มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 9 : บทที่ 9 ความสุขของแต่ละคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,035 ครั้ง
    13 พ.ย. 61

บทที่ 9 ความสุขของแต่ละคน

 

          ".. เร็วอีกเร็วอีก เร็วขึ้นอีก เย้เย้ ชอบจังเลยพี่นกยักษ์ ขออีก ขออีก .." ลูกวานรน้อยวัยละอ่อนตะโกนเร่งเสียงดัง และสนุกไปกับความเร็วเหินเวหาลีลาเหนือโลก ในการบินของพญาครุฑมากเมฆอย่างมาก

 

".. เย้ เย้ สูงอีกสูงอีก ไปให้ถึงพระจันทร์เลยได้ป่ะพี่นกยักษ์ .." อีกหนึ่งลูกวานรน้อยที่เพิ่งจะตื่นขึ้นมา และยังคงนั่งๆ นอนๆ ในกรงเหล็กอย่างสบายใจ โดนไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านี้ ตัวมันเองเกือบจะถูกจับไปขายชะแล้ว ส่วนในเวลานี้ด้วยความที่ยังเป็นเด็ก จึงหลงลืมเรื่องราวก่อนหน้านี้ได้โดยง่าย ถึงกับเล่นสนุกไปกับพี่ๆ ของตนเองอย่างสบายใจ เป็นลิงน้อยแต่อยากจะบินให้ได้แบบนกซะงั้น

 

          ".. จะได้กลับบ้านแล้ว คิดถึงปาป๊า ม่าม๊าจังเลย ขอบคุณพี่นกยักษ์หน้าประหลาดมากๆ ที่พาผมและน้องๆ ไปส่งที่บ้านนะครับ .." พี่ชายคนโตของกลุ่มลูกวานรน้อยที่ดูท่าจะรู้เรื่องรู้ราวมากที่สุดพูดขึ้น

 

พร้อมกับมองไปยังป่าโบราณทางทิศตะวันออกไกลสุดขอบทวีปจิตมายาด้วยความหวัง ที่ในเวลานี้ใกล้จะถึงบ้านแล้วนั่นเอง

 

หลังจากมากเมฆโฉบเอากรงเหล็กยักษ์ที่จับลูกวานรทั้งสามไว้ได้แล้ว ก็ทะยานบินขึ้นสู่ท้องฟ้าในทันทีอย่างรวดเร็ว

 

ส่วนเจ้ารากไม้เองก็บินตามมาด้วยติดๆ

 

แต่ด้วยการที่จำแลงร่างกายเป็นมังกรไม้โบราณ ทำให้บินตามไม่ทัน เอไอรากไม้จึงได้เลือกจำแลงร่างใหม่กลายเป็นฟีนิกซ์เพลิงขนาดใหญ่มหึมา แล้วบินทะยานตามมาด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้

 

จนสามารถมองเห็นได้เลยว่าตลอดระยะทางที่ฟีนิกซ์เพลิงรากไม้บินผ่านมานั้น จะก่อให้เกิดเปลวไฟสีแดงเพลิงเป็นทางยาวงดงาม คล้ายกับสะพานสวรรค์ที่ทอดยาวอย่างไม่รู้จบท่ามกลางหมู่เมฆ

 

ก่อนที่จะค่อยๆ เลือนหายไปอย่างช้าๆ กลายเป็นภาพที่งดงามอย่างมากในค่ำคืนนี้ที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวส่องแสงเป็นพยาน และได้ถูกบันทึกไว้เป็นหนึ่งในภาพที่งดงามแห่งปีอีกด้วย จากผู้เล่นคนหนึ่งที่เป็นช่างภาพอิสระ ที่ได้บังเอิญถ่ายเก็บภาพไว้ได้ และยังถูกประมูลขายได้ในราคาที่สูงอย่างมากในเวลาต่อมาอีกด้วย จากกลุ่มคนที่ชื่นชอบในความงดงามอันเหนือธรรมชาติของภาพถ่ายนี้

 

          และด้วยความอลังการแบบไม่ปกปิดใดๆ ของรากไม้กับมากเมฆ จึงเป็นเหตุให้เกิดตำนานเล่าลือไปต่างๆ นาๆ เกี่ยวกับการปรากฏตัวของฟีนิกซ์เพลิงและพญาครุฑ สัตว์เทพต่างสายพันธุ์ขึ้นมา

 

 

          ในขณะที่ใกล้จะถึงที่หมายอยู่นั้น มากเมฆและรากไม้ต่างก็รู้ดีว่า พลังเวทมนตร์ของพวกตนทั้งสองใกล้จะหมดเวลาลงแล้ว ทั้งที่ปริมาณของพลังยังใช้ไปไม่เท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ

 

