งประจำอยู่ที่โต๊ะอาจารย์ ทั้งสองคนมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้ม มือของฉันสั่นระริก เข่าอ่อนจนแทบจะล้มลงกองกับพื้นในขณะที่ยืนขึ้นตามเสียงเรียกชื่อ พนันได้ว่าหน้าของฉันคงซีดยิ่งกว่าไวท์บอร์ดตรงหน้า

...ค่ะ" ฉันว่าแล้วเอามือค้ำโต๊ะไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้ม สีหน้าของมาเฟียตกใจจนแทบกรี๊ดเมื่อเห็นฉันอยู่ในสภาพนี้

ออกมาหาค่าของ I ในโจทย์ข้อนี้หน่อย ฉันดูจากบันทึกผลการเรียนที่ผ่านมาของเธอ เก่งใช้ได้เลยนี่"

อาก้าว่าแล้วเดินเข้ามาหา ก่อนจะยื่นปากกาไวท์บอร์ดให้ ฉันแทบจะร่วงลงไปกองกับพื้น

อาก้า... ขอร้องล่ะ...

ฉันรับปากกาไวท์บอร์ดจากมือของหมอนั่น อาก้ายิ้มให้อย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนหน้านี้ ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขของเขา... เพราะมีหยินสินะ นายยิ้มได้แบบนี้เพราะหยิน เพราะฉันทำแบบหยินไม่ได้... ฉันกำปากกาในมือแน่น ก่อนจะเดินอย่างเลื่อนลอยไปที่กระดานหน้าชั้นเรียน

ค่ะ...”

ฉันพูดขึ้นแล้วจรดปลายปากกาลงบนกระดาน ก่อนจะเขียนวิธีทำของโจทย์ลงไปทีละบรรทัด อย่างน้อยแก้โจทย์ข้อนี้ก็ทำให้ใจของฉันสงบลงไปได้นิดหน่อย มือของฉันเริ่มหายสั่น เรี่ยวแรงเริ่มกลับมาอีกครั้ง ฉันตัดสินใจไม่มองหน้าอาก้าเมื่อพบว่าการมองหน้าเขาทำให้ใจฉันไม่สงบ ฉันเขียนคำตอบสุดท้ายออกมาแล้วมองกระดานอีกครั้ง นี่มัน... ไม่ใช่โจทย์แคลคูลัสนี่น่า นี่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อหาที่กำลังเรียนเลยด้วยซ้ำ เป็นแค่สมการหลายตัวแปรธรรมดาๆ

ค่าของ I ที่เขาสั่งให้ฉันหา...

I = a+m = hr(2e)

นี่มัน... เหมือนประโยคในภาษาอังกฤษ... ฉันลองเรียงลำดับของตัวอักษรใหม่ในสมอง

I am here. (ฉันอยู่ที่นี่แล้ว)

ฉันเงยหน้ามองไปอาก้า หมอนั่นพยักหน้าแล้วยิ้มให้น้อย

เก่งมากหยาง...” อาก้าว่าแล้วคว้าปากกาไวท์บอร์ดไปจากมือของฉัน "เอาล่ะ ทุกคน ฉันจะเริ่มสอนจากพื้นฐานนะ"

วินาทีเดียวที่มือของเราแตะกัน เขายัดบางอย่างใส่มือของฉันไว้ ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่อาจละสายได้ หมอนั่นพูดอะไรบางอย่างออกมาเกี่ยวกับเนื้อหาในห้องเรียน แต่ฉันจับใจความอะไรที่เขาพูดไม่ได้เลย หัวใจของฉันเต้นแรง ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าว น้ำอุ่นๆ ซึมออกมาจากขอบตาอย่างควบคุมไม่ได้

ฉันกลับมานั่งประจำที่เหมือนเดิม แอบเช็ดน้ำตาระหว่างทางเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าฉันดีใจจนร้องไห้

...นั่น... อาก้าใช่ไหม...” นายน้อยถามฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ฉันพยักหน้าช้าๆ แล้วนั่งนิ่งหลังตรง มองไปข้างหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้... น้ำตาคลอขึ้นมาที่เบ้าตาอีกแล้ว

ใช่... และถ้านายฉลาดพอ นายจะรู้เองว่า อาก้าคือคนสุดท้ายในโลกที่นายอยากจะมีปัญหาด้วย"

 

เลิกชั้นเรียนแค่นี้นะ เจอกันตอนหลังพักเที่ยง ใครมีปัญหาอะไรก็ถามได้ที่ฉัน หรือไม่ก็หยินกับโซโล่"

อาก้าว่าแล้วปิดหนังสือ ก่อนจะโยนปากกาไวท์บอร์ดลงไปในกล่องเก็บปากกาที่มุมกระดานอย่างแม่นยำเหมือนชู้ตบาสเก็ตบอล จริงสิ หมอนี่เป็นนักบาสฯ เหมือนกันนี่นา ไม่แปลกอะไรที่เขาจะโยนของลงกล่องแม่นขนาดนั้น ฉันเก็บของใส่กระเป๋าอย่างเชื่องช้า สายตามองไปที่หน้ากระดานอย่างลืมตัว

