มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 92 : บทที่ 92 ดูแลให้อย่างดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 454 ครั้ง
    21 พ.ย. 61

บทที่ 92 ดูแลให้อย่างดี

 

            ความเกลียดชังจากรุ่นพ่อ ถูกส่งต่อถึงรุ่นลูก เริ่มต้นจากการ เปรียบเปรย เปรียบเทียบ ความไม่พอใจ ริษยา ความขัดแย้ง จนกลายมาเป็นความแค้นอันดำมืด ภายในจิตใจของ มุเทะคิ โอกามิ ประธานบริหารมุเทะคิคนปัจจุบัน

 

ตั้งแต่ในสมัย 30 ปีก่อน คุณปู่ของโทยะอดีตผู้ก่อตั้งกลุ่มบริษัทนายทุนมุเทะคิกรุ๊ป ได้ให้การอุปการะให้ทุนการศึกษา แก่เด็กหนุ่มอัจฉริยะลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นคนหนึ่ง

 

ชายหนุ่มมากความสามารถ อนาคตไกลและเป็นที่จับตามองของทุกๆ คนในเวลานั้น ได้กลายมาเป็นกำลังสำคัญ ระดับมันสมองชั้นเลิศ ให้กับบริษัทในเครือของมุเทะคิกรุ๊ปได้อย่างไม่ยากเย็นอะไร

 

หลังจากที่เรียนจบได้ไม่ถึง 2 ปี ชายหนุ่มคนนั้น ก็สร้างผลงานความสำเร็จไว้มากมาย เกินหน้าเกินตาของผู้สืบทอดโดยตรงอย่างโอกามิอย่างมาก จนเกิดข่าวลือไปต่างๆ นาๆ ว่าแท้ที่จริงแล้ว ลูกชายแท้ๆ ของท่านประธานอาจจะไม่ใช่โอกามิก็เป็นได้ ทั้งสองมีอายุพอๆ กันแต่ความสำเร็จและความสามารถที่มีช่างแตกต่างกันเหลือเกิน สร้างความเจ็บแค้นให้แก่อีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

 

แถมบ่อยครั้งยังถูกผู้เป็นบิดาแท้ๆ นำเรื่องราวและความสำเร็จอันมากมายของอีกคน นำมาเปรียบเทียบกับตนเองอยู่บ่อยครั้ง แรกๆ อาจจะสร้างแรงกระตุ้นได้ดี แต่พอนานวันเข้ากับกลายเป็นแผลลึกลงไปภายในจิตใจ ก่อเกิดเป็นความเกลียดชังที่ยากจะลบล้างออกไปได้

 

จนเมื่อถึงวันที่คุณปู่ของโทยะได้หมดลมจากไปอย่างสงบ โอกามิก็ได้รับสืบทอดมรดกทุกๆ อย่างจากผู้เป็นบิดาตามกฎหมาย เขาก็ได้เริ่มวางแผนชั่วร้ายต่างๆ นาๆ มากมาย เล่นงานอีกฝ่ายอย่างเจ็บแค้น

 

และไม่ว่าชายหนุ่มอัจฉริยะคนนั้น จะนำเสนอแผนธุรกิจที่ดีเลิศสร้างคุณประโยชน์ให้แก่ มุเทะคิกรุ๊ป  มากแค่ไหน ก็มักจะถูกปฏิเสธอยู่เสมอ

 

แถมก่อนที่ท่านประธานคนก่อนจะจากไป ยังได้ขอให้ชายหนุ่มอัจฉริยะคนนี้ ที่ตนเองส่งเสริมอุปการะมาตลอดตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเป็นเด็ก โดยขอให้เขาช่วยเป็นกำลังสำคัญของบริษัทหลังจากนี้ให้ที

 

แถมยังขอร้องให้อีกฝ่ายทำสัญญาว่าจ้างผูกมัดกับทางบริษัทเอาไว้ถึง 30 ปีเต็ม พร้อมกับให้สิทธิพิเศษต่างๆ มากมายแก่ชายหนุ่มก่อนที่ตนเองจะหมดลมหายใจ จากไปอย่างหมดห่วงหลังจากที่สามารถหามือดีมาช่วยเหลือบุตรชายของตัวเองได้แล้ว

 

เพื่อให้บุตรชายของตนได้มีผู้ช่วยคนสำคัญหลังจากนี้ ในการช่วยเหลือต่อไปในอนาคต

 

