คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

54

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


54

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 เม.ย. 63 / 15:47 น.
นิยาย ºѧش ( chanbaek ) ความเงียบดังที่สุด ( chanbaek ) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 เม.ย. 63 / 15:47


ความเงียบที่ดังที่สุด —getsunova????

( chanbaek )

 

“ฟังเพลงนี้อีกแล้วหรอ”

“มันเพราะดีน่ะ”

ตอบกลับคนที่โอบกอดเขาจากข้างหลังด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะโดนคนตัวสูงจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มที่ตนชอบลูบมันด้วยความเอ็นดูบ่อยครั้ง

“วันนี้ออกไปกับเพื่อนนะ”

“ไปอีกแล้ว : (”

“นะครับ”

“จะกลับดึกมั้ย”

“ไม่เกินตี3 แน่นอน”

พยักหน้าอนุญาตคนตัวโตกว่าที่กดจูบลงบนแก้มเขาเพื่อขอบคุณซ้ำๆ ก่อนจะผละออกเพื่อแชทไปบอกเพื่อนว่าตนเองนั้นไปได้สบายๆ

“ไม่ต้องรอนะ นอนก่อนเลยมันดึก”

“อื้อ เข้าใจแล้ว”

“แล้วจะรีบกลับมานอนกอดนะครับ”

วางฝ่ามือลงบนหัวคนตัวเล็กก่อนจะออกแรงขยี้เบาๆ เพียงเท่านั้น แล้วหันหลังเปิดประตูออกจากห้องไปโดยไม่ลืมที่จะล็อคประตูให้อีกคนเสร็จสรรพ

อ่า..ได้เวลาสังสรรค์ของเขาแล้ว :)

 

 

คนตัวเล็กไม่รู้จะทำอะไรจึงเลือกที่จะเปิดเพลงเดิมฟังวนซ้ำๆ อีกครั้งและอีกครั้ง ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงติดใจเพลงนี้อะไรนักหนาแต่ก็นะ ฟังวนไปรอบที่เท่าไรแล้วยังไม่รู้เลย

กลางดึก..

คนที่ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนกลับมาอย่างยากลำบากพยายามพาตนเองที่มีสติน้อยนิดมาถึงห้องจนได้

ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ แฟนตนเองที่หลับไปแล้ว กดจูบลงบนแก้มนิ่มคลอเคลียจนอีกฝ่ายพลิกหนีแต่ก็ยังไม่พ้นมือหนาที่ดึงอีกคนมานอนกอดไว้ราวกับหมอนข้างก่อนจะผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เนื่องจากคนตัวเล็กติดนิสัยตื่นเช้ามาแต่ไหนแต่ไรจึงไม่แปลกใจเลยหากเขาจะตื่นเช้าได้โดยปราศจากนาฬิกาปลุกที่ชอบส่งเสียงดังโวยวายในตอนเช้า ยกเว้นวันที่เหนื่อยสุดๆ อาจจะมีตื่นสายบ้างแหละ

เหลือบมองคนที่นอนหลับสนิทอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอลล์จากเมื่อคืน จนต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ

“อย่าลืมดูแลตัวเองสิ”

พูดไปอีกฝ่ายก็คงไม่รับรู้ เดินไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วจึงหาผ้าขนหนูกับกะละมังชุบน้ำมาเช็ดตัวให้อีกคนที่ยังหลับลึกหลับสนิท หลับแบบไม่รู้จะตื่นกี่โมงแน่นอนว่าสายอีกตามเคย

จัดการเช็ดตัวแล้วจึงออกจากห้องนอน เดินตรงไปที่ห้องครัวขนาดเล็กที่มีอุปกรณ์ครบครัน ลงมือทำมื้อเช้าง่ายๆ อย่างข้าวต้มร้อนๆ เพื่อให้คนเมากินแล้วจะได้กินยาตาม

ไม่นานเตาแก๊สก็ถูกปิดไฟพร้อมกับหม้อที่มีข้าวต้มร้อนๆ หอมกรุ่นจะถูกยกมาวางบนโต๊ะที่มีถ้วยช้อนเตรียมไว้อยู่แล้ว

“เก้าโมงแล้วหรอ..”

พึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อลากสายตาไปที่นาฬิกาที่ประดับอยู่ข้างฝาผนัง ตัดสินใจเข้าไปปลุกคนที่นอนจมบนเตียงให้ตื่น

“ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะ”

สะกิดปลุกคนขี้เซาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์ ค่อยๆ เพิ่มระดับแรงจากเบาไปจนเขย่าอีกคน กว่าจะยอมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาก็นานหลายนาที

“สายแล้ว”

“ยังง่วงอยู่เลย ขอนอนต่อนะ”

“ไม่ได้ๆ อย่างอแงสิ”

“ง่วง”

มองคนที่นั่งทำหน้าตาง่วงอยู่บนเตียงด้วยความเอ็นดู ก้มลงจูบบนปากอีกคนแผ่วเบาเพื่อเรียกสติคนที่เอาแต่บ่นว่าง่วงซ้ำไปซ้ำมา

“วันนี้ต้องไปทำงาน อย่างอแง”

“เฮ้อ..ขี้เกียจ ลาออกได้ป่ะ”

“ก็บ้าแล้ว ไปๆ เดี๋ยวเตรียมชุดไว้ให้”

“ค้าบบบ~ วันนี้มีประชุมนะ”

“โอเค”

พยักหน้ารับคนตัวโตที่เดินลิ่วหายเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะหันกลับมาเตรียมเสื้อผ้าให้อีกคน วันนี้มีประชุมแสดงว่าต้องแต่งตัวดีๆ เป็นพิเศษเลยใช่มั้ย

คิดแล้วก็แอบขำ เราเหมือนคู่ที่แต่งงานกันแล้วเลยแฮะ

ทั้งที่ความจริงเรายังเป็นแค่แฟนกันเท่านั้น เอาเถอะ แบบนี้มันก็มีความสุขดีอยู่แล้วนี่นา

“คิดอะไรอยู่ครับ”

“คิดถึงเรื่องของเรา”

ทำหน้างงปนสงสัยกับคำตอบของคนตัวเล็กจนอีกคนต้องเอ่ยปากอธิบายต่อ

“มันเหมือนเราแต่งงานกันแล้ว”

“อยากแต่งมั้ยล่ะ”

“โห ยังไม่ใช่ตอนนี้ได้มั้ย”

“ทำไมล่ะ ไม่อยากแต่งงานกันหรอ”

“เปล่าเลย แต่อย่าลืมสิว่าสังคมเราไม่ได้ยอมรับขนาดนั้นนะ รอมันเปิดกว้างมากกว่านี้หน่อยเนอะ”

“ค้าบๆ รอได้อยู่แล้วคนนี้เนี่ย”

หลังจากแต่งตัวเซ็ทผมอย่างดีแล้วเราสองคนจึงมานั่งทานมื้อเช้าด้วยกันและออกไปทำงานพร้อมกัน คนตัวโตไม่ยอมให้อีกคนขับรถ เขาอาสาไปรับไปส่งแฟนตัวเล็กเองโดยที่อีกคนไม่มีสิทธิปฏิเสธได้

ดีมั้ยก็ดีนะ เพราะเราสองคนจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานๆ

“วันนี้น่าจะเลิกช้าหน่อย”

“รอได้อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง”

“รอกับผู้จัดการเท่านั้นนะ”

“รับทราบครับแฟน”

“น่ารักมาก สู้ๆ นะคุณแฟนคนเก่ง”

“อื้ม! สู้ๆ เหมือนกันนะ”

ส่งยิ้มให้กันและกันก่อนที่คนตัวเล็กจะลงจากรถเมื่อถึงตึกสังกัดของตัวเอง มองรถยนต์ที่มีแฟนตัวโตขับหายไปจนลับสายตาจึงหมุนตัวเข้าไปในตึกสูง

“สวัสดีครับ”

“ครับ กินข้าวมารึยังครับเนี่ย”

“เรียบร้อยแล้วครับ วันนี้ภรรยาผมทำข้าวต้มกุ้งของโปรดลูกสาวผมด้วย อร่อยสุดๆ ครับ!”