แต่ด้วยมีเวลาที่จำกัดทำให้มากเมฆกับรากไม้พยายามเร่งความเร็วให้มากขึ้นอยู่ตลอดเวลา มุ่งตรงไปยังป่าโบราณทางทิศตะวันออกที่เป็นจุดหมายที่ห่างไกลอย่างไม่หยุดพัก แต่เดิมมากเมฆคิดที่จะวาดวงเวทเคลื่อนย้ายทางไกลแทนที่จะบินมา แต่ด้วยเหตุที่บริเวณรอบๆ ป่าโบราณที่มากเมฆได้วางเพลิงนรกก่อนหน้านี้ ได้ปรากฏผู้เล่นจำนวนมากไม่รู้มาจากไหน ทุกทิศทุกทางเต็มไปหมด เฝ้ามองและสังเกตการณ์อยู่รอบๆ เป็นจำนวนมากกว่าหมื่นคน และหากมากเมฆได้ตัดสินใจลงไปยังพื้นดินอีกครั้งละก็อาจจะถูกกลุ่มผู้เล่นที่เห็นตนบินขึ้นฟ้าพร้อมๆ กับกรงเหล็กยักษ์ไล่ตามมาก็ได้

 

ใครจะไปรู้ว่าความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์โลก มันมีความอยากมากมายแค่ไหนกัน สุดท้ายมากเมฆจึงได้ตัดปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด

 

ตัดสินใจบินไปตรงๆ เลยนั่นเอง และด้วยความเร็วที่ไวอย่างหน้าเหลือเชื่อ!>? ของทั้งมากเมฆและรากไม้ต่างก็ใช้เวลาไปไม่ต่ำกว่า 2 ชั่วโมงกว่าๆ แล้ว กว่าจะมาถึงป่าโบราณแห่งนี้ที่เป็นจุดหมาย

 

เหตุที่ต้องใช้เวลานานอย่างมากก็เพราะมากเมฆไม่คาดคิดเลยว่า ทวีปเริ่มต้นจิตมายามันจะมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ ใหญ่กว่าประเทศจีนถึง 30 เท่าเห็นจะได้ จากการคาดเดาของรากไม้

 

ป่าโบราณทางทิศตะวันออกสุดขอบของทวีปจิตมายา

แต่เดิมมีชื่อว่าป่าเทพอสูรสันติ และในป่าเทพอสูรสันติแห่งนี้ ก็เต็มไปด้วยราชาอสูรมากมายหลากหลายสายพันธุ์ ที่ต่างก็พร้อมใจกันสงบศึกที่ยาวนานนับหมื่นๆ ปีของพวกมัน อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและแบ่งอาณาเขตของใครของมันอย่างสันติ

 

แต่ถึงแบบนั้นพวกสัตว์อสูรในป่าเทพอสูรสันติ ก็ยังมีการจัดอันดับผู้แข็งแกร่งเช่นกัน จึงอาจจะมีการต่อสู้กันอยู่เรื่อยๆ สำหรับท้าทายและชิงเอาอันดับจากสัตว์อสูรที่มีระดับสูงกว่าอยู่เสมอ

 

มากเมฆใช้พลังกายพลังใจทั้งหมดมุ่งตรงไปยังจุดหมายที่เคยส่งแม่วานรมาก่อนหน้านี้ มากเมฆจึงพุ่งตรงไปอย่างสุดแรงด้วยความเร็วอย่างมหาศาลราวกับดาวตกจากท้องฟ้าก็ไม่ปาน และด้วยความเร็วอันมากมายมหาศาลของตนเอง พอลงถึงพื้นก็ส่งเสียงดังและกระจายพลังงานสายฟ้า และเพลิงพายุมหาศาลไปทั่วบริเวณ ทำให้เหล่าสัตว์ป่าสัตว์อสูรตนอื่นๆ ถึงกับตกอกตกใจ ส่งเสียงร้องคำรามไปทั่วทั้งพื้นป่าอย่างไม่พอใจในการมาของมากเมฆและรากไม้

 

มากเมฆและรากไม้ปรากฏตัวในร่างของสัตว์อสูรแปลกหน้าในป่าใหญ่ ที่เต็มไปด้วยราชาอสูรมากมาย แถมยังมาพร้อมกับความไม่เกรงอกเกรงใจใครหน้าไหน เปิดตัวด้วยเสียงดังลั่นราวฟ้าถล่มและแรงลมระดับพายุหายนะอย่างรุนแรง ที่มาด้วยความเร็วระดับซุปเปอร์โซนิค สร้างความหวาดหวั่นและไม่พอใจไปทั่วทั้งพื้นป่าแห่งนี้ในทันทีที่มาถึง

 

โชคยังดีที่บริเวณที่ลงจอดนั้น เป็นอาณาเขตของราชาวานรแปดแขนผู้ไร้พ่าย จึงไม่มีสัตว์อสูรตนใดกล้าที่จะเข้ามาหาเรื่องในอาณาเขตของมันแม้แต่ตัวเดียว

 

แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น !!!