แต่ทว่าความหวังดีกับกลายเป็นฝันร้ายของใครอีกคนไปอีกนานแสนนาน

 

ชายหนุ่มอัจฉริยะคนนั้นถูกปฏิเสธจากกลุ่มผู้บริหารของโอกานิอย่างหนักข้อ ถูกกลั่นแกล้งในหน้าที่การงาน ถูกผู้บริหารบางคนขโมยผลงานไปอย่างน่าด้านๆ ถูกวางกับดักสารพัด

 

และให้ข้อมูลเท็จในการบริหารงานจนบ่อยครั้งต้องบริหารงานผิดพลาด สร้างความเสียหายให้กับ มุเทะคิกรุ๊ป   อยู่บ่อยครั้ง จนถูกลดตำแหน่งลงเรื่อยๆ จนในปัจจุบันแทบจะไม่ต่างจากพนักงานประจำทั่วไป

 

จะลาออกก็ไม่ได้ เพราะถูกผูกมัดด้วยสัญญาทาสถึง 30 ปีเต็ม แถมภรรยาสาวยังมาป่วยหนักหลังจาก 3 ปีที่ให้กำเนิดลูกคนเล็กด้วยโรคประหลาดเกี่ยวกับการเสื่อมถอยของอวัยวะภายใน และเขาเองก็มีบุตรต้องเลี้ยงดูถึง 2 คน

 

ทำให้ชายหนุ่มอนาคตไกลในวันนั้น ต้องอดทนกับทุกๆ อย่างมากมาย เพื่อครอบครัวอันเป็นที่รัก เพื่อให้สามารถใช้สิทธิพิเศษที่อดีตท่านประธานมอบให้ ให้เกิดประโยชน์สูงสุดเท่าที่สามารถ

 

ไม่ว่าจะเรียนฟรีสำหรับลูกๆ ของเขาในระดับสูงสุด ลดค่ารักษาพยาบาลลง 50% ตลอด 30 ปีที่ยังทำงาน หากเป็นบุคคลในครอบครัวเจ็บไข้ได้ป่วย สิทธิ์พิเศษในการหยุดงานมากกว่าปกติ และอื่นๆ

 

ชายหนุ่มคนนั้นก็คือพ่อแท้ๆ ของพานา ที่ถูกเรียกว่าขยะ มีชื่อเต็มๆ ว่า โอนิ ไคโต ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นแค่พนักงานเอกสารเท่านั้น จากอดีตที่เคยเป็นถึงผู้บริหารสูงสุด แต่เพราะความแค้นความเกลียดชัง ริษยา ส่วนตัวของท่านประธานคนปัจจุบัน ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพที่แย่กว่ามนุษย์เงินเดือนปกติเสียอีก

 

ส่วนในครอบครัวของโซนิคและนามิเอง ทั้งสองก็มีชะตากรรมคล้ายๆ กัน ไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยอะไร

 

แต่ก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่เคยได้รับการอุปการะให้ทุนการศึกษา จากอดีตประธานเช่นเดียวกัน ทำให้ทุกๆ วันนี้ทั้งสามครอบครัวต้องตกอยู่สภาพคล้ายๆ กัน จากความริษยาเห็นแก่ตัวของโอกามิ

 

แต่ทางสถานภาพครอบครัวของพานาและไอจัง ดูเหมือนว่าจะแย่กว่าคนอื่นๆ หลายเท่าตัว เพราะในแต่ละเดือนจำเป็นจะต้องเสียเงิน ให้กับโรงพยาบาลที่ดูแลรักษาคุณแม่ของพานาและไอจังสูงมากในแต่ล่ะเดือน

 

หลังจากที่ถูกปรับลดตำแหน่งลงเรื่อยๆ โอนิ ไคโต ก็ถูกปรับลดเงินเดือนลงมาเรื่อยๆ เช่นกัน ทำให้ความเป็นอยู่ในปัจจุบันของทั้งครอบครัวขัดสนอย่างมากในปัจจุบัน

 

พานาเคยคิดที่จะแลกเงินเหรียญทองที่มีอยู่ ที่เขาเคยได้รับจากพี่ชายมากเมฆออกไปยังโลกภายนอก

 

เพื่อช่วยแบ่งเบาปัญหาทางการเงินของที่บ้าน แต่ทว่ากับโชคร้ายที่อายุของพานายังไม่ถึง 15 ปีตามกฎหมายได้กำหนดไว้

 

