หล่อร้ายนายวิศวะ Bad Engineer

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 ถูกหักหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    26 มี.ค. 63

บทที่8 ถูกหักหลัง

แม็กซ์

“ที่กูบอกว่ารับไม่ได้น่ะ คือรับไม่ได้ที่พวกนั้นดูถูกน้องกูต่างหาก” ผมพูดออกไปอย่างโมโห

“น้องมึง!!!!!” พวกมันพร้อมใจกันหันมองผมอย่างอยากรู้

“แล้วมึงไปมีน้องสาวตอนไหนวะ” ไอ้นอร์ทที่ยืนอยู่ รีบนั่งลงแล้วจ้องหน้าผมทันที

“เท่าที่กูรู้มึงเป็นลูกคนเดียวป่าววะ” ไอ้วินซ์ถามต่อ

“มาลินเป็นลูกพี่ลูกน้องของกูน่ะ ตอนเด็ก ๆ กูกับมาลินสนิทกันมาก เราโตมาด้วยกัน พ่อกับแม่กู รักมาลินเหมือนเป็นลูกแท้ ๆ เคยขอมาเลี้ยงแต่คุณน้าไม่ยอม เพราะคุณน้าก็มีมาลินเป็นลูกคนเดียวเหมือนกัน” ผมอธิบายให้พวกมันฟัง

“ถ้างั้นกูก็จีบมาลินได้ดิ” ไอ้วินซ์ถามผมตรง ๆ

“ได้นะ ถ้ามึงไม่กลัวกูกระทืบ” ผมตอบมันไปตรง ๆ เหมือนกัน

“ถ้าสวยและน่ารักอย่างมาลิน กูยอมเลย” ไอ้นอร์ท

“งั้นกูกระทืบมึงตอนนี้ก่อนเลยละกัน” ผมลุกจากเก้าอี้และวิ่งไล่เพื่อจะกระทืบมัน

 

Tiger

ตอนนี้ไอ้แม็กซ์มันกำลังวิ่งไล่เพื่อจะกระทืบไอ้วินซ์และไอ้นอร์ท ที่พยายามจะจีบน้องสาวมันอยู่ผมก็ว่าน้องมันก็น่ารักดีอยู่นะแต่ไม่ใช่สเปคทผมน่ะผมไม่ค่อยชอบแบบเด็ก ๆ เท่าไหร่เพราะขี้เกียจตามใจ ผมเป็นคนตามใจใครไม่เป็น อีกอย่างถ้ามีแฟนเด็กก็ต้องคอยตามจิก ตามจี้ กับผมคงไม่ได้ ผมนั่งมองพวกมันที่วิ่งไล่กันไปมา “โมน่า” ผมเห็นโมน่ากำลังเดินขึ้นรถBMW สีดำพร้อมกับผู้ชายคนที่ผมเห็นเมื่อตอนบ่าย ทำไมผมรู้สึกแปลก ๆ ผมรู้สึกว่าโมน่ากับผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนเพื่อนธรรมดา หรือว่าผมจะคิดมากไปเอง และผมก็ตัดสินใจ

Rrrrrrrrrrr (Tiger x Mona)

“ว่าไงคะ” โมน่า

“เลิกเรียนแล้วหรือยังครับ” ผมถามโมน่า

“ยังเลยค่ะ วันนี้น่าจะเลิกเย็นเลยค่ะ” โมน่า

“ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนเลยนะ” ผมกลั้นใจพูดออกไป

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วโมน่าจะรีบกลับนะคะ” โมน่าตอบกลับมาด้วยปกติ

