วันหนึ่ง....เมื่อชีวิตหลังแต่งงานของผมไม่ได้เป็นอย่างที่ใครคิด

ตอนที่ 2 : ภรรยาของผมน่ะนะ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    27 ต.ค. 61

ภรรยาของผมน่ะนะ...

              

                “กลับมาแล้วเหรอครับพี่คริส ผมทำมื้อเย็นเสร็จพอดีเลย” เป็นเวลาประมาณสี่ทุ่มกว่าๆเห็นจะได้ เมื่อเปิดประตูเข้าบ้านมาก็ได้ยินเสียงอันสดใสที่แสนคุ้นเคย กลิ่นอาหารหอมโชยมาจนถึงหน้าประตู สิงโตที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายดอกไม้พร้อมกับตะหลิวที่อยู่ในมือยิ้มหน้าบาน แว่นที่ประดับทับอยู่บนใบหน้ามีไอน้ำทำให้ดวงตาที่อยู่หลังแว่นนั้นเห็นไม่ชัด ผ่านไปราวเกือบสองเดือนได้แล้วกับการแต่งงานอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยที่แม่เป็นคนจัดให้ ผมกับน้องสิงโตถูกจับยัดเยียดให้มาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันตั้งแต่วันแรก ความคุ้นชินเริ่มมีบ้างกับการที่ต้องอยู่ด้วยกันกับเด็กหนุ่มคนนี้

                สิงโตเป็นเด็กดีอย่างที่แม่เล่าให้ฟังในคืนวันที่พาน้องมาหาผม ทำอาหารเก่ง เรียนดี มีวินัย ซ้ำยังเก่งเรื่องบัญชีอีกต่างหาก ชื่อจริงของน้องคือปราชญา ส่วนนามสกุลหลังจากที่แม่จับพวกเราแต่งงานกันผมก็ไม่มีโอกาสได้รู้เลยเพราะเอกสารทุกฉบับอยู่ที่แม่ผมหมด สิงโตเป็นเด็กหนุ่มอายุ 16 ปี ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 รูปร่างติดจะไปทางผอมแห้งเมื่อเทียบกับเด็กในวัยเดียวกัน ผิวสองสีที่ค่อนไปทางสีน้ำผึ้งเข้ม รูปร่างหน้าตาจัดว่าอยู่ในเกณฑ์ที่เข้าข่ายว่าดีคงจะไม่ผิด

                “พรุ่งนี้ไม่มีเรียนหรือไง?”

                “มีครับ แต่พี่คริสกลับบ้านมาเหนื่อยก็กลัวว่าจะไม่มีอะไรทาน” อีกครั้งที่คำตอบแบบเดิมถูกตอบกลับมา ผมเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวประจำของบ้าน สิงโตจัดอาหารใส่จานให้อย่างพิถีพิถัน หน้าตาอาหารแม้บางทีจะแปลกไปบ้างแต่ก็เรียกได้ว่ารสชาติอร่อยอย่างเหลือเชื่อ เมนูวันนี้คือข้าวห่อไข่กับแกงจืดซึ่งดูยังไงก็ไม่เข้ากัน น้องสิงโตยิ้มและวางช้อนกับส้อมให้ผม เมื่อตักแกงจืดชิมดู ความเหนื่อยล้าจากการทำงานที่สังสมมาก็พลันหายไปทันที คงต้องยอมรับว่าผมชอบอาหารฝีมือน้องเขามากจริงๆ ทั้งที่เป็นเด็กที่เฟอร์เฟ็คขนาดนี้แท้ๆ แต่อะไรคือการที่น้องต้องมาแต่งงานกับผมกัน? แม้จะอยากถามแต่ก็กลัวเหลือเกินว่าอาจจะไปทำร้ายจิตใจน้องเข้า

                “ไปนอนได้แล้ว” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมขยับตัวไปไหนสักทีผมจึงเอ่ยบอก สิงโตเหมือนได้สติเลิกจ้องผมไปสักพักก่อนจะยกมือขึ้นเอานิ้วชี้แตะเข้าหากันและเม้มปาก ท่าทางเหมือนกำลังจะพูดอะไร ผมจึงเงียบและรอฟังพลางตักข้าวห่อไข่เข้าปาก แม้จะเค็มไปหน่อยแต่เมื่อทานกับแกงจืดก็ถือว่ารสชาติเข้ากันอย่างบอกไม่ถูก

