มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 96 : บทที่ 96 สาสมใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 484 ครั้ง
    29 พ.ย. 61

บทที่ 96 สาสมใจ

           

            สิ่งใดๆ ในโลกหล้า มีสิ่งใดแน่นอน และคงอยู่ไปชั่วนิรันดร์หรือไม่

 

คำตอบนี้คงมีแด่พระเจ้าผู้สมบูรณ์แบบในอุดมคติของเราๆ ท่านๆ เผ่าพันธุ์มนุษย์เท่านั้นที่พอจะตอบคำถามนี้ได้

 

แต่ทว่าพระเจ้าที่กำลังพูดถึงอยู่นี้ มีตัวตนจริงๆ อยู่หรือเปล่า ..!?

 

******

 

            ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เล็กน้อย ภายในห้องรับรองของพวกเด็กๆ กลุ่มพรรคพวกของโทยะ

 

            ขณะกำลังดูรายการโทรทัศน์ที่น่าสนใจกันอยู่อย่างสนุกสนาน

 

หลังจากจัดการวางแผน และเล่นงานกลุ่มของพานาอย่างสาสมใจแล้วทั้งหมด

 

            ทว่าอยู่ๆ ภาพที่ฉายทั้งหมดทุกช่องทาง ตามสื่อต่างๆ กลับกลายเป็นภาพเหตุการณ์ที่พวกตน เคยได้กระทำความผิดเอาไว้อย่างร้ายแรงจำนวนมาก ทั้งหมดถูกนำออกฉายอย่างต่อเนื่อง ยังกับรายการพิเศษ

 

ทั้งแบบภาพนิ่ง และภาพวีดีโอพร้อมเสียงพูดต่างๆ อย่างชัดเจน เป็นภาพความละเอียดสูงแบบดั้งเดิม

 

            มันไม่ได้มีฉายภาพให้เห็น เพียงแค่ภายในห้องรับรองเท่านั้น

 

แต่ภาพเหตุการณ์ต่างๆ อันเลวร้ายของกลุ่มเพื่อนโทยะในสมัยก่อนทุกๆ อย่าง กับถูกฉายให้เห็นทั่วทั้งโรงเรียน

 

            ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เคยกระทำเอาไว้ ถูกนำมาเปิดเผยทั้งหมด หลักฐานชัดเจนเกินกว่าจะหาคำใดๆ มาแย้งได้

 

             ".. อะไรวะเนี่ย ใครมันกำลังหาเรื่องกับพวกเราวะ ติดต่อไปหาผู้อำนวยการเดี๋ยวนี้ ให้มันหยุดการทำงานของจอภาพทั้งหมดในโรงเรียน .."

 

โทยะเห็นท่าไม่ดี จึงได้ตระโกนเสียงดัง ออกคำสั่งให้ผู้ติดตามของตนเอง ไปจัดการในสิ่งที่เกิดขึ้นในทันที

 

            ".. แย่แล้ว นั่นมันตอนที่พวกเรากำลังขมขืนหัวหน้าชั้นคาโอริอยู่นี่หว่า เหี้ยยย กับตอนที่ทรมานเธอจนตายด้วย ไม่ใช่ว่าหลักฐานทั้งหมดถูกทำลายไปแล้วหรือไง โทยะ!!! .."

 

เพื่อนอีกคนร้อนรนจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ หันหน้าไปตะโกนถามเพื่อนเสียงดัง น้ำเสียงที่ส่งออกไปราวกับตนเองเป็นบุคคลที่สามที่ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเลย

 

            ".. คนที่ต้องลบหลังฐานกับจ่ายเงินทั้งหมด เป็นหน้าที่ของนายไม่ใช่หรือไงวะ ไอ้โทยะ ไอ้ห่าเอ้ยย .." เพื่อนอีกคนที่มีฐานะทางการเงินและอำนาจพอๆ กัน เห็นท่าไม่ดี!! หาทางให้ใครสักคนรับบาปทั้งหมดเหล่านี้ไป แต่ตัวมันเองในภาพที่กำลังถูกฉายก็เป็นอีกคนหนึ่งที่มีอะไรกับคาโอริอย่างเมามันป่าเถื่อน

 

            ".. นั่นนะสิ ตอนนั้น ตอนที่อยู่ๆ โทยะ บอกว่าอยากจะลองมีอะไรกับคุณครูสาวสวยคนนั้น ครูประจำชั้น แล้วหาทางให้พวกเราหลอกล่อเธอมาให้ ทั้งหมดก็เป็นคำสั่งของนาย หากเรื่องพวกนี้แดงออกไป นายต้องเป็นคนรับผิดชอบคนเดียว .."

 

            ".. คนที่มีอะไรกับหัวหน้าชั้นคาโอริเป็นคนแรกก็เป็นนาย นายบังคับขืนใจเธอก่อน เพราะเธอไม่รับนายเป็นแฟน แล้วพอหมดสนุกก็ให้พวกเราทำต่อ พวกเราก็แค่ทำตามที่นายสั่งเท่านั้น โทยะ!! .."

 

            ".. ตอนที่นายให้พวกเราช่วยทรมานเธอ พวกเราก็แค่ทำตามนายเท่านั้น หากไม่ทำตาม พวกเราก็จะถูกนายหาเรื่อง ทั้งหมดเป็นความผิดของนาย .."

 

            ".. ยิ่งตอนที่นายเอาไม้เบสบอลแทงเข้าไปที่ตรงนั้นของคาโอริหลายสิบครั้ง จนเธอเจ็บปวดจนตาย นายเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องตาย มันเป็นเพราะนายโทยะ .."

