หล่อร้ายนายวิศวะ Bad Engineer

ตอนที่ 7 : บทที่ 7 น้องสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 มี.ค. 63

บทที่7 น้องสาว

มาลิน

ตอนนี้พวกเรากำลังเดินไปที่คณะบริหาร พี่แม็กซ์ก็ยังจับมือฉันไม่ยอมปล่อย ฉันรู้ว่าพี่แม็กซ์เป็นห่วง แต่ตอนนี้ฉันอายคนอื่นนะ

“เป็นอะไร ร้อนหรอหรือว่าไม่สบาย เหงื่อออกเต็มเลย” พี่แม็กซ์ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อให้ฉันอย่างเป็นห่วง เพราะกลัวว่าจะไม่สบาย

“สงสัยจะร้อนค่ะ” ฉันตอบไปอย่างอาย ๆ

“งั้นก็รีบเดินเถอะ” พี่แม็กซ์บอกอย่างเป็นห่วง

ที่ฉันเหงื่อออกเต็มไปหมดตอนนี้ไม่ใช่เพราะร้อนหรือไม่สบายหรอ แต่เพราะผู้ชายอีกคนที่กำลังเดินไหล่ชนกับฉันอยู่นี่แหละ “พี่ไทเกอร์” เขากำลังเล่นมือถือไปด้วย ไม่ได้สนใจฉันหรอก แต่ฉันนี่ซิใจเต้นแรงจนกลัวว่าคนที่อยู่ใกล้ๆ จะได้ยินมัน ก็ทุกครั้งที่ยืนมองพี่เค้าใกล้สุดก็คงระยะ 50 เมตรได้มั้ง ขนาดแค่นั้นก็ทำให้ฉันแทบจะละลายไปได้เลย แล้วนี่ไหล่ชนกันเลยนะ ฉันไม่เป็นลมก็ดีเท่าไหร่แล้วเนี๊ยะ

พอพวกเราถึงคณะบริหาร ทุกสายตาของทั้งหญิงและชายจ้องมาที่ฉันและกลุ่มของพวกHB4 แต่สายตาที่มองฉันกับกลุ่มนั้นมันช่างแตกต่างจนแยกออกได้อย่างชัดเจน ทุกคนมองกลุ่ม HB4 ด้วยสายตาที่ชื่นชมและคลั่งไคล้ แต่สายตาที่มองมาที่ฉันนี่ซิ มันเป็นสายตาที่บอกว่า “มึงมีสิทธิ์อะไรไปยืนอยู่ตรงนั้น!!!!”

“พี่ยูริ” ฉันตะโกนเรียกยูริ เพื่อนสนิทคนเดียวของฉันที่ยืนรอฉันอยู่หน้าตึก

“ลิน” ยูริตอบกลับพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉัน

“พี่แม็กซ์ หนูเจอเพื่อนแล้ว พี่กลับไปเถอะเดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน” ฉันบอกพี่แม็กซ์เพื่อให้เขารู้ว่าควรปล่อยมือฉันได้แล้ว

“แล้วนี่เพื่อนเราหรอ” พี่แม็กซ์ยังไม่ยอมปล่อยมือฉัน แต่กลับถามคำตามฉันต่อ

“นี่พี่ยูริ เพื่อนหนู” ฉันแนะนำยูริให้พี่แม็กซ์กับพวกเพื่อน ๆ ของเขา

“นี่พี่แม็กซ์ พี่นอร์ท พี่วินซ์ และก็พี่ไทเกอร์” ฉันแนะนำพี่แม็กซ์กับพวกเพื่อน ๆ ให้ยูริรู้จักพอเป็นมารยาท

“หวัดดี ฉันไม่จำเป็นต้องเรียกพวกนายว่าพี่ตามลินหรอกนะ เพราะเราน่าจะอายุเท่ากัน ไม่เหมือนยัยเด็กแก่แดดนี่หรอก” ยูริทักทายพี่แม็กซ์และเพื่อน ๆ ของเขาด้วยท่าทางชิว ๆ

“อืม” พี่แม็กซ์พยักหน้าตอบแบบนิ่ง ๆ

“ไปเถอะลิน เดี๋ยวเข้าเรียนสาย” พี่ยูริบอกฉัน

“หนูไปก่อนนะ” ฉันหันไปบอกพี่แม็กซ์

“เลิกเรียนแล้วพี่มารับ ให้รออยู่ที่นี่เข้าใจนะ” พี่แม็กซ์ยิ้ม ๆ แล้วลูบหัวฉัน

“เข้าใจค่ะ” ฉันยิ้มให้และเดินตามพี่ยูริไป

 

ไทเกอร์

ตอนนี้ผมยืนอยู่ที่หน้าตึกบริหาร ผมไม้ได้สนใจไอ้แม็กซ์กับแฟนมันเท่าไหร่ ถึงผมจะแปลกใจบ้างก็เถอะที่อยู่ ๆ มันเพิ่งจะมาเปิดตัวเอาตอนนี้ เพราะเมื่อก่อนพวกเรารู้ว่ามันมีแฟน แต่ก็ไม่เคยรู้ว่าเป็นใครพอถามมันก็ไม่ยอมบอก แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้ผมกำลังมองหาโมน่าอยู่แล้วผมก็เห็นเธอกำลังเดินเข้ามากับผู้ชายอีกคน ดูท่าทางเหมือนจะสนิทกันพอสมควร คงจะเป็นเพื่อนของเธอนั่นแหละ