 

          [: สัตว์อสูรระดับราชาไร้พ่าย วานรแปดแขนทมิฬ ระดับ 999 เตรียมจู่โจม :]

 

เสียงประกาศแจ้งเตือนทันที ที่มากเมฆเข้ามาในอาณาเขตของมันโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับสร้างความไม่พอใจให้กับราชาวานรอย่างมาก

 

เพราะก่อนหน้านี้ราชาวานรเพิ่งจะสูญเสียลูกๆ ไปถึงสามตน จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้

 

มันจึงได้เตรียมพร้อมและบุกเข้ามาท้าทายในทันที ที่มีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาในบ้านของมัน เพื่อระบายอารมณ์โกรธแค้นที่ยังค้างคาอยู่ให้หมดไปอย่างเต็มกำลัง

 

ราชาวานรแปดแขนทมิฬตัวใหญ่ยักษ์ มีส่วนสูงไม่ต่ำกว่า ตึก 30 ชั้น ขนาดร่างกายที่ใหญ่โตอย่างมาก มีร่างกายที่แข็งแกร่งจนมองเห็นมัดกล้ามอันแข็งแกร่งและทรงพลังที่มาพร้อมๆ กับออร่าพลังแห่งราชันของป่าเทพอสูรสันติแห่งนี้

 

ตัวมันนั้นมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่า 120 ตัน และมาพร้อมกับแขนทรงพลังทั้งแปดแขน ที่ได้ถือศาสตราวุธขนาดใหญ่ยักษ์ที่แตกต่างกันออกไป ที่พร้อมจะเข้ามาต่อสู้และแย่งชิงชีวิตของมากเมฆ และทำลายทุกๆอย่าง ที่บังอาจหลุดรอดเข้ามาในอาณาเขตของมันอย่างบ้าคลั่ง

 

ราชาวานรไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ด้วยอารมณ์เสียและโมโหอยู่ก่อนหน้า จึงได้เข้าไปโจมตีมากเมฆและรากไม้ในทันทีอย่างรุนแรง และด้วยระดับพลังที่ต่างกันเกินไป

 

ส่งผลให้มากเมฆและรากไม้กระเด็ดไปไกลกว่าสิบกิโลเมตร นอนแน่นิ่งอยู่ที่ข้างต้นไม้ใหญ่โบราณใกล้ปากถ้ำเทพวานร จนเหลือไว้แต่กรงเหล็กยักษ์ที่ยังตกอยู่ที่เดิมและมีเสียงตะโกนเล็กๆ ของเจ้าตัวน้อยทั้งสามที่ร้องเรียกออกมาพร้อมๆ กัน

 

".. ปาป๊า หยุดเดี๋ยวนี้เลย ห้ามทำร้ายพี่นกยักษ์นะ พวกเขาเป็นคนช่วยพวกหนูไว้ .." สามเสียงร้องประสานของลูกวานรตัวน้อย ร้องเรียกให้ท่านพ่อของพวกมันหยุดการโจมตีอันไร้สาระนี้ เพราะหากท่านพ่อวานรยังลงมือต่อไปอีกละก็จะกลายเป็นลิงบาปหนาที่ไม่รู้จักบุญคุณคนอย่างแน่นอน

 

ราชาวานรได้สติในทันทีที่ได้ยินเสียงลูกๆ อันเป็นที่รักของมันร้องเรียก พร้อมกับการลดย่อขนาดตัวลงอย่างช้าๆ และเข้าไปใกล้กรงเหล็กอย่างรวดเร็ว เพื่อดูลูกๆ ของมันใกล้ๆ ว่าที่ได้เห็นได้ยินในตอนนี้ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ที่ลูกๆ ของมันทั้งสามได้กลับมาบ้านอย่างปลอดภัย

 

เสียงตะโกนลั่นป่าของเจ้าป่าผู้มีอำนาจเด็ดขาดเหนือใครในพื้นป่าแห่งนี้ ร้องตะโกนด้วยความดีใจสุดชีวิต จนแม่วานรและลูกๆ อีก 12 ตัวของมัน ต้องออกมาจากถ้ำเทพวานรของพวกมัน

 

เพื่อออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมท่านพ่อวานรถึงได้ร้องตะโกนดีใจแบบนี้

 

หลังจากนำทั้งสามออกจากกรงแล้ว ลูกๆ ทั้งสามเล่าเรื่องราวให้พ่อวานรฟังทั้งหมด เกี่ยวกับพี่นกยักษ์ที่ได้ช่วยเหลือพวกมันออกมาจากกลุ่มคนนิสัยไม่ดี ที่คิดจะจับพวกมันไปขายให้กับกิลด์อะไรก็ไม่รู้จำชื่อไม่ได้ และได้ช่วยพาพวกเราทั้งสามบินมาส่งถึงที่นี่ด้วยความเร็วสูงมากและสนุกมากๆ อีกด้วย พวกมันทั้งสามตัวอยากจะบินเล่นอีกหน่อยแต่พี่นกยักษ์บอกว่าเหนื่อยแล้ว

 

แม่วานรได้ยินที่ลูกๆ เล่ามาก็รีบเร่งไปยังจุดที่ต้นไม้หักล้มกระจัดกระจายใกล้ๆ กับถ้ำวานรเทพที่เป็นของปลอมไว้หลอกผู้บุกรุก ก็พบเข้ากับร่างนกยักษ์หน้าตาประหลาดสองตัว นอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ ขยับตัวไม่ได้อยู่นั่นเอง

 

จึงได้เรียกให้พ่อวานรรับผิดชอบพานกๆ ทั้งสอง มายังใกล้ๆ ปากถ้ำที่พวกตนอาศัยอยู่หลังม่านพลังให้มากกว่านี้ เพื่อทำการรักษาให้โดยด่วนไม่เช่นนั้นนกยักษ์ทั้งสองตัวนี้ได้เสียเลือดจนตายแน่ๆ