 

           

บรรยากาศภายในห้องรับรองพิเศษเป็นไปอย่างเลวร้าย

 

พรรคพวกที่เคยดูเหมือนมีน้ำหนึ่งใจเดียวกันมาตลอดหลายปี พอมีปัญหาและความเดือดร้อนได้มาถึง

 

ต่างคน ต่างก็กล่าวโทษกันไปมา เผยธาตุแท้ความเห็นแก่ตัวออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทรยศกันและกันได้อย่างง่ายดาย ทั้งๆ ที่ภาพหลักฐานที่กำลังฉายอยู่นั้น มันก็ชัดเจนอยู่แล้วถึงสันดานของเด็กๆ เหล่านี้

 

            โทยะไม่คาดคิดเลยว่า มันเองจะมีวันนี้ได้ วันที่ถูกคนที่มันเรียกว่าเพื่อนมาตลอดทรยศหักหลัง

 

กล่าวโทษเพียงแต่มันคนเดียวในทุกๆ อย่างที่ผ่านมา อะไรๆ ก็มาลงที่มันทั้งหมด เป็นครั้งแรกที่โทยะรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความยุติธรรมในชีวิต

 

            หลังจากภาพเหตุการณ์วีรกรรมเลวร้าย ได้ถูกถ่ายทอดสดออกไปทั่วโรงเรียน

 

ผ่านทางจอภาพและสื่อต่างๆ เหล่าเด็กนักเรียนจำนวนมาก รับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น กับความจริงที่เพื่อนของพวกเขาและเธอถูกทำร้าย ถูกทรมานจนตาย

 

แม้แต่คุณครูสาวสวยที่เป็นครูประจำชั้น เมื่อปีที่แล้วเอง ก็ถูกกระทำด้วยเช่นกัน จนปัจจุบันเธอได้เสียสติและกลายเป็นบ้าไปแล้ว

 

            เด็กนักเรียนเกือบทั้งหมดได้ออกมากดดันอย่างหนัก ให้พรรคพวกของโทยะรับผิด และต้องถูกดำเนินคดีตามกฎหมายการกระทำของผู้ใหญ่ โดยไม่ต้องดูเหตุและผลของการเป็นผู้เยาว์แม้แต่น้อย

 

            และได้มีนักเรียนบางกลุ่มเริ่มรู้สึกเห็นอกเห็นใจ ได้ออกมาขอร้องให้ทางคณะกรรมการ ผู้อำนวยการ คุณครูทุกท่านให้ความเป็นธรรมกับกลุ่มของพานา โซนิค นามิ และไอจังด้วย

 

หลังจากภาพเหตุการณ์ต่างๆ และหลักฐานทั้งหมดได้ถูกแสดงออกมาให้ทุกคนในโรงเรียนได้เห็น

 

            แต่ดูเหมือนพวกผู้หลักผู้ใหญ่ เหล่าคณะผู้บริหารจะไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย

 

เพราะพวกมันเองก็กำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง

 

เพราะภาพที่ถูกฉายถูกถ่ายทอดสดต่อมานั้น ต่างก็เป็นภาพเหตุการณ์หลักฐานเอกสารที่พวกมันได้ทุจริตเอาไว้ทั้งสิ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

".. นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! .."

 

".. พวกเรารีบหนีไปจากที่นี่เร็ว ไม่อย่างงั้น พวกคนของกรมตรวจสอบพิเศษของรัฐบาลโลก รัฐบาลญี่ปุ่นมาถึง พวกเราจบเห่แน่ .."

 

".. ไปเร็ว โอนย้ายเงินทั้งหมดไปยังบัญชีกลางสุริยะ ก่อนที่ทั้งหมดจะถูกอายึด .."

 

".. ทำรายการไม่ได้แล้ว บัญชีส่วนบุคคลที่ปกปิดไว้ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ แม้แต่ที่ฝากไว้ตามอาณานิคมอวกาศต่างๆ ถูกอายึดทั้งหมดแล้ว เป็นไปได้ยังไง ทำไมพวกมันถึงตรวจสอบได้รวดเร็วแบบนี้ .."

 

เหล่าคณะกรรมการ และเหล่าผู้บริหาร หรือแม้แต่ผู้อำนวยการเองต่างก็สีหน้ามืดมนจนใจ อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา

 

ทุกๆ อย่างที่ทำ ทุกๆ อย่างที่เคยสร้างกันมา ถูกเปิดเผยออกไปทั้งหมด เงินทองที่หามาได้ ต่างก็ถูกอายัดไว้ไม่มีเหลือ ชะตาชีวิตหลังจากนี้ไม่ต้องไปสืบก็รู้ได้แน่ชัด ยิ่งกว่ามีความสามารถในหารมองเห็นอนาคต

 

เพียงเวลาไม่นานกรมตรวจสอบพิเศษก็ได้มาถึงที่โรงเรียน  เจ้าหน้าที่พิเศษในเครื่องแบบจำนวนมากระดับสูง ต่างก็เข้าควบคุมตัวคณะกรรมการ ผู้บริหาร ผู้อำนวยการอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตาพวกเด็กๆ อย่างไม่สนใจใคร มีการต่อต้านเล็กน้อย แต่ทั้งหมดก็ถูกจัดการอย่างรวดเร็ว

 

แน่นอนว่าชะตากรรมของ มุเทะคิ โอกามิ และทีมผู้บริหารคนสนิทที่รู้เห็นเป็นใจมาตลอดหลายสิบปี

 

ต่างก็ถูกควบคุมตัวทั้งหมดอย่างรวดเร็วเช่นกัน หลังจากที่หลักฐานต่างๆ ออกสื่อไปได้ไม่ถึง 20-40 นาที จนกลายเป็นข่าวดังไปทั่วประเทศอย่างรวดเร็ว และทุกๆ การกระทำของรัฐบาลโลกและญี่ปุ่น ราวกับกำลังอาศัยโอกาสในครั้งนี้ทำการ เชือดไก่ให้ลิงดู อย่างไงอย่างงั้น

 

ช่างเป็นการทำงานที่รวดเร็วเกินคาด ปิดหนทางหลบหนี ทางรอดทุกๆ อย่าง ปิดแม้แต่หนทางไม่ให้อีกฝ่ายได้เตรียมการใดๆ เพื่อรับมือเลย

 

เหล่าผู้ปกครองที่ไม่เกี่ยวข้องที่ทราบถึงข่าวต่างๆ ที่เกิดขึ้น

 

ต่างก็รีบรุดมายังโรงเรียนเซนต์สตาร์ เพื่อรับบุตรหลานของตัวเองกลับบ้านเป็นการด่วน

 

เพราะหลังจากที่เหล่าผู้อำนวยการ คณะกรรมการถูกจับกุม สำนักข่าวต่างๆ ก็นำเสนอในสิ่งที่เกิดขึ้นกับทางโรงเรียนออกไปอย่างกว้างขวาง

 

ไม่เว้นแม้แต่เรื่องวีรกรรมความผิดร้ายแรงสารพัด ของกลุ่มพรรคพวกโทยะเองก็ตาม ต่างก็ถูกนำเสนอออกด้วยไปเช่นกัน