“โห บังเอิญจังวันนี้ผมก็กินข้าวต้มแต่เป็นข้าวต้มหมูเฉยๆ เอง อยากกินกุ้งบ้าง”

“ถ้าภรรยาผมทำอีก ผมจะเอามาฝากคุณแน่นอน รับรองคุณจะต้องชอบ”

“งั้นผมจะเฝ้ารอเลยนะครับ วันนี้ก็ตั้งใจทำงานเหมือนเดิมนะครับ”

“เช่นกันนะครับ”

ส่งยิ้มให้รปภ.คนสนิทที่เขาชอบไปคุยเล่นด้วย เพราะแกเองก็คุยเก่งแถมเราสองคนยังชอบเอาของมาให้กันและกันบ่อยครั้งจนสนิทกันไปแล้ว

โค้งตัวทักทายผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาด้วยรอยยิ้มเหมือนเช่นทุกวัน มีแวะคุยกันบ้างตามประสาความเป็นที่นิยมของคนตัวเล็ก

“มาแล้วครับ”

เอ่ยบอกผู้จัดการคนเก่งของเขาที่กำลังนั่งเช็คตารางงานของเขาในวันนี้อยู่

“กว่าจะมา พี่รอจนรากงอกแล้ว”

“ผมขอโทษน้าา~”

“ล้อเล่นหรอกน่า”

“แล้ววันนี้งานเยอะมั้ยครับ”

“ไม่เท่าไรหรอก แล้วเรื่องที่เราขอ ทางสังกัดตกลงแล้วนะ”

“จริงหรอครับ!?”

“จริงสิ พี่จะโกหกทำไม ว่าแต่ทำไมถึงขอแบบนั้นล่ะ เลี่ยงมาตลอดเลยนะ”

“อยู่ๆ ก็อยากลองน่ะครับ”

“อ่ะๆ ตามใจ เดี๋ยวพี่ไปโทรตามช่างมาดูแลเราก่อน”

“ค้าบบบ”

ประตูปิดลงเหลือเพียงเขาคนเดียวอยู่ในห้อง ถอดเสื้อแขนยาวออกพาดไว้บนเก้าอี้พร้อมกับวางกระเป๋าเป้ใบโปรดที่แฟนตัวโตซื้อให้ไว้ไม่ไกลจากตัวเอง

ครืดดดดดด~

เสียงโทรศัพท์ที่สั่นบนโต๊ะทำให้เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยสายตาเหม่อลอยก่อนจะกดรับสาย

“สวัสดีครับ..คุณหมอ

...

...

...

“วันนี้เหนื่อยสุดๆ เลยอ่าาา”

บ่นทันทีที่นั่งแหมะบนรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ แฟนตัวโตที่ขับรถมารับอีกคนเอื้อมมือไปปรับแอร์เพื่อให้โดนอีกคนแต่ไม่มากเกินไปเดี๋ยวป่วยเอา

“วันนี้ทำอะไรทำไมเหนื่อยหื้ม?”

“บอกไม่ได้ มันเป็นเซอไพร์ส”

“เซอไพร์สถึงขนาดที่บอกแฟนไม่ได้เลยหรอ แอบไปถ่ายแบบชุดที่มันวับๆ แวมๆ ใช่มั้ย”

“ก็บ้าแล้ววว ไม่ทำหรอกงานแบบนั้นอ่ะ ไปย้ำผู้จัดการเองไม่ใช่หรอว่าห้ามรับงานแบบนั้นน่ะ”

“แน่นอนสิ ก็หวงแฟนนี่”

ยิ่งแฟนตัวเล็กทั้งน่ารักและเป็นที่รักของทุกคนไปทั่วจะไม่ให้หวงได้ไงล่ะ จะบอกให้น่ารักน้อยกว่านี้ก็ไม่ได้อีก ของแบบนี้มันห้ามกันได้ที่ไหนกัน

