คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย "Apologize" :: BangTwins "Apologize" :: BangTwins | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 พ.ย. 57 / 13:30


“Apologize”

BangTwins

Bang YongNum x Bang YongGuk

By:: Ibgee Feat. GodDEatH

Note:: เรื่องนี้แต่งขึ้นจากความรู้สึกที่มีต่องบังทวินส์ล้วนๆ ไม่ได้มีเจตนายุแยงให้เกิดการแตกแยก แค่อยากปลอบยงกุกเท่านั้น...ขอบคุณเนื้อเรื่องบางส่วนจากก๊อดเดธ ข้อมูลพี่ยงนัม และเรื่องราวฟินๆของบังทวินส์ #บังทวินส์อีสเรียล #ForeverwithBAP

.

.

.

…..

…..

 

หากหัวใจกำลังรู้สึกเจ็บปวด

ขอแค่นายหลับตาลง

แล้วหยุดคิด

ผ่อนลมหายใจเชื่องช้า

แล้วดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา

นายจะพบว่า..... มีฉันคอยอยู่เคียงข้างนายเสมอ

.

มือหนาเอื้อมไปลูบหัวน้องชายฝาแฝดอย่างเบามือ

….

รู้สึกผิด

..

 

นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้

..

ในยามที่นายรู้สึกเหนื่อยล้า ต้องต่อสู้กับเรื่องราวที่แสนโหดร้ายไปพร้อมกับเด็กๆในวง​

สัญชาตญาณความเป็นพี่มันคงทำให้นายรับรู้แล้วใช่ไหม... ว่าฉันรู้สึกยังไง

….

คนเป็นพี่.... มันห่วงน้องมากแค่ไหน

รับรู้แล้วใช่ไหม.... บัง ยงกุก

……

..

..

"ทิกเกอร์อย่ากวนป๊า" ลูกหมาน่ารักวิ่งเข้ามาห้องนอน​ หางกระดิกดุ๊กดิ๊กด้วยความดีใจเมื่อวิ่งมาถึงเจ้าของอีกคน​ แต่ทว่ากลับไม่ได้รับความสนใจ​ เมื่อใครคนนั้นกำลังหลับ

ไร้ซึ่งสติที่จะตอบรับได้

 

เสียงปรามที่คล้ายกันทำให้ลูกหมาหยุดนิ่ง​ มองมาอย่างรอคอย.....

 

ทำไมถึงกวนไม่ได้... สายตาบอกเช่นนั้น

 

ทิกเกอร์ถูกอุ้มมาวางบนตัก​กว้างพร้อมกับสัมผัสจากมือที่คุ้นเคย​ ลูบปลอบส่วนหัวเพื่อให้สงบลง

 

"ป๊ายงกุกกำลังเหนื่อย" เขากระซิบบอกลูกหมาของเขาเสียงเบา​เพราะเกรงว่าจะทำให้อีกคนตื่น

 

"อย่าดื้อเข้าใจไหม"

ลูกหมาตัวน้อยในชุดลายเสือสีส้มน่ารักแหงนหน้ามองคนพูดด้วยความสนใจ​ก่อนจะยอมอยู่นิ่งเมื่อสิ้นคำสั่งของคนเป็นป๊าอีกคน

 

ยงกุกถูกพามาส่งที่ห้องของเขาโดยพี่สาวคนโต

หลังจากที่ออกไปดื่มด้วยกัน...

 

ด้วยเหตุที่ว่าเขาติดงานไม่สามารถออกไปดื่มด้วยได้​ จึงทำได้แค่กลับมารอที่ห้อง

ด้วยหัวใจที่กระวนกระวาย...

 

อยากเจอหน้าชาย

 

พี่สาวของเขาได้โทรบอกก่อนหน้าแล้วว่ายงกุกมาหา​ และชวนออกไปดื่มกัน​ แต่ไม่ได้คาดคิดว่าจะเมามายจนไม่เหลือคราบของลีดเดอร์แบบนี้

 

ห่วง....