กาย เที่ยงนี้กินอะไรกันดี ?” มาเฟียออดอ้อนสกายเหมือนอย่างเดิมที่ยัยนั่นทำมาตลอด

อือ" สกายพยักหน้าแล้วมองไปที่พวกของอาก้า

กาย ฉันถามให้นายตอบ ไม่ได้ให้ตอบว่าอือเฉยๆ นะ" มาเฟียว่าแล้วทำหน้าไม่พอใจใส่สกายที่ไม่แม้แต่จะมองยัยนั่น สายตาของเขามองไปที่อาก้าอย่างหงุดหงิด มาเฟียหันมามองฉัน "จริงสิ หยาง ไปกินข้าวด้วยกันนะ รอบที่แล้วเธอเบี้ยวฉัน รอบนี้เธอต้องไปกินข้าวกับฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย เอ้อ นายน้อยด้วย ไปกันสี่คนสนุกดี"

มาเฟียว่าอย่างเริงร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งจริงๆ แล้วก็เพราะว่ายัยนั่นไม่รู้เรื่องอะไรเลยต่างหาก

ฉันส่ายหน้าแล้วหันไปหานายน้อย

นายไปกินข้าวเที่ยงกับมาเฟียแล้วกัน" ฉันว่าแล้วยิ้มที่มุมปากให้หมอนั่น

แล้วเธอ...”

ฉันยังมีคำถามจะถามพวกรุ่นพี่อีกนิดหน่อยน่ะ"

ฉันว่าแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินจากทั้งสามคนไปด้วยสีหน้าสะใจลึกๆ มาเฟียเรียกชื่อฉันไล่หลังมา แต่ดูเหมือนสกายจะรั้งยัยนั่นไว้ไม่ให้เข้าใกล้ฉัน ขอบคุณพระเจ้า... ฉันไม่รู้หรอกว่าพระเจ้ามีจริงไหม แต่การที่อาก้า หยิน โซโล่โผล่มาที่นี่ พวกเขาเหมือนพระเจ้ามาโปรดฉันเลยจริงๆ

ฉันมีคำถาม...” ฉันว่าแล้ววางกระเป๋าลงบนพื้น ก่อนจะเดินไปตรงหน้าหยิน

หือ ?” พี่สาวฝาแฝดของฉันส่งเสียงแล้วยิ้มให้ ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินมาตรงหน้าฉัน

หยินคิดถึงหยางบ้างไหม ?”

ฉันถาม น้ำเสียงขาดหายที่ท่อนปลายประโยค น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ หยินสวมกอดฉันแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยความยินดี เหมือนเจอส่วนที่ขาดหายไป ฉันร้องไห้ออกมาจนดวงตาทั้งสองแดงและบวมช้ำ หยินทั้งลูบหัว ทั้งตบหลังฉันเพื่อปลอบ แต่ก็ไม่อาจหยุดน้ำตาของฉันได้

อาก้าเดินไปปิดประตูห้องทั้งสี่บาน ในขณะที่โซโล่เดินเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ

โซโล่... ฉัน” ฉันว่าแล้วเช็ดน้ำตาที่แก้มออกอย่างอายๆ

ไม่ต้องพูด"

โซโล่ว่าแล้วดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่น มือทั้งสองข้างรัดตัวฉันไว้ราวกับว่ากลัวฉันจะหลุดหายไปไหนอีก หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยความดีใจที่เปี่ยมล้น ให้ตายเถอะ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม... โซโล่ตัวสั่นน้อยๆ จนฉันรู้สึกแปลกๆ ก่อนจะพบว่าหมอนั่นกำลังร้องไห้เงียบๆ บนไหล่ของฉัน ไอ้บ้าเอ๊ย...

หมอนั่นตบหลังฉันเบาๆ เราสองคนกอดกันนานจนบอกไม่ถูกว่าเวลาผ่านไปกี่นาที อาจจะผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้วก็ได้...

โซโล่ เพื่อนสนิทคนเดียวที่ไม่เคยหักหลังฉัน ถึงหมอนั่นจะเคยคิดฆ่าอาก้ากับหยินมาก่อน แต่นั่นก็เพื่อฉัน

หมดเวลาซึ้งแล้ว... ถึงเวลาต้องคุยกันหน่อย...” อาก้าว่าแล้วดีดนิ้วเป๊าะ ก่อนจะลากเก้าอี้มาวางตรงหน้าฉัน "นั่ง...”

ฉันนั่งลงอย่างว่าง่าย อาก้ามองหน้าฉันนิ่งแล้วถอนหายใจ

ฉันโกรธเธอนะ" อาก้าว่าแล้วกัดฟันกรอด

หยุด อาก้า" หยินว่าแล้วเอามือยันหน้าอกอาก้าไว้ "หยางรู้ไหม... หยินโกรธมากกว่าเยอะ!!!”

ฉันผงะ... หลังจากฉากซึ้งน้ำตาร่วง ทำไมถึงเปลี่ยนอารมณ์กันไวแบบนี้

ห้องผอ.อยู่ไหน ฉันเตรียมจดหมายลาออกมาให้เธอแล้ว ?!” โซโล่ว่าแล้วมองซ้ายมองขวา "ไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลย"

"หา เดี๋ยว... อะไรนะ ??”

