✄ JINV × Undefined

ตอนที่ 23 : ✎ Chapter 22 ㅡ 미안해 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 พ.ค. 58

Taehyung Part

 
    "ซอกจิน.. ฉันมีอะไรจะบอก"
 
ผมสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดออกไป.. ตอนนี้ทั้งตัวผมมันสั่นไปหมดแล้ว ทั้งกลัวว่าเขาจะปฏิเสธทั้งกลัวว่าตัวเองจะพูดออกไปไม่ได้..
 





































 
แต่แล้วโทรศัพท์ซอกจินก็ดังตัดขึ้นมาก่อน

 
    "ฮัลโหลครับ.. ครับ.. แล้วผมจะรีบไปครับ.. ครับ"
 
ซอกจินพูดซ้ำๆอยู่ไม่กี่คำแล้วก็กดวางสาย ผมเลยตั้งใจสติก่อนจะพูดอีกครั้งแต่..
 













 
 
    "แทฮยอง ไปก่อนนะ พ่อโทรตามแล้ว เอ้อ วันนี้ประกาศผลสอบมหาลัยที่แกเข้าใช่มั้ย ขอให้ติดนะ"

 
    "อ..อืม ขอบใจ.. แกก็ต้องติดด้วย.. งั้นเจอกันที่บ้านจอบนะ"

 
ผมพูดเสร็จซอกจินก็ดูสะดุ้งนิดหน่อยแล้วค่อยพยักหน้า ผมมองแผ่นหลังเพื่อนผมคนนี้เดินออกไป.. ทำไมมันรู้สึกโหวงๆแปลกๆกันนะ.. ทั้งๆที่ซอกจินก็เพิ่งพยักหน้าไปว่าจะเจอกันที่บ้านไอจอบ แต่.. มันแปลกๆยังไงไม่รู้แฮะ.. หรือผมจะคิดมากไป.. ช่างเถอะ..



 
ผมเลยขึ้นรถประจำทางกลับมาที่บ้านจอบ ตอนนี้เพื่อนๆก็มากันเยอะแล้ว ผมเลยมองหาแอมเบอร์เพื่อที่จะมาเล่าเรื่องวันนี้


























 
 
    "เป็นไงบ้าง ซอกจินบอกว่าไง"
 
เหมือนกับแอมเบอร์จะเห็นผมพอดี เธอเลยรีบวิ่งเข้ามาแล้วถามผมทันที
 
    "ยังไม่ทันบอกอะ สงสัยพ่อจินโทรมามั้ง นายนั่นเลยไปก่อนอะ เดี๋ยวคงมาที่นี่อีกทีแหละ"
 
แอมเบอร์เลยได้แต่พยักหน้ากลับมา ผมหยิบโทรศัพท์ที่ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูเวลา.. นี่มันก็ 6 โมงครึ่งแล้วนี่นา ตอนผมมาถึงที่บ้านจอบนี่ยังมาช้าเลย แล้วซอกจินจะมาถึงกี่โมงกันเนี่ย.. ผมเลยเดินออกจากตัวบ้านไปที่สวนหลังบ้านของจอบมัน เพราะเพื่อนๆอยู่กันในบ้านซะส่วนใหญ่และผมไม่ค่อยชอบที่วุ่นวายมากนัก..



ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆแล้ว จู่ๆเสียงดังอื้อก็ดังมาจากไหนก็ไม่รู้ ผมเลยเงยหน้าขึ้นไปมองบนฟ้า.. เครื่องบิน? อืม จะว่าไปบ้านจอบมันก็ใกล้ๆสนามบินนี่(บ้านหนูด้วยแหละแทฮยอง.. ได้ข่าวอยู่ซอยถัดไปนี่เอง.. #ผิด)