 

            ว่าที่คู่หมั้นหมายของโทยะเอง ที่เคยติดตามโทยะคุงเข้าไปยังเมืองเฟยอวี่ก่อนหน้านี้

 

เธอถึงกับรีบกลับไปที่บ้าน เพื่อบอกให้คุณปู่ของเธอยกเลิกการหมั้นหมายที่กำลังจะเกิดขึ้นในทันที เพราะรับไม่ได้กับสิ่งที่อีกฝ่ายได้กระทำเอาไว้ทุกๆ อย่าง มันเลวร้ายเกินกว่าที่คนอย่างเธอจะยอมรับได้

 

            มุเทะคิ โทยะ มันแย่ยิ่งกว่าขยะไร้ค่าใดๆ ในสังคมเสียอีก

 

            เพียงแค่ห้านาทีหลังจากกรมการตรวจสอบพิเศษจากไปเหลือไว้เพียงไม่กี่คน เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูงก็ได้มาถึง ทั้งหมดเข้าควบคุมตัวของกลุ่มพรรคพวกโทยะเอาไว้ทั้งหมด

 

ถึงแม้ทางผู้ปกครองและทางบ้านของแต่ละคน จะมีอำนาจล้นฟ้ามากก็ตาม

 

แต่ดูเหมือนว่าในครั้งนี้ อำนาจใดๆ ก็ไร้ค่าไปหมด เพราะกระแสสังคมในปัจจุบัน ต้องการให้กลุ่มพรรคพวกของโทยะทั้งหมดรับโทษสูงสุดแบบเดียวกับผู้ใหญ่นั่นเอง

 

จึงทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนที่เกี่ยวข้อง ไม่มีใครกล้ารับสินบนเลยแม้แต่คนเดียว

 

เพราะกลัวว่าหากถูกมือมืด คนที่ปล่อยข่าว คนที่ให้หลักฐานต่างๆ เกิดคิดจะเอาผิดและตรวจสอบขึ้นมา พวกมันทุกๆ คน คงต้องซวยไปด้วยแน่ๆ เพราะไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนเลยที่ขาวสะอาดนั่นเอง

 

********

 

เหตุการณ์ต่างๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่ว่าจะ พานา โซนิค ที่ต้องนั่งรอในห้องผู้อำนวยการ

 

รอคอยการตัดสินอย่างจนใจและไม่ยินยอม ทั้งสองคนก็ได้แต่รอแล้วก็รอ สุดท้ายผ่านไปมากกว่า 1 ชั่วโมงเห็นจะได้ ก็ไม่มีใครสักคนเข้ามาบอกอะไรเลย

 

เช่นเดียวกัน หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ต่างๆ มากมายภายในโรงเรียนได้อุบัติขึ้น

 

นามิกับไอจังที่ถูกบังคับให้อยู่แต่ภายในห้องฝ่ายปกครอง ทั้งสองก็ได้แต่รออย่างไร้จุดหมายไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ที่พวกคุณครูทั้งหมดออกจากห้องไป ด้วยสาเหตุอะไรบางอย่าง จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครกลับมาเลยสักคน

 

".. พวกเราไม่ได้ทำผิดสักหน่อย .." ไอจังยังคงรับไม่ได้ ร้องไห้ออกมาเสียงเบาอยู่เรื่อยๆ ด้วยความน้อยใจ ที่พวกผู้ใหญ่ไม่มีใครรับฟังอะไรพวกเธอเลย

 

".. พวกเราไม่ได้ทำ ยังไงก็ไม่ยอมรับ แต่ไม่รู้ทำไมพวกครูทั้งหมดถึงไม่กลับมาสักที .."

 

นามิกอดไอจังเอาไว้ ภายในใจของเธอเองก็รู้สึกสงสารเด็กคนนี้มากๆ เพราะต้องมาโชคร้ายไปกับเธอด้วยแบบนี้ และหากสถานการณ์มันเลวร้ายจริงๆ เธออาจจะต้องยอมรับผิด และบอกว่าทุกๆ อย่างไม่เกี่ยวอะไรกับไอจัง เพื่อให้ไอจังไม่ต้องรับโทษไปกับเธอด้วย

 

ทว่า !!

 

อยู่ๆ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น แต่ด้วยเด็กๆ ทั้งสองคนได้หมดศรัทธาความเชื่อมั่นในตัวของผู้ใหญ่ พวกคุณครูที่นี่ไปหมดแล้ว ทั้งสองจึงไม่ได้หันหน้าไปมองแม้แต่น้อย ว่าใครเดินเข้ามาภายในห้อง

 

ก่อนที่จะพูดความในใจออกไปอย่างไม่สนใจใครดังๆ ว่า

 

".. ไม่ว่าพวกคุณครูจะพูดยังไงก็ตาม พวกหนูจะไม่ยอมรับผิด พวกหนูไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำ!! .." นามิรู้สึกเก็บกดมาโดยตลอด พูดออกมาเสียงดังหลังจากได้ยินเสียงประตูเปิดออก และมีคนเดินเข้ามาภายในห้อง

 

".. พี่เชื่อเสมอ ว่าน้องๆ ของพี่ ไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่นอน .."

 

".. ทั้งสองคน อดทนได้ดีมาก นามิ ไอจัง  เก่งมากจ๊ะ .."

 

เสียงพูดของชายหนุ่มดังขึ้นที่ด้านหลังของเด็กทั้งสอง ช่างเป็นเสียงพูดที่อบอุ่นจริงใจอย่างเหลือเชื่อ ให้ความรู้สึกปลอดภัยไร้กังวล ห่วงหาห่วงใยไม่สิ้นสุดหลุดลอยออกมาจนสัมผัสได้ ถึงความปรารถนาดี

 

นามิกับไอจังได้ยินเสียงพูดอันคุ้นเคย

 

เด็กทั้งสองถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างไม่ปิดบัง ปลดปล่อยทุกๆ สิ่งที่เก็บเอาไว้ออกมาทั้งหมด

 

ผ่านทางน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับห่าฝนแห่งความเจ็บปวดบนใบหน้า

 

ทั้งสองหันหลังกลับไปมองบุคคลที่ไม่คาดคิด ว่าจะมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ได้

 

แม้แต่ในความฝัน ทั้งสองคน ก็ไม่เคยคิดฝันถึงมาก่อน พี่มากเมฆ

 

