ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    SNSD EXO | MR.OH {HUNTAE}

    ลำดับตอนที่ #1 : SHADE I # Your eyes

    • เนื้อหาตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 597
      3
      22 ก.พ. 59







    I look and stare so deep in your eyes

    ฉันได้แต่จ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นของคุณ

     

     

     

     

    “จะไปแล้วหรอแทยอน?”

    เสียงหวานของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนโซฟาสีครีมตัวกว้างในบ้านหลังขนาดกลางเอ่ยถามร่างเล็กที่เดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง มือเรียวถือสมุดเล่มเล็กที่มีตัวหนังสือตวัดเขียนอย่างเป็นเอกลักษณ์

     

    อิมยุนอาปราดสายตามองเพื่อนรัก. . แน่นอนล่ะแค่ปราดสายตา เพราะสาวเจ้าให้ความสนใจกับหนังในตอนนี้เสียมากกว่า

     

    “ให้ตายเถอะพระเจ้า!” เสียงตกใจของเพื่อนรักทำให้คิมแทยอนรีบหันมาโดยไว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันราวกับต้องการจะถามว่าเพื่อนรักของตนนั้นมีเรื่องอะไรหรือไม่

     

    ยุนอาหันมามองเพื่อนสาวอย่างเต็มตา ชุดที่เธอใส่วันนี้มันดูไม่น่าอภิรมย์เสียสักเท่าไหร่. . นี่มันรสนิยมสมัยไหนกันล่ะ? ทั้งๆที่จะไปเจอคนสำคัญซะขนาดนั้น ทำไมเจ้าหล่อนถึงไม่รู้จักจะแต่งเนื้อประดับตัวเหมือนคนอื่นเขาเสียบ้างนะ

     

    “มีอะไรน่ะยุนอา”

    “เธอนี่มันน่าตีจริงๆแทยอน”

     

    เจ้าของชื่อยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่. . เธอทำอะไรผิดกันนะ? วันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรน่าแปลกใจ เธอรดน้ำต้นไม้แล้วเมื่อเช้า จานกับชามที่กินไว้ก็ล้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว. . มีเรื่องอะไรที่ทำให้อิมยุนอาถึงอยากตีเธอกันนะ

     

    “เธอจะใส่ชุดแบบนี้ไปพบคุณโอรึไง?”

     

    เพียงพูดถึงเรื่องชุด แทยอนก็เริ่มสำรวจเสื้อผ้าของตนเองในวันนี้ทันที เสื้อเบลาซ์แบบผู้หญิงลายดอกไม้กับกระโปรงสีเทาควันบุหรี่ มีอะไรน่าแปลกใจหรือตื่นเต้นไปกับเสื้อผ้าของเธอในวันนี้กัน ในเมื่อปกติแล้วเธอก็ใส่ชุดแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

     

    “ทำไมล่ะ? ฉันก็แต่งตัวปกตินะ”

    “ฉันล่ะอยากตีเธอจริงๆ”

     

    ยุนอาถอนหายใจยาว กลอกตามองเพดานบ้านราวกับเบื่อหน่าย จิ้มไปที่เสื้อเบลาซ์ตัวเก่งและใช้มือทำเครื่องหมายกากบาทบ่งบอกว่าเสื้อตัวนี้ไม่เหมาะกับการที่จะไปพบคุณโอเลยแม้แต่น้อย

     

    “ไปเปลี่ยนเสื้อเดี๋ยวนี้เลยนะ” ผลักหลังบางของเพื่อนรักให้เข้าไปในห้องแต่งตัวอีกครั้ง หากแต่เจ้าของร่างกลับขืนเอาไว้ เธอจ้องสายตาเพื่อนรักกลับ และซึ่งแน่นอน. .สาวมั่นแบบยุนอาไม่มีเหตุผลใดๆที่จะต้องหลบสายตาแทยอน

     