หลังจากที่เสียงเครื่องบินเงียบไปได้สักพัก อยู่ดีๆก็มีเสียงกรี้ดดังมาจากในบ้าน.. ซอกจินมาแล้วหรอ เพื่อนๆถึงกรี้ดกันน่ะ.. ไวกว่าความคิด ผมรีบวิ่งไปตรงหน้าบ้านก็พบกับ.. ความว่างเปล่า? ผมหันไปดูบ้านซอกจินที่อยู่ตรงข้ามบ้านจอบมัน.. มืดทั้งบ้าน? นี่บ้านนั้นเขาไปไหนกันนะ.. ผมเลยเดินกลับเข้าไปในบ้านก็เจอเพื่อนทุกคนนั่งจ้องอยู่หน้าโทรศัพท์ บางคนก็กรี้ดบางคนก็ร้องไห้.. เขาดูอะไรกัน?











































 
    "เอ้าวี ยืนเอ๋ออะไรตรงนั้นล่ะ เขาประกาศผลสอบมหาลัยแล้วนะ"
 
ชิมทักผมขึ้นมา.. เออ ผมก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วรีบเข้าเว็บมหาลัยคยองฮีทันที
 
 
 
 
 
 
    'คิมแทฮยอง      44123000     มีสิทธิ์สอบสัมภาส'
 













 
 
 
 
 
    "ติดเว้ย!!"
 
    "ติดไหนๆๆๆๆๆ"
 
ผมตะโกนขึ้นมาทำให้เพื่อนๆในห้องหันมามองที่ผมแล้วรัวคำถามกันใหญ่
 
  
 
    "คยองฮีน่ะ"
 
ผมตอบกลับไปแล้วเพื่อนๆก็ต่างปรบมือให้ ผมเลยเดินไปนั่งข้างๆไอจอบมัน











 
    "จอบ แกติดไหน"
 
    "ก็คยองฮีเหมือนแกนั่นแหละครับคุณเพื่อนสนิท"
 
จอบพูดเสร็จก็โยกมือขึ้นมาประมาณว่าให้ไฮไฟฟ์ ผมเลยยื่นมือไปแตะกับมัน
 
























































 
    "ไอแท มานี่หน่อยดิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"
 
อยู่ดีๆจอบก็พูดแล้วลากผมออกมาจากตัวบ้านทันที เราสองคนเลยเดินไปที่สวนหลังบ้าน..









































 
    "แกมีไรกับฉันปะ"
 
    "ซอกจินฝากนี่ให้แก"


 
อยู่ดีๆจอบมันก็ถอนหายใจพร้อมพูดด้วยใบหน้าเศร้าๆนิดๆแล้วยื่นแฟลชไดฟ์สีขาวมาให้ผมอันนึง..























ซอกจินฝากให้ผมงั้นหรอ?

















 
    "เอ้า แล้วซอกจินอยู่ไหนแล้วล่ะ? มันบอกจะมานี่นา.."
 
    "ไอแท แกฟังฉันดีๆนะ"

 
    ".."










 
    "ซอกจินไปอเมริกาแล้ว.. มันไปเรียนต่อที่นู่นยาวเลย.. แกจำวันแรกที่แกเจอไอจินได้มั้ย ที่ฉันบอกแกว่าที่จินมาอยู่เกาหลีเพราะบ้านมันทำธุรกิจแล้วมาขยายสาขาต่ออ่ะ.. คือพ่อจินถามไอจินมันว่ามันจะกลับอเมริกามั้ย ถ้าไม่กลับ พ่อมันจะให้มันอยู่ต่อที่เกาหลีเลย แต่ไอจินมันเลือกที่จะกลับอเมริกา.. ซึ่งเครื่องเพิ่งจะออกเมื่อกี้นี้เอง.."
 
    ".."
 
อยู่ดีๆมันก็รู้สึกชาไปหมด.. ไปอเมริกาแล้ว? แสดงว่าเครื่องบินที่บินผ่านผมไปเมื่อกี้นี้คือไฟลท์ไปอเมริกา?.. แล้วที่ซอกจินแต่งตัวดูเตรียมพร้อมมากในวันนี้ก็เพราะจะไปอเมริกางั้นหรอ?..