เด็กน้อยทั้งสองโผเข้ากอดพี่ชายมากเมฆพร้อมๆ กับ ร้องไห้ออกมาเสียงดังเหมือนเด็กๆ ที่ถูกรังแกจนทนไม่ไหว 

 

มากเมฆก็ได้แต่กอดและลูบหัวนามิกับไอจังเป็นการปลอบใจเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม พูดปลอบว่าจะไม่มีอะไรแล้ว เก่งมาก อย่างอ่อนโยน

 

จนความรู้สึกที่เขาได้เป็นที่พึ่งพาพึ่งพิงได้ของพวกเด็กๆ มันเป็นอะไรแบบนี้นี่เอง อบอุ่นและมั่นคง

 

มากเมฆเหมือนได้รับรู้ความรู้สึกแปลกใหม่อีกครั้ง จนรู้สึกอบอุ่นหัวใจเป็นที่สุด

 

".. เงียบๆ ไม่ร้องนะไม่ร้อง ไปรับพานากับโซนิคกันดีกว่า .." มากเมฆพูดปลอบใจทั้งสองจนสงบลงได้ ก่อนจะพาทั้งคู่ไปยังห้องผู้อำนวยการอย่างรู้ทาง

 

".. ค่ะ .." นามิ / ไอจัง พูดพร้อมกันพร้อมรอยยิ้มดีใจ ทั้งสองรู้สึกปลอดภัย และมีความสุขอย่างมากราวกับกำลังฝันอยู่ ตัวตนของมากเมฆในหัวใจของเด็กทั้งสองดูเหมือนจะสูงขึ้นไปอีกระดับเสียแล้ว

 

ภายในห้องผู้อำนวยการ

 

".. พี่มากเมฆ .." พานามองชายหนุ่มผู้ที่เป็นทั้งพี่ชายผู้แสนดี และอาจารย์ด้วยความตกตะลึง

 

".. พี่มาได้ยังไงครับ .." โซนิคเองก็แปลกใจเหมือนกัน แต่ก็ไม่ถึงกับเสียอาการเหมือนทุกที แถมภายในใจยังรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกอีกด้วย

 

".. พี่มารับพวกเราน่ะ แล้วก็ พี่จะพาพวกเราทั้งสี่คนไปจัดการกับใครบางคนด้วย  ระบายชำระแค้นกัน .." มากเมฆยิ้มให้พวกเด็กๆ และพาทั้งหมดออกมายังลานกว้างหน้าโรงเรียน เดินผ่านอาคารต่างๆ ไปเรื่อยๆ

 

ลานกว้างหน้าโรงเรียนนั้น ในปัจจุบันเป็นจุดที่นักข่าวหลายสำนัก มาปักหลักทำข่าวอยู่ที่นี่เป็นจำนวนมาก และเป็นจุดที่เหล่าลูกหลานคนรวยกำลังขึ้นรถกลับบ้านด้วยเช่นกัน จากสถานการณ์ในปัจจุบัน

 

ผู้คนจำนวนมากได้มาอ้อกันอยู่ที่นี่ หลายพันคน เพราะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในโรงเรียนเซนต์สตาร์ได้ 

 

แถมในเวลานี้เหล่าผู้บริหารที่เหลือรอด คุณครูบางส่วนที่ไร้ความสามารถเหล่าเด็กเส้น

 

 

ต่างก็ปรับตัวไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ถูกสักอย่าง เจอผลกระทบหลายอย่างมากเกินไป จึงได้แต่ปิดกั้นทางเข้าของโรงเรียนเอาไว้ และให้สิทธิ์พิเศษสำหรับเหล่าเด็กนักเรียนที่มีผู้ปกครองมารับ รับกลับบ้านไปเท่านั้น

 

ช่างเป็นโรงเรียนที่ไร้คุณภาพ ในการจัดการบริหารอย่างแท้จริง เพราะชอบที่จะเอาอำนาจบริหารและการจัดการต่างๆ ไปไว้กับกลุ่มคนเพียงกลุ่มเดียว พอขาดคนกลุ่มนั้นไป สุดท้ายก็ทำอะไรกันไม่เป็นเลย

 

โทยะและพรรคพวกเองก็กำลังถูกควบคุมตัวให้ขึ้นรถตำรวจต่อหน้าเพื่อนๆ และนักข่าวจำนวนมากเช่นกัน

 

เนื่องจากเอารถตำรวจเข้าไปภายในโรงเรียนไม่ได้ จึงทำให้ต้องพากันมายังลานกว้างหน้าโรงเรียนเท่านั้น กลายเป็นภาพไม่น่ามองอย่างแท้จริง สำหรับเด็กตัวเล็กๆ อายุน้อยเหล่านี้

 

".. พวกมึงไม่รู้หรือไง !!! ว่ากูลูกใคร พวกมึงทั้งหมดได้โดนดีแน่ กูจะบอกพ่อ กูจะให้พวกมันไม่มีบ้านไม่มีรถ... .."

 

".. ปล่อยกู กูไม่ได้ทำ ก็ไม่ได้ผิด ปล่อยสิวะ กูจะเล่นพวกมึงทุกคนให้หมด พวกมึงคอยดูเถอะ .." โทยะตะโกนเสียงดังอย่างกับคนบ้า รับไม่ได้กับสิ่งที่ตนเองกำลังถูกกระทำราวกับนักโทษ

 

พวกเด็กคนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกันนัก ต่างก็เอาพ่อเอาแม่ของตัวเองมากล่าวอ้างกันทั้งนั้น  

 

ช่างเป็นภาพที่น่าละอายแก่ใจเสียจริงๆ ที่นี่สถานที่แห่งนี้ มันเป็นโรงเรียนไฮโซชั้นสูงของพวกลูกหลานคนรวยแท้ๆ

 

แต่ดูเหมือนสามัญสำนึกจะต่ำตมอย่างไม่น่าให้อภัย จากสิ่งต่างๆ ที่พวกเด็กเลวเหล่านี้ได้กระทำเอาไว้ หลักฐานต่างๆ มันชัดเจนมากขนาดนั้น ความผิดหลายอย่างเกินกว่าจะให้อภัยได้จริงๆ

 

ระหว่างทางที่เดินผ่านมามาเรื่อยๆ มากเมฆให้พวกเด็กๆ ได้ดูในสิ่งที่เกิดขึ้น

 