จึงยังไม่สามารถที่จะแลกเงินออกไปได้ จะฝากให้คนอื่นๆ ช่วยแลกเงินออกไปให้ พานาก็ไม่ไว้ใจกลัวจะถูกโกง

 

จะขอให้พี่ชายมากเมฆช่วย ก็กลัวว่าจะเป็นการรบกวนพี่เขามากเกินไป กลัวว่าจะถูกพี่ชายมากเมฆเข้าใจผิดที่เอาของพี่เขาแลกออกไปยังโลกภายนอก สุดท้ายพานาจึงได้แต่อดทนต่อไปเท่านั้น

 

ความนึกคิดความเข้าใจของพวกเด็กๆ มักจะมีความกังวลใจแปลกๆ ที่ผู้ใหญ่หลายคน มักจะไม่รู้และมองข้ามไป

 

พานาเองก็หวาดกลัวกังวลใจ และยังไม่เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างของโลก จะขอร้องให้พี่ชายมากเมฆช่วยเหลือ เด็กชายก็กลัวที่จะถูกปฏิเสธ กลัวหลายๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นหลังจากที่พูดขอร้องออกไป

 

พานาจึงได้แต่เก็บซ่อนสิ่งต่างๆ เอาไว้ภายในใจมาตลอด รวมไปถึงคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน

 

****

 

กลุ่มผู้ติดตามที่หมายจะแย่งชิงลายแทงเทพสมบัติได้มาถึง ทั้งหมดได้เข้ารุมล้อมและปิดกั้นเส้นทางหลบหนีต่างๆ ของพวกเด็กๆ เอาไว้ทุกทิศทุกทาง

 

แม้แต่บนท้องฟ้าเองก็เช่นเดียวกัน มีผู้เล่นหลายสิบคนลอยตัวบินปิดกั้นขวางทางเอาไว้ทั้งหมด

 

".. เด็กน้อย ส่งมอบลายแทงมาเถอะ พวกพี่ๆ จะปล่อยพวกน้องๆ ไป แต่ยังหากปฏิเสธไม่เลิก ก็อย่าได้เห็นว่าพวกพี่ชายพี่สาวหลายสิบคนต้องรุนแรง .." จอมเวทคนหนึ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง

 

พวกเด็กๆ จากโรงเรียนเดียวกันกับพานาได้ยินเสียงตะโกนของอีกฝ่าย ต่างก็เข้าใจเรื่องราวต่างๆ ได้ไม่ยาก เพราะตั้งแต่แรกที่ทั้งหมดมายังเมืองเฟยอวี่ก็เพื่อหวังจะเสี่ยงโชคกับภารกิจที่ถูกมอบให้โดยเทพเจ้ากันอยู่แล้ว

 

".. เห็นพวกเด็กๆ ที่ด้านหลัง เด็กทักษะตำนานทั้งสี่คนมั้ย ทั้งหมดเป็นพวกเดียวกันหรือเปล่า .." หนึ่งในคนที่ติดตามมาพูดขึ้นเสียงดัง พร้อมกับมองสำรวจพวกเด็กๆ ข้างหลังโดยละเอียด

 

".. ไม่ใช่ พวกเราไม่ใช่พวกเดียวกันกับไอหัวขโมยพวกนี้นะคะ .." เด็กสาวคนหนึ่งพูดบอก

 

".. พวกมันทั้งสี่คนเป็นนักเรียนจากสถาบันเดียวกันก็จริง แต่พวกมันไม่ใช่พวกเดียวกันกับพวกเรา .." เด็กชายนักเรียนในชุดเดียวกัน ที่มีบอดิ้การ์ดเดินตามมาด้วย พูดตอบเสริมแรงอีกคนอย่างมั่นใจ

 

".. คิดไว้แล้ว พวกห่านี่ พวกมันที่โรงจริงก็เป็นหัวขโมย เป็นขยะของโรงเรียนเรา นึกไม่ถึงเลย พอเข้าที่โลกสามพิภพพวกมันก็ยังไม่เลิกนิสัยเดิมๆ ไอพวกขยะ พวกเรามาฆ่าพวกมันให้ตาย และไล่พวกมันออกจากเกมกันเถอะ .." โทยะพูดตะโกนเสียงดังให้คนอื่นๆ ได้ยิน พร้อมกับนำอาวุธดาบยาวซามูไรเวทมนตร์ของตัวเองออกมาถือ

 