“ครับ บายนะครับ” ผมบอก

“บายค่ะ” โมน่าตอบผม

ผมวางสายพร้อมกับคำถามที่ว่า ทำไมโมน่าจะต้องโกหกผมด้วย หรือสิ่งที่ผมคิดมันจะเป็นจริง ที่ผ่านมาผมรักโมน่าคนเดียว มีเธอแค่คนเดียว ผมไว้ใจซื่อสัตย์ต่อเธอ แต่เธอทำให้ผมเสียใจทั้ง ๆ ที่ผ่านมาผมให้เธอได้ทุกอย่าง ผมทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดในมหาลัยแต่เธอกลับหักหลังผมด้วยการมีคนอื่นและนานเท่าไหร่แล้วที่ผมโดนเธอหักหลังโดยที่ไม่เคยรู้เลย

 

แม็กซ์

หลังจากที่ผมวิ่งไล่เพื่อจะกระทืบไอ้สองตัวนั้นจนเหนื่อยแล้ว ก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ผมก็เห็นไอ้เกอร์มันนั่งใจลอยอยู่ ผมเรียกมันตั้งนานแต่มันก็ไม่หันมาสักที

“มึงเป็นอะไรของมึง” ผมเดินเข้าไปสะกิดไหล่มันจนมันตกใจ

“เปล่า กูไม่ได้เป็นไร” มันบอกผมด้วยสายตาว่างเปล่า

“มึงแน่ใจ” ผมถามย้ำมัน เพระผมรู้ดีว่ามันไม่ใช่

“อืม” มันตอบผมมาสั้น ๆ

“ไม่มีก็ดีแล้ว” ผมตอบมันไปเพื่อให้มันสบายใจ เพราะผมคิดว่ามันคงยังไม่พร้อมที่จะบอกผม ผมก็ไม่เซ้าซี้

“พรุ่งนี้เรามีนัดกัน” ผมย้ำมันเรื่องแข่งรถ

“อืม กูไม่ลืม” มันบอกผม

“งั้นพรุ่งนี้ถ้าเลิกเรียนมึงไปรอกูที่สนามเลย กูจะรอมาลินเรียนเสร็จแล้วจะตามไป” ผมบอกมันไป

“ได้ ตามนั้น งั้นวันนี้กูกลับก่อนละกัน” มันบอกผมแล้วลุกขึ้นจะกลับ

“อ้าวไอ้เกอร์นี่มึงจะรีบกลับไปไหน” ไอ้วินซ์มันถามออกมา

“วันนี้กูเบื่อ กูกลับก่อนแล้วกัน” ไอ้เกอร์มันตอบ

“เออแล้วพรุ่งนี้เจอกัน” ไอ้นอร์ทบอกลามัน

“เออ เจอกัน” ไอ้เกอร์ตอบกลับมา

“กูว่าวันนี้ดูมันแปลก ๆ” ไอ้วินซ์ถามออกมา แต่ตายังมองตามไอ้เกอร์อยู่

“เมื่อกี้กูเรียกมันตั้งนานกว่ามันจะรู้สึกตัว” ผมบอก

“นั่นซิ ปกติมันจะต้องไปรอรับโมน่า แต่ทำไมวันนี้ไม่ไปวะ” ไอ้นอร์ทวิเคราะห์

“เอาเถอะ เดี๋ยวมันอยากจะบอกมันก็บอกเองแหละ พวกเราก็ค่อย ๆ ดูมันไปก่อน” ผมสรุปออกมา

“เออ ตามนั้น” พวกมันตอบพร้อมกัน

“งั้นกูไปรับน้องกูก่อนละกัน” ผมบอกพวกมันไป

“นี่ใจคอมึงไม่คิดจะชวนกูไปรับมาลินด้วยหรอวะ” ไอ้วินซ์ยังกวนประสาทผมไม่เลิก

“ขอบใจที่มึงมีน้ำใจ แต่กูขอเอากองไว้ตรงนั้นก่อนเลย” ผมตอบมันไปอย่างกวน ๆ

“นี่กูจริงจังนะเว้ย” ไอ้วินซ์ยังไม่ยอม

“กูขอบอกมึงไว้ตรงนี้ ว่าอย่าคิดกับน้องกูเกินเลยเด็ดขาด เพราะกูไม่อยากให้น้องกูเสียใจและเสียคนเพราะเสือผู้หญิงอย่างพวกมึง” ผมบอกมันไปอย่างจริงจังเช่นกัน