ผ่านทางจอภาพใกล้ๆ ระหว่างทางที่เดิน พานากับโซนิคโกรธแค้นจนหน้าแดงหน้าดำหลายสิบรอบ นามิไอจังร้องไห้เพราะรู้สึกสงสารคาโอริที่ถูกกระทำแบบนั้นอย่างโหดร้าย

 

เพราะคาโอริ เธอก็เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทด้วยเช่นกัน

 

ไม่คิดเลยว่าที่เธอหายไปหลายวันในครั้งนั้น อย่างไม่ทราบสาเหตุ และอยู่ๆ ก็ประสบอุบัติเหตุกับคุณแม่ของเธอ ทั้งหมดจะเป็นการจัดฉากให้ตายตกตามกัน เธอถูกกระทำอย่างเลวร้ายก่อนตายด้วยความเจ็บปวด

 

หลังจากได้เห็นสิ่งต่างๆ ที่ฉายผ่านไปหลายอย่างทางสายตา ไม่ว่าเรื่องที่โทยะทำกับครูประจำชั้นจนเธอเสียสติ ขืนใจคาโอริและทรมานเธอจนถึงแก่ความตาย

 

พานากับโซนิคทั้งสองคนสุดที่จะทนได้จริงๆ

 

ตั้งท่าจะวิ่งไปยังลานกว้างของโรงเรียนให้เร็วที่สุด เพื่อจัดการกับพรรคพวกของโทยะอีกครั้ง

 

แต่ครั้งนี้ไม่ได้จบแบบก่อนหน้านี้แน่ๆ ความโกรธแค้นในครั้งนี้ มันมากมายราวกับต้องการจะให้อีกฝ่ายตกตายไปตามๆ กันให้หมด ไอ้พวกขยะสังคมเหล่านั้น

 

แต่ทั้งคู่ได้ถูกพลังบางอย่างกันเอาไว้ ทำให้วิ่งออกไปไม่ได้

 

 

พานากับโซนิคหันหน้ากลับมามองพี่ชายมากเมฆ ด้วยดวงตาแดงก่ำร้องไห้ออกมาไม่หยุด มันเป็นน้ำตาของลูกผู้ชายที่ไม่ยินยอม ไม่ยอมรับ ต้องการจะล้างแค้นให้ได้อย่างถึงที่สุด

 

".. อย่าได้เข้าใจผิดไป ที่พี่ไม่ให้พวกเธอไปก็เพราะพวกเธอยังอ่อนแอเกินไป .."

 

".. แต่พี่ก็มีวิธีที่จะทำให้พวกเธอเก่งขึ้นได้อยู่นะ แต่หลังจากนี้อาจจะเจ็บปวดที่ร่างกายหลายวันเลย ได้ล้างแค้นแต่ร่างกายเจ็บปวดทรมาน ยินดีจะรับไว้หรือเปล่าล่ะ .."

 

".. ว่าไง ยินดีจะรับพลังจากปีศาจ หรืออสูรเพื่อแก้แค้นหรือเปล่า .." มากเมฆมองทั้งคู่ด้วยแววตาแห่งความสงบไร้คลื่นพลังใดๆ ราวกับเขาอ่านใจและเห็นทุกๆ สิ่งที่ทั้งสองคนคิดเป็นอย่างดี

 

".. รับครับ .." พานาพูดออกมาทั้งน้ำตานองหน้า เพราะคาโอริเธอเป็นรักแรกของเขา มันเจ็บปวดมาก มันเจ็บแค้นจนบรรยายออกมาไม่ได้ และสาเหตุที่คาโอริถูกกระทำแบบนั้น อาจจะเป็นเพราะเธอสนิทกับพานาส่วนหนึ่งก็เป็นได้ มันยิ่งทำให้พานาอยากจะฆ่าคนขึ้นมาจริงๆ เป็นครั้งแรก มันเป็นแรงแค้นที่บริสุทธิ์ของเด็กอายุ 12 ขวบอย่างเห็นได้ชัด

 

".. ต่อให้เจ็บปวดเป็นเดือนๆ ก็ยอม คาโอริและคุณครูดีกับพวกผมมาก มันเจ็บตรงนี้ มันเจ็บจนอยากจะบ้าอยู่แล้ว .." โซนิคดาลเดือดจนเกินจะทนได้ไหว มันเจ็บลึกลงไปเกินกว่าจะทนได้ เด็กชายไม่เคยร้องไห้อย่างเจ็บแค้นมากมายขนาดนี้มาก่อน บ่งบอกได้เลยว่าความสัมพันธ์ของคาโอริและคุณครูประจำชั้นนั้น สำคัญกับโซนิคมากแค่ไหน

 

".. ได้! แต่มีข้อแม้อยู่หนึ่งอย่างนะ ทำให้พวกมันพิการได้ แต่ห้ามฆ่าให้ตายโดยเด็ดขาด คนพวกนั้นต้องรับโทษหลังจากนี้ ยังไงพวกเธอทั้งสองคนก็ยังเป็นเด็กอยู่ และที่นี่ไม่ใช่เกม การฆ่าใครสักคนเป็นความผิดร้ายแรงอย่างมาก มันคือโลกแห่งความเป็นจริง หลังจากจัดการพวกนั้นจนสาแก่ใจแล้ว ก็ปล่อยที่เหลือให้กฎหมายของที่นี่เป็นผู้จัดการแทน พี่รับรองได้ว่าจะไม่มีกลุ่มอำนาจอะไร เข้ามาขัดขวางกระบวนการยุติธรรมได้แน่นอน .."