    “เธอรู้ไหมว่าเขาเป็นคนที่เพอร์เฟคมาก เขาหัวทันสมัย” เว้นวรรคไปเล็กน้อย เหยียดสายตาไปยังเสื้อเบลาซ์ของแทยอน

     

    “เขาเป็นบุคคลที่ผู้หญิงสบตาแล้วแทบจะยอมสยบใต้เท้าเลยเชียว”

    ยุนอาเริ่มออกแรงอีกครั้งหนึ่ง แต่หากแทยอนกลับจับแขนของเพื่อนรักเอาไว้เป็นเชิงปรามให้หยุดทำแบบนี้กับเธอเสียที

     

    “เคลิ้มขนาดนี้เธอไปแทนฉันเลยสิ” พูดตามตรงออกมาจากใจ. . ปกติคิมแทยอนไม่ใช่ผู้หญิงหัวรั้นสักเท่าไหร่หนัก หากแต่ใครๆกลับพูดให้เธอทำตัวดีๆกับมิสเตอร์โอ

     

    มิสเตอร์โอหรือคุณโอที่พูดถึงเขาคือนักธุรกิจหนุ่มอายุน้อยคนนั้น เขาทำธุรกิจเกี่ยวกับการสื่อสารและยังเป็นเจ้าของไร่ฟาร์มหลายที่ในประเทศเกาหลี ด้วยอายุเพียงแค่ 25 ปี บวกกับหน้าตาที่แสนจะดูดีนั่น ยังไม่รวมไปถึงคำพูด การกระทำ และอะไรบางอย่างที่พวกผู้หญิงหลายต่อหลายคนเรียกมันว่า “แรงดึงดูด”

     

    ใช่. . ผู้ชายคนนี้มีแรงดึงดูดที่น่าประหลาดสำหรับผู้หญิงทุกคน

    แรงดึงดูดที่แสนร้อนแรงนั่น. .

     

    “ความจริงที่ว่าฉันก็ไม่ได้อยากจะไปสัมภาษณ์เขาอยู่แล้ว” แทยอนเว้นวรรค เธอกัดริมฝีปากครั้งหนึ่ง พร้อมกับถอนหายใจออกมา “ในเมื่อเธอชอบเขา อยากเจอเขา ก็...”

     

    “ฉันขอปฏิเสธ!” ยุนอารีบตอบทันควัน และนั่นทำให้แทยอนขมวดคิ้ว ส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ

     

    “ยุนอา ไอรีนแค่ไม่ว่าง เธอเลยให้ฉันไปสัมภาษณ์เขา” นึกไปถึงเพื่อนผมสีบลอนด์ทองคนนั้น เธอบอกว่าเธอต้องการบทสัมภาษณ์ของมิสเตอร์โอแห่งโอคอปเปอเรชั่น แต่หากเธอติดธุระสำคัญ ทั้งๆที่จองเวลาที่แสนยุ่งในชีวิตของเขาได้แล้ว เธอเลยมาขอให้แทยอนไปแทน. .

     

    และแน่นอน. . เธออ้อนทุกวิถีทางจนแทยอนยอมไปให้

     

    “ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”

    “ฉันแค่ไปแทนไอรีน บทสัมภาษณ์ก็มีในมือฉันแล้วนี่ไง”

     

    เพื่อนรักถอนหายใจออกมาอีกครั้ง พร้อมกับกลอกตาไปด้วย เธอเดินไปนั่งที่โซฟาสีครีมตัวเดิม แทยอนยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเพื่อนรักไม่ได้คัดค้านอะไรเธอแล้ว

     

    “ไปดีมาดีล่ะ”

    “จะรีบกลับเลยล่ะ” บอกลาเพื่อนรักพร้อมกับสวมรองเท้าผ้าใบสีนวลคู่โปรด ก่อนที่จะเปิดประตูบ้านเดินออกไป

     

     

     

     

     

