มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 54 : บทที่ 54 บทเรียนหมื่นมายา 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 373 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

บทที่ 54 บทเรียนหมื่นมายา 1

 

            เช้าของวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น พร้อมกับสายลมเย็นๆ ของยามเช้ามืด ที่ยังเต็มไปด้วยหมู่ดาวนับหมื่นล้านพันที่ต่างก็ส่งแสงสีประกายงดงาม บนท้องนภากว้างไกลไพศาลก่อนจากลากันไป เหล่าพ่อค้าแม่ค้าจำนวนมาก ทั้งผู้เล่นปกติและเหล่า NPC ดั้งเดิมของดินแดนแห่งนี้ ต่างก็นำสินค้ามากมายที่คัดสรรมาเป็นอย่างดี ออกมาวางขายเต็มไปหมดสองข้างทางของตัวเมืองเมฆเคลิ้มอย่างพร้อมเพรียงกัน

 

ถึงแม้สภาพเมืองในตอนนี้ยังคงมีสภาพเสียหายอย่างหนัก จนแลดูไม่ได้ในหลายๆ สถานที่ ยกเว้นก็แต่เหล่าร้านค้า โรงแรม สถานบริการต่างๆ ที่เป็นของทางระบบหลักเท่านั้น ที่ยังสามารถเปิดให้บริการได้อย่างปกติ ต่างกับร้านค้าทั่วๆ ไปของเหล่าผู้เล่นที่ไม่สามารถเปิดให้บริการได้เลย และจำเป็นจะต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะกลับมาเปิดให้บริการให้อย่างปกติอีกครั้ง

 

แต่จะมีข้อยกเว้นสำหรับผู้เล่น ที่ได้ทำประกันภัยเอาไว้กับทางระบบหลักเท่านั้น ถึงจะกลับมาเปิดร้านค้าขายและให้บริการต่างๆ ได้เร็วกว่าคนอื่นๆ ทั่วไปอย่างมาก นั่นก็เพราะทางเจ้าหน้าที่ GM ผู้ตรวจสอบ เจ้าหน้าที่ผู้ออกแบบสิ่งปลูกสร้าง รวมไปถึงเหล่า NPC พิเศษเฉพาะด้าน จะเดินทางมาซ่อมแซมร้านค้า บ้านเรือน สิ่งปลูกสร้างต่างๆ ของผู้เล่นที่ได้ทำประกันภัยเอาไว้ ภายใน 7 วันตามเวลาภายในเกมทันทีที่ได้รับความเสียหาย

 

จนในระยะหลังๆ มานี้ เริ่มจะมีผู้เล่นจำนวนมากที่คิดได้ และเลิกที่จะคิดเล็กคิดน้อยกับจำนวนเงินที่ต้องจ่ายให้ระบบหลักในแต่ละปี และหันไปทำประกันภัยสำหรับสิ่งปลูกสร้าง อาคารบ้านเรือนมากขึ้น เป็นจำนวนมากกว่าที่ผ่านๆ มาถึง 12,000% เลยทีเดียวทั่วทั้งทวีปจิตมายา

 

แน่นอนละว่าเจ้าหน้าที่ผู้ออกแบบงานต่างๆ ของโลกเวทมนตร์ ต่างก็มีงานที่มากขึ้น แต่ก็ได้โบนัสเงินเดือนสูงมากขึ้นเป็นจำนวนมากด้วยเช่นกัน จนเจ้าหน้าที่แผนกอื่นๆ ต่างก็อิจฉาไปตามๆ กันถึงเงินผลกำไรตอบแทนที่ได้ของเจ้าหน้าออกแบบเหล่านั้นในแต่ละเดือน

 

มากเมฆทำการปลุกเหล่าลูกศิษย์ตัวน้อยทั้งสี่ให้ตื่นนอนตั้งแต่ก่อนหกโมงเช้า และให้ทั้งหมดล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำ พร้อมกับทานอาหารเช้าให้เรียบร้อย ก่อนที่จะบอกให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมและออกเดินทางไปยังป่าแห่งหนึ่งในทันที เพราะในวันนี้เด็กๆ ทั้งหมดจะได้เริ่มฝึกโหดกันอย่างเต็มที่ และเฉพาะคนที่ผ่านการฝึกในขั้นแรกแล้วเท่านั้น ถึงจะอนุญาตให้สามารถที่จะเริ่มทำเควสรับทักษะในตำนานของทางโรงเรียนเมฆทะยานได้

 

เด็กน้อยทั้งสี่คนเตรียมตัวกันเร็วกว่าปกติ และเต็มที่กับวันนี้เอามากๆ เพราะต่างก็เตรียมใจไว้แล้ว และในวันนี้เองอาจารย์มากเมฆได้มอบเงินขวัญถุงเล็กน้อยให้กับเด็กๆ เอาไว้ใช้คนละ 1 ล้านเหรียญทอง

 