“ก็ได้วะเอาเป็นว่ากูยอมแพ้มึงแล้วกัน” ไอ้วินซ์ยอมตัดใจจากมาลิน

“งั้นกูไปก่อนล่ะ เดี๋ยวมาลินรอนาน” ผมเดินออกไปทันที

 

 

มาลิน

“พี่ยูริ กลับก่อนลินก็ได้นะ เดี๋ยวพี่แม็กซ์ก็มา” ฉันบอกพี่ยูริอย่างเกรงใจเพราะนี่ก็นั่งรอเป็นเพื่อนฉันอยู่ที่ตึกคณะ

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ได้รีบไปไหน ขืนให้อยู่คนเดียวคงโดนพวกอิจฉาตาร้อนหาเรื่องอีกตามเคย” พี่ยูริพูดออกมา

“คงไม่มีใครมาหาเรื่องหนูแล้วล่ะ ก็หนูไม่ได้ยุ่งกับใครเลยนิ” ฉันตอบกลับ

“น้อยไปซิเราน่ะไม่ได้ไปยุ่งกับใครหรอกแต่ไอ้พวกผู้ชายน่ะซิที่มันคอยจะยุ่งกับเราอยู่ เดี๋ยวก็มีใครเห็นก็เป็นเรื่องอีก” พี่ยูริพูดเพราะเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อย

ความจริงฉันก็ไม่เคยไปยุ่งกับผู้ชายคนไหนเลยนะ แต่ไม่รู้ทำไมช่วงนี้มีแต่ผู้ชายเข้ามาทัก ขอไลน์บ้าง ขอเบอร์โทรบ้าง จนตอนนี้ผู้หญิงแทบจะทั้งมหาลัยพาลจะไม่ชอบขี้หน้าฉันไปอีก จะดีหน่อยก็ตอนที่พี่ยูรินั่งอยู่เป็นเพื่อนนี่แหละ ไม่ค่อยมีใครมายุ่งกับฉันเพราะพี่ยูริที่บ้านเป็นมาเฟียคล้าย กับพี่แม็กซ์ของฉันเลย ใครๆ ก็ตั้งฉายาว่าเธอเป็นคุณหนูจอมหยิ่ง ก็เพราะเธอไม่ค่อยจะยิ้มให้ใคร จะต้องทำหน้าเข้มๆ ตลอด ทั้ง ๆ ที่หน้าออกจะหวาน ๆ สไตล์ญี่ปุ่น เวลายิ้มน่ารักมากเลยที่ฉันสนิทกับพี่ยูริได้ก็เพราะครั้งแรกที่เข้ามหาลัยที่นี่ ใคร ๆ ต่างก็ว่าฉันเป็นเด็กต่างจังหวัด แค่ฉันนั่งรถเมล์มาเรียนก็พาลจะไม่ยอมคบฉันเป็นเพื่อนซะงั้น ทำให้ตอนแรก ๆ ฉันไม่มีเพื่อนเลย จนมาเจอพี่ยูรินี่แหละ ซึ่งมีแต่คนอยากเข้าหา แต่พี่ยูริกลับไม่คบใครเลยแต่กลับมาขอคบฉันเป็นเพื่อนซะงั้น ทำเอาฉันยังงงอยู่เลยเราสองคนถึงแม้จะมีอะไรหลาย ๆ อย่างที่ต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นฐานะ ก็พี่ยูริโครตรวย แต่ฉันจน ส่วนเรื่องนิสัย ฉันเป็นคนยิ้มง่าย มองโลกในทางบวก แต่พี่ยูริไม่ค่อยสุงสิงกับใครและจะระวังตัวตลอดเวลา แต่เราสองคนก็เข้ากันได้ดีและรักกันมากด้วย

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น