ทั้งนาตาชาและยงนัม​
 พวกเขาห่วงยงกุกเหลือเกิน

 

ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกจากปากน้องชายอันเป็นที่รักให้พี่ๆต้องหนักใจ

 

แต่ทว่าการเก็บเงียบไม่พูดอะไรเลย​ กลับทำให้พวกเขารู้สึกแย่ยิ่งกว่า

 

"ดูแลน้องด้วยนะยงนัม" นั่นคือสิ่งที่พี่สาวคนโตฝากฝังก่อนจะกลับไป

 

ไม่ต้องบอก... เขาก็จะดูแลเป็นอย่างดี

 

 

น้องชายคนเดียว... ฉันดูแลได้

 

 

ยงนัมยังคงนั่งอยู่เคียงข้างน้องชายที่หลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงของเขาไม่ห่าง

ใบหน้าที่คล้ายคลึงกัน​ ตอนนี้ดูซูบผอมจนแปลกไป

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกทรมานในหัวใจ​

 

ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้

 

เส้นทางที่นายเลือก​ มันไม่ง่ายเลย

 .
.
.
.

ทั้งๆที่ฉันควรจะจับมือนายไว้ตั้งแต่แรก

ทั้งๆที่เราควรจะได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่วันนั้น

เพียงแค่ฉันจับมือนายไว้... มันคงไม่เจ็บปวดอย่างวันนี้

 

แต่ฉันกลับเป็นฝ่ายปล่อยนายไปเอง

เพราะนั่นคือความฝันของนาย

นั่นคือสิ่งที่นายเลือก

 

ความสุขของนายก็เหมือนความสุขของฉัน

 

แล้วจะให้ฉันขัดได้อย่างไร

 

 

 

เสียใจ.......

 

เสียใจที่ต้องเห็นนายในสภาพนี้

 

 

 

"ขอโทษนะยงกุก" เสียงแหบโทนต่ำเอ่ยสั่นพร่า​ ไม่รู้จะโทษใครดีที่ทำให้น้องชายเขาเป็นแบบนี้

 

หากแต่ในความรู้สึกเสียใจนี้กลับมีความยินดีแอบแฝงอยู่

 

ขอโทษที่ปล่อยให้ไปเจอกับเรื่องร้ายๆ

และขอโทษที่ฉันกำลังยินดีกับเรื่องร้ายๆที่นายเจอ

เพราะมันทำให้ฉันมีความหวัง

หวังว่าจะได้นายกลับคืนมา

 

 

ฉันมันก็เป็นแค่คนเห็นแก่ตัว

 

ถ้านายรู้... นายคงโกรธฉันไม่น้อย

 

"เจ้าทิกเกอร์ ฉันก็แค่อยากไถ่โทษ...ความรู้สึกตอนเด็กที่ถูกละเลย" มือใหญ่ลูบที่หน้าผากของคนที่นอนอยู่ตรงหน้า น้องชายของเค้า... "อย่าโกรธเลยนะ"

 

ในความเห็นแก่ตัวนั้น​ พลันทำให้นึกถึงเรื่องราวในวัยเด็ก

ที่คนเป็นพี่นึกโทษตัวเองอยู่ตลอดเวลา

 

ฉันมันเลี้ยงนายมาไม่ดี

ฉันมันทำให้นายต้องเป็นแบบนี้... มีเพียงตุ๊กตาเสือสีส้มที่ทิ้งเอาไว้

ให้อยู่เป็นเพื่อนนาย

 

ไร้ชีวิต

ไร้ความรู้สึก

แต่รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นใจเมื่อมีไว้ข้างกาย

 

เหมือนเป็นตัวแทน...

 

เพื่อนที่อยู่เคียงข้างบังยงกุกมาตลอด.... ตุ๊กตาเสือสีส้ม.... ทิกเกอร์

 

 

ขอแค่โอกาส..... ให้ฉันได้แก้ตัว

 

 

"ฉันรักนายนะ"

 

อีกครั้งกับการบอกรักน้องชายโดยที่อีกฝ่ายไม่เคยรับรู้มันสักครั้ง

 

ก็เพราะเอาแต่บอกมันตอนที่ยงกุกไม่มีสติอย่างนี้ไงล่ะ

 

แต่ทว่าครั้งนี้กลับไม่เหมือนทุกครั้ง

 

ร่างที่อ่อนแรงขยับกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า​ มองหน้าพี่ชายอย่างอึดอัด

 

ทำไมถึงไม่เคยบอกให้ได้ยิน

ทำไมถึงไม่เคยแสดงออกให้รับรู้

 

อย่างน้อยๆเขาควรได้รับมันในขณะที่ยังมีสติครบถ้วน

ไม่ใช่ในตอนที่สภาพมันย่ำแย่แบบนี้

 

 

ใบหน้าคมที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ​ สะบัดมองไปทางอื่น​

 

ไม่อยากให้คนเป็นพี่เห็นรอยน้ำตา

 