 

พ่อวานรโดนแม่วานรดุไปชุดใหญ่ๆ ที่มักชอบทำอะไรขาดสติ ไม่รู้จักคิดและดูให้รอบๆ ดีๆ เสียก่อน ทั้งดุไปบ่นไปและรักษานกๆ ทั้งสองตัวไปด้วยพร้อมกัน

 

ในช่วงเวลาที่มากเมฆและรากไม้หมดสติอยู่นั้น พลังที่ได้รับมาก็หมดลงพอดี หมดระยะเวลาที่ยืมพลังสามชั่วโมง มากเมฆและรากไม้ก็ออกจากร่างจำแลงในทันที และมีสภาพดูไม่ได้เสียเลย ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลร้ายแรงที่อาจจะถึงชีวิตได้ทั้งนั้น ที่ยังรอดมาได้ก็ไม่รู้ทำบุญมากไปเท่าไหร่เมื่อชาติที่แล้ว ถึงยังมีชีวิตอยู่ได้ในในสภาพแบบนี้

 

แม่วานรพอได้เห็นผู้มีพระคุณอีกครั้ง ทั้งช่วยเหลือตนให้รอดปลอดภัย ทั้งยังไปช่วยพาลูกๆ ของตนที่โดนจับตัวไปก่อนหน้านี้กลับมาส่ง ถึงที่บ้านอย่างปลอดภัย ก็อดไม่ได้ที่จะซาบซึ้งใจกับการกระทำทั้งหมดของชายหนุ่มมากเมฆคนนี้

 

หลังจากใช้เวทรักษามากเมฆและรากไม้จนพ้นขีดอันตรายแล้ว แม่วานรก็กลับไปจัดการคุณสามีไม่ได้ความต่อทันที

 

พร้อมกับเล่าวีรกรรมทั้งหมดของมากเมฆให้พ่อวานรฟังอีกครั้ง และรวมไปถึงการที่ชายหนุ่มมากเมฆช่วยเหลือลูกๆ ของพวกตนกลับมาส่งถึงที่บ้านอย่างปลอดภัย มากเมฆที่ได้ช่วยเหลือพวกตนแม่ลูกจนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลไฟไหม้เกือบทั้งตัว

 

พ่อวานรโดนดุชุดใหญ่และห้ามเข้าไปนอนในห้องเป็นเวลา 1 เดือนเต็มเป็นการลงโทษอีกด้วย

 

ส่วนมากเมฆนอนหมดสติในเกมไปกว่า 3 วันแล้ว แต่ในช่วงเวลาสามวันที่หมดสติไปนั้น มากเมฆกับถูกดึงความนึกคิดไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าแต่กับปรากฏคนคนหนึ่ง ที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาอายุน่าจะพอๆ กับมากเมฆ ปรากฏตัวขึ้นมา

 

ชายหนุ่มคนนั้น กำลังฝึกฝนและใช้พลังเวทและสกิลต่างๆ มากมายอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่สกิลพื้นฐานจนไปถึงสกิลระดับมหาเวทหรือตำนานและเวทต้องห้ามต่างๆ อีกมากมาย

 

พร้อมกับการผสมเวท ประสานเวทและใช้เวทมนตร์ในแบบต่างๆ ที่มากเมฆไม่เคยคาดคิดหรือรู้จัก ให้มากเมฆได้เห็นและยังค่อยๆ สอนมากเมฆอย่างช้าๆ อีกด้วย ชายหนุ่มคนนั้นหันมามองมากเมฆและพูดกับมากเมฆก่อนจะหายไปว่า

 

"..  ตัวอย่างที่เห็น เป็นแค่ส่วนเล็กๆ ของเราทั้งสองคนที่พอจะทำได้ อย่าลืมฝึกล่ะ เพราะหากขาดนายไป ผมคงหมดสนุกแน่ๆ ไว้พบกันใหม่ ในที่ไหนสักแห่งเมื่อเวลานั้นมาถึง  .."

 

หลังจากชายหนุ่มลึกลับนายนี้พูดจบ มากเมฆก็ได้สติกลับมาทันที พร้อมกับมองไปรอบๆ ในบริเวณที่เพิ่งจะตื่นนอน ที่ในเวลานี้ตนเองนอนอยู่ในถ้ำที่เต็มไปด้วยต้นไม้แปลกประหลาดและมีผลไม้นานาชนิดเต็มไปหมด

 

ส่วนเจ้ารากไม้ในเวลานี้กำลังวิ่งเล่นกับลูกๆ วานรอย่างสนุกสนาน ราวกับตัวมันเองยังเป็นเด็กอายุ 5 ขวบอย่างไงอย่างงั้น ดูๆ ไปแล้วก็อยากไปวิ่งเล่นด้วยเหมือนกัน หากตอนนี้เป็นเด็กด้วยกันก็คงดี

 

".. ตื่นแล้วเหรอ ไม่นอนต่ออีกหน่อย .." เสียงของแม่วานรร้องถามหลังจากเห็นมากเมฆกำลังค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ

 

".. ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับ ไม่คิดว่าจะโดนโจมตีจนเกราะเวทที่บัพไว้ถึงกับแตกกระจาย รู้งี้ลงอักขระเวทมนตร์กับอักษรรูนไว้ด้วยดีกว่า จะได้ป้องกันได้มากกว่านี้ .."

