หล่อร้ายนายวิศวะ Bad Engineer

ตอนที่ 3 : บทที่ 3 คนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 มี.ค. 63

บทที่3 คนสำคัญ

มาลิน

ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ที่สนามบินเชียงใหม่ วันนี้ฉันกลับบ้านเพราะเป็นวันหยุดยาว ฉันคิดถึงครอบครัวเล็ก ๆ ของฉันจังเลย ที่สำคัญแม่บอกว่าวันนี้มีเซอร์ไพรส์ ยิ่งทำให้ฉันอยากถึงบ้านเร็ว ๆ ซะแล้ว

Rrrrrrrrrrr (แม่ มาลิน)

“ค่ะแม่......หนูถึงแล้วค่ะ” มาลิน

“หนูรออยู่ตรงนั้นก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ให้คนไปรับ” แม่

“งั้นหนูรออยู่ตรงด้านในประตูทางออก2 นะคะ” มาลิน

“ได้จ๊ะ อย่าออกมายืนข้างนอกนะ ดึกแล้วอันตราย” แม่

“ค่ะแม่เดี๋ยวเจอกันค่ะ” มาลิน

“จ๊ะลูก” แม่

พอฉันวางสายกับแม่เสร็จ ฉันก็นั่งรออยู่ตรงที่นั่งรอผู้โดยสารประตูทางออก2 ที่ต้องยืนรอข้างในก็เพราะว่าตอนนี้มัน4 ทุ่มกว่าแล้ว ฉันกลับบ้านเกือบไฟลท์สุดท้ายแล้ว ยิ่งวันนี้คนแน่นมากเพราะเป็นวันสุดสัปดาห์ อาทิตย์นี้มหาลัยหยุด3 วัน ตั้งแต่ เสาร์-จันทร์ แถมช่วงนี้ใกล้เทศกาลลอยกระทงแล้วด้วย ฉันจะนอนอยู่บ้านให้หายคิดถึงเลยคิดถึงเจ้าตุ๊กตาหมีตัวโปรดที่อยู่บนเตียงของฉันจัง ช่วงนี้เป็นช่วงเข้าฤดูหนาว ที่เชียงใหม่บ้านฉันอากาศจะเย็นสบายกำลังดี “อยู่ที่ใดไหนจะสุขเท่ากับอยู่ที่บ้านเรา” ฉันคิดไปฟินไป

“รอนานมั๊ย” ฉันหันไปเพราะมีคนเดินเข้ามาสะกิดที่ไหล่ฉัน

“พี่แม็กซ์!!คิดถึงจัง” ฉันกระโดดกอดพี่แม็กซ์ทันที

“ปล่อยก่อนยัยบ๊อง อายคนอื่น” พี่แม็กซ์บอกฉันเพราะตอนนี้คนหันมองเราสองคนกันหมด

“แฮ่ๆๆ แล้วพี่กลับมาเมื่อไหร่ ไม่เห็นบอก” ฉันพูดไม่หยุด

“ปะ กลับบ้านกันก่อนเถอะ คุณน้ารออยู่” พี่แม็กซ์ไม่ตอบแต่กลับดึงมือฉันให้เดินตามไปที่รถเพื่อกลับบ้าน

“แวะซื้อสตอร์เบอร์รี่ก่อนกลับบ้านก่อนได้ป่าวเค้าอยากกิน” ฉันทำหน้าอ้อนทันทีที่ขึ้นบนรถ

“โตแล้วนะเรา ยังทำตัวเป็นเด็ก ๆ อยู่ได้” พี่แม็กซ์พยักหน้ารักปากแต่ก็บ่นฉันหน่อย ๆ

 

 

แม็กซ์

ผมเพิ่มกลับมาจากอังกฤษได้สามวัน ก็บินมาเชียงใหม่เลย ผมมีบ้านพักอยู่ที่นี่ ผมไม่ค่อยชอบธุรกิจที่บ้านเท่าไหร่ แต่ผมเป็นลูกชายคนเดียวงัย เลยต้องสืบทอดต่อ บ้านผมเป็นมาเฟียครับ แต่เราทำธุรกิจที่ถูกต้องตามกฏหมาย เมื่อก่อนพ่อผมก็ทำธุรกิจมืดด้วย แต่พอเริ่มมีผม คุณแม่กลัวว่าผมจะเป็นอันตราย เลยขอให้คุณพ่อวางมือและทำธุรกิจที่ถูกต้องก็พอที่ผมมาเชียงใหม่ก็เพราะอยากจะมาพักผ่อนและอยู่เงียบ ๆ ที่นี่เป็นบ้านของคุณยายที่ท่านยกให้ผม และผมจะมาพักที่นี่ทุกครั้งถ้ามีโอกาส และอีกอย่างที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ยัยน้องสาวตัวแสบของผม ผมกับมาลินเป็นลูกพี่ลูกน้องกันครับ คุณยายของผมกับคุณยายของมาลินเป็นพี่น้องกัน ที่ผมสนิทกับมาลินก็เพราะตอนเด็ก ๆ ผมโตมากับคุณยายงัย บ้านของเรารั้วติดกัน ผมกับมาลินอายุห่างกันแค่สองปี ตอนเด็ก ๆ ผมเป็นคนเงียบ ๆ ชอบเก็บตัว เพราะผมถูกฝึกมาให้เป็นอย่างนั้น อย่างที่บอกก็บ้านผมเป็นมาเฟียงัย แต่พอมาอยู่ที่นี่ได้มารู้จักกับมาลิน เธอทำให้ผมยิ้ม กลายเป็นคนอ่อนโยน แต่สิ่งเหล่านี้ผมจะแสดงออกมาเฉพาะกับคนที่ผมไว้ใจเท่านั้น แต่ถ้าเป็นคนอื่นภายนอก ก็จะเห็นผมในแบบที่เป็นคนขรึม ไม่ค่อยพูด และโหด และเย็นชา