 
    "เรื่องนี้ไม่มีใครรู้.. นอกจากฉันและบ้านซอกจินเอง.. ไอแท ฉันขอโท-"
 
จอบยังไม่ทันพูดเสร็จอยู่ดีๆเข่าผมก็ไม่มีแรงแล้วล้มลงกับพื้นหญ้า.. 'เรื่องนี้ไม่มีใครรู้.. นอกจากฉันและบ้านซอกจินเอง..' แล้วทำไมเขาไม่บอกผม.. ทั้งๆที่วันนี้เราก็เจอกัน ผมเจอเขาเป็นคนสุดท้ายด้วยซ้ำ.. ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า? 



 
 
    "ท..ทำไมนายนั่นไม่บอกฉันล่ะ.."
 
ผมก็ไม่รู้ทำไมน้ำใสๆมันถึงเอ่อล้นรอบดวงตาของผม.. ผมยังไม่ทันบอกนายนั่นเลยนะ.. ทำไมกัน.. จอบมันก็เข้ามากอดผมไว้ ความรู้สึกมันก็คงไม่ต่างจากผมมากหรอก
 
 
End Taehyung Part
 

































 
 
 


 
 
Yong-ah Special Part
 
ชั้นเห็นจองกุกกับวีออกไปข้างนอกด้วยกันสักพักแล้ว เอ้ะ สองคนนั้นไปทำอะไรกันนะ.. ต่อมเผือกก็ไม่ค่อยจะทำงานเท่าไรหรอก ปกติเป็นคนมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งตั้ลล้าคไม่ค่อยยุ่งเรื่องชาวบ้าน



 
    "อึนจี เดี๋ยวยองอามานะ"

 
ชั้นหันไปบอกเพื่อนที่นั่งข้างๆ เห็นเธอพยักหน้ากลับมาชั้นเลยรีบเดินออกมาข้างนอกบ้าน นี่สองคนนั้นหายไปไหนกันเนี่ย? ชั้นเลยลองเดินไปแถวๆหลังบ้านก็เห็นวีกับจองกุกกอดกันอยู่ เหมือนสองคนนั้นจะร้องไห้ด้วย.. นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ชั้นเลยเดินเข้าไปหาสองคนนั้นทันที




 
    "จอบ แกยังไม่ตอบฉันเลยนะว่าทำไมซอกจินตัดสินใจไปอเมริกา"
 
ชั้นยังไม่ทันจะทักสองคนนั้นวีก็พูดขึ้นมาก่อน.. ซอกจินไปอเมริกา? นายนั่นจะไปอเมริกาทำไมกัน? เหมือนจองกุกจะเห็นชั้นแล้วเขาเลยลุกขึ้นยืนแล้วมองชั้นด้วยสายตาแปลกๆ..







 
    "เธอมาก็ดีแล้ว"
 
ชั้นเลยชี้นิ้วเข้าหาตัวเองประมาณว่า 'ชั้นเนี่ยนะ?' สักพักวีก็ลุกตามขึ้นมา ชั้นกับวีมองกันด้วยสายตางงๆ แล้วชั้นไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ตอนไหนกันล่ะ? นี่บทก็โคตรน้อย มาเป็นตัวร้ายแปปเดียวนี่ต้องร้ายอีกแล้วหรอ โอ้มายกุ้ดเนส












 
 
    "อะไรของแก ยองอาเกี่ยวไรด้วย"
 