 

มากเมฆไม่ได้ใส่อะไรมากนัก แต่กับคิดไปถึงวิธีการป้องกันตนเองจากอันตรายที่ไม่รู้จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ดีกว่า เพราะอย่างน้อยๆ ก็ได้ประสบการณ์เกือบตายมาแล้วจากการถูกโจมตีก่อนหน้านี้

 

แม่วานรมองตาขวาง ไปยังพ่อวานรที่ในเวลานี้ ยังไม่ยอมมาขอโทษและขอบคุณมากเมฆที่ได้ช่วยชีวิตของตนและลูกๆ เอาไว้ ช่างเป็นตาแก่หัวดื้อที่ไม่รู้จักความเอาเสียจริง

 

สุดท้ายพ่อวานรทนแรงกดดันจากสายตาพิฆาตไม่ไหว จึงได้เดินออกมาหามากเมฆและเอ่ยปากขอโทษและขอบคุณพร้อมๆ กัน พร้อมกับเอ่ยปากว่าจะตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อที่ได้ช่วยเหลือลูกๆ และภรรยาสุดที่รักของตนไว้ จากเหล่าวายร้ายที่ทำลายป่าและพวกคนเลวๆ ที่คิดจะจับลูกๆ ของมันไปขาย

 

".. ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่ผมได้เห็นครอบครัวของพ่อวานรแม่วานรและลูกๆ ได้อยู่พร้อมหน้ากัน ก็เป็นรางวัลที่ดีที่สุดสำหรับผมแล้ว .." มากเมฆคิดหนัก จะบอกไปไม่ได้เด็ดขาดว่าตนเองนี่ล่ะเป็นคนเผาป่า

 

แต่มากเมฆก็สุขใจสบายใจอย่างมาก ที่ได้เห็นครอบครัวของพ่อวานรและแม่วานรมีความสุขแบบนี้

 

".. ระดับเหลือแค่ 1 ตอนนี้จะไปทำอะไรได้ ไม่สู้อยู่ที่นี่สัก 1 เดือนก่อน รอให้สามารถใช้ทักษะเวท ใช้สกิลได้ก่อน ค่อยกลับเมืองจะดีกว่านะ .." พ่อวานรพูดขึ้นเพราะอย่างน้อยๆ ก็อยากให้มากเมฆอยู่ที่นี่สักระยะ

 

".. ไม่เป็นไรครับ ถึงจะระดับหนึ่ง แต่ผมเองก็พอจะมีความรู้อยู่บ้าง เอาตัวรอดได้แน่ๆ ผมเองก็อยากท่องเที่ยวไปให้ทั่วๆ ทวีปเริ่มต้นจิตมายาสักหน่อย อยากจะลองไปแวะทุกเมือง เพื่อค้นหาอาชีพที่ผมอยากจะเล่นสักหนึ่งอาชีพ ถึงแม้ว่าโลกใบนี้จะมีกี่อาชีพก็ได้ ขอแค่เงื่อนไขครบก็จะสามารถเรียนรู้สกิลนั้นๆ ได้ แต่ผมก็ยังอยากจะลองไปค้นหาดูให้ทั่วด้วยตัวเองก่อนนะครับ .." มากเมฆพูดถึงเป้าหมายของตนเองต่อจากนี้และสิ่งที่อยากจะทำ

 

ถึงแม้มากเมฆจะมีความรู้เรื่องอาชีพลับและทักษะสกิลเวทมากมาย แต่มากเมฆก็ยังไม่รู้เกี่ยวกับอาชีพอื่นๆ เลยว่ามันเป็นยังไง จึงอยากจะรู้และเข้าใจมันให้ทั้งหมดเสียก่อน ถึงแม้ในใจในเวลานี้จะแอบชอบเวทมนตร์มากๆ แล้วก็ตาม

 

แต่ในความเป็นจริงมากเมฆได้รับทักษะสกิล และเวทมนตร์ของทุกอาชีพของโลกเวทมนตร์มาหมดแล้ว เพียงแต่ว่าตนเองไม่ได้รู้ถึงขอบเขตความเข้าใจในส่วนนี้เท่านั้น และหลงคิดไปว่ายังมีหลากหลายอาชีพที่ตนเองยังไม่รู้อีกมากเท่านั้นเอง

 

ถึงหนึ่งคนจะมีเป็นร้อยๆ อาชีพก็ได้ แต่อาชีพแรกมักสำคัญเสมอ เพราะอาชีพแรกมักจะเป็นพื้นฐานตัวกำหนดทิศทางการเล่นและการผจญภัยของคนคนนั้น หรืออธิบายง่ายๆ มันมีผลกับจิตใจและความสนุกในการเล่นเกมนั่นเอง เนื่องจากแต่ก่อนนั้นก่อนที่จะนำเอาเกมทั้งสามมารวมกัน ระบบของเกมจะมีการกำหนดขอบเขตของทักษะอาชีพไว้อย่างชัดเจน แต่ในระยะหลังนั้นได้ยกเลิกระบบนี้ออกไป พร้อมกับเปิดกว้างอิสระให้ทุกๆ คนผู้เล่น สามารถเรียนรู้ทักษะสกิลทุกอย่างได้อิสระ แต่ก็ยังติดเงื่อนไขให้เลือกอาชีพตั้งต้นในตอนเลเวล 30 ทุกคน ไม่อย่างงั้นจะไม่สามารถอัพระดับเลเวลได้

