หล่อร้ายนายวิศวะ Bad Engineer

ตอนที่ 5 : บทที่ 5 เปลี่ยนแปลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 มี.ค. 63

บทที่5 เปลี่ยนแปลง

แม็กซ์

“พร้อมหรือยังตัวแสบ” ตอนนี้ผมกับมาบินกำลังเตรียมตัวจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ พร้อมกัน

“ไปอยู่ที่โน่น น้าฝากยัยมาลินด้วยนะ ตาแม็กซ์” คุณน้าแม่ของมาลินพูดกันผม

“คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ อีกอย่างเรื่องค่าใช้จ่ายคุณน้าไม่ต้องส่งให้มาลินแล้วนะครับเดี๋ยวผมจัดการเอง” ผมพูดออกไปตามที่ตั้งใจไว้

“ไม่เป็นไรหรอก แค่ช่วยดูแลให้ก็รบกวนมากแล้ว อีกอย่างยัยต้นหนาวก็ใช่ย่อย” คุณน้าแม่ของมาลินตอบออกมาอย่างเกรงใจ

“ไม่ต้องเกรงใจผมนะครับคุณน้า น้องสาวผมทั้งคน นี่ถ้าคุณแม่รู้ว่าไปเรียนอยู่ที่กรุงเทพและอยู่คนเดียวตั้งหลายปี ไม่รู้จะว่ายังไงส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดของน้อง ผมยังยืนยันคำเดิมครับ ผมจะดูแลน้องเอง เพราะถ้าทำตัวเกเร ผมจะได้ตัดค่าขนมลงบ้าง จะได้ไม่ต้องดื้อ” ผมพูดพร้อมกับมองหน้ายัยแสบที่ตอนนี้กำลังทำหน้ายู่ ไม่ชอบใจ

“งั้นก็ตามใจตาแม็กซ์นะ ขอบใจอีกครั้งนะลูกที่ช่วยดูแลน้องถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือก็บอกทางนี่ก็ไม่ได้ขัดสนหรือเดือดร้อนอะไรขนาดนั้น” คุณน้าพ่อของมาลินพูดพร้อมกับเดินมาตบที่ไหล่ของผม

“ผมไม่ได้คิดจะดูถูกคุณน้าทั้งสองนะครับ เพียงแต่อยากทำหน้าที่พี่ชายที่ดีบ้างผมทิ้งน้องไปตั้งหลายปี คุณน้าทั้งสองจะได้พักผ่อนกันบ้าง ให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ ถือว่าผมเป็นลูกบ้านนี้ด้วยอีกคน คุณน้าทั้งสองก็มีพระคุณกับผมมาก ช่วงผมไม่อยู่คุณน้าทั้งสองก็ช่วยดูแลคุณยายแทนผม จนกระทั่งคุณยายเสีย ไหนจะบ้านหลังนี้อีก เวลาผมไม่อยู่ก็คอยให้คนไปดูแลทำความสะอาดให้อยู่เสมอ ไหนจะอาหารทุกมื้อที่ผมมาทานทุกวันจนผมคิดว่าที่นี่เป็นบ้านผมไปซะแล้ว ผมซะอีกที่ไม่ได้มีโอกาสมาดูแลคุณน้าทั้งสองเลย ตอนนี้ผมโตพอที่จะรับผิดชอบอะไรต่างๆ ได้แล้ว ให้ผมได้มีโอกาสดีแลคุณน้าทั้งสองบ้างนะครับ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกผม อย่าได้เกรงใจเลยครับ ผมก็ลูกคุณน้าเหมือนกัน” ผมพูดไปอย่างจริงใจ ท่านทั้งสองยิ้มและพยักหน้ากับคำขอร้องของผม

“ไปเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันเครื่องออก” คุณน้าพ่อของมาลินบอก

“เดินทางปลอดภัยกันนะลูก” คุณน้าแม่ของมาลินเดินเข้ามากอดมาลิน และผม เพื่อเป็นการร่ำลา

“อย่าดื้อกับพี่เขาให้มากนักนะเราน่ะ” คุณน้าพ่อของมาลินตักเตือนยัยตัวแสบก่อนจะเข้ามากอดบ้าง