 

มากเมฆใช้นิ้วชี้ของเขาที่เต็มไปด้วยประกายแสงสีดำทมิฬมีชีวิต สัมผัสไปที่หน้าผากของเด็กทั้งสองอย่างเบามือ

 

ส่งทักษะวิญญาณการต่อสู้รูปแบบหนึ่ง เข้าไปในสมองและจิตวิญญาณของทั้งคู่อย่างง่ายดาย ผ่านทางสัมผัสลี้ลับบรรพกาล พร้อมกับพลังลมปราณทมิฬส่วนหนึ่ง เพื่อให้สามารถต่อสู้ได้ดีกว่าเดิม

 

หลังจากทั้งสองพยักหน้ารับปากว่าจะไม่ฆ่าไอ้ชั่วโทยะรวมไปถึงพรรคพวกแล้ว มากเมฆจึงปล่อยทั้งคู่ไปตามทางของตัวเอง เพื่อปลดปล่อยความแค้นภายในใจออกไปให้หมด เพื่อให้หลังจากนี้จะได้ไม่ต้องมีสิ่งใดที่ติดค้างในใจของพวกเด็กๆ มากเกินไป

 

พานา โซนิค ทั้งสองคนวิ่งและกระโดดลงจากตึกสูงสามสิบชั้นอย่างไม่กลัวตาย ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์

 

เพราะพลังลมปราณทมิฬที่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ รูปแบบการต่อสู้ที่ได้รับมานั้น ได้ทำให้ทั้งสองเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า กระทำในสิ่งที่ชาตินี้ทั้งชาติ ก็ไม่คิดจะทำออกมาได้

 

เพียงเวลาไม่ถึง 5 วินาที เด็กทั้งสองก็มาถึงจุดที่ไอ้ชั่วโทยะและพรรคพวกกำลังโวยวายอยู่ และไม่ยอมขึ้นรถตำรวจไปแต่โดยดี

 

โซนิคเป็นคนแรกที่เร็วกว่า พุ่งเข้าไปชกและเตะอีกฝ่ายอย่างรุนแรงแบบต่อเนื่องราวกับพายุคลั่ง

 

จนพรรคพวกของโทยะนับสิบๆ คน ตัวบิดเป็นเกลียวกลางอากาศต่อหน้าต่อตานักข่าวเป็นร้อยๆ คน พร้อมกับเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดออกมาไม่ขาดสาย

 

อ๊ากกกก!!!

 

          กร๊อบบ

 

            อากก!!

 

เด็กแต่ละคนตกอยู่ในสภาพโคม่าได้ในพริบตา อย่างรวดเร็ว คนไหนโดนหมัดที่สองหรือสามเข้าไป ถึงกับกระดูกแตกหักอย่างชัดเจน บาดเจ็บภายในจนเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ด้วยความทรมาน

 

ส่วนพานานั้นแตกต่าง ด้วยความแค้นที่ยากจะให้อภัยได้ เพลิงโกรธที่ต้องการชำระให้ได้

 

เด็กชายมองหาแต่โทยะเป็นเป้าหมายแรกเท่านั้น และทำการเตะผ่าหมากอีกฝ่าย จนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแตกกระจายออกมาอย่างชัดเจน พร้อมเลือดสดๆ ที่ไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง จากระหว่างขาของโทยะ

 

อ๊ากกกกกก !!! เสียงร้องเจ็บปวดของโทยะดังลั่นก่อนที่จะหมดสติไป

 

แรงเตะสุดแรงเกิดของพานา ได้ส่งให้โทยะลอยขึ้นไปบนฟ้าสูงไม่ต่ำกว่า 15 เมตร

 

พานากระโดดตามขึ้นไปในอากาศ ชกหมัดปราณทมิฬและเตะอีกฝ่ายนับสิบๆ ครั้ง ด้วยกระบวนท่าแปลกประหลาดคล้ายคนไม่เปิดมวย ทำร้ายอีกฝ่ายราวกับเป็นกระสอบทรายราคาถูกก็ไม่ปาน

 

ทำลายทุกๆ ส่วนของร่างกายอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยน ใบหน้าแตก จมูกหัก หักแขนขาจนผิดรูป ทำลายดวงตาหนึ่งข้าง ชกจนฟันในปากหลุดออกมาจนหมด ทำร้ายส่วนต่างๆ ของโทยะแบบไม่ใยดี และไม่ได้มองอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ด้วยกันแม้แต่น้อย ทำลายความเป็นชายของอีกฝ่ายอย่างสาสมอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ

 

ก่อนจะจับไม่ให้โทยะตกไปกระแทกกับพื้นจนตาย ก่อนที่จะเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ ไล่เตะผ่าหมากพรรคพวกคนอื่นๆ ของกลุ่มโทยะอย่างโหดร้าย

 

จนแม้แต่โซนิคเองก็ทำตามที่พานาทำเช่นกัน กลุ่มเพื่อนๆ กว่า 30 คน กลายเป็นว่าถูกเตะเป้าทำลายความเป็นชายอย่างสมบูรณ์แบบทุกคน

 

เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ นักข่าว และเหล่านักเรียนชายหญิง รวมไปถึงผู้ปกครองคนอื่นๆ ที่ได้เห็นเหตุการณ์ในครั้งนี้

 

ต่างก็หยุดนิ่งจบแทบจะลืมหายใจ จนสิ่งต่างๆ รอบข้างเงียบไปหมดทุกสิ่ง

 

มีแต่เสียงร้องขอชีวิต เสียงร้องไห้ไม่เป็นเสียง จากความเจ็บปวดอย่างสุดแสน ที่ถูกทำลายอวัยเพศอย่างอำมหิตดังออกมาเท่านั้น

 

ทั้งหมดถูกทำให้พิการอย่างถาวร หากไม่ได้รับการรักษาระดับสูงในระเวลาที่เหมาะสม รับรองได้ว่าพิการถาวรแน่นอน 100%

 

ส่วนเด็กหนุ่มสองคนในร่างของพลังเพลิงทมิฬ ได้เคลื่อนไหวไปมาไม่หยุดนิ่ง ทำให้ยากอย่างมากที่จะมองเห็นใบหน้าได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มาจากไหน ก่อนที่จะหายไปในขณะที่ทุกๆ คนกำลังตกตะลึกถึงขีดสุดกันอยู่

 

".. นั่นมันอะไร ยังกับ ผี!!! .." ผู้ปกครองคนหนึ่งพูดขึ้น พร้อมจับมือลูกชายของตัวเองเอาไว้

 

".. ไม่ถึงหนึ่งนาทีเลยด้วยซ้ำ เด็กชายกว่า 30 คน ดูเหมือนจะถูกทำลายความเป็นชายอย่างสมบูรณ์แบบ .." นักข่าวที่จับภาพได้หลุดพูดออกมา

 

แต่ถึงจะจับภาพได้ แต่ภาพพวกนั้นมันก็เบลอจนยากจะมองเห็น รู้งี้เอากล้องถ่ายภาพสำหรับผู้มีพลังพิเศษมาดีกว่า นักข่าวคนนี้คิดในใจด้วยความเสียดาย

 

".. เงาดำพวกนั้นเป็นใคร โรงเรียนแห่งนี้  มีผู้มีพลังพิเศษที่ไม่ได้ลงทะเบียนด้วยเหรอ .."