 

 

มากเมฆไม่เคยเล่นเกมออนไลน์เสมือนจริงมาก่อน จึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาชีพในเกมมากนัก

 

ถึงแม้จะได้รู้มาว่า อาชีพในเกมนี้มันมีเยอะมากๆ ขนาดอาชีพผู้ใช้เวทมนตร์ยังมีเป็นพันๆ อาชีพเลย

 

จึงเป็นเหตุให้มากเมฆคิดไม่ออกเลือกไม่ถูก ว่าตนเองจะไปในทิศทางไหนดี ด้วยความไม่รู้ของมากเมฆก็คงต้องมั่วกันไปก่อนอีกนาน และกว่าจะมารู้ทีหลังว่าที่แท้ตนเองก็เป็นได้ทุกอาชีพนั่นละ

 

เพราะได้สกิลและทักษะมาหมดแล้ว..

 

          ระหว่างอยู่ที่นี่อีกหลายวันมากเมฆสอบถามข้อมูลต่างๆ จากทั้งแม่วานรและพ่อวานรเกี่ยวกับเมืองใกล้ๆ ทั้งหมดของป่าเทพอสูรแห่งนี้ จนสุดท้ายแล้วมากเมฆตัดสินใจจะไปยังเมืองแห่งการช่าง

 

เพื่อลองศึกษาเกี่ยวกับพวกงานฝีมือดูสักครั้ง เพราะในชีวิตจริงมากเมฆมีร่างกายที่อ่อนแออย่างมาก จึงไม่เคยหยิบจับ หรือทำอะไรที่ใช้แรงงานพละกำลังเยอะๆ มาก่อน

 

และหากไปที่เมืองแห่งการช่าง อาจจะได้ข้อมูลหรือสกิลดีๆ มาก็ได้ ก่อนที่มากเมฆจะออกจากถ้ำเทพวานร พ่อวานรอาสาไปส่งมากเมฆที่เมืองใกล้ๆ ที่มากเมฆอยากจะไปด้วยตนเอง

 

พร้อมๆ กับมีของบางอย่างจะมอบให้กับมากเมฆอีกด้วย

 

          ".. ผมรับไม่ได้หรอกครับ ผมกลัวว่าผมจะเก็บรักษามันไม่ได้มากกว่า .." มากเมฆปฏิเสธเสียงแข็งและไม่ขอรับเอาไอเทมจากพ่อวานร เพราะมันมีระดับที่สูงเกินไป โดยได้ข้อมูลมาจากเจ้ารากไม้

 

 

รากไม้เองก็ตกใจอย่างมากเช่นกัน ที่อยู่ๆ พ่อวานรก็จะยกไม้เท้าเวทมนตร์โบราณ ระดับ SSS ที่มีชื่อว่า ไม้เท้าเวทมนตร์มายาพระเจ้าแห่งการหลงลืม ให้กับนายท่านของตน

 

ถึงแม้ไม้เท้าอันนี้จะถูกผนึกไว้อยู่ แต่ขนาดถูกผนึกอยู่ยังมีระดับอยู่ที่ SSS แล้ว และหากวันหนึ่งเกิดปลดผนึกขึ้นมาได้ มันจะไปอยู่ที่ระดับอะไร

 

".. รับไปเถอะ ของสิ่งนี้อยู่ที่พวกเราก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะมันจะเลือกรับใช้เฉพาะคนที่คู่ควรเท่านั้น และหลายวันมานี้ ก็ได้ลองทดสอบให้เจ้าเองลองถือดูก็หลายครั้งแล้ว มากเมฆเองก็สามารถถือมันได้โดยไม่เจ็บปวดหรือโดนทำร้ายเลยแม้แต่น้อย เพียงเท่านี้ก็บอกได้แล้วว่าเจ้าไม้เท้าเน่าๆ นี่มันเลือกมากเมฆเป็นเจ้านายของมันยังไงล่ะ .." พ่อวานรยกเอาเหตุผล และคำอธิบายที่เข้าใจได้เกี่ยวกับไม้เท้าเวทนี้บอกแก่มากเมฆ

 

มากเมฆเองหลายวันมานี้ก็ได้ลองถือและลองใช้ไม้เท้าเวทนี่อยู่หลายครั้ง

 

ถึงแม้ตนเองจะยังใช้เวทมนตร์ไม่ได้ก็เถอะ แต่ก็สามารถถือไม้เท้านี้ไล่ตีเจ้ารากไม้ได้ โดยไม่เกิดผลเสียอะไรใดๆ เลยในระหว่างฝึกการต่อสู้ประชิดตัวกับเจ้ารากไม้ ถึงแม้จะสู้เจ้ารากไม้ไม่ได้เลยก็ตาม เพราะระดับมันห่างกันเกินไปบวกกับเจ้ารากไม้มันไม่เคยออมมือให้เลย โดนตีสวนกลับจนปวดไปทั่งตัวทุกรอบที่ฝึกต่อสู้