                “พรุ่งนี้มีงานโรงเรียนด้วยนะครับ เอ่อ...พี่คริส...ว่างไหมครับ” สิงโตก้มหน้าก้มตา ถึงไม่มองตรงๆก็พอจะรู้อยู่ว่าน้องทำหน้าตาแบบไหน ผมคว้ามือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดดูตารางงานของพรุ่งนี้ ตัวอักษรสีแดงขึ้นว่าไม่ว่างอย่างแน่นอนและไม่สามารถปลีกออกไปได้แม้แต่นาทีเดียว

                “พรุ่งนี้พี่มีประชุมงาน” และก็ตามคาด เมื่อตอบกลับไปสิ่งที่ได้รับกลับมาคือใบหน้าของน้องสิงโตที่เหมือนว่ากำลังเสียใจสุดๆ ถ้าทางก้มหน้าก้มตาและสายตาที่แสนตัดพ้อทั้งที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเหมือนกำลังสาปส่งผมยังไงอย่างงั้น ผมตักข้าวห่อไข่เข้าปากอีกครั้ง แรงกดดันและรังสีของหมาหงอยที่ลอยอยู่ด้านข้างทำเอาอาหารที่แม้จะเค็มไปนิดแต่อร่อยเริ่มไม่อร่อย ถ้าเกิดรีบประชุมเร็วๆคงได้มั้ง ขับรถจากบริษัทไปอาจจะถึงก่อนที่งงานจะเลิก ทั้งที่รู้ว่าตัวเองต้องเหนื่อยมากกับสิ่งที่กำลังคิดอยู่ แต่ถ้าทำให้รังสีแปลกๆนี่หายไปได้ละก็

                “แต่ถ้าเลิกเร็วจะไป” ทันทีที่จบประโยคอีกครั้ง ก็เหมือนกับว่ามีแสงวิบวับลอยออกมาจากข้างตัวจากจุดที่น้องสิงโตยืนอยู่ ใบหน้าที่เคยก้มและหงอยแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างอีกครั้ง

                “งั้นผมไปนอนก่อนนะครับ! กินเสร็จแล้วพี่ไม่ต้องล้างนะ ตื่นมาผมจัดการเอง” คำพูดเริงร่าบวกกับน้ำเสียงดีใจทำเอาผมต้องกลั้นยิ้มและพยักหน้าตอบกลับไป น้องสิงโตขึ้นห้องไปแล้วทิ้งไว้เพียงแค่ละอองของความรู้สึกดีใจที่ลอยอยู่ในอากาศ เด็กก็ยังคงเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ นั่งกินต่อจนหมดผมก็ลุกเอาจานชามไปล้าง แม้น้องจะบอกว่าจะทำให้ แต่ในฐานะที่อายุมากกว่าและเป็น...สามี ก็ไม่ควรปล่อยให้ภรรยาของตัวเองต้องทำงานบ้านคนเดียว

                สิ่งหนึ่งที่ผมขอบคุณแม่หลังจากที่จับผมกับน้องสิงโตมาแต่งงานร่วมกันก็คงเป็นเรื่องของห้องนอน แม้เราสองคนจะแต่งงานกันแล้วแต่ผมก็ยังขอยืนยันว่าจะไม่นอนร่วมกับน้องเด็ดขาด แม้ตอนแรกแม่จะไม่ยอมเพราะหาว่าผมไม่ให้เกรียติน้องแต่เหตุผลที่ผมใช้กล่อมก็มีผลมากกว่า น้องเขาเพิ่งอายุ 16 นะแม่ จะให้มานอนร่วมกับสามีที่อายุมากกว่ารอบครึ่งได้ยังไงกัน อย่างน้อยก็รอให้น้องเขาบรรลุนิติภาวะก่อนสิ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมได้นอนคนเดียวมาตลอดสองเดือน

 

                การประชุมงานของทางบริษัทเป็นไปอย่างไม่ค่อยราบรื่นตามที่ผมหวังเอาไว้นัก เหล่าคณะกรรมการพากันถกเถียงเกี่ยวกันเรื่องของส่งออกและภาษีที่ต้องจ่ายในแต่ละล็อต ค่าพารากราฟที่โชว์อยู่บนบอร์ดยิ่งแสดงให้เห็นว่ายังไงทางบริษัทผก็ต้องขาดทุนอย่างแน่นอนเมื่อเทียบกับสถิติ แม้ผมจะบอกไปแล้วว่าคงจะดีกว่าหาอีกฝ่ายหาบริษัทอื่นที่ทำการค้าในโปรเจ็คนี้หรือก็คือผมไม่ร่วม แต่อีกฝ่ายก็ยังตื้อและบอกว่ามันคุ้มที่จะเสี่ยงเพื่อผลประโยชน์ในอนาคตและหากขาดทุนก็ยังพอมีทางที่จะยื้อตลาดเอาไว้ได้ ยิ่งฟังก็ยิ่งปวดหัว จนต้องยกนิ้วขึ้นมานวดกลางขมับ

                ผมจับโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาดูเวลาหน้าจอ เกือบจะบ่ายสามแล้ว ถ้าจำไม่ผิดงานโรงเรียนของภรรยาผมจะมีถึงตอนห้าโมง ถ้าไม่รีบเร่งให้การประชุมนี้จบภายในสิบนาทีข้างหน้านี้คงไม่ทันแน่ แต่ก็เหมือนว่าจะไม่เป็นดั่งที่ผมคาดไว้ อีกฝ่ายยังคงพยายามยื้อและยื่นข้อเสนอสัญญายกหุ้นของบริษัทสี่ส่วนให้กับผม เมื่อได้ยินก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าค่อนข้างที่จะน่าสนใจ เห็นทีคงไม่ได้งานโรงเรียนของสิงโตซะแล้วสิ...

 

                “บอสคะ มีคนมาหาค่ะ” หลังจากเสร็จการประชุมอันยาวนาน สายเรียกเข้าทางโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น เสียงของเลขาสาวหน้าห้องกล่าวด้วยน้ำเสียงเร็วๆ

                “ผมรีบกลับ”

 

ปึง!!

 

ยังไม่ทันที่จะได้กดส่งข้อความจากทางโทรศัทพ์ ประตูห้องทำงานที่ซึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้มีใครเข้ามานอกจากผมจะเอ่ยปากและเลขาสาวพามาก็ถูกเปิดออกเสียงดัง เด็กผู้ชายคนนึงในชุดเครื่องแบบนักเรียนที่แสนคุ้นตาพร้อมกับใบหน้าที่คุ้นเคยขมวดคิ้วเพียงเสี้ยววิก่อนที่สายตานั้นจะมาหยุดลงที่ผมพร้อมกับรอยยิ้มเริงร่า

“พี่คริสสส”

“สิงโต?!” ร่างที่จู่ๆก็พรวดพราดเข้ามาในห้องคือภรรยาของผมที่น่าจะเพิ่งเลิกเรียนมา สิงโตเดินเร็วๆและวิ่งเข้ามากอดผมอย่างลืมตัวก่อนจะผละออกและยิ้มเก้อเขิน ใบห้นาของน้องยังมีเครื่องสำอางค์ติดอยู่เลย ดูเหมือนจะได้แสดงอะไรที่งานโรงเรียนละมั้ง

“ผมมารับครับ” เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง แก้มใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยซึ่งไม่รู้ว่าเพราะเครื่องสำอางค์ที่ติดอยู่หรือว่าเพราะน้องดันวิ่งถลาเข้ามากอดผม ความน่ารักนั้นทำเอาบางสิ่งในอกข้างซ้ายกระตุกไปวูบนึง ผมเม้มปากมองหน้าน้องที่กำลังเขิน น่ารัก... เมื่อมองออกไปนอกประตูก็เห็นเลขาสาวของตัวเองกำลังทำท่าทางเลิ่กลั่กและพยายามจะเข้ามาเพื่ออธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เมื่อผมยกมือขึ้นบอกว่าไม่เป็นไรเธอก็ก้มหัวให้และเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

“คราวหลังโทรมาบอกก่อน พี่จะได้บอกเลขาเอาไว้” ผมบอก

“ถ้าบอกก่อนก็ไม่เซอร์ไพรส์สิครับ” น้องยิ้มกว้างให้ อา...ที่แท้ก็อยากมาเซอร์ไพรส์หรอกเหรอ... ด้วยความเอ็นดูกับท่าทางที่ไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกนั้นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้า น้องสิงก้มหน้าลงอีกครั้งและเม้มปากไม่สบตาผม ไม่เคยคิดมาก่อนว่าภรรยาของตัวเองจะน่ารักขนาดนี้

“แป๊ปนึง พี่ขอเก็บของก่อน”

 