 

".. หรือจะเป็นผู้ฝึกฝนลมปราณแท้จริง คงต้องรายงานเบื้องบนแล้ว อาจจะมีการตรวจสอบที่มากกว่านี้ .." เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ได้สติกลับมาพูดขึ้น พร้อมกับรายงานสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นไปยังเบื้องบนทั้งหมด พร้อมกับภาพเหตุการณ์ทุกๆ อย่าง

 

".. คุณตำรวจ ดิฉันแนะนำว่าให้เรียกรถพยาบาลมาก่อนดีกว่ามั้ย หากช้ากว่านี้ อาจจะมีคนตายจริงๆ ก็ได้นะคะ .."

 

ผู้ปกครองหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้น และตัดสินใจจะให้ลูกๆ ของเธอออกจากโรงเรียนแห่งนี้แน่นอนแล้ว ที่นี่มันอันตรายเกินไปสำหรับพวกเด็กๆ ของเธอ

 

พานากับโซนิคกลับไปหาพี่ชายมากเมฆ ที่ทางเข้าของอาคารจอดรถใกล้ๆ

 

ทั้งคู่ตกอยู่ในสภาพเหนื่อยล้าแบบสุดๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ยังกับได้ไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลของโรงเรียน ราวหนึ่งร้อยรอบอย่างไงอย่างงั้น จนแขนและขารวมไปถึงกล้ามเนื้อในส่วนต่างๆ เจ็บปวดไปหมดแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ยังสามารถยืนและเดินไหว ถึงแม้จะปวดมากอยู่มากก็ตาม

 

".. ป่ะ เปล่อยที่เหลือให้ตำรวจและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ จัดการไปแล้วกัน .."

 

".. พวกเราไปดูอาการของแม่พานากับไอจังกันดีกว่า  .." มากเมฆยิ้มหลังจากที่เห็นทั้งคู่กลับมา

 

แววตาของเด็กทั้งสองไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออีกแล้ว หลังจากที่ได้ปลดปล่อยออกไปทั้งหมดก่อนหน้านี้

 

ราว 1 นาที รถลีมูซีนขนาดใหญ่ก็ได้มาถึง คนทั้งหมดขึ้นไปบนรถอย่างรู้งาน

 

พวกเด็กๆ เคยชินกับนิสัยหรูหราของพี่ชายมากเมฆอยู่ก่อนแล้ว จริงไม่ได้ตกใจอะไรอีก

 

เด็กน้อยทั้งสี่คนทักทายพี่ชายผมทอง กับพี่ผู้หญิงสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างๆ ตามมารยาทที่เรียนรู้มา

 

ก่อนที่ทั้งหมดจะขึ้นไปนั่งให้เรียบร้อยในที่ว่างจำนวนมาก และตัวรถก็เคลื่อนออกไปอย่างช้าๆ เรียกความสนใจคนรอบข้างได้เป็นอย่างมาก เพราะยานพาหนะที่ทั้งหมดกำลังนั่งอยู่นั้น อนุญาตให้เข้าและออกได้ทุกสถานที่ไม่จำกัดนั่นเอง

 

แม้แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจ หรือเจ้าหน้าที่พิเศษหน่วยงานอื่นๆ ก็ไม่มีสิทธิ์ทำการตรวจสอบหรือเรียกให้ตรวจค้นได้

 

*******

 

เป้าหมายต่อไปก็คือโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

 

แต่ทว่าดูเหมือนจะมีหนึ่งกองกำลัง แอบติดตามมากเมฆมาอย่างลับๆ จากระยะไกลเข้าให้แล้ว

 

".. นายท่าน มีกองกำลังแอบติดตามพวกเรามาตั้งแต่เมื่อ 15 นาทีก่อนแล้วครับ  .." รากไม้รายงาน พร้อมกับแสดงภาพต่างๆ ที่หามาได้ให้มากเมฆได้เห็น

 

".. ไม่ใช่กองกำลังของทางเรานะคะ คนของเราทั้งหมดยังประจำตามจุดต่างๆ ที่ได้ถูกกำหนดเอาไว้ตั้งแต่แรก คุณมากเมฆจะให้ดิฉันเรียกทั้งหมดกลับมาอารักขามั้ยคะ .." คุณซากุระเริ่มใจไม่ดี หลังจากที่เห็นว่ามีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายแอบติดตามมา

 

".. ให้กองกำลังที่ผมให้ไปประจำตามจุดต่างๆ อารักขาคนในรายชื่อเหล่านี้ทั้งหมด และพาไปยังคฤหาสน์ลอยฟ้าในฐานะแขกพิเศษ แล้วก็อย่าลืมพาครอบครัวของพวกเขาไปด้วย หรือหากพวกเขาต้องการอะไรก็จัดการหาให้ได้ในระดับหนึ่ง แต่หากคนทั้งหมดสงสัยก็เปิดใบสัญญาจ้างให้พวกเขาดู ทั้งหมดจะเข้าใจได้เองและปฏิบัติตามครับ .."

 

".. อ้อเกือบจะลืม ให้กองกำลังที่อยู่ใกล้ๆ คุณ โอนิ ไคโต และคุณพ่อคุณแม่ของโซนิค และคุณพ่อคุณแม่ของนามิมาที่โรงพยาบาลด้วย คุ้มกันให้ดีที่สุด .." มากเมฆพูดออกคำสั่ง สร้างความประหลาดใจให้พวกเด็กๆ อีกครั้ง จนตามสถานการณ์ไม่ทันแล้วในตอนนี้ ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

มากเมฆหยิบเอาสารเหลววิเศษระดับ S ออกมา 4 ขวด ยื่นให้พวกเด็กๆ พร้อมกับบังคับให้ดื่มลงไปก่อนที่จะบอกว่าสิ่งที่ดื่มลงไปนั้นคืออะไร

 

สร้างความประหลาดใจ ตกใจให้กับพวกเด็กๆ อีกครั้ง

 

".. นี่มัน จริงเหรอครับ มันตกขวดล่ะหลายล้านเลยนะ มีเงินก็ซื้อไม่ได้ .." โซนิคตกใจอย่างมากจนลุกขึ้นยืน เพราะของเหลวที่ตนเองเพิ่งจะดื่มลงไป มันเป็นอะไรที่สุดยอดมาก ลืมอาการเจ็บปวดที่กล้ามเนื้อไปเลยในทันที