 

สุดท้ายมากเมฆก็ใจอ่อนยอมรับเจ้าไม้เท้าเวทมนตร์ระดับ SSS มาอยู่ดี ไม้เท้าเวทมายาพระเจ้าแห่งการหลงลืม แค่ชื่อก็แสนจะยาวดูเหมือนจะโหดและร้ายกาจมากๆ

 

แต่มันกับมีสภาพไม่ต่างจากไม้เท้าเวทของพวกระดับเลเวล 10-20 เลยแม้แต่น้อย จะต่างก็ตรงที่สภาพเก่ากว่าและใกล้จะพังจะหักเมื่อไหร่ก็ไม่รู้นั่นเอง

 

พอมากเมฆรับเอาไม้เท้าเวทมายาเวทพระเจ้าแห่งการหลงลืมมานั้น ก็ปรากฏเสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้นทันที

 

          [:  ผู้เล่นมากเมฆได้รับหนึ่งในสมบัติพระเจ้าแห่งการหลงลืม ไม้เท้าเวทมายา   :]

 

[:  ยอมรับให้ผู้เล่นมากเมฆเป็นเจ้านายของมันแต่เพียงผู้เดียว ได้โปรดหยดเลือดผูกพันธะสัญญา  :]

 

[:  ได้รับหยดเลือดแล้ว จากนี้ไปไม้เท้าเวทมายาพระเจ้าแห่งการหลงลืม จะกลับไปเริ่มต้นที่ :]

 

[:  ระดับ 1 อีกครั้ง และทำการเชื่อมต่อกับ หนังสือโบราณที่หลงลืมเรียบร้อย  :]

 

[:  เพื่อทำการเชื่อมต่อกับคุณสมบัติที่หลงลืมไปของพระเจ้าผู้หลงลืม ขอให้โชคดี  :]

 

เสียงประกาศในหัวของมากเมฆยังไม่ได้จบแค่นี้ เพราะในระหว่างที่มากเมฆกำลัง หยดเลือดอยู่นั้น พ่อวานรได้มอบการ์ด 1 ใบให้กับตน

 

ก่อนจะหายตัวไปอย่างลึกลับ พร้อมกับคำพูดหนึ่งประโยคให้มากเมฆได้ฟัง แต่มันรู้สึกไปถึงข้างใน..

 

" ดูแลตัวเองให้ดีนะเจ้าลูกชาย " และพอรับการ์ดใบนั้นมาแล้ว ก็ปรากฏเสียงเสียงเตือนในหัวดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย เพราะได้รับสิ่งต่างๆ มาอย่างไม่คาดคิด

 

         [: ผู้เล่นมากเมฆได้รับการยอมรับจากใจจริงของราชาวานรแปดแขน ทำให้ได้รับความผูกพัน :]

 

[: จากเผ่าวานรทั้งหมดในแง่ดีทันที 99% เผ่าวานรจะไม่ทำร้ายผู้เล่นมากเมฆยกเว้นแต่ :]

 

[: ผู้เล่นมากเมฆเป็นฝ่ายลงมือก่อน และยังได้รับพรวิเศษจากราชาวานรแปดแขนอีกด้วย :]

 

[: พรวิเศษแห่ง 8 วิถี ทำให้สามารถใช้สกิลได้พร้อมๆ กัน สูงสุดถึง 8 สกิลกายภาพในหนึ่งครั้ง :]

 

[: และใช้พลังกายลดลงไปถึง 80% ต่อการเคลื่อนไหวและใช้ทักษะสกิลทั้งหมด :]

 

[: และหากเผ่าวานรเห็นผู้เล่นมากเมฆตกอยู่ในอันตราย จะเข้าช่วยเหลือในทันที :]

 

[: ได้รับสกิลอัญเชิญร่างพลังจำแลงของราชาวานรแปดแขนและราชินีวานรระดับ 999 :]

 

[: โดยใช้พลังเวทมนตร์ 8 แสนหน่วย  มีระยะเวลาคูลดาวน์อยู่ที่ 24 ชั่วโมงต่อครั้ง :]

 

          มากเมฆมองไปยังทิศทางป่าของถ้ำเทพวานรและเอ่ยคำพูดขอบคุณออกมาพร้อมๆ กับน้ำตาน้อยๆ ที่ในเวลานี้รู้สึกดีใจและมีความสุขมากๆ ที่ตนได้รับการยอมรับและรู้สึกเหมือนตนเองได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเหล่าวานรไปแล้ว มากเมฆในเวลานี้มีความสุขและดีใจอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ช่างเป็นความรู้สึกที่เฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวัน

 

".. ขอบคุณครับ คุณพ่อ .."