".. ใจเย็นๆ น้องชายสุดหล่อคนนั้น ให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นั่น ส่งลายแทงเทพสมบัติมาก่อนดีกว่าไหม หลังจากนั้นจะฆ่าจะตีกันยังไงก็แล้วแต่เลย พวกพี่ๆ จะไม่ยุ่ง .." พวกผู้เล่นที่ติดตามมาหลายคนรู้ดีว่า กลุ่มปาร์ตี้เด็กๆ ทั้งสี่คนร้ายกาจขนาดไหน จึงยังอยากจะเจรจากันก่อน เพราะลงมือลงไม้ไป มีหวังได้ตายหลายสิบคนแน่นอน

 

ในระหว่างนั้นโทยะได้ออกคำสั่งให้เอไอส่วนตัวระดับสูงที่คุณพ่อซื้อให้ ช่วยรวบรวมข้อมูลต่างๆ ที่เกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ผ่านทางช่องทางต่างๆ ให้ เด็กหนุ่มจึงได้รู้รายละเอียดและความเข้าใจต่างๆ มากกว่าคนอื่นๆ พอสมควร

 

หลังจากที่ได้รู้ว่าน้องสาวของไอ้พานา ถือครองลายแทงเทพสมบัติอยู่ ตัวมันเองก็อยากจะได้มาไว้ในการครอบครองเช่นกัน จึงได้คิดหาวิธีการในการแย่งชิงมาให้ได้

 

".. พานา ส่งลายแทงเทพสมบัติมา ไม่อย่างงั้นฉันจะบอกให้พ่อ ยกเลิกการรักษาแม่ของแก และไล่ออกจากโรงพยาบาลของพ่อฉัน .." โทยะคิดแผนชั่วๆ ออกมาได้อย่างไว เพราะตัวมันเองก็รู้เรื่องราวต่างๆ ของครอบครัวพานาอยู่ไม่น้อย

 

พานาโกรธจัดเป็นครั้งแรก จนหน้าแดงและดวงตาทั้งสองกลายเป็นเนตรมารโดยไม่รู้ตัวจากความโกรธ

 

".. แกไม่มีสิทธิ์!!!! .." พานาตะโกนใส่โทยะด้วยพลังเวทมนตร์อันบ้าคลั่ง

 

ในขณะเดียวกันไอจังก็ร้องไห้ออกมา เพราะเด็กน้อยเองก็รู้ว่าคุณแม่ป่วยอยู่ หากไม่ได้รับการรักษาคุณแม่จะต้องจากไปแน่ๆ

 

".. พูดให้มันดีๆ หน่อย นายเองก็รู้ว่าฉันสามารถทำได้ แค่ติดต่อออกไปบอกพ่อของฉัน ไม่ถึง 1 นาที แม่ของแกก็จะถูกยกเลิกการรักษาในทันที ส่งไปโรงพยาบาลของรัฐอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง นายเองก็น่าจะรู้ เลือกเอาระหว่างแม่ของแกตาย หรือส่งมอบลายแทงเทพสมบัติมาให้ฉัน ฉันเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ เพื่อนๆ ในที่นี้ต่างก็เป็นพยานให้กับแกและฉันได้ จริงมั้ยทุกคน  .." เด็กชายโทยะดูชั่วร้ายเกินวัยไม่ใช่น้อยๆ จากการเลี้ยงดูของพ่อที่เห็นแก่ตัว

 

พวกผู้เล่นคนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างได้ยินในสิ่งที่โทยะพูดบอก ต่างก็มองเด็กคนนี้ในมุมมองใหม่ในทันที ใช้อำนาจของพ่อบีบบังคับกันเลยทีเดียว จะเรียกว่าเด็กคงไม่ได้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าที่โลกจริงจะเป็นคนแบบนี้ด้วยมั้ย ทั้งหมดมองมาที่กลุ่มของพานาก็ดูเหมือนจะเห็นใจอยู่ไม่น้อย

 

เพราะในกฎหมายปัจจุบัน ไม่ได้มองเด็กที่อายุกันอีกต่อไปแล้ว

 

แต่ทั้งหมดจะมองที่การกระทำเป็นส่วนใหญ่ ประกอบกับสิ่งที่ได้ทำลงไปว่าเลวร้ายและมีผลกระทบต่อสังคมมากน้อยแค่ไหนเป็นหลักนั่นเอง

 

หลังจากที่เห็นว่าปาร์ตี้เด็กทั้งสี่ถูกกดดันอย่างหนัก หนึ่งในนั้นร้องไห้ออกมาอย่างทนไม่ได้