วีหันกลับหาจองกุกแล้วถามขึ้น ใช่ไง ชั้นไปเกี่ยวอะไรกับพวกนี้ล่ะ -.-











 
    "เธอน่าจะรู้อยู่แก่ใจดีนะยองอา.. หึ วันนั้นที่เธอกับวีคุยกันที่ล้อคเกอร์ ไอจินมันคิดว่าแกสองคนจะรีเทิร์น มันเลยไม่อยากไปยุ่ง ทั้งๆที่จริงๆแล้วไอจินมันแอบมองวีมันมาตลอด เธอเคยรู้อะไรมั้ย?! ฉันพยายามบอกมันแล้วว่าไม่ใช่ๆ! แต่มันก็เชื่อแบบนั้นไปแล้วแถมบอกให้ฉันเคารพการตัดสินใจของมันถ้าฉันยังเป็นเพื่อนมันอยู่ แล้วก็อีกครั้งที่เธอกับมินฮยอกไปกินข้าวด้วยกันที่ร้านข้างๆโรงเรียน พวกฉันก็อยู่ร้านนั้น ตอนนั้นไอวีมันเข้าห้องน้ำ จินบอกฉันว่าไม่ต้องกินแล้วละรีบพาไอวีออกมาจากร้านทันทีเพราะกลัวว่าไอวีจะเสียใจ! ตอนแรกไอจินมันจะตีตัวห่างจากวีด้วยซ้ำ ถ้าฉันไม่ไปขอให้มันช่วยทำตัวดีๆถึงวินาทีสุดท้ายก่อนมันจะไป ป่านนี้วีกับมันคงเกลียดขี้หน้ากันไปแล้วมั้ง!"
 
จู่ๆจองกุกก็ตะโกนใส่ชั้นเป็นชุด.. มันทำให้ชั้นกับวีหันมามองกันอีกครั้ง...
 
 
 
 






















 
 
 
 
 
    'วี.. ฟังยองอาก่อน.. ฮึก.. ยองอาอุตส่าห์กลับมาที่นี่ กลับมาเพื่อมาหาวี เพราะยองอาเชื่อว่าเรื่องของเรามันยังไม่จบ.. ฮึก.. แต่วีรู้อะไรมั้ย พอยองอากลับมาที่นี่.. ยองอาจะไปตามหาวีที่ไหนยองอาก็เจอแต่ซอกจิน.. เอะอะๆ วีก็เข้าข้างแต่ซอกจิน อะไรๆก็ซอกจิน วีไม่สนใจยองอาเลย ฮึก.. วีกับยองอารู้จักกันมานานนะ นานกว่าซอกจินไรนั่นอีก! วีจะยอมให้ความสัมพันธ์ของเราจบเพราะคนคนเดียวที่เพิ่งมาหรอ? ยองอาเชื่อว่ายองอารู้จักวีดีกว่าใคร.. ดีกว่าซอกจินด้วย.. จริงมั้ย'
 
    '..'
 
    'ทำไม.. หรือวีชอบซอกจินไรนั่น?'
 
    'ป..เปล่า..'
 
    'แล้ววีชอบยองอาอยู่มั้ย?'
 
    'ฉ..ฉัน.. คือ.. ฉันเห็นเธอเป็นแค่เพื่อนคนนึง..'
 
    'ฮึก.. งั้นแสดงว่าวีชอบซอกจินสินะ..'
 
    'อ.. อืม.. ฉันขอโทษนะยองอา ฉันเข้าใจในความพยายามของเธอนะ แต่เธอก็บังคับฉันไม่ได้เหมือนกัน..'
 
    'ใช่.. ยองอาบังคับอะไรวีไม่ได้.. งั้นยองอาขออะไรวีอย่างนึงได้มั้ย.. เลิกเมินยองอาแล้วกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้มั้ย.. เดี๋ยวสักวันยองอาก็โอเคเองแหละ.. ได้มั้ย..'
 
    'ได้..'  
 
 












 
 
ภาพในวันนั้นที่ชั้นคุยกับวีฉายขึ้นมาในหัวทันทีที่ชั้นเล่าจบ.. เห้ย เข้าใจผิดแล้ว กลายเป็นตัวร้ายฟรีๆเลยอะแกร


 
    "แล้วเรื่องมินฮยอกล่ะ?!"
 