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.035K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4666 suchert123 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 12:28
    ผมพูดตามจริงเลยนะว่านิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องเเรกที่ผมอ่านเเล้ว น้ำตาตก บังเอิญเรื่องราวชีวิตของไอพระเอกมันบัดซบเหมือนผมอ่ะนะ
    #4,666
    1
    • #4666-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 9)
      26 ธันวาคม 2562 / 17:34
      เจอเรื่องร้าย ๆ มามาก สักวันเราก็จะต้องพบเจอกับเรื่องดี ๆ เช่นกัน

      ชีวิตก็เหมือนละคร มีหลากหลายฉากและการพบเจออันแปลกใหม่ อิอิ
      #4666-1
  2. #4548 หมีธนู (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 23:13
    ครอบครัววานรน่ารักจัง
    #4,548
    1
    • #4548-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 9)
      11 พฤศจิกายน 2562 / 12:41
      น่ารักและเป็นครอบครัวที่พระเอกรักมาก
      #4548-1
  3. #3767 lills (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 13:26
    แงงสนุก
    #3,767
    0
  4. #3639 hanari00123 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:55
    โหดมาก ฮื่อน้องมากเมฆตัวโหน่ยๆของชุ้น
    #3,639
    0
  5. #3285 วายุจัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:09
    หนุกดีนะ
    #3,285
    0
  6. #2686 loveglee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:14
    เเต่งดีค่ะเนื้เรื่องน่าติดตาม
    #2,686
    0
  7. #2639 tamonji (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 20:57
    มีสกิลโหดเเต่คิดว่าตัวเองไม่มี?? เจ๊ดี55555 พระเอกเอ๋อๆเเบบนี้พึ่งเคยเห็น
    #2,639
    0
  8. #2619 Funggier (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 03:54

    เนื้อเรื่องดี ยาวจุใจ ขอบคุณครับ

    #2,619
    0
  9. #2491 B?Chitta (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 14:23

    เศร้ามาก นํ้าตาเล็ดเลย ไรท์เเต่งดีมากๆ เเต่การเว้นวรรคประโยคบางช่วงยังไม่ค่อยโอเค เเต่ผูกเนื้อเรื่องดี เป็นกำลังใจให้น้า

    #2,491
    0
  10. #2342 Ryukane (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 11:29

    ทำไหมอ่านนิยายนี้เเล้วน้ำตาไหลทั้งๆที่ไม่เคยมีมาก่อน เหมือนเเทงลึกในใจ ผู้เขียนเองคงจะผ่านประสบการณ์เรื่องครอบครัวมาจน เเทงใจเราเหมือนกัน

    #2,342
    0
  11. #2313 kimurakung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 11:24

    ชายหนุ่มคนนั้นมาที่แสดงการใช้เวทย์มนต์ให้ดู คือใครหว่า #พ่อวานรก็ใจดีนะให้ไม้เท้าระดับ SSS มา # ต่อไปใช้ทั้งเวทย์มนต์และสกิลพร้อมกันได้ 8 อย่าง จะเทพไปไหนนี่

    #2,313
    0
  12. #2273 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 06:51

    ้ซึ้งเหมือนเดิม สนุกมากกกก

    #2,273
    0
  13. #2271 นิค&NIck (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 23:16
    รู้สึกว่าไม่ได้แตกต่างจากตอนแรกเลยครับไรเตอร์อาจจะมีแค่คำผิดละมั้งที่หายไป

    ตอนนี้บอกกันตรงๆนะผมละอยากจะกลับไปดูตอนล่าสุดจริงๆพอกลับมาอ่านใหม่แบบค่อยๆอ่านแบบนี้แล้วมันเลยรู้สึกเซงๆนะครับ

    ผมยังตามตัวอยู่ตลอดนะครับ writer
    #2,271
    0
  14. #1824 ห้วงมิติสีดำ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:04
    ซึ้งง ฮรื่อออ มากเมฆมีครอบครัวแล้ว
    #1,824
    0
  15. #1663 Tanz Giroro (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:31
    ซึ้งกับพ่อวานร T^T
    #1,663
    0
  16. #1633 Godpzi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:05
    ถึงแม้ใครจะบอกพระเอกได้ของเว่อวังอะไรไม่สำคัญ นิสัยแบบนี้ซิที่รอมานาน ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆครับ
    #1,633
    0
  17. #1285 CrAzy_Se@L (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 18:02
    งื้ออออ ฟินมาก
    #1,285
    0
  18. #1100 Na-a dear (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 19:24
    ไม้เท้าเน่าๆ = =
    #1,100
    0
  19. #982 TttIiiMmm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 10:44
    หูยช่วงท้ายมีความอบอุ่น~
    #982
    0
  20. #724 xวาuxวาu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 10:47
    ครอบครัวราชาวานรน่ารักดี
    #724
    0
  21. #587 spectator (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 13:44
    มันจะหลงๆลืมๆอะไรนักหนา
    #587
    0
  22. #544 นักอ่านสุดขี้เกียจ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 09:03
    งือ มีราชาลิงเป็นพ่อ
    #544
    0
  23. #539 PiyapatBang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 00:24
    น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารักกกกกก แง่งงงงงง ชอบอ่ะ ละมุน อบอุ่น งิ้วๆๆๆๆๆ
    #539
    0
  24. #506 Fayrious (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 10:42
    ชอบมากค่ะ
    #506
    0
  25. #469 than1024 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 19:54
    ตอนนี้ถูกหลงลืมบ่อยมาก น่ากลัวสักวันจะลืม อัพ
    #469
    0