"ฉันดูอ่อนแอในสายตานายเสมอ"

 

"ยงกุก" เสียงทุ้มเอ่ยเรียกน้องชายที่กำลังตัดพ้อ

 

"ไม่... ฉันไม่อยากให้นายเห็น"


ความอ่อนแอของฉัน​ ช่วยทำเป็นมองไม่เห็นมันจะได้หรือเปล่า

 

เพียงเสี้ยวหน้าในความมืด​ ยงนัมมองเห็นมันได้ชัดยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

 

 

คราบรอยน้ำตาที่ไหลอาบลงข้างแก้มตอบ

 

"ไม่ไหวแล้วใช่ไหม"

 

"อืม"

คนเป็นน้องพยักหน้าตอบทั้งๆที่ยังมองไปทางอื่น

 

 

มือหนาเอื้อมไปยังโครงหน้าที่คล้ายตัวเอง​ หมายจะประครองให้หันกลับมามองหน้ากัน​ แต่กลับถูกปัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

 

เหมือนกับทุกครั้ง

 

"ขอร้องล่ะ​ ให้โอกาสฉันได้ดูแลนายบ้าง"

 

"แต่ไม่ใช่ตอนนี้" ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ฉันอ่อนแอแบบนี้

 

อย่าดีกับฉัน

อย่าทำให้ฉันรู้สึกว่าขาดนายไม่ได้

อย่าทำให้ฉันอ่อนแอไปมากกว่านี้เลย​ยงนัม

 

"พอเถอะ​ ยงกุก​ ฉันทนเห็นนายเป็นแบบนี้ไม่ได้จริงๆ"

 

ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ​ ความอดทนที่เฝ้ารอให้วันนี้มาถึงมันขาดลงแล้ว

 

ในเมื่อคนที่อยากดูแลมาแสนนานอยู่ตรงหน้านี้แล้วจะนิ่งเฉยอีกทำไม

 

คราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนข้างแก้มถูกปาดเช็ดอย่าง​อ่อนโยน​ ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปประคองที่ต้นคอน้องชาย

 

ลูบปลอบประโลมด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี... แสนรักแสนหวง

 

"ปลดปล่อยมันออกมาเท่าที่นายต้องการ"

 

ยงนัมเพียงแค่รั้งน้องชายเข้ามาซบลงที่ไหล่หนา

 

หากไม่อยากให้เห็น​ ก็จะไม่มอง

 

"ฉันจะรับมันไว้เอง"

 

ความเจ็บปวดของนายก็เหมือนกับความเจ็บปวดของฉัน

 

หากนายเจ็บ.... ฉันก็เจ็บ

 

ไม่ต่างกัน

 

ฉันยอมนายหมดแล้วทุกสิ่งอย่าง

ขอแค่ให้โอกาสฉันได้ชดใช้ความรู้สึกผิดที่มีต่อนาย

ขอแค่นายรับรู้ว่ามีฉัน....ที่คอยห่วงใยนายเสมอ

 

ทิกเกอร์ก็เช่นกัน

 

End.

 

Ps. หามีสาระไม่ แต่มาจากใจล้วน #รักนะบังทวินส์

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ibgee จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Once upon a time (@nopnom1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 03:01
    รักเช่นกันค่ะไรต์ ฮือออ
    #3
    0
  2. วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 14:02
    เราเฟบฟิคนี้ไว้นานมากแล้วค่ะ เพิ่งจะมีเวลามานั่งเคลียร์เฟบทวิต
    ละแบบ
    แงงงงงงงงงงงง
    เราร้องไห้ ร้องไห้แบบร้องไห้
    พี่ยงนัมน่ารัก และเจ็บปวดไม่แพ้กันเลย ขอบคุณที่อดทนมาตลอดนะคะพี่ยงนัม มันเจ็บ แต่ก็ทน
    คือแบบ
    เรา เราก็แอบคิดนะ มันเป็นความิดแย่ๆของเราที่คิดว่า ถึงสถานการณ์จะเลวร้ายที่สุดคือบีเอพีไม่ได้กลับมาทั้งหกคน แต่บังทวินก็จะยังมีอยู่ตลอดไป
    แต่แบบ แง

    ขอบคุณสำหรับฟิคนี้นะคะ ชอบมากเลยค่ะ ;_____;
    #2
    0
  3. วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 14:06
    เหยดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    จองก่อน.... กูยังเบลอๆอยู่
    #1
    0