“ฝากน้องด้วยนะ” คุณน้าพ่อของมาลินพูดและกอดผม

“ผมลานะครับ ถ้ามีเวลาผมจะพาน้องกลับมาเยี่ยมบ่อย ๆ นะครับ” ผมพูดกับคุณน้าทั้งสองพร้อมกับยกมือไหว้

“หนูไปก่อนนะคะพ่อแม่ รักษาสุขภาพด้วยนะ” มาลินกอดท่านทั้งสองน้ำตาก็ไหลไปด้วย

แล้วผมกับมาลินก็เดินเข้าไปในเกท เพื่อรอขึ้นเครื่อง

“หยุดร้องได้แล้วยัยขี้แย อายคนอื่นเขามั๊ยน่ะ” ผมพูดจาล้อเพื่อให้คนตัวเล็กหยุดร้องไห้

“ก็เขาหยุดไม่ได้อ่ะ น้ำตามันยังไหลอยู่เลย” ยัยตัวเล็กพูดออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้น พอร้องไห้ก็หยุดยาก

“โอ๋ๆๆๆๆๆ หยุดร้องนะครับคนดีของพี่แม็กซ์ไม่ร้องนะ เดี๋ยวว่างแล้วค่อยกลับมาหาคุณน้ากันอีกนะ” ผมนั่งปลอบยัยตัวแสบให้หยุดร้องไห้

 

กรุงเทพฯ

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเราที่หอพักก่อนก็แล้วกัน” ผมบอกมาลินทันทีที่ขึ้นรถที่เอามาจอดทิ้งไว้ที่สนามบินตั้งแต่วันก่อน

“OK ค่ะ”

“อยู่แถวไหนบอกทางด้วยละกัน”

“อยู่หอxxx รู้จักมั๊ย” ยับตัวแสบบอกชื่อหอพักพร้อมกับทางไป

“หอxxxที่อยู่ในซอยแคบ ๆ นั่นนะ” พอผมได้ยินชื่อหอพักที่ยัยตัวแสบบอกเท่านั้นล่ะ ผมรีบหันไปมองหน้ามาลินอีกครั้งเพื่อย้ำให้แน่ชัดว่าใช่หอพักนี้จริงหรอ ยัยตัวแสบพยักหน้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ขนของออกจากหอวันนี้เลยนะ” ผมพูดขึ้นหลังจากที่รู้ว่ามาลินพักที่หอพักไหน

“อ้าว!!ทำไมล่ะ” มาลินทำหน้างง

“ไปอยู่ได้ยังไงหอพักรวมแบบนั้น ระบบความปลอดภัยก็ไม่มี แถมยังอยู่ในซอยแคบ ๆ อีก” ผมพูดออกมาอย่างโมโห

“ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่คะ ที่นี่ก็สะอาดดี ราคาก็ไม่แพง จะให้อยู่คอนโดคงไม่ไหวหรอก หนูไม่อยากให้พ่อกับแม่ทำงานหนัก” มาลินพูด

“เราก็ทำอย่างกะที่บ้านจนซะไม่มีอะไรอย่างงั้นแหละ แค่ค่าคอนโดทำไมจะจ่ายไม่ได้ แล้วเรื่องที่ขึ้นรถเมล์ไปเรียนนี่ก็อีก แทนที่จะซื้อรถก็ไม่ซื้อ ประหยัดไม่เข้าเรื่อง!” ผมบ่นคนตัวเล็กที่มีนิสัยประหยัดจนเกินไป ถึงแม้หอพักที่มิลานอยู่จะไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น แต่สำหรับผมแล้วมันไม่ปลอดภัยเอาซะเลย ไหนยังจะต้องขึ้นรถเมล์ไปเรียนอีก คิดแล้วมันน่าโมโหนัก

“ไม่ต้องมาพูดอะไรมากเลย วันนี้เก็บของแล้วไปอยู่ที่บ้านพี่ก่อนคืนนี้ จะได้ไปไหว้คุณพ่อกับคุณแม่พี่ก่อน” ผมพูดพร้อมกับทำหน้าเฉย เพื่อแสดงให้รู้ว่าตอนนี้ผมโมโห

“ก็ได้ค่ะ” มาลินเห็นหน้าผมแบบนี้ก็ตอบมาแบบเสียงอ่อย ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น