    มันไม่ค่อยน่าอภิรมย์เสียสักเท่าไหร่นัก. . ฝนตกหนักในค่ำคืนที่ผ่านมามันทำให้ถนนชื้นแฉะไปเสียหมด พื้นเจิ่งนองไปด้วยน้ำและนั่นสะท้อนให้เห็นภาพของผู้หญิงอายุ 21 ปี ในชุดเบลาซ์ลายดอกไม้และกระโปรงสีเทาควันบุหรี่ มือข้างหนึ่งถือร่มสีเหลืองอ่อนตา และอีกข้างคือบทสัมภาษณ์ในวันนี้

     

    ผู้หญิงบนพื้นน้ำที่เจิ่งนองนั่น. .

    ใช่. .

    ฉันเอง

     

    ฉันชื่อ คิมแทยอน อย่างที่ได้บอกไป ฉันอายุ 21 ปี และแน่นอนว่าฉันอยู่มหาวิทยาลัย เรียนคณะอักษรศาสตร์สาขาวรรณกรรมอังกฤษ ฉันไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลย ชีวิตประจำวันของฉันผ่านมาด้วยดีอย่างชีวิตของคนปกติทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ไม่ได้มีอะไรน่าหวือหวา

     

    เป็นแค่คิมแทยอน แค่คิมแทยอนเท่านั้น

     

    อย่างที่ได้บอกไป. . นี่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉันแม้แต่น้อย ฉันสละเวลาพักผ่อนในช่วงสุดสัปดาห์มาแทนเพื่อนต่างคณะ เธอไม่ว่างและคุณควรจะรู้ ฉันเป็นคนประเภทใจอ่อนและเห็นใจคนเป็นอย่างมาก ขอเน้นย้ำคำว่าอย่างมากจริงๆ เพราะเธอบอกว่าบทสัมภาษณ์ครั้งนี้สำคัญต่อการต่อเกรดในคณะเป็นอย่างมาก แต่หากกลับมีธุระที่เธอเลี่ยงมันไม่ได้จริงๆ ครั้นจะขอเพื่อนคนอื่นก็กลัวว่าจะมีคนเอาบทสัมภาษณ์ของเธอไปหากินแบบชุบมือเปิบ

    ดังนั้น. .มันก็เป็นอย่างที่ทุกคนเห็น

     

    บริษัทสูงตระหง่านอยู่ในกรอบสายตาของฉัน ตัวอักษรสีเงินวาวตัวใหญ่ที่เขียนไว้กึ่งกลางของตึก

     

    โอคอปเปอร์เรชั่น

    อ่า. .ไม่มีใครไม่รู้จักบริษัทนี้เลย , ไม่มี ! เพราะแม้แต่เด็กตัวเล็กๆก็ยังคงรู้จัก สมัยนี้เทคโนโลยีมันกว้างไกล และแน่นอนการสื่อสารย่อมสำคัญ และบริษัทโอคอปเปอร์เรชั่นก็กลายเป็นบริษัทที่มียอดขายด้านการสื่อสารเป็นอันดับหนึ่งของประเทศเกาหลีใต้ ภายใต้การบริหารของผู้บริหารคนล่าสุด

     

    มิสเตอร์โอ

     

    ยุนอาเคยพูด ใช่. . เธอเคย เขาเพียบพร้อมไปด้วยหน้าตา เสน่ห์แสนน่าดึงดูดนั่น พร้อมกับความคิดความอ่านที่โตกว่าคนรุ่นเดียวกัน การบริหารของเขาเฉียบขาด หากแต่ก็มีข่าวลือแปลกประหลาดของเขา. .

     

    เขาเป็นพวกกระหายเซ็กส์แบบรุนแรงหรือพวกจิตวิปริตเกี่ยวกับเรื่องเพศ พูดง่ายๆตามภาษาคือ เขาเป็นพวกซาดิสม์. .