“พี่แม็กซ์ไปอยู่ไหนมา หายไปตั้งนาน”

“อังกฤษ”

“แล้วไปตั้งแต่ตอนไหน หนูไม่เห็นรู้เลย ทำไมไม่บอกกันมั่ง” มาลินพูดออกมาทำเสียงงอน ๆ ที่ผมไปไม่บอก

“พี่ไปกระทันหัน ไม่ได้เตรียมการอะไร เลยไม่ทันได้บอกเรา” ผมหันไปตอบพร้อมกับยกมือลูบหัวมาลินเบา ๆ แบบที่เคยทำ เหมือนบอกให้เธอรู้ว่าผมขอโทษ

“แล้วนี่เรียนที่ไหน คณะอะไร ปีอะไรแล้วล่ะเรา ทำไมถึงไปเรียนซะไกลบ้านเลย” ผมถามพร้อมกับบ่นเพราะเป็นห่วงที่เป็นผู้หญิงแล้วไปอยู่คนเดียวไกล ๆ

“เรียนที่ มหาลัย A คณะบริหาร อยู่ปี4 แล้วค่ะ” มาลินตอบผมอย่างภูมิใจ

“อ้าวทำไมเรียนปี4 เท่าพี่เลย เราอ่อนกว่าพี่นี่นา” ผมแปลกใจ

“ก็ตอน ม.ปลาย หนูสอบเทียบได้ ก็เลยลองสอบชิงทุนเข้า มหาลัยA ดู ปรากฏว่าได้ ก็เลยเข้าเรียนที่นี่งัย ถ้าไม่ได้ทุน มีหรอจะได้เรียน ค่าเทอมแพงโคตรเลยอ่ะ มหาลัยอะไรมีแต่รถคันเป็นล้าน” ยัยบ๊องบ่นให้ผมฟังอย่างไม่จริงจัง แถมยังกินสตรอเบอร์รี่เต็มปาก

“พี่ก็เคยเรียนที่นั่นนะ แต่เรียนแค่ปีเดียวเอง แต่ไม่ยักกะเจอเรานะ” ผมคำนวณเวลาที่มาลินเข้าเรียน แสดงว่าตอนที่ผมเข้าปีหนึ่ง มาลินก็เข้าปีหนึ่งที่นั่นเหมือนกันแต่ก็อย่างว่าแหละผมเข้าไปมหาลัยเฉพาะเวลามีเรียน ถึงมหาลัยก็เข้าห้องเรียนเลยเลิกเรียนก็ออกไปข้างนอกเลย ไม่เคยเดินในมหาลัยเลย อีกอย่างเราคงอยู่กันคนละคณะด้วยล่ะ ทำให้เราไม่เคยเจอกันเลย

“แล้วนี่พี่แม็กซ์จะมาอยู่ที่นี่อีกหลายวันมั๊ย” มาลินถามผม

“พี่ยังไม่แน่ใจเลย” ผมพูดพร้อมกับหันไปยิ้มให้คนข้าง ๆ

“งั้นก็ดี หนูจะได้มีคนเพื่อนเที่ยว แถมยังเป็นธนาคารเคลื่อนที่ให้ด้วย” มาลินยิ้มเจ้าเล่ห์

“งั้นเริ่มพรุ่งนี้กันเลย” ผมตอบกลับไปอย่างไม่ต้องคิด

“ดีมากค่ะ พี่ชาย” มาลินตอบมาอย่างอ้อน ๆ

เราสองคนคุยกันมาจนถึงบ้าน ผมเอารถเข้าไปจอดที่บ้านของผม และเดินมาส่งมาลินที่บ้าน เพราะบ้านเรารั้วติดกัน

“ดึกมากแล้ว เข้าบ้านเถอะ เอาไว้พรุ่งนี้พี่จะมาเรียกนะ” ผมบอกมาลินทันทีที่ส่งเธอถึงหน้าประตูบ้าน

“ขอบคุณนะคะที่ไปรับ ฝันดีนะคะพี่ชาย” มาลินเดินมาจุ๊บแก้มผม เหมือนอย่างที่เคยทำทุกครั้งที่เราเจอกัน

“ฝันดีครับ” ผมรอให้มาลินเดินเข้าบ้านก่อนแล้วจึงเดินกลับมาที่บ้านของตัวเองผมเดินยิ้มกลับมาเมื่อคิดถึงความน่ารักของน้องสาวผมคนนี้ ผมรักมาลินเหมือนน้องสาวแท้ ๆของผมตอนเด็ก ๆ เวลาที่ผมจะกลับกรุงเทพทีไร เป็นต้องร้องไห้จะเอามาลินกลับด้วยตลอด เพราะกลัวว่าจะมีใครมารังแก จนคุณแม่ของผมเคยอ่อยปากขอเอามาลินไปเลี้ยงเป็นลูกสาวเลยแต่คุณน้าไม่ยอมเพราะคุณน้าเองก็มีลูกสาวแค่คนเดียวเหมือนกัน มาลินเป็นเด็กช่างพูด อารมณ์ดี ใครได้อยู่ใกล้ ๆเป็นต้องหลงคารมหมด ตอนนี้โตมาแถมยังสวยไม่น้อยเลย ทำให้ผมชักจะเป็นห่วงขึ้นไปอีก แล้วอย่างนี้จะปล่อยให้ไปอยู่คนเดียวอีกได้ยังไง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น