เมื่อเราเดินทางมาถึงบ้าน สิงโตก็รีบปลีกตัวเข้าครัวทันที แม้จะเร่งรีบแค่ไหนแต่การถอดร้องเท้าของน้องก็ยังคงเป็นระเบียบมากกว่าของผมด้วยซ้ำ เสียงน้ำมันฉ่าดังเล็ดลอดออกมาจากในครัวตามด้วยกลิ่นฉุนของใบกระเพรา ผมถอดสูทออกและพาดมันไว้ที่โซฟา ทิ้งตัวลงนั่งและเปิดข่าวกีฬาดู หน้าที่ที่ถูกแต่งตั้งไว้ก่อนที่จะจับมือกันเข้าบ้าน

ให้ผมจัดการเรื่องอาหารและงานบ้านเถอะครับ น้องเป็นคนพูดแบบนั้น

ถัดจากข่าวกีฬาก็เป็นข่าวการเมือง ธุรกิจที่ผู้คนให้ความสนใจในปัจจุบันคือธุรกิจส่วนตัวและค้าขายออนไลน์ซึ่งเรียกได้ว่ามีมากมายจนบางทีคนซื้ออาจต้องมานั่งดูรีวิวหลายต่อหลายครั้ง สื่อบันเทิงมากมายใช้ของดั่งกล่าวใส่เข้าไปในเนื้อเรื่องเพื่อการโฆษณาแบบเนียนๆ แม้กระทั่งซีรี่ย์บางเรื่องในปัจจุบันก็กลายเป็นซีรี่ย์ขายของมากกว่าที่จะขายเนื้อเรื่อง ธุรกิจส่วนตัวเล็กๆที่เริ่มจากการมองดูว่าตลาดต้องการอะไร จากร้านแรกกลายเป็นสองร้าน สามร้าน และเรื่อยๆ ใครที่ดีกว่าก็ปักหลักขายได้ ใครไม่ดีก็แค่ต้องปิดกิจการและเตรียมจ่ายค่าภาษีต่างๆที่จะตามมา ผมนั่งดูทีวีอยู่นานพอควรจนน้องสิงโตทำมื้อเย็นเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“พี่คริสอาหารเสร็จแล้วครับ” กลิ่นหอมฉุยที่ผมเดาได้ว่าคืออะไร ผัดกระเพราพร้อมกับข้าวสวยร้อนๆถูกเสิร์ฟอยู่ที่ประจำของผม ภรรยาอายุน้อยของผมนั่งฝั่งตรงข้ามกันรินน้ำเปล่าใส่แก้วให้

“งานโรเรียนเป็นยังไงบ้าง” ผมเอ่ยถามหลังจากเคี้ยวอาหารในปากคำแรกหมด รสชาติเผ็ดและเค็มหน่อยๆทำต้องยกน้ำขึ้นมาจิบเล็กน้อย

“ก็ดีครับ ผมได้เล่นเป็นเจ้าชายด้วย” น้องบอกพร้อมรอยยิ้ม นั่นทำผมเลิกคิ้วแปลกใจ

“เราหนะหรือเจ้าชาย?” ผมถาม น้องพยักหน้าและพยายามเคี้ยวอาหารที่อยู่ในปากให้หมดเร็วๆเพื่อจะตอบคำถามของผม

“ใช่ครับ แต่เล่นได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดีแล้วที่พี่คริสไม่ได้ไม่ดู” ภรรยาผมแลบลิ้นออกมาน้อยๆ

“น่ารักแบบเราหน่ะหรือจะเล่นเป็นเจ้าชายได้?” เพราะท่าทางที่แสนน่าเอ็นดูนั้นทำให้ผมเผลอหลุดปากออกไป สิงโตก้มหน้าลงยู่ปากนิดหน่อยก่อนจะเบนหน้าไปอีกทาง ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูจนรู้สึกอยากแกล้งเลย “เขินเหรอ?” ผมถามอีกครั้งพร้อมส่งเสียงหัวเราะในลำคอ

“ผมออกจะหล่อ” ท่าทีเหมือนกับว่าอีกฝ่ายจะเริ่มงอนนั้นยิ่งทำให้ดูน่ารักขึ้นไปอีก ผมหัวเราะอีกครั้งก่อนจะลงมื้อจัดการอาหารที่อยู่ตรงหน้า แต่น้องสิงก็ยังดูเหมือนจะยังไม่หายงอน ผมจึงส่งมือไปหยิกแก้มของน้องเบาๆ

“งืออออ”

“กินต่อได้แล้ว เดี๋ยวเย็นหมด” น้องยู่ปากอีกครั้ง

 