“แล้วเรื่องเซอไพร์สนี่ยังไง”

“ก็ตั้งใจเซอไพร์สแฟนโดยเฉพาะ เพราะงั้นจะไม่บอกก่อนเด็ดขาดเลยล่ะ”

“โห ต้องรออีกนานมั้ยเนี่ย”

“อีกไม่นานแล้วล่ะ”

“งั้นจะรอก็ได้ รอคนนี้คนเดียวเลยนะ”

เลื่อนมือไปจับแก้มนุ่มนิ่มของอีกคนก่อนจะโดนแฟนตัวเล็กงับมือเบาๆ สุดท้ายเราสองคนก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน

แค่มีกันและกันแบบนี้ในทุกๆ วันเขาก็ไม่อยากได้อะไรอีกแล้ว

แค่มีคุณในทุกๆ วันของผม :)

 

 

“กอด”

“หืม?”

“นอนกอด”

“ไหนบอกว่าไม่ชอบ”

“ก็อยากให้กอด ไม่ได้หรอ : (”

“เปล่าครับ แค่งงๆ แต่ก็โอเค”

หันมาสวมกอดแฟนตัวเล็กที่เบะปากทำหน้าตางอแงระดับสิบใส่เขา บอกเลยว่าแพ้ทางแบบเต็มๆ แพ้แบบแพ้แล้วแพ้อีกแพ้ซ้ำๆ จนไปไหนไม่รอดแล้ว

“รักมากเลยนะ”

“รักเหมือนกันครับ”

ก้มลงจูบบนหน้าผากมนของคนขี้อ้อนเบาๆ อาจจะเพราะวันนี้คนตัวเล็กเหนื่อยกับงานล่ะมั้งเลยดูจะขี้อ้อนเป็นพิเศษน่ะ แต่มุมแบบนี้ก็น่ารักมากๆ เลย ดีใจที่มีเพียงเขาที่ได้เห็นมัน

น้ำตาเม็ดโตไหลซึมจากหางตาของคนในอ้อมกอดแต่แลดูท่าทางคนที่โอบกอดเขาอยู่จะหลับไปแล้ว ดีแล้วล่ะที่หลับไปแบบนั้นไม่อยากให้เห็นตอนเขาร้องไห้เลย

เห็นแค่ตอนที่เขายิ้มก็พอแล้ว...

 

 

“ห้ะ เย็นนี้!?”

“อื้ม งานด่วนน่ะ”

“โห ไม่อยากให้ไปเลย”

“เอาน่าแปปเดียว”

“วันนึงเลยนะ”

“แปปเดียวเอง”

บีบแก้มแฟนตัวโตที่ทำหน้าตางอแงเหมือนเด็กน้อยใส่เขาด้วยความเอ็นดู หลังจากที่เขาบอกว่าตัวเองต้องไปทำงานที่จังหวัดใกล้ๆ เย็นนี้

“ทำไมต้องไปตอนเย็น”

“ไปถึงก็พักพอดีไง ตอนเช้าก็ทำงานเสร็จ รีบกลับมาหาแฟนเลย”

“ใจขาดตายแน่ๆ เลย : (”

“เว่อร์เก่งจังค้าบบบคนนี้เนี่ยยย”

”ต้องรีบๆ กลับมานะ”

“อื้ม รับทราบแล้ว”

มองคนที่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มแสนสดใสด้วยความเป็นห่วง แต่ยังไงงานก็คืองานเขาจะต้องรู้จักการแยกแยะให้มันถูกต้อง โอเค วันเดียวคงไม่ตายหรอกเนอะ

คนตัวเล็กเท้าคางมองคนที่ก้มหน้าก้มตากินอาหารฝีมือเขาด้วยรอยยิ้ม มันเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมามีค่ากับเขามากๆ และเขาอยากให้เป็นแบบนี้อีกต่อไปนานๆ

“อ้อใช่”

“ครับ?”