 

แต่ทว่าโทยะกับไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น หลังจากที่เห็นว่าตนเองเป็นต่อและมีอำนาจเหนือกว่า เขายังได้หันหน้าไปมองนามิกับโซนิค พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ๆ

 

ก่อนที่จะพูดบีบบังคับอีกฝ่ายเพิ่มเติมอีกหลายอย่าง หนึ่งในนั้นโดยจะขอให้พ่อของตนที่เป็นผู้มีอิทธิพล ย้ายพ่อและแม่ของคนทั้งสองให้ไปทำงานในพื้นที่ที่ห่างไกล ให้ต้องไปเผชิญกับความยากลำบากที่คาดเดาไม่ได้ หรือต่อให้ลาออกจากงานประจำที่ทำไปแล้ว ก็จะถูกกลุ่มอิทธิพลของมุเทะคิกรุ๊ปเล่นงานต่อไปเรื่อยๆ

 

นามิกับโซนิคไม่เคยคิดเลยว่า ความคิดชั่วๆ กับการกระทำของมัน ของไอ้โทยะมันจะเลวร้ายขนาดนี้ มันแย่ยิ่งกว่าสัตว์นรกเสียอีก ทั้งที่ในสมัยก่อนเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนด้วยซ้ำ

 

ไอจังไม่อยากให้คุณแม่และครอบครัวของพวกพี่ๆ อย่างนามิกับโซนิคต้องลำบากไปด้วย เด็กหญิงจึงตัดสินใจนำลายแทงเทพสมบัติออกมา เพื่อส่งมอบให้กับโทยะอย่างว่าง่าย

 

แต่กับถูกนามิแย่งเอาไปก่อน พร้อมกับเปิดดูหนึ่งรอบโดยละเอียด ก่อนที่จะส่งมอบให้กับพานาหลังจากที่ดูจนหมดแล้วทั้งหมด ทุกรายละเอียดของลายแทง

 

พานากับโซนิคมองหน้ากันโดยที่ไม่ต้องบอกกล่าวก็เข้าใจ ทำการแยกส่วนเศษผ้าลายแทงเทพสมบัติ ออกเป็นสองส่วนในทันที

 

พร้อมกับส่งมอบให้กลุ่มผู้ติดตามที่เป็นตัวแทน 1 ชิ้น และส่งอีกชิ้นส่วนให้กับโทยะไอ้สารเลว ก่อนที่จะหลบหนีออกไปอย่างรวดเร็วตามแผนการเดิม

 

".. ฉันส่งมอบให้นายแล้วตามที่นายได้พูดบอกเอาไว้ .."

 

"..  แต่นายโทยะ ไม่ได้บอกว่าจะเอามันทั้งหมดหรือเท่าไหร่ตั้งแต่แรก ดังนั้นฉันจึงแบ่งส่วนลายแทงออกเป็นสองส่วน หวังว่านายนะรักษาคำพูดที่ได้พูดเอาไว้ก่อนหน้านี้  .."

 

"..  ไม่อย่างงั้น นายคงต้องอับอายจากการกระทำในครั้งนี้ของตัวเอง ต่อหน้ากลุ่มเพื่อนๆ ผู้มีหน้ามีตาทางสังคมที่ด้านหลังของนายแน่ๆ และต่อหน้าคู่หมั้นของนายด้วย .."

 

พานาได้นำเอาคำพูดของอีกฝ่ายมาเล่นแง่เท่าที่เด็กอายุ 12 จะคิดออก

 

พร้อมกับกดดันอีกฝ่ายให้รักษาคำพูดของตนเองต่อหน้าคนอื่นๆ ไม่อย่างงั้น ชื่อเสียงแสงดิบดีที่เจ้าตัวอุตส่าห์สะสมมาตลอดหลายปีในทุกๆ ครั้งที่ออกงานสังคม คงไม่เหลือชิ้นดีแน่ๆ หลังจากนี้

 

โทยะรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าจนชา โกรธอย่างมากที่ถูกไอ้ขยะพานาเล่นงานกลับได้อย่างเจ็บแสบ มองดูเศษผ้าบนมือด้วยความโกรธจนสั่นไปทั้งตัว

 

กลุ่มผู้ติดตามเลเวลสูงกว่าร้อยคน ได้ปล่อยผ่านให้กลุ่มปาร์ตี้ของพานาหนีลงน้ำในทะเลสาบไปได้สำเร็จ และไม่ได้ขัดขวางอะไรอีกต่อไป แต่แววตาของทุกๆ คนในเวลานี้ กับมองเศษผ้าในมือของโทยะตาเป็นประกายด้วยความโลภ อะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ไม่น่าจะต้องอธิบาย

 

สงครามเล็กๆ แย่งชิงลายแทงเทพสมบัติได้อุบัติขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ...