ดูเหมือนจองกุกยังไม่จบประเด็นที่ว่าชั้นทำให้สองคนนั้นไม่สมหวังกัน 



 
    "นี่ มินฮยอกเป็นลูกพี่ลูกน้องของยองอา คนเป็นญาติกันนี่ไปกินข้าวด้วยกันไม่ได้หรือไง?! เรื่องนี้วีก็รู้ อีกอย่างนึง ยองอาตัดใจจากวีแล้ว! แล้วนายก็เลิกตะโกนใส่หน้ายองอาได้แล้ว!"
 
ชั้นตะโกนใส่หน้าจองกุกกลับไป เหอะ มินฮยอกเป็นลูกพี่สาวแม่ชั้นหรือป้าชั้นเองนั่นแหละ ไม่ใช่ญาติกันก็แปลกแล้ว หึ -_-




 
    "นี่คือพวกแกจะบอกว่าฉันกับไอจินเข้าใจผิด?"
 
    "ก็ใช่น่ะสิ!/ใช่ไงยะ!"
 
End Yong-ah Special Part
 
 
 
 


















 
Seokjin Part
 
    'โปรดทราบ ประกาศครั้งสุดท้ายของเครื่องบินของสายการบินโคเรียนแอร์ เที่ยวบินที่ เคอาร์ 124 พร้อมแล้วที่จะออกเดินทางไปลอสแองเจลลิส ขอเชิญผู้โดยสารทุกท่านขึ้นเครื่อง ณ ทางออกหมายเลข 40 ด่วน ขอบคุณค่ะ'
 











 
    "ซอกจิน รอใครอยู่หรอ ไหนคุณอาบอกว่าแกบอกเรื่องนี้แค่จองกุกไง จองกุกก็บอกพี่แล้วว่าจะไม่มาส่ง ประชาสัมพันธ์ประกาศเรียกแล้วนะ"
 
ผมสะดุ้งขึ้นมาหลังจากที่พี่ซองกยู ญาติของผมทักขึ้น.. นั่นสิ.. ก็ผมไม่ได้บอกแทฮยองนี่นา.. ผมเลยละสายตาจากประตูสนามบินแล้วหยิบกระเป๋าเดินทางกับพาสปอร์ตขึ้นมา

 
ครอบครัวผมบินไปอเมริกาตั้งแต่คืนก่อนแล้ว เหลือแค่ผม เพราะผมขอพ่ออยู่ถึงวันนี้ พี่ซองกยูที่จะกลับอเมริกาด้วยเลยรอกลับไฟล์ทเดียวกับผมเป็นเพื่อน












 
    "'ไปกันเถอะครับพี่ซองกยู"
 
ผมพูดแล้วรอให้พี่ซองกยูเดินนำไปที่เกทก่อน.. 





















 
    'ถ้าคนคนนึงหายไปจากชีวิตแก แกจะเศร้าหรือเสียใจมากมั้ย'
 
    'ทำไมถามแปลกๆอะ.. อืม ถ้าคนคนนึงหายไปจากชีวิตฉันหรอ.. มันขึ้นอยู่กับคนคนนั้นสำคัญกับฉันมั้ย ถ้าคนคนนั้นสำคัญ ฉันคงจะเสียใจมาก แต่ถ้าไม่สำคัญเท่าไร มันคงโหวงๆนิดอะแหละมั้ง'
 
    'แล้วถ้าคนคนนั้นหายไปจากชีวิตแก ระหว่างจากไปแบบเงียบๆกับบอกก่อนแกอยากได้แบบไหน'
 
    'ไปเงียบๆ ถ้าคนคนนั้นไม่อยากให้ฉันเจ็บ ควรจะไปเงียบๆ เพราะคนที่ยังอยู่ตรงนี้มันเจ็บ ถ้าบอกก่อนฉันคงไม่เป็นอันทำอะไรอะ ขอให้ไปเงียบๆดีกว่า..'