“เซอไพร์สน่ะ จะมาคืนนี้แล้วนะ”

“หืม?? ทำไมต้องเป็นตอนที่ไม่อยู่ล่ะ”

“ก็ทางสังกัดให้วันนี้นี่นา”

“โอเคๆ ไว้กลับมาค่อยมาเคลียร์กันเนอะ”

พยักหน้าด้วยรอยยิ้มเช่นเคย และได้แต่เอ่ยหวังอยู่ภายในใจว่าอีกคนจะชอบเซอไพร์สที่เขาจะมอบให้ เขาตั้งใจกับมันมากๆ อย่างที่บอกว่ามันคือสิ่งที่เขาเลี่ยงมาโดยตลอดแต่มาจนถึงตอนนี้

เขาตั้งใจทำมันออกมาให้ดีที่สุด

และหวังว่าแฟนเขาจะชอบมัน

“ถ้างั้นก็...”

“ไว้เจอกันวันพรุ่งนี้นะ”

“ครับ รีบๆ กลับมานะ”

สวมกอดแฟนตัวเล็กที่จะปล่อยเขาอยู่คนเดียวตั้งวันนึงแหนะ โหไม่รู้จะใจขาดตายก่อนมั้ย เขาไม่ได้เว่อร์อะไรเลยนะแต่เขาติดอีกคนมากจริงๆ ตั้งแต่มีแฟนตัวเล็กเข้ามาโลกของเขาก็ไม่เคยว่างอีกต่อไป

แค่มีคนๆ นี้ เขาก็มีความสุขมากๆ แล้ว

 

 

เวลา 00.00 น.

‘มีข้อความใหม่ส่งถึงคุณ’

คนตัวโตที่ไม่ยอมนอนเพราะแอบตื่นเต้นกับเซอไพร์สจากแฟนแต่เขาไม่ยอมบอกหรอกนะว่ารอมันตั้งแต่ที่แฟนเขาไปน่ะ ไม่งั้นโดนแซวแน่ๆ

‘ความเงียบที่ดังที่สุด —getsunova cover by :) ’

คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงปนสงสัย เพลงนี้แฟนเขาชอบฟังบ่อยๆ แต่เขาน่ะไม่เคยดู mv เพลงของมันหรอกนะ นี่คือเซอไพร์สจากแฟนเขาหรอ

ลองดูก่อนดีกว่า..

...

‘มีความใหม่ส่งถึงคุณ’

...

‘แฟนเราเสียชีวิตแล้วนะ’

‘เมื่อตอนเที่ยงคืน’

‘หมอบอกว่า แฟนเราป่วยมานานแล้วและเขาอดทนมานานมากแล้วจริงๆ’

...

น้ำตาลูกผู้ชายเม็ดใหญ่ล่วงเผาะเลอะหน้าจอโทรศัพท์ในมือด้วยความตกใจปนช็อค หูอื้อตาลายไปหมดทุกอย่างมันทั้งเบลอทั้งเจ็บ

จนกระทั่งท้ายคลิป เป็นแฟนตัวเล็กที่โผล่มาทักทายและยิ้มให้กับกล้อง

‘ข้อความสุดท้ายที่ผมอยากจะบอก ผมอยากให้ทุกคนมีความสุขกับชีวิตตอนนี้ให้มากที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายไป ขอบคุณมากเลยนะครับ’

รอยยิ้มที่เขาพึ่งเห็นเมื่อเช้ามันยังคงชัดเจน มันชัดเจนจนเขาแทบจะทนไม่ไหว เรื่องราวของอีกคนไหลวนเวียนอยู่ภายในหัวคลับคล้ายกับม้วนหนังที่ฉายซ้ำไปมา

เขาทรุดตัวลงบนพื้นพลางโอบกอดกรอบรูปของแฟนตัวเล็กที่เหมือนกับโลกทั้งใบของเขาเอาไว้แน่น แน่นมากจนไม่อยากเชื่อเลยว่าคนในภาพทิ้งเขาไปแล้ว

...

‘มีข้อความใหม่ส่งถึงคุณ’

...