 

จนเวลาผ่านไปราว 30 นาที ในที่สุดกลุ่มผู้เล่นเลเวลหลักพันจำนวน 50 คน ที่ได้ติดตามมาทีหลัง กับได้ลายแทงเทพสมบัติไปครองในที่สุด

 

ส่วนกลุ่มนักเรียนจากเซนต์สตาร์ที่ไม่เกี่ยวข้อง และไม่ได้สนิทอะไรกับกลุ่มของโทยะมากนัก ต่างก็หลบหนีออกไปได้ทั้งหมด

 

ส่วนกลุ่มเพื่อนสนิทเหล่าลูกคนรวยของโทยะหลายสิบคน รวมไปถึงตัวของโทยะเองด้วย ต่างก็กลัวตายและกลัวที่จะสูญเสียไอเทมอันมีค่าที่ใช้เงินจริงๆ ซื้อมาในราคาแพง

 

โทยะมันถึงกับยอมโยนลายแทงเทพสมบัติทิ้งไปในทันที หลังจากที่ดูลายละเอียดทั้งหมดพร้อมกับจดจำตำแหน่งต่างๆ เอาไว้แล้ว และรีบหนีออกไปเป็นคนแรกๆ เสียด้วย

 

****

 

เกาะลอยฟ้า เหนือคฤหาสน์ที่มีราคาแพงที่สุดบนโลก ประเทศญี่ปุ่น

           

มากเมฆได้ดูดกลืนเอาพลังงานสสารต่างๆ มากระตุ้นร่างกายของตัวเองราวกับหลุมดำก็ไม่ปาน พร้อมๆ กับกระจายสัมผัสพลังลี้ลับบรรพกาลออกไปทั่วโลก

 

ไม่ว่าคนบนเกาะหรือใครที่ไหนกำลังทำอะไรกันอยู่ก็ตาม ชายหนุ่มกับรับรู้และรู้สึกได้ทั้งหมด ทั้งมองเห็น ทั้งได้ยิน ทั้งสัมผัสได้ ราวกับตัวตนของเขาอยู่ในจุดนั้นๆ ทุกที่ทุกเวลา เป็นส่วนหนึ่งของทุกๆ สรรพสิ่ง

 

ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่เหล่าอาวุโสของโลกมืดกำลังประชุมกันอยู่ที่ภัตตาคารวางแผนการร้ายต่อเขา

 

ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่เหล่าฮีโร่กำลังพูดคุยกันถึงตัวตนของเขาจากยอดตึก

 

และแน่นอนว่าในขณะที่ชายสวมหน้ากากจีนโบราณ พูดคุยวางแผนกับสหายของมันเองก็ตาม มากเมฆรับรู้และได้ยินทั้งหมดที่พวกมันพูดคุยกัน

 

ดูเหมือนพลังลี้ลับที่ได้รับมา จะเป็นอะไรที่เกินเลยจากเหตุและผลไปไกลโข ชนิดที่ว่านี่มันพลังระดับพระเจ้าชัดๆ

 

หากมากเมฆรู้ที่มาของพลังล่ะก็ เจ้าตัวคงไม่เชื่อแน่ๆ ว่าพลังวิเศษที่ตนเองได้รับมานั้น มันเป็นพลังของพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลจริงๆ แต่เป็นพลังจากต่างพิภพ ที่อยู่ในมิติพลังที่เหนือกว่าจักรวาลที่เป็นอยู่ในปัจจุบันอย่างคนล่ะชั้น

 

แม้แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นบางส่วนของพานาลูกศิษย์ของเขากับเด็กคนอื่นๆ มากเมฆก็รับรู้แล้วเช่นกัน

 

เนื่องจากจิตสัมผัสพลังลี้ลับของเขา ไปได้ยินถึงบนสนทนาของเจ้าหน้าที่พิเศษหลายสิบ ของโรงเรียนเซนต์สตาร์ที่ตั้งอยู่ในเขตการศึกษาพิเศษแขวงชินจูกุ ที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่หลังมหาสงคราม

 