จดหมายลาออก ???

ลาออกจากโรงเรียนเหี้ยๆ นี่ได้แล้วหยาง ฉันไม่ยอมให้เธออยู่ต่อไปอีกแม้แต่วินาทีเดียวหรอก แค่คิดว่าต้องเหยียบแผ่นดินเดียวกับไอ้กาย ฉันก็แทบจะอ้วกออกมาเป็นตัวเหี้ยแล้ว" อาก้าว่าแล้วเอามือเช็ดปากตัวเองอย่างขยะแขยง เอ่อ นายคงไม่ได้อ้วกออกมาเป็นตัว... เงินตัวทองจริงๆ หรอกใช่ไหม ?? =[ ]=

ถ้าลาออกแล้วฉันจะทำยังไงล่ะ ??” ฉันว่าแล้วเงยหน้ามองทุกคน "ฉันยังเรียนไม่จบเลยนะ...”

ฉันจะหาทางให้เธอเข้าเรียนที่วิชชาอนันต์" อาก้าพูดแล้วมองหน้าฉัน

วิชชาอนันต์ คือโรงเรียนของพวกอาก้า โรงเรียนที่คุมโดยพวกเดอะแก๊งที่สกายเกลียดและต้องการจะไปถล่มนั่นแหละ

ไม่ได้...” หยินว่าแล้วส่ายหน้าเบาๆ "ตั้งแต่ปีก่อนที่มีเด็กใหม่ เอ่อ นายคงรู้ว่าใครนะ... เพื่อนสนิทของนายน่ะ ยัยนั่นย้ายเข้ามาแล้วก็ก่อเรื่อง โรงเรียนเลยมีมติก็ไม่ยอมรับเด็กใหม่กลางเทอมอีก แล้วอีกอย่าง อาก้า... หยางเป็นควีน หยางเป็นหัวหน้าเซเว่นซินส์นะ ถ้าเข้าไปเรียนที่วิชชาอนันต์ นายคิดว่าทุกคนจะโปรยดอกไม้ให้แล้วยิ้มแป้นยินดีต้อนรับหยางเรอะ ?”

หยินถามอาก้ากลับแล้วถอนหายใจ ก่อนจะมองหน้าโซโล่

จะให้ย้ายกลับไปเซนต์ไมเคิลส์เหรอ ??” โซโล่ว่าแล้วจ้องหน้าหยินตาโต "เป็นไปไม่ได้ยิ่งกว่าที่วิชชาอนันต์อีก"

ส่วนเซนต์ไมเคิลส์ คือโรงเรียนเก่าของฉัน และเหตุผลที่ฉันย้ายกลับไปไม่ได้...

คงต้องอธิบายกันยาวเลยล่ะว่ายัยนี่หายไปไหนตั้งครึ่งปี...” อาก้าว่าแล้วเอามือก่ายหน้าผาก "จะโกหกว่าป่วยก็ไม่ได้ หมอที่ไหนจะกล้าเขียนใบรับรองแพทย์ให้ แถมประวัติสวยหรูของยัยนี่ก็ยาวเป็นหางว่าวชนิดที่ว่ามีแฟ้มประกาศเกียรติยศอันเกรียงไกร(บันทึกข้อความที่ทำผิดกฏโรงเรียน)เป็นของตัวเองในห้องปกครอง ใช่ไหม ? หยาง"

ฉันพยักหน้าช้าๆ ก็... ฉันแค่ก่อเรื่องไว้นิดหน่อยเอง...

ไม่ต้องเรียนก็ได้ ช่างหัวมัน" โซโล่ว่าอย่างหัวเสียแล้วมองหน้าฉัน "ไปจากที่นี่กัน...”

ฉัน...” ฉันว่าแล้วก้มหน้านิ่ง "ดีใจนะที่พวกนายโผล่มา ดีใจที่พวกนายหาฉันจนเจอ... แต่”

หยินจับมือฉันกุมไว้

หยินรู้... หยาง... ครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน ทุกคำว่าสบายดีของหยาง รอยยิ้มของหยาง ทุกอย่างที่หยางแสดงออกมา มันคือเสียงกรีดร้องลึกๆ จากข้างในที่กำลังขอให้พวกเรามาช่วย... เราเป็นแฝดกันนะ ไม่ต้องพูดหยินก็รู้...” หยินว่าแล้วลูบหัวของฉันเบาๆ "ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องขอโทษหรือขอบคุณ แค่เก็บของ แล้วไปด้วยกันก็พอ...”

ฉันกัดริมฝีปากแล้วมองหน้าแฝดผู้พี่ของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยปากพูดออกมาเบาๆ

แต่ก่อนหน้านั้น... มีเรื่องที่ทุกคนต้องรู้...”