     

    แต่หากข่าวลือยังไม่มีเค้ามูลนั้น ไม่ได้ถูกพูดโดยเจ้าตัว. . หากเป็นข่าวที่คนวงในเอามาคาบต่อให้นักข่าว ซึ่งฉันก็ไม่แยแสต่อข่าวของเขาสักเท่าไหร่นัก วันๆฉันจมปรักอยู่กับวรรณกรรมอังกฤษที่เล่มหนายิ่งกว่าพจนานุกรมของอ็อกซ์ฟอร์ดเสียอีก และงานสัมภาษณ์เขา ไม่ใช่สิ่งที่ฉันถนัดเลยแม้แต่นิดเดียว. .

     

    ลิฟต์ของบริษัทพาฉันมายังชั้นสูงสุด หน้าห้องมีเลขานุการที่น่าจะอายุพอๆกับฉันเสียด้วยซ้ำ , เธอสวย ใช่. .สวยมาก ผมของเธอสีน้ำตาลประกาย บวกด้วยส่วนสูงที่สูงมากกว่าฉันประมาณ 3-4 เซนติเมตรได้ ทำให้เธอดู. . สง่างาม? คำนี้รึเปล่า อ่า. . ต้องคำนี้สินะ

     

    “ขอโทษนะคะ คือฉัน. . เบจูฮยอนค่ะ” ฉันสูดลมหายใจเว้นวรรคไว้ชั่วขณะหนึ่ง “ฉันมาสัมภาษณ์มิสเตอร์โอค่ะ”

     

    เธอเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ก่อนที่จะส่งยิ้มให้ เธอต่อสายอินเตอร์คอมเข้าไปยังห้องของเขา

     

    “ตามฉันมาค่ะ” บอกเสียงน่ารักสดใส สมกับหน้าตาของเธอ ฉันก้มหัวเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินตามเธอไปยังประตูบ้านใหญ่ที่มีตัวอักษรสลักไว้ที่ประตูบานใหญ่อย่างสวยงาม

     

    Oh Sehun

     

    “เชิญค่ะ” เธอเปิดประตูให้ฉันพร้อมผายมือ แต่เพราะว่าฉันไม่ทันได้มอง. . มันเป็นเรื่องที่น่าอาย ใช่! มันน่าอายมากที่สุด ฉันสะดุดพื้นต่างระดับก่อนที่จะเข้ามาในห้อง และนั่นทำให้ฉันล้มลงไปแบบไม่เป็นท่าเลยสักนิด

     

    น่าอายที่สุด..

     

     

     

    “คุณ . . ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”

    ขณะที่กำลังจัดการกับตัวเอง เสียงทุ้มเย็นลึกทำให้ฉันเลิกและหยุดวุ่นวายกับตัวเองไปพักหนึ่ง ใบหน้าของฉันกำลังจ้องมองเขา. .

     

    เขาดูดีในชุดสูท แม้จะคลายปมเนคไทลงมาและปลดกระดุมที่ข้อมือ มือของเขาพิงเข้ากับโต๊ะทำงานด้วยท่าทางสบาย ใบหน้าขาวสะอาดและสิ่งสำคัญที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังพ่ายแพ้. .

     

    ดวงตาคมคู่นั้นที่กำลังจ้องมอง เต็มไปด้วยความสุขุม แต่หากกลับเรียบลึกดั่งท้องทะเลที่ไม่สามารถค้นหาความจริงได้ ฉันปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่านั่นมันทำให้ฉันหลงใหล. .