“โมน่า” ผมทักเธอ

“อ้าว ไทเกอร์ไม่เห็นบอกว่าจะมา” เธอเดินตรงมาหาผมทันทีที่ผมทักเธอ

“หวัดดีโมน่า ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เธอคงสบายดีนะ” ไอ้แม็กซ์ที่เห็นโมน่าเดินมาทักทายขึ้นบ้าง

“....เออ....หวัดดีแม็กซ์ ฉันสบายดี” โมน่าหันไปหาแม็กซ์แล้วตอบแม็กซ์ไปอย่างตกใจไปนิดนึง

“ตะลึงเลยละซิ อย่าว่าแต่เธอเลย พวกเราก็อึ้งเหมือนกันตอนที่รู้ว่ามันกลับมา” ไอ้วินซ์แซวกับท่าทางตกใจ ของโมน่า

“หึ!” ไอ้แม็กซ์

“กูว่าเรากลับกันเถอะ เดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน” ไอ้นอร์ทที่ยืนมองนาฬิกาแล้วทักขึ้น

“อืม..ผมไปก่อนนะ แล้วจะโทรหา” ผมหันไปบอกโมน่า ก่อนจะเดินตามกันออกไป

 

 

 

แม็กซ์

15.00 น.

“กูมีคำถามอยากจะถามมึงหน่อย” ไอ้วินซ์ผู้ที่เสือกไปทุกเรื่อง

“ว่า” ผมมองหน้ามัน

“มาลินแฟนมึง เรียนปีสี่ไม่ใช่หรอวะ”

“อืม”

“แล้วทำไมเรียกพวกเรากับยูริว่าพี่วะ” มันทำหน้างง

“มาลินสอบเทียบมาตอน ม.ปลาย ก็เลยเข้าเรียนปีหนึ่งพร้อมพวกเรา” ผมตอบคำถามมันไป

“งั้นแสดงว่ามาลินเป็นรุ่นน้องซิ” ไอ้นอร์ทสนใจขึ้นบ้าง

“มาลินอ่อนกว่าพวกเราสองปีน่ะ” ผมบอกพวกมันไปหน้าตาเฉย

“แล้วมึงกับมาลินไปเจอกันตอนไหน” มันถามผมไม่เลิก

“ก็เพิ่งจะเจอ” ผมตอบมันไปแบบขอไปที

“งั้นการที่มาลินมาคบกับมึง มึงคงต้องดูแลน้องเขาให้ดีหน่อยนะ” ไอ้นอร์ทมันยังไม่เลิก

“มึงพูดเหมือนมึงจะรู้เรื่องอะไรของมาลินงั้นแหละ” ผมถามมันไปอย่างสงสัย

“....คือ....แต่มึงต้องสัญญากับกูก่อนว่าถ้ากูพูดมึงจะไม่ถีบกู” ไอ้นอร์ทมันทำหน้าเหมือนไม่กล้าที่จะเล่า

“กูไม่รับปาก...แต่ถ้ามึงไม่บอกกูตอนนี้กูกระกระทืบมึงก่อนเลย” ผมมองหน้ามันด้วยสายตานิ่งทันทีที่มันเหมือนจะพูดแปลก ๆ

“ก็.......พวกผู้หญิงในมหาลัยส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบมาลินกันเท่าไหร่ เพราะมาลินเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดแถมยังเข้ามาเรียนที่นี่ได้ก็เพราะสอบชิงทุนเข้ามาและยังได้เป็นเพื่อนสนิทกับยูริ ยัยคุณหนูจอมหยิ่งนั่น แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่าอยู่ ๆ ยูริก็จับมาลินเปลี่ยนแปลงตัวเองขึ้นมาจนตอนนี้มาลินสวยจนเป็นที่จับตาของหนุ่ม ๆ ในมหาลัยกันหมด” ไอ้นอร์ทมันเล่าด้วยสีหน้าที่เหมือนว่าจะโดนผมถีบเต็มที

“เออ ขอบใจที่มึงเล่าให้กูฟัง” ผมตอบมันไปอย่างนิ่ง ๆ เพราะกำลังโมโหที่ยัยตัวแสบไม่เล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังเลย ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย

“แล้วมึงยังOK กับน้องเค้าไหมวะ” ไอ้วินซ์มันถามทันทีที่เห็นผมทำหน้าเครียด

“เรื่อง?” ผมถามมันไปอย่างไม่เข้าใจ

“ก็เรื่องที่ไอ้นอร์ทมันเล่าให้ฟัง กูเห็นมึงทำหน้าเครียด หรือว่ามึงรับเรื่องนี้ไม่ได้” ไอ้วินซ์มันถามผม คงคิดว่าผมจะรับเรื่องที่ยัยตัวแสบเป็นเป็นคู่กรณีผู้หญิงคนอื่นไม่ได้

“อืม กูรับไม่ได้ว่ะ” ผมบอกมันไปตรง ๆ

“แล้วยังไง มึงจะเลิกกับน้องเค้าหรอวะ” ไอ้ไทเกอร์มันเงยหน้ามาถามผม

“กูยังไม่ได้บอกว่าจะเลิกกับมาลิน” ผมตอบไอ้เกอร์ไป

“อ้าว!!ก็เห็นมึงบอกว่ารับไม่ได้” ไอ้เกอร์มันยังคงถามต่อ

“ที่กูบอกว่ารับไม่ได้น่ะ คือรับไม่ได้ที่พวกนั้นดูถูกน้องกูต่างหาก” ผมพูดออกไปอย่างโมโห

“น้องมึง!!!!!” พวกมันพร้อมใจกันหันมองผมอย่างอยากรู้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น