 

พอเถอะหยาง ยิ่งเธอเล่า ฉันยิ่งโกรธเธอมากขึ้นเรื่อยๆ"

อาก้าว่าแล้วหันหลังให้ฉัน ส่วนโซโล่เงียบไปแล้ว เงียบชนิดที่ว่าเป่าสากยังน้อยไป เงียบเหมือนเป็นใบ้ เงียบเหมือนหยุดหายใจไปแล้ว ในขณะที่หยินจับมือของฉันไว้ตลอดเวลาที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ระหว่างเล่าถึงตอนที่สกายลักพาตัวฉันที่สนามบิน อาก้ากับโซโล่แทบจะพังโต๊ะตัวหนึ่งในห้องเรียนทิ้ง

รู้ไหม แค่เธอเอ่ยปากบอกฉัน แค่คำเดียว ฉันจะทิ้งทุกอย่างแล้วมาหาเธอทันที...”

โซโล่พูดขึ้นในที่สุด กัดฟันกรอดด้วยความโกรธจัด

เพราะฉันบอกไม่ได้... สกายควบคุมทุกอย่างของฉันได้หมด" ฉันว่าแล้วมองหน้าโซโล่ด้วยดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตา "แล้วอีกอย่าง ฉันไม่อยากทำให้พวกนายเดือดร้อนเพราะฉันอีกแล้ว ดูนายสิ เป็นนักศึกษา ได้เรียนที่ดีๆ มีชีวิตที่ดี ถ้าฉันจะดึงนายลงมาจมปลักกับฉัน มันก็เลวเกินไปแล้ว"

เหรอ ??” โซโล่ถามย้อนกลับด้วยสีหน้าเอาเรื่อง "แล้วตอนนี้ฉันมีความสุขไหมที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ ชีวิตฉันดูดีขึ้นไหมเมื่อไม่มีเธอ ? ไอ้อาก้ามันดูแฮปปี้ดีเหรอตอนที่เห็นเธอนั่งอยู่ในห้อง ? กับ... ไอ้กาย... แล้วหยิน... รู้ไหมว่ามีวันไหนที่หยินไม่พูดถึงเรื่องเธอให้พวกเราฟัง...”

ฉันขอโทษ...” ฉันว่าแล้วเอียงหัวซบกับไหล่ของหยิน "ฉันกระดิกตัวก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้ สกายมองฉันอยู่ตลอดเวลา"

ไปเรียกไอ้เหี้ยนั่นมา กูจะฆ่ามันทิ้งที่นี่แหละ" อาก้าว่าแล้วเตะโต๊ะกระเด็นไปกระแทกกับผนัง โต๊ะพังกระจาย แผ่นไม้หลุดเป็นชิ้นๆ เอาแล้วไง อาก้าผู้ทำลายล้าง มีที่ไหนบ้างที่มันไปแล้วของจะไม่เสียหาย... ฉันกัดริมฝีปากแล้วเงยหน้ามองหมอนั่น อาก้ามองกลับด้วยสีหน้าดุ "อะไร หยาง ?? อย่ามาพูดเรื่องความผิดชอบชั่วดีตอนนี้เถอะ ฉันยอมนอนคุก ถ้าฉันได้กระทืบไอ้เวรนั่นให้ไส้ไหลออกมาจากปาก...”

ไม่ใช่แบบนั้น อาก้า... แต่...

แต่สกายกำลังรวมคนไปถล่มเดอะแก๊งนะ" ฉันพูดขึ้นมาในที่สุด

ถุย"

อาก้าว่าสวนกลับทันทีอย่างไม่ต้องคิด อะ... โห... หยินกับโซโล่พยักหน้ารับเป็นลูกคู่

"ถ้ามันทำได้ ฉันจะกราบเท้ามันหน้าคนทั้งโรงเรียน" หยินว่าเสริมบ้าง

จริงของอาก้านะหยาง" โซโล่ว่าแล้วพยักหน้าช้าๆ อื้อหือ โซโล่ กินยาอะไรเข้าไป ทำไมถึงได้สงบจนน่ากลัว เมื่อก่อนหมอนี่ออกจะขี้โมโหแถมยังเกลียดเดอะแก๊งระดับที่ว่าจ้องจะฆ่ากัน(ซึ่งมันก็ได้ทำไปแล้ว...) แต่ตอนนี้ไหงเห็นดีเห็นงามไปกับอาก้าซะได้ เมื่อก่อนเกลียดกันจะเป็นจะตาย... “ฟังนะ หยาง ไม่ว่าไอ้เหี้ยกายจะคิดอะไรทำอะไร ปล่อยมันให้เป็นบ้าไปคนเดียวเถอะ อย่างมันเทียบไม่ได้กับเศษขี้เล็บของมะลิด้วยซ้ำ"

หือ มะลิคือใคร ??” ฉันถามกลับ ฉันรู้จักเดอะแก๊งทุกคน แต่มะลินี่... ไม่คุ้นเอาซะเลย

เด็กใหม่น่ะ แฟนของคันจิ โหดเหมือนกัน" หยินตอบแทนโซโล่

ส่วนคันจิเป็นเพื่อนสนิทของอาก้าอีกคนหนึ่ง คนนี้ฉันรู้จัก... ฉันขโมยรถของเขาเมื่อปีก่อน...