หลังจากเสร็จมื้อค่ำผมก็ทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาอีกครั้ง เมื่อลองบิดตัวซ้ายทีขวาที เสียงดังกรอบของกระดูกก็ดังขึ้น อาจจะเพราะอายุที่เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆจึงทำให้ร่างกายรู้สึกปวดเมื่อยได้ง่าย ผมหมุนไหล่ตัวเองเพื่อคลายกล้ามเนื้อ บีบๆนวดๆแถวบริเวณต้นคอของตัวเอง

“เมื่อยเหรอครับ? ให้ผมนวดให้ไหม?” สิงโตเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับท่าทางที่กำลังเช็ดมือ ดูท่าว่าจะเพิ่งล้างจานเสร็จ

“นวดเป็นด้วยเหรอ?” ผมถาม เจ้าตัวพยักหน้าเล่นเดินอ้อมมาข้างหลัง

“ผมเคยอ่านเจอในเน็ตแล้วนวดให้แม่บ่อยน่ะครับ” แม่ของสิงโตงั้นเหรอ...จะว่าไป ตอนงานแต่งก็ไม่เห็นครอบครัวของน้องเลยนี่นา กำลังจะเอ่ยถามเรื่องของอีกฝ่ายแต่ฝ่ามือของเด็กหนุ่มก็พลันเริ่มขลึงไปตามไหล่อย่างนุ่มนวล แรงกดที่ไม่แรงและไม่เบาเกินไปทำให้รู้สึกผ่อนคลายจนลืมเรื่องที่อยากจะถาม

“อืม...ตรงนั้นแหละ แรงขึ้นอีกนิด” ผมบอก

“แบบนี้เหรอครับ” แรงบีบเพิ่มมากขึ้น ราวกับว่าร่างกายเริ่มผ่อนคลายและความสบายที่เข้ามา สิงโตค่อยๆเคลื่อนฝ่ามือและกดบีบตามไหล่ไปทีละขั้น วกกลับมาที่เดิมบ้างเปลี่ยนไปที่ท้ายทอยบ้าง

“เก่งจัง” ฝีมือดีจนต้องเอ่ยปากชม ภรรยาผมนวดไปตามแนวไหล่และลงไปตามต้นแขน บีบนวดอยู่สองสามทีและเริ่มเปลี่ยนมาเป็นนวดข้างตัว น่าจะเรียกแบบนี้นะผมว่า เพราะมือของน้องเปลี่ยนมานวดอยู่แถวบริเวณสีข้างของผม และไล่ลงไปยันเอว แรงบีบที่ทำให้ผมแอบรู้สึกเคลิ้บเคลิ้ม น้องสิงโตโน้มตัวเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด ฝ่ามือเปลี่ยนจากเอวเป็นแถวหน้าท้อง ลูบวนและออกแรงกดจนรู้สึกแปลก อืม...รู้สึกดีจัง ผมหลับตาลง ปล่อยให้สมองเพลินเพลินไปกับการนวดที่เริ่มเปลี่ยนที่ไปเรื่อยตามร่างกาย เพราะแบบนี้หรือเปล่านะคนในบริษัทถึงชอบไปร้าน อาบ-อบ-นวด กัน การนวดมันดีอย่างนี้นี่เอง

“พี่คริสนอนลงสิครับ ผมนวดหลังให้” น้องบอก ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกเหมือนเสียงน้องจะกระซิบแถวข้างหูจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่กระทบมัน รู้สึกจั๊กจี้ไม่น้อยทีเดียว “หึหึ” เอ๊ะ? หึหึ? เสียงหัวเราะแปลกๆที่อยู่ข้างหูทำเอาสติที่กำลังเพลินเพลินอยู่กลับมา ลืมตาขึ้นเห็นนาฬิกาก็ต้องตกใจ ห้าทุ่มกว่าแล้ว

“ไม่เป็นไร แค่นี้พอแล้ว เราไปนอนเถอะ” ผมบอกและหันไปยิ้มขอบคุณให้ แต่สิ่งที่ปรากฎตรงหน้าคือภรรยาของผมที่หน้านิ่ง แต่เมื่อผมกระพริบตาภรรยาของผมก็ยิ้มให้ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องของตัวเองไป สงสัยจะตาฝาด? อาจจะเพราะอายุที่มากขึ้นเรื่อยๆก็ได้ละมั้ง จึงไม่แปลกที่ตาจะพร่าและร่างกายจะปวดเมื่อยแบบนี้

ผมมองน้องที่เดินขึ้นบันไดไปแล้วก็เกิดคำถามเล็กขึ้นมาในหัว สิงโต...เด็กหนุ่มที่มีความเพรียบพร้อม ทั้งหน้าตาและงานบ้านงานเรือน ซ้ำยังนวดเป็น แบบนี้เรียกได้ว่าผมได้ภรรยาที่แสนเฟอร์เฟ็คมาไว้ในอ้อมกอดหรือเปล่านะ?