เจ้าหน้าที่พิเศษต่างก็กำลังพูดถึงเด็กชายคนหนึ่ง ที่กำลังถูกเล่นงาน กดดันจากนายน้อยผู้ร่ำรวยคนหนึ่ง พร้อมกับเรื่องราวต่างๆ ที่คาดไม่ถึงโดยบังเอิญ

 

เป็นผลทำให้มากเมฆเริ่มมีน้ำโห หลังจากที่สงบนิ่งทางอารมณ์มานานจากสิ่งต่างๆ

 

แต่เจ้าตัวก็ได้แต่หวังว่าบทเรียนและภารกิจที่มอบให้พวกเด็กๆ ในครั้งนี้ จะเป็นบทเรียนอันแสนล้ำค่าต่อไปในอนาคต ต่อให้สำเร็จหรือจะล้มเหลวก็ตาม

 

การได้รู้เห็นถึงจิตใจแท้จริงของคนเรา จากตัวเราเองและคนรอบข้าง ไม่ว่าเพื่อนหรือศัตรู การได้เผชิญกับสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ต่างๆ นาๆ การได้พบเจอกับปัญหาและความกดดันในชีวิต

 

ทั้งหมดทุกอย่างคือแรงผลักดันในชีวิตของคนเรา มากเมฆอยากจะให้พวกเด็กๆ ได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านั้น และคิดหาหนทางเอาชนะ เอาตัวรอดให้ได้ด้วยตัวเอง

 

และหากมีอะไรที่มันเกินเลยมากเกินไปกับพวกเด็กๆ สิ่งเหล่านั้นเขาจะเป็นคนจัดการมันเอง เรื่องทางนี้โลกแท้จริง อาจารย์คนนี้จะเป็นผู้ช่วยเหลือและจัดการให้เอง

 

มากเมฆค่อยๆ ลืมตาตื่นอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจกว่าทุกทีที่มุมปาก

 

ใครๆ ก็ตามที่มองเห็นรอยยิ้มของเขาในเวลานี้ ต่างก็ขนลุกหนาวสั่นไปหมดอย่างไม่รู้ตัว ไม่เว้นแม้แต่เหล่าฮีโร่และเจ้าสวมหน้ากากจีนโบราณเองก็เช่นเดียวกัน

 

หลังจากหยุดดูดกลืนพลังสสารต่างๆ มากเมฆก็พูดบอกตัวเองเบาๆ ว่า

 

".. กำลังขาดคนเก่งๆ เอาไว้ช่วยงานอยู่พอดี คุณพ่อของพานา กับคุณพ่อคุณแม่ของนามิและโซนิคเอง ก็เป็นคนเก่งที่หาได้ยาก ดูเหมือนสเปซโคโลนีของเราจะหาผู้ช่วยมาดูแลได้บ้างแล้ว  .."

 

มากเมฆในเวลานี้ดูเหมือนตัวร้าย จอมมาร จอมปีศาจในนิยามมากกว่าพระเอกผู้แสนดีเสียอีก ออร่าพลังแห่งความตาย กระหายเลือดและความป่าเถื่อนของเขา เหมือนจะไม่ได้จำกัดแค่เพียงในเกมอีกต่อไปแล้ว ..

 

มากเมฆลอยตัวขึ้นไปสูงมากกว่าปกติกลางท้องฟ้า มองดูพวกกองกำลังต่างๆ ที่ด้านล่างอย่างไม่สมอารมณ์นัก เพราะก่อนหน้านี้พวกมันกล้าใช้เขาเป็นเหยื่อล่อองค์กรต่างๆ เข้ามาล้อมจับ

 

".. ทดสอบพลัง !!! ไม่อยากจะตายก็ไปให้พ้นๆ .."  มากเมฆเอ่ยปากพูดเสียงเบาอย่างเย็นชา ต่อกองกำลังของสามมหาอำนาจที่ใช้เขาเป็นเหยื่อล่อ

 

แต่คนด้านล่างกับได้ยินกันหมดทุกคำ คล้ายเสียงเตือนจากนรกแห่งความตาย ต่างคนต่างก็รีบหนีออกจากหุ่นจักรกลขนาดใหญ่ในทันที ออกจากรถถังไปกันหมดตามสัญชาตญาณได้ร้องบอก

 

มากเมฆสร้างกระบี่ลี้ลับสีดำนับล้านล้านเล่ม จากพลังพิเศษมิติรังสรรค์ที่โลกแห่งความจริงเป็นครั้งแรก

 

จนรอบข้างเหนือท้องฟ้ากว้างไกล ราวกับเป็นโลกแห่งกระบี่ไม่จำกัดไปแล้ว ก่อนที่พวกมันทั้งหมดจะพุ่งไปทำลายจักรกลสงครามต่างๆ และยานรบไร้คนขับของกลุ่มสามมหาอำนาจอย่างไม่ใยดี

 

ตูนน ตูนน ครือออ ตู้นนน !!!