ตำแหน่ง ?” ฉันถามต่อ

คนที่กล้าที่สุด อีกนัยหนึ่ง... คนที่บ้าที่สุด เมื่อไม่นานมานี้ มันเพิ่งสถาปนาตัวเองเป็นคนที่โดนเกลียดมากที่สุดในโรงเรียนด้วยล่ะ =__= ยัยนั่นย้ายมาจากเซนต์ไมเคิลส์ไง ไม่รู้จักเหรอ ที่สวยๆ ขาวๆ ผมยาวๆ หุ่นเอ็กซ์ๆ" อาก้าว่าแล้วบรรยายซะเห็นภาพ หยินเริ่มมองอาก้าตาเขียว อะไรคือ สวย ขาว ผมยาว หุ่นเอ็กซ์... อาก้า นายมีแฟนแล้วนะ และแฟนนายคือแฝดฉัน -__- ตามจรรยาบรรณของคนเป็นแฟนกัน แกไม่ควรชมผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าแฟนนะ

และต่อหน้าแฟนเก่า(ที่ยังตัดใจไม่ได้)ด้วย

เพิ่มเติม... เดอะแก๊ง คือกลุ่มที่รับเฉพาะคนที่เก่งโคตรๆ เก่งสุดๆ ในแต่ละด้านเข้ามา โดยการจับให้คนมาแข่งกัน ใครที่แพ้ก็ต้องกลับไป แต่ละคนไม่ได้เป็นสมาชิกถาวร มีเข้าก็ต้องมีออก ถ้ามีคนมาท้าชิงแล้วแพ้ รัักษาตำแหน่งไว้ไม่ได้ก็ต้องลาออกไป ส่วนอาก้า เทพเจ้าแห่งการวิวาท ไม่เคยแพ้ใคร แถมยังเป็นถึงอดีตหัวหน้าเดอะแก๊ง ฉันถึงได้บอกว่า ใครคิดจะหาเรื่องกับหมอนี่ ไม่หาที่ตายก็คงคนบ้าหลุดออกมาจากหลังคาแดง เพราะการรับคนเข้าแก๊งแบบนี้ ทำให้เดอะแก๊งอยู่ยาวมาเกือบร้อยปีตั้งแต่ตั้งโรงเรียนมาโน่นแน่ะ เทียบกับแก๊งฉันซึ่งอายุแค่สี่ปี อืม เทียบกันไม่ได้ กระดูกมันคนละเบอร์กัน =__=

แล้วเรื่องของไอ้น้อยอะไรนั่นล่ะ ?” อาก้าถามต่อแล้วแคะขี้หูเล่น

นาย... น้อย" ฉันเติมให้ "หมอนั่น... เป็นประธานชมรมบาสฯ มันจีบฉันตอนที่ฉันไปยื่นใบสมัคร"

ฉันว่าแล้วถอนหายใจเบา

เดี๋ยว แล้วทำไมเธอถึงไปยื่นใบสมัครชมรมบาสฯ ล่ะคุณผู้หญิง =[ ]= มันมีแต่ผู้ชายนะ!!” โซโล่พูดด้วยสีหน้าเหวอๆ

ก็... จริงๆ แล้วฉันดันปากดีไปท้าแข่งกับสกาย...” ฉันว่าแล้วเกาแก้มเบาๆ "เรื่องหาพรรคพวกในโรงเรียนใหม่...”

ฉันจะบ้าตาย" อาก้าว่าแล้วเอามือกุมหน้า "ตาย ตาย ตาย ตาย...”

ยังไม่จบนะ อาก้า ฟังฉันก่อนสิ!” ฉันแหวใส่แล้วจับมือหยินไว้แน่น "ไอ้นายน้อยนั่น นอกจากมันจะเป็นประธานชมรมบาสฯ หมอนั่นยังเป็นพวกที่เรียกกันว่า... พวกล่าแต้ม... จากผู้หญิง"

หา ???” โซโล่ว่าแล้วทำตาโต "หยาง ฉันจะลากคอเธอออกจากโรงเรียนเวรนี่!!!”

ยังไม่จบ โซโล่ ถ้านายขัดฉันอีกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะเอารองเท้ายัดปากนาย" ฉันว่าแล้วทำตาเขียวใส่หมอนั่น

อ่า...” หยินว่าแล้วมองหน้าแต่ละคนสลับกัน "หยางเล่ามาให้จบเถอะ -__-;;”

เออ ดีมาก... ขอบใจที่เงียบและตั้งใจฟัง นายน้อยนอกจากจะเป็นประธานชมรมและนักล่าแต้ม หมอนั่นยังเป็นคนโคตรดังในโรงเรียน เทียบได้กับพวก... เออ พวกเรานี่แหละ =__=;; ก็เหมือนหัวหน้าของเดอะแก๊ง เหมือนหัวหน้าของเซเว่นซินส์ หมอนั่นมีพวกเยอะ อืม เล่าไปทำไมมันเริ่มเหมือนเรื่องของพวกเราเข้าไปทุกทีนะ แต่ช่างเถอะ เอาเป็นว่าสกายอยากได้พวกของนายน้อย หมอนั่นเลยกะจะใช้วิธีเดียวกันกับนายน้อย ก็คือ... ล่าแต้ม"

ฉันเล่าแล้วมองไปรอบๆ วง หยินแทบจะเอาเท้าก่ายหน้าผากด้วยความเครียด ส่วนอาก้ากับโซโล่...