TBC....


-------------------

สำหรับเรื่องใหม่ในครั้งนี้เป็นช็อตฟิค(ยังไม่จบ)ที่เขียนลงในทวิตเตอร์เจ้าค่า

ด้วยความที่ว่าจริงๆเรื่องนี้เป็นพล็อตเรื่องยาวมาตั้งแต่ต้นแล้ว พอลองคุยกับเพื่อน เพื่อนก็แนะนำให้ลงในเด็กดี

จบไม่จบ อัพบ่อยไม่บ่อยไม่รู้ รู้แค่ว่าช่วงนี้ไม่ได้ว่างเท่าไหร่แต่ก็อยากอัพ 555555

สำหรับแท็กของเรื่องยาวนิดหน่อยค่ะแต่จำง่าย #เมื่อชีวิตหลังแต่งงานของผมไม่ได้เป็นอย่างที่ใครคิด

สำหรับเรื่องที่หลายๆคนบอกเกี่ยวกับคำพิมพ์ ในเรื่องนี้จะพยายามให้มีคำผิดน้อยที่สุดค่ะ สาเหตุก็คือเราไม่เก่งภาษาไทย จบ 55555

ไว้กันใหม่ตอนถัดไปเด้อ รักน๊า ♥

#Rabbifer

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #21 icezimo (@icezimo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 00:48
    น้องสิงจะกัดคอพี่คริสมั้ยอ่ะ คุณแรป ไม่ไว้วางใจเลย
    #21
    0
  2. #11 LUKMOO909 (@mookbigbang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:40
    เตรียมพลิกเลยจ้า
    #11
    1
    • #11-1 Rabbifer (@c-h-a-c-h-a) (จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2561 / 18:02
      พลิกอาร๊ายยย
      #11-1
  3. #10 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:32
    พอมาขยายแบบนี้ยิ่งดีเลยค่ะ เห็นรายละเอียดในเรื่องของความคิดและความรู้สึกมากขึ้น
    #10
    1
    • #10-1 Rabbifer (@c-h-a-c-h-a) (จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2561 / 18:02
      เขียนสนุกมากขึ้นด้วยค่ะ อิอิ
      #10-1
  4. #8 -ploysiwa- (@-ploysiwa-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 23:32
    น้องสิงจะได้เป็นภรรยาที่แสนเพอร์เฟคจริงๆหรอ หึหึ
    #8
    1
    • #8-1 Rabbifer (@c-h-a-c-h-a) (จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2561 / 18:01
      เสียงหัวเราะหึหึน่ากังวลมากค่ะ 5555
      #8-1
  5. #7 Natty lam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 21:29

    จ้าภรรยา

    #7
    1
    • #7-1 Rabbifer (@c-h-a-c-h-a) (จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2561 / 18:00
      ภรรยาไงงงง
      #7-1
  6. #6 onc_nami (@oummy-nc) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 18:08
    หึหึหึ ภรรยาที่แสนเพอร์เฟค😏
    #6
    1
    • #6-1 Rabbifer (@c-h-a-c-h-a) (จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2561 / 18:00
      ทำไมหัวเราะแบบนั้น 55555
      #6-1
  7. #5 JaoJean (@Yeme_sama) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 15:06
    ภรรยาที่แสนเพอเฟคอ่าเนอะ หึหึ
    #5
    1
    • #5-1 Rabbifer (@c-h-a-c-h-a) (จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2561 / 18:00
      ใช่แล้ว ภรรยาแสนดีด้วย
      #5-1
  8. #4 hidenutsu (@toonkarp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 14:59
    ดีใจมากเรยค่ะ ที่ขยายเป็นเรื่องยาวววว สำหรับพี่คริสก็ยังคงน่ากินเสมอออ 555
    #4
    2
    • #4-1 Rabbifer (@c-h-a-c-h-a) (จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2561 / 17:59
      พี่คริสเป็นคนใสใๆไงละ 5555
      #4-1
    • #4-2 hidenutsu (@toonkarp) (จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2561 / 18:18

      อร๊ายยยย
      #4-2