 
แทฮยอง.. เราไปแบบเงียบๆแล้วนะ หวังว่าเราคงเป็นคนที่ไม่สำคัญของแก แกจะได้ไม่เจ็บปวด.. เราไม่อยู่ที่นี่คงไม่เป็นไรหรอกใช่มั้ย.. มีความสุขให้มากๆนะแทฮยองอ่า..
 
 
 
 
 
 
    
 
























 
    'สวัสดีครับท่านผู้โดยสาร ยินดีต้อนรับท่านสู่ เที่ยวบิน เคอาร์ 124 ซึ่งจะนำท่านเดินทางไปยัง ลอสอองเจลลิสครับ โดยเราจะใช้เวลาบิน 16 ชั่วโมง 50 นาทีครับ อีกสักครู่เชิญชมภาพยนตร์สาธิตเกี่ยวกับความปลอดภัยบนเครื่องบินครับ กัปตันและลูกเรือทุกคนหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านคงได้รับความสะดวกสบายตลอดเที่ยวบินนี้ครับ ขอบคุณครับ'









 
ตอนนี้ไฟล์ทบินที่ผมขึ้นมาก็กำลังจะบินแล้ว ที่นั่งที่ผมได้เป็นที่ติดหน้าต่าง ทำให้ผมมองเห็นวิวทิวทัศน์รอบข้างได้อย่างง่ายดาย ล้อของเครื่องบินที่ผมขึ้นเริ่มวิ่งไปตามรันเวย์ ผมมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจออกมาเล็กน้อย..


เกาหลีใต้ เราคงไม่ได้เจอกันอีกนานเลยนะ.. ผมคิดได้ดังนั้น จู่ๆเครื่องบินก็เริ่มลอยเหนือพื้น สูงขึ้นเรื่อยๆจนเห็นวิวทั่วเกาหลีใต้ในยามเย็นที่เต็มไปด้วยแสงไฟ.. ผมคงคิดถึงที่นี่มากแน่ๆ ที่ๆเป็นทั้งบ้านเกิด ทั้งที่เติบโต และทั้งที่ๆผมเจอคนคนนี้....










































แทฮยอง
 
 
 
 
 









































 
ขออนุญาติฝังตัวเองค่ะ5555555555555555555555555555555555

นี่ว่าจะอัพหลายวันแล้ว แต่ก็ไม่อัพ มันดราม่าอะ แต่งเองไม่ชอบเอง ตบตัวเองแปป5555555555555555

สาบานว่าหลังจากแชปนี้จะปลอดดราม่าละ(หรอ) ขี้เกียจมาก ไม่ใช่ไร จะเปิดเทอมแล้ว5555555555555555

ขอให้รีดเดอร์ทุกคนที่จะเปิดเทอมมีความสุขมากๆนะเลิ้ปยูจุ้บๆ จะจบแล้วละเรื่องนี้ ตามกันจนจบจะดีใจมั่กฮือ




ว่างๆอ่านเรื่องนี้ก่อนเนะ อันนี้โคตรขยันอัพเพราะปลอดดราม่า เราเป็นคนแฮปปี้มุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งยู้ฮูไงบอกแล้ว555555555555555555555555

เอ้าจิ้มมมมมมมมมมมมมมม
Free Lines Arrow
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #54 Aliceeee (@Aliceeee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 23:46
    ตี้จ๋าาาา มาต่อเร็วๆน้าาา
    #54
    0
  2. #47 soofee26 (@soofee26) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 23:26
    โทรศัพท์พี่จินดังจริงๆด้วย T^T โอยยยยยยยยยยยยยยยยยย น้ำตาจะไหล ทำไมเศร้างี้ว้ะ แทฮยองรู้แล้วจะโกรธมั้ยอ่ะ อย่าน้าาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #47
    0