อาก้ากำไม้หน้าสามที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหนไว้แน่นในมือ ส่วนโซโล่หักนิ้วดังกร๊อบใหญ่ทีละนิ้ว

แล้วมันล่าใคร ? ฉันหมายถึง... ตอนนี้มันกำลังเล็งใครไว้หรือเปล่า ?” หยินถามแทรกขึ้นเบาๆ เพราะกลัวโดนฉันด่า

มาเฟีย... ลูกสาว ผอ. เป้าหมายเบอร์หนึ่ง” ฉันว่าแล้วเลิกคิ้ว ทุกคนถอนหายใจเบาๆ "แล้วก็ฉัน...”

ห๊ะ!!! =[ ]=”

ทุกคนพร้อมใจกันร้องเสียงดังก่อนจะเบิ่งตามองฉันด้วยความตกใจระดับ maximum แวบหนึ่งที่ฉันคิดว่าห้องสั่นเพราะเสียงของเจ้าพวกสามคนนี้ อาก้ากับโซโล่อ้าปากกว้างจนน่ากลัวว่ากรามจะค้าง หยินแทบจะเป็นลม หน้าขาวๆ ซีดเป็นกระดาษจนฉันต้องประคองยัยนั่นไว้ในอ้อมแขน

สกายกับนายน้อยแข่งกันจีบมาเฟีย จากนั้นเหยื่อคนต่อไปก็เป็นฉัน...” ฉันว่าแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก

หยาง ให้ตายเถอะ ไปลากคอไอ้เหี้ยสองคนนั่นมา ฉันจะกระทืบมันให้ตาย" โซโล่ว่าอย่างเกรี้ยวกราด

อย่าเพิ่งสิ ฟังก่อน" ฉันว่าแล้วตบบ่าของโซโล่เบาๆ ใจเย็นดิวะ บ้าเอ๊ย ฉันเพิ่งจะชมเขาว่าสงบไปไม่ถึงห้านาทีเองนะ "ฉันทำสัญญากับนายน้อยไว้... ฉันจะช่วยให้หมอนั่นได้แต้มจากมาเฟีย หยุด... อย่ามองฉันแบบนั้น ฉันรู้ว่าฉันเลว แต่ฉันกำลังจะหาทางเตือนมาเฟียให้ได้ แลกกับการที่นายน้อยจะช่วยคุ้มกันฉันจากสกาย"

ถ้าให้เดา ไม่มีอะไรได้มาฟรีใช่ไหม ?” อาก้าถามเสียงเรียบ "สัจธรรมของโลก"

ถูกต้อง" ฉันว่าแล้วพยักหน้าช้าๆ "ของตอบแทนคือ หมอนั่นจะได้แต้มจากฉัน...”

กริบ...

ทุกคนเงียบแล้วมองหน้าฉันนิ่ง แรงกดดันของอารมณ์พุ่งตรงมาที่ฉันจนน่ากลัว พวกบ้านี่ ทำไมชอบใช้สงครามประสาทข่มขวัญกันนักนะ ทุกคนเลย ทั้งไอ้สกาย ไอ้นายน้อย แล้วยังจะพวกนายสามคนอีก เฮ้อ บ้า บ้า ฉันต้องบ้าแน่ๆ อีกไม่กี่วันข้างหน้านี่แหละ เออ ที่จริงเป็นบ้าไปเลยก็ดีเหมือนกัน!!

นี่โง่หรือบ้ากันแน่ หยางทิ้งสมองไว้ที่สนามบินเหรอ ??” หยินแหวใส่แล้วปล่อยมือฉันทิ้ง

โง่มากหยาง โง่จนฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง...” โซโล่พูดแล้วส่ายหน้า

ส่วนอาก้า... หมอนั่นถึงกับพูดอะไรไม่ออก ได้แต่กำมือแน่นแล้วกัดฟันกรอด

อย่าแสดงท่าทีเป็นห่วงกันนักจะได้ไหม...

ฉันต้องแก้สถานการณ์ไปก่อนเท่าที่จะทำได้ เข้าใจไหม ??? ถ้าฉันโหวกเหวกทำอะไรบุ่มบ่ามไปตอนนั้น นายคิดว่าตอนนี้ฉันยังจะมีหน้ามาคุยกับพวกนายไหม ? ฉันตัวคนเดียว ไม่มีใคร ปรึกษาใครก็ไม่ได้ หรือนายคิดว่าฉันจะไปปรึกษาอาจารย์แนะแนวเรื่องนี้ได้เรอะ ? อาจารย์คะ มีผู้ชายสองคนจ้องฟันหนูล่าแต้ม หนูควรจะทำยังไงดีคะ อาจารย์แนะนำยาคุมยี่ห้อดีๆ ที่กินแล้วไม่อ้วนหน่อย... แบบนั้นเรอะ ????” ฉันตะคอกใส่หน้าทั้งสามคนอย่างหงุดหงิด "แค่จะเอาตัวให้รอดไปวันๆ ยังยากเลย!! วันก่อนไอ้สกายก็จะปล้ำฉัน คืนเดียวกันไอ้นายน้อยก็จับฉันกดลงเตียง...”