 

ก่อนที่จะระเบิดออกมาราวกับของเล่น เป้าทดสอบพลังอย่างไงอย่างงั้น ....

 

คนอื่นๆ ที่ได้เห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

 

นี่มันบ้าไปแล้ว แต่คนที่รู้สึกเหมือนจะบ้าตายกับการสูญเสียในครั้งนี้ที่ถูกทำลายกองกำลังของตนเอง ก็คือเหล่าผู้บริหารระดับสูง เจ้าของแผนการเหยื่อล่อในครั้งนี้มากกว่า

 

 

 เพราะทุกๆ หุ่นจักรกลและยานบินรบ ยานยนต์รถถังต่างๆ ที่ถูกทำลายไปกว่า 70% เหล่านั้น

 

ทำไมถึงมีแต่ของพวกมันทั้งนั้นเลย !? ที่ถูกทำลายไป แถมยังทำลายแบบนำกลับมาซ่อมใหม่ไม่ได้ด้วย

 

แต่คนที่ไม่เห็นด้วยกับแผนการในครั้งนี้ กับไม่ถูกทำลายกองกำลังจักรกลของตนเองเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะได้รับความเสียหายอะไรเลย

 

บ้าไปแล้ว ... รู้ได้ยังไง !!??

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 454 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #2797 KIZUkinada (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:21
    เกลีนดมากเมฆอะ สงสารเด็ก
    #2,797
    0
  2. #2554 goinlove1 (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 13:30

    เเอาอีกๆๆๆ

    #2,554
    0
  3. #2553 CrAzy_Se@L (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 06:30

    ชอบบบบบบบบ โครตเท่เลย

    #2,553
    0
  4. #2552 หนุ่มยาคู้ (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 01:48
    อันเก่านั่งยานแล้วไปบู๊กันในอวกาศ
    #2,552
    0
  5. #2551 KurouNeko (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 00:19
    ดีกว่าอันเก่าเหมือนโดนส่งไปตายเอาดาบหน้า
    #2,551
    0
  6. #2550 joelamtan (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 23:17
    ขอบคุณครับ
    #2,550
    0
  7. #2549 loliz (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:18
    เอาๆๆอย่าลีลาให้มาก เดี๋ยวโดนติงหมู่เอ็งจะจ๋อยอีกอิเมฆา ช้างใหญ่ยังไงถ้าโดนมดรุมมากๆก็ตายนะเฮ้ย
    #2,549
    0
  8. #2548 พู่กันลี้ลับ (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:07

    ฝากติดชมด้วยนะครับ

    #2,548
    0
  9. #2115 BomRilla (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 07:34
    ไม่มีไรเลยตอนนี้
    #2,115
    0
  10. #2114 ParnTiti (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 07:26
    มากเมฆแกจะตายไหมนิ???!!!
    #2,114
    0
  11. #2113 KnightN00 (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 04:01
    มากเมฆเราคลั่งไปแว้ว
    #2,113
    0
  12. #2112 supakamon (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:37
    รู้สึกถึงน้ำที่ไม่ค่อยมีเนื้อ
    #2,112
    0
  13. #2111 KurouNeko (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:28
    ท่านประมุข ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยเนอะ
    #2,111
    0
  14. #2110 AlZhaiMerS (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:10
    บางทีก้ยืดเกินไป บางประโยคก้ซ้ำ แค่ทำให้เหมือนยาวขึ้น สุดท้ายความหมายก้เหมือนเดิม
    เข้าตอนที่ 5 ละ ยังไม่หมดวันเลย
    #2,110
    0
  15. #2109 DemiGod Immortals (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:05
    กว่าจะมาได้ รอตั้งนาน
    #2,109
    0
  16. #2108 loliz (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 00:59
    เหอะๆ เอ็งจะทำยังไงเขาจะรุมตื้บล่ะ รักษาตัวก็ยังไม่หายพี่เมียก็น่ารำคาญสันดานน่าตบให้คว่ำ
    #2,108
    0