‘มาที่โรงพยาบาลx แฟนเราอยู่ที่นั่น แล้วก็มีอะไรที่พี่อยากให้เราด้วย’

...

ข้อความจากผู้จัดการของแฟนตัวเล็กทำให้เขาเช็ดน้ำตาและพาร่างตัวเองออกจากห้องมาที่โรงพยาบาลที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากห้องเขาเท่าไรนัก

เขาเดินตรงมาหาผู้จัดการแฟนตัวเองที่ถือกระดาษอะไรสักอย่างในมือ

“สิ่งนี้มันอยู่ในมือของแฟนเรา จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต”

“...”

“มันเป็นของเรา”

เขารับกระดาษไม่สิ ซองจดหมายเสียมากกว่า ค่อยๆ แกะออกพลางทิ้งตัวลงข้างๆ ผู้จัดการที่ก้มหน้าก้มตาร้องไห้อย่างหนักไม่ต่างจากเขา

ถึงแฟนที่ผมรักที่สุด

ในตอนที่ได้อ่าน คงไม่มีเราอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว

ขอโทษที่ไม่เคยบอกอะไรเลย อย่าโทษตัวเองเลยนะ เราตัดสินใจดีแล้วจริงๆ

ขอบคุณสำหรับความรักที่มอบให้เรามาโดยตลอด ที่ผ่านมาเรามีความสุขมากๆ มากจนนึกว่าฝันเลยล่ะ

หลังจากนี้ไม่มีเราแล้วนะ

อย่าลืมดูแลตัวเอง

กินข้าวให้ตรงเวลา

ตื่นเช้าๆ ตั้งนาฬิกาปลุกด้วยล่ะ!

อย่าลืมหาชุดหล่อๆ ที่จะใส่ในวันไปทำงาน

อย่าลืมล็อคห้องดีๆ นะ

อย่าลืมปิดทีวี

ห้ามไปนอนตรงโซฟาด้วย!

ต้องพักผ่อนเยอะๆ อย่าหักโหมงานล่ะ

รักตัวเองให้มาก

แล้วก็...

อย่าลืมความรักของเรานะ

เราน่ะรักคุณที่สุดแล้ว :)

เคยได้ยินมาว่า เจ็บเหมือนตายทั้งเป็น ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับความรู้สึกนี้ มันเจ็บมากๆ มากจริงๆ

ทำไม

ทำไมต้องทิ้งกันไปแบบนี้

ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงไปแบบย่อยยับและไม่มีทางหวนกลับมาเป็นเหมือนเดิม

เข้าใจแล้ว

ความหมายของเพลงๆ นี้

เขาเข้าใจมันแล้วจริงๆ ..

 

 

‘เธอเคยรู้สึกไหมได้ยินบ้างไหม

เสียงข้างในที่ดังตะโกนฉันรักเธอ

เก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด’

...

รู้สึกสิ..รู้มาตลอดเลยล่ะ

...

‘รู้สึกไหมได้ยินบ้างไหม

รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป

เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา

เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน’

...

การจากลาของคุณมันเงียบมาก

มากจนไม่คิดว่าจะมีวันนี้

...

วันที่คุณไม่อยู่กับเราอีกต่อไปแล้ว

 

 

-the end-

 

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ????‍♀️

เราหวังว่าเรื่องของเราจะสามารถเป็นเรื่องเตือนใจใครหลายๆคนได้บ้าง

ขอบคุณทุกกำลังใจเลยค่ะ

รักนะ❤️

ปล.เรื่องนี้เราลงใน ReadAWrite ด้วยนะคะ ไม่ได้คัดลอกกันมาน้าาา คนแต่งคนเดียวกันเลยค่า5555

ผลงานอื่นๆ ของ byunnini

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Lasyna Mintty (@qwerty7410) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 20:41
    น้ำตาซึมเลย ㅠㅠㅠ
    #2
    0
  2. #1 Lasyna Mintty (@qwerty7410) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 20:40
    ซึ้งมากเลยค่ะ น้ำตาซึมเลย ㅠㅠㅠ
    #1
    0