โอเค ตอนแรกฉันว่ากะจะกระทืบให้ไส้ไหล ตอนนี้ฉันจะฆ่ามัน"

โซโล่ว่าแล้วประสานมือไว้ด้วยกัน แววตาดุวาวน่ากลัว

เอาเป็นว่า ตอนนี้ฉันแค่กำลังหลอกใช้ประโยชน์จากไอ้นายน้อยให้ได้มากที่สุดจนกว่าจะหาทางอื่นได้...” ฉันว่าแล้วกลอกตาใส่ทั้งสามคนที่มองหน้าฉันอย่างหวาดๆ "นี่พวกแกสามคนคงไม่คิดหรอกใช่ไหมว่าฉันจะยอมเสียตัวให้มันจริงๆ ถึงมันจะหล่อ แต่ฉันก็เลือกคนดีๆ นะ"

ฉันว่าแล้วเบะปากใส่ โซโล่หันไปมองอาก้าอย่างมีเลศนัยแวบหนึ่ง

พอ พอเลยโซโล่ ไม่ต้องรื้อฟื้นเรื่องเก่า...

ฉันกับอาก้า... เราจบกันแล้วจริงๆ

ฉันเงียบ โซโล่เงียบ อาก้ากับหยินเงียบ โธ่เอ๊ย... บ้าจริง ไม่น่ารื้อฟื้นเรื่องบ้าๆ ขึ้นมาเล้ย

แล้วสรุปว่าตอนนี้จะเอายังไง ?” หยินพูดขึ้นในที่สุด ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดลงจนได้ ฉันลอบถอนหายใจเบาๆ

ก็แค่เก็บข้าวของแล้วรีบไปจากที่นี่" โซโล่ว่าแล้วจับมือฉันกุมไว้แน่น "ฉันมีที่ให้้เธอ มีทุกอย่างให้เธอเรียบร้อยแล้ว"

โซโล่ ฉัน...”

โครม!!!

เสียงประตูไม้โดนอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรงจนส่งเสียงดังลั่นเข้ามาในห้อง พวกเราทั้งสี่หันไปมองอย่างงุนงงตามต้นตอของเสียง ประตูบานหนึ่งกำลังโดนอะไรบางอย่างกระแทกจากด้านนอก ตามด้วยเสียงดังลั่นของประตูบานทีี่สอง และบานอื่นๆ ตามมา อาก้าดึงตัวหยินให้ไปหลบด้านหลัง ก่อนที่จะพับแขนเสื้อขึ้นไปที่ศอก โซโล่หักข้อนิ้วดังกร๊อบๆ น่ากลัวแล้วหันมามองฉันก่อนจะยิ้มให้...

ความทรงจำเมื่อวันเก่าๆ กลับมาอีกครั้ง วันคืนเก่า ที่เราเคยต่อสู้เคียงข้างกัน...

ฉันพับแขนเสื้อขึ้นแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาพันมือ ฉันห่างหายไปจากการชกต่อยเสียนานจนมือไม้ปวกเปียกไปหมด

ประตูหลุดออกมาจากกรอบ กระแทกกับพื้นอย่างแรงจนห้องสั่นสะเทือน

ลูกบาสเก็ตบอลกระเด้งกระดอนลงบนพื้น แล้วกลิ้งมาหยุดที่ปลายเท้าของฉัน

อืม... ไหนเมื่อกี้ใครบอกจะกระทืบให้ไส้ไหลออกมาจากปากนะ ?”

นายน้อยโผล่ออกมายืนพิงประตูแล้วถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนที่ทีมบาสเก็ตบอลของเขาจะโผล่ออกมาทีละคน

นายน้อย มาถูกเวลาพอดี ฉันมีของจะให้นายด้วย"

ฉันยิ้มกว้างให้นายน้อย ก่อนจะเอามือที่ซุกอยู่ในกระเป๋าออกมา และแจกนิ้วกลางให้หมอนั่นด้วยมือทั้งสองข้าง

 










ผู้หญิงแนวๆ เดอะแก๊งนี่มันยังไง ชอบแจกนิ้วกลาง  ถถถถถถถ กรี๊ดดด ตอนนี้อาก้าคือพระเอกมากกกกกก พระเอกเว่อวี่ว่ามากกกกกก อ่านแล้วอยากจะไถลตัวเข้าไปในจอแล้วลูบไล้ฮีด้วยความหื่น แฮ่กๆๆๆ (หยินกระทืบเละแน่) พี่น้อง reunite แล้ว อาก้าโซโล่ร่วมมือกันได้แล้ว คราวนี้พวกนายน้อยกับสกายจะแท็กทีมกันไฝว้มั้ยนะ 555555 (แต่จะรอดมั้ยเนี่ย ถ้าเจอเดอะแก๊งทั้งหมด)