     

    ดูอันตรายแต่หากน่าค้นหา

     

    เหมือนจะตกอยู่ในหลุมลึกของเขาอย่างยากที่จะขึ้นมาได้ แม้เราเพิ่งจะได้พบเจอกันเป็นครั้งแรก แต่ฉันรู้สึกพ่ายแพ้ต่อเขา. . พ่ายแพ้ต่อเขาในทุกๆเรื่องทันทีที่จ้องลึกลงไปยังดวงตาของเขา

     

    “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เป็นไร” ฉันพูดขึ้นทำลายความเงียบของตัวเอง ตั้งสติเข้าไว้คิมแทยอน มันไม่ควรเกิดขึ้นเลย อาการหัวใจเต้นแรงแล้วเหมือนโลกทั้งใบของตัวเองถูกเขาควบคุมเอาไว้ มันไม่ควร ไม่ควรจริงๆ

     

    ฉันเดินมาที่กลางห้อง เขาผายมือกับเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานสีดำกว้างของตัวเอง ฉันนั่งลงไป สายตากวาดมองไปรอบห้อง มันกว้างมาก. . ใช่! กว้างมากๆ แต่เฟอร์นิเจอร์ที่ตกแต่งกลับมีเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้นเอง มันทำให้ห้องนี้ดู เอ่อ. . แปลกๆน่ะ ปกติห้องยิ่งกว่าของตกแต่งก็ต้องเยอะกว่านี้สิ แต่นี่ไม่เลย

     

    “คุณโอเคแน่นะครับ” เสียงทุ้มเย็นถามขึ้นอีกครั้ง ทำให้ฉันหยุดกลอกสายตาแสนจะไร้มารยาทนั่น แล้วหันมามองบุคคลตรงหน้าเอง. . แต่ฉันพูดไปแล้วใช่ไหม ดวงตาของเขาน่ะ ดวงตา! ฉันมองสบได้เพียงครู่เดียวก็ต้องก้มลงกำมือของตัวเองเอาไว้ไม่ให้สติมันหายวับไปมากกว่านี้

     

    “โอเคค่ะ ฉันโอเค” ปากกำลังสั่น! ให้ตายเถอะ! ไม่เคยเจอสถานการณ์ไหนที่ทำให้ตัวเองรู้สึกตกเป็นรองมากเท่าวันนี้มาก่อน และดูท่าเขาจะจับสังเกตได้ไม่ยากเลยสักนิด

     

    “ปากคุณสั่นนะ”

     ดวงตาคมมองที่ริมฝีปากของฉัน ก่อนที่เขาจะกรอกสายตามองไปรอบห้อง

     

    “แอร์เย็นเกินไปสำหรับคุณหรอครับ?” เขาทำท่าจะเดินไปปรับอุณหภูมิที่มุมห้องหากแต่ฉันก็พูดไว้ก่อน มันไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด ปกติฉันชอบอากาศหนาวเย็นจะตายไป หากแต่ตอนนี้มันไม่ใช่นี่สิ. . .

     

    “ม ไม่ค่ะ ไม่ ฉันโอเคดี” มองพร้อมกับกัดริมฝีปากของตัวเองไปพลาง พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้

     

    “ฉันอาจจะ อ่า. . ฉันอาจจะแค่ตื่นเต้นค่ะ”

     

    ฉันเงยหน้ามองเขาหลังจากที่ประหม่าไปหลายนาทีที่ผ่านมา แต่ใช่ว่าจะตั้งหลักได้! เขามองกลับและฉันรู้ว่าตอนนี้มือทั้งสองข้างของตัวเองชื้นไปด้วยเหงื่อ

     

    ดวงตาคมลึกราวกับน้ำทะเลคู่นั้นสบเข้ากลับดวงตาของฉันโดยตรง , ให้ตาย. . เขาเหมือนมีเวทมนตร์ให้ฉันตกเป็นทาสของเขา

     

    คำพูดทุ้มเย็นนั่น. .กำลังจะทำให้ฉันตกเป็นทาสของเขาอย่างสมบูรณ์!

     

     

    “ผมชื่อเซฮุนนะครับ”

    คนตัวสูงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ขณะจ้องมองดวงตากลมโตของลูกนกแสนไร้เดียงสาตรงหน้า

     

    “โอเซฮุน”




















     

    - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

    ตัวเองเราไปแก้ภาษามาแล้วนะ.


      

    B E R L I N ❀
    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×