 

".. อาการเจ็บปวดของกล้ามเนื้อ คอยๆ หายไปแล้ว สุดยอดเลย .." พานารู้สึกได้ถึงผลลัพธ์ของสารเหลวระดับ S อย่างคาดไม่ถึง และอยากจะดื่มอีกสักครั้ง รับรองได้ว่าอาการที่เจ็บปวดอยู่น่าจะหายในทันที

 

".. อร่อยดี เหมือนกินน้ำอัดลมหวานๆ เลยค่ะ .." นามิรู้สึกจะชอบอะไรหวานๆ เป็นพิเศษ

 

".. พี่มากเมฆคะ มีอีกมั้ย อร่อยดี ไอจังชอบมากเลย ไอจังอยากให้คุณพ่อคุณแม่ได้ทานด้วยจัง .." ไอจังเด็กน้อยพูดออกมาอย่างใสซื่อ โดยที่ไม่รู้เลยว่าแต่ล่ะขวดนั้นมีราคาเท่าไหร่

 

".. ได้สิ แต่ตอนนี้ พี่ไม่ได้เอามาด้วยเยอะ เอาไว้ทั้งหมดไปที่บ้านของพี่ก่อน แล้วพี่จะให้เพิ่มแล้วกันนะ .." มากเมฆพูดบอกพวกเด็กๆ ยังกับสารเหลวระดับ S มันเป็นแค่ขนมหวาน

 

รากไม้หน้ามืดในทันที พร้อมกับเปิดดูวงเงินในบัญชีที่ธนาคารกลางสุริยะไปด้วย ห่วงว่าเงินจะไม่พอทั้งๆ ที่มีเป็นล้านล้านล้านก็ตาม

 

เด็กๆ แต่ล่ะคนมองพี่ชายสุดหล่อเหลาเหนือโลกตรงหน้า ด้วยสายตาเป็นประกาย

 

ในเกมยังเทพ ใจดีและรวยมาก นอกเกมก็ยังเทพใจดีสุดๆ และรวยมากเช่นกัน ยังจะมีใครที่เพอร์เฟคแบบนี้อีกมั้ยนะ ..

 

พวกเด็กๆ เต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง หากเป็นพี่ชายมากเมฆจะต้องช่วยครอบครัวของพวกเขาและเธอได้แน่ๆ

 

แต่ในขณะเดียวกันมากเมฆก็ได้ปลดปล่อยจิตสัมผัสลี้ลับบรรพกาลออกไปอย่างช้าๆ

 

เพื่อทำการตรวจสอบกองกำลังที่ติดตามมาอย่างลับๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์นัก

 

พวกหมื่นมารพันอสูร พวกมัน พวกโลกมืด.... ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวอีกแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 484 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4697 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 01:11
    แต่...ยังไงก็หนุ่มบริสุทธิ์... อุ้บส์! //นี่ก็ล่อไม่เลิก!
    #4,697
    0
  2. #2597 ball~bally (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 21:33

    พวกนี้ไม่เห็นโรงศพไม่หรั่งน้ำตา

    #2,597
    0
  3. #2596 RazeLosT (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 15:37
    หล่อ ใจ สปอร์ต พร้อมเปย์เสมอ
    //ยกพวกมาตายเล่นกันอีกแล้วหรอ
    #2,596
    0
  4. #2595 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 06:05

    หายนะน้อยมารวมตัวกันแล้ววววว

    #2,595
    0
  5. #2594 KurouNeko (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 00:54
    พากันมาทำอะไรหนอรอบนี้
    #2,594
    1
    • #2594-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 96)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 00:58
      มาชวนไปเตะบอลด้วยกันหรือเปล่า ... อิอิ ขอบคุณที่ติดตามครับ
      #2594-1
  6. #2593 saraasap (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 23:35
    สาสมใจมากกกกก
    #ขอบคุณครับ
    #2,593
    1
    • #2593-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 96)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 00:59
      ขอบคุณเช่นกันครับ อิอิ งานนี้มีไข่แตกแหลกกระจาย
      #2593-1
  7. #2592 joelamtan (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 23:28
    ขอบคุณครับ ค้างงง
    #2,592
    1
    • #2592-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 96)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 00:59
      เดือนธันวาจะพยายามอัพทุกวันครับ จะได้ไม่ค้าง
      #2592-1
  8. #2591 CrAzy_Se@L (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 22:49

    หวังว่าพวกเด็กๆคงจะไม่เกาะมากเมฆตลอดไปเนอะ ทำงาน ทำประโยชน์กับพี่เค้าด้วยลูกกกก

    #2,591
    1
    • #2591-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 96)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 01:01
      เด็กๆ อาจจะยังต้องใช้เวลา อายุ 12 เอง ยังห่างไกลกว่าที่จะเอามาใช้แรงงานได้
      #2591-1
  9. #2177 ธรรมะสวัสดี (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 19:58
    เออคือว่าลากเรื่องอีกนานมัน ในเกมส์ น่าจะผ่านไปหลายเป็นปีแล้วมั้ง รีบเดินทางให้ถึงแล้วเล่นเกมส์สักทีเถอะ แนวเกมส์ออนไลน์นะ ไม่ใช่แฟนตาซี
    #2,177
    0
  10. #2176 KurouNeko (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 19:22
    เค้ารู้หมดว่าใคร
    #2,176
    0
  11. #2175 jksghost (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 19:16
    วันนี้ลงต่อมัยย อย่ายืดให้ มันค้างแบบนี้ มันออก เชงๆ 55
    #2,175
    0
  12. #2174 อ่านเพืออ (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 19:05
    จบเลิกอ่านเช็ง ยืดเรื่องอยู่ได้แม้ง
    #2,174
    0
  13. #2173 อนันตกาล สวรรค์ (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 18:56
    เริ่มรู้สึกน่าเบื่อละ ยืดเรื่องอาการบาดเจ็บตลอด!
    #2,173
    0
  14. #2172 อ้อม (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 18:42
    จบเลิกอ่านเช็ง
    #2,172
    0
  15. #2171 Paradox of chaos (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 18:35
    ยังจะเเย่กว่านี้อีกเรอะ
    #2,171
    0
  16. #2170 gean7777 (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 18:34
    หุหุหุ
    #2,170
    0