หยางคงแบบ ดีใจจนเก็บอาการไม่ไหวแล้ว เหมือนพระเจ้ามาโปรด พระโพธิสัตว์มาปราบมารอะไรแบบนี้เลย สงสารนาง โดนแกล้งมาตลอด เก็บไว้ในใจ ไม่บอกอาก้าทั้งๆ ที่จะบอกก็ได้ ไอ้สกายคนโง่ที่ไม่รู้ตัวว่าเล่นอยู่กับอะไรก็ยังโง่ต่อไปเรื่อยๆ นะ อาก้าออกมาแค่ตอนนี้ตอนเดียวก็แผ่รัศมีพระเอกกลบทุกคนมิดเลยจริงๆ 555 ต้องยอมเขาหน่อย พระเอกตัวจริงกระทิงแดงมาแล้ว >< แต่ก็สงสารหยาง ที่ต้องเห็นภาพช้ำๆ อาก้ากับหยิน ถึงจะบอกว่ายินดีก็เถอะ แต่ในใจมันก็ต้องมีบ้าง คนเคยรักกัน แล้วไหนจะรอยสักที่ทนโท่อยู่บนหลังอีก

แล้วยิ่งพอนางได้พวกนี่ แผลงฤทธิ์เลยนะ 55555 นายน้อยอย่าตายนะจ๊ะ

ขอบคุณสำหรับเม้นค่าาาา ปล. เรื่องนี้มีแบนเนอร์แล้วนะ ในที่สุด 55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,327 ความคิดเห็น

  1. #1275 Fari (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 03:29
    เค้าร้องไห้เลยอ่าส์ ╯△╰

    #1,275
    0
  2. #886 2nd'daughter ツ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 21:23
    อร้ากกกกกกกกกกหยยางงงงโคตรรรรเท่ห์ 555555555555555 มุขนี้ชอบ5555 อาก้าาา พ่อยอดดวงใจของน้องคิดถึงมากมาย TvT มาอ่านนี่แล้วรู้สึกชอบโซโล่อร้ายยขอได้มั้ยย ทนี้มีพูดถึงมะลิด้วยยยแอร้ จะบอกว่าในบรรดาตัวละครหญิงทั้งหมดชอบมะลิที่หนึ่งเลย นางเหมือนหลุดออกมาจากกาแล็กซี่5555แถมบ้าระห่ำ แต่พอก่อนน ตอนนี้ต้องอ่านหยางจ้า นางเท่ห์อย่าบอกใครเจ๋งมากอ่ะ> #886
    0
  3. #179 Fanning Fight (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 14:27
    เกลียดนายน้อยอ่ะ เลวเกินไป ล่าแต้มจากผู้หญิงเนี่ยนะ ==
    #179
    0
  4. #178 nightmare. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 13:54
    แต่แบบอยากให้นายน้อยมาร่วมมือกับเดอะแก๊งค์นะ 55555
    ดัดสันดานสกายไง แต่ยังไงมันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันป้ะว้ะ
    #178
    0
  5. #177 Ribeye (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 12:15
    อ๊ากกกกกกก อัพต่อเถอะคร้าาาาา
    #177
    0
  6. #176 Porn'n La (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 00:19
    โอ้วววหยางแน่มากที่โชว์นิ้วกลาง5555555
    #176
    0
  7. #175 Leo. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 23:04
    คิดถึงสล็อตตต แต่ก้าหล่อ ยอมค่ะ
    #175
    0
  8. #174 บิวกิส นะคะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 21:38
    ไอ้เวรน้ายน้อยไม่มีมารยาทเลยแบบฟังคนอื่นคุยกัน
    #174
    0
  9. #172 ninjafa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 20:32
    น่าสงสารหยินน่ะ นางคงเจ็บมากแล้วยังต้องมาเจอเรื่องราวแบบนี้อีก เอาใจช่วยให้นางอยู่รอดปลอดภัย
    #172
    0
  10. #170 tumtim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 13:06
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค้างงงๆๆๆๆๆๆ
    #170
    0
  11. #168 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 12:00
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ขอบคุณค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    อาก้าหยินโซโล่มาแล้วววววววววววววววววววววววววววว อาก้าเท่จริงแหละ กลบทุกคนซะมิดเลย อยากรู้จัง ว่านายน้อยกับพวกอาก้าหยินโซโล่ ใครจะชนะ แต่ถ้าสามคนนี้ไปขนเดอะแก๊งมาทั้งหมด หึๆ พวกนายน้อย สกาย พวกแกตายแน่!!!! 
    #168
    0
  12. #166 YUYEE'ZA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 11:51
    อัพ ๆๆๆๆ
    #166
    0
  13. #165 YUYEE'ZA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 11:51
    อัพ ๆๆๆๆ
    #165
    0
  14. #164 YUYEE'ZA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 11:51
    อัพ ๆๆๆๆ
    #164
    0
  15. #163 YUYEE'ZA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 11:51
    อัพ ๆๆๆๆ
    #163
    0
  16. #162 YUYEE'ZA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 11:51
    อัพ ๆๆๆๆ
    #162
    0
  17. #161 YUYEE'ZA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 11:51
    อัพ ๆๆๆๆ
    #161
    0
  18. #160 YUYEE'ZA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 11:50
    อัพ ๆๆๆๆ
    #160
    0