สำหรับไว้ใช้จ่ายส่วนตัวและเอาไว้ซื้อของต่างๆ ในสิ่งที่อยากจะได้ แต่ดูเหมือนจะมีก็แต่พานากับโซนิคเท่านั้น ที่รู้สึกเกรงใจอย่างมาก และไม่ต้องการจะรับเงินแม้แต่น้อยจากพี่ชายมากเมฆ

 

แต่สำหรับนามิและไอจังสองคนเท่านั้น ที่ดีใจกันแบบสุดๆ และรับเงินจำนวนเหล่านั้นมาโดยไม่เกรงใจพี่ชายมากเมฆเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังกระโดดมาหอมแก้มขอบคุณอีกต่างหาก  นั่นก็เพราะทั้งสองคนต่างก็เห็นมากเมฆเป็นพี่ชายแท้ๆ ของพวกเธอไปแล้ว การรับสิ่งของหรือเงินจากพี่ชายก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว หากไม่รับก็จะเป็นการไม่รักษาน้ำใจของอีกฝ่าย

 

          สุดท้ายมากเมฆก็ต้องบังคับให้พานาและโซนิครับเงินเหล่านี้เก็บเอาไว้

 

หลังจากที่ทั้งหมดเสร็จธุระต่างๆ ภายในโรงแรมแล้วมากเมฆก็พาพวกเด็กๆ ออกมาข้างนอกตั้งแต่เช้ามืดพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเต็มที่เลย และออกจากเมืองเมฆเคลิ้มไปอย่างรวดเร็ว

 

พอออกมาที่นอกประตูเมืองได้แล้ว อาจารย์มากเมฆผู้ใจดีแสนดียิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว และก็ให้พวกเด็กๆ สวมแหวนเวทมนตร์ที่เพิ่งจะสร้างออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ คนละหนึ่งวงในทันที หลังจากที่พวกเด็กๆ ได้สวมแหวนไปแล้ว ทั้งหมดก็ถูกคำสาปเพิ่มน้ำหนักเข้าให้คนละไม่ต่ำกว่า 500 กิโลกรัม จะมีก็แต่ไอจังกับนามีที่ถูกคำสาปเพิ่มน้ำหนักไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะทั้งสองเป็นเด็กผู้หญิงมากเมฆจึงใจดีด้วยเป็นพิเศษ และแน่นอนว่าเมื่อสวมแหวนไปแล้ว จะไม่สามารถถอดออกมาได้

 

[: ผู้เล่น พานา ถูกคำสาปเพิ่มน้ำหนัก 500 กิโลกรัมตลอดการเคลื่อนไหว  :]

 

[: ผู้เล่น โซนิค ถูกคำสาปเพิ่มน้ำหนัก 500 กิโลกรัมตลอดการเคลื่อนไหว :]

 

[: ผู้เล่น นามิ ถูกคำสาปเพิ่มน้ำหนัก 350 กิโลกรัมตลอดการเคลื่อนไหว :]

 

[: ผู้เล่น ไอซ่า ถูกคำสาปเพิ่มน้ำหนัก 200 กิโลกรัมตลอดการเคลื่อนไหว :]

 

            เสียงแจ้งเตือนดังขั้นจนเด็กๆ ทั้งสี่ตกใจ และพยายามจะถอดแหวนที่นิ้วมือออก แต่ก็ทำไม่ได้และก็รู้ได้ในทันทีว่าเวลาแห่งการฝึกฝนได้เริ่มขึ้นแล้ว ตั้งแต่นี้ไป ...!!

 

เวลาผ่านไปไม่ถึง 15 นาที พวกเด็กๆ ทั้งหมดถูกบังคับให้วิ่งหนีสัตว์อสูรหมาป่าลมดำ จำนวนสี่ตัวขนาดใหญ่ยักษ์ที่ไล่ตามมาติดๆ และพยายามโจมตีพวกเด็กๆ อย่างบ้าคลั่งกระหายเลือด

 

เด็กๆ ทั้งสี่คนวิ่งหนีตายกันอย่างเต็มกำลัง !! ถึงแม้จะถูกเพิ่มน้ำหนักเข้าไปอย่างมาก จากคำสาปที่ได้รับมาก็ตาม เพราะแต่ละคนยังไงก็ยังไม่อยากจะตายตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้

 

ตั้งแต่ออกจากประตูเมืองและให้พวกเด็กๆ สวมแหวนเวทคำสาปเพิ่มน้ำหนักเข้าไป มากเมฆก็เริ่มทำการฝึกฝนลูกศิษย์ทั้ง 4 คนของเขาในทันที ตามโปรแกรมการฝึกที่คิดเอาไว้ในหัว

 

โดยไม่ได้บอกให้ทั้งหมดได้รู้ว่าสิ่งที่พวกตนเอง กำลังมองเห็นอยู่นั้นเป็นแค่ภาพมายาสัตว์อสูรเท่านั้น แต่เรื่องที่โดนคำสาปเพิ่มน้ำหนักเหล่านั้นเป็นของจริง กลายเป็นว่ามีทั้งจริงและเท็จในเวลาเดียวกัน เป็นตัวกระตุ้นให้พวกเด็กๆ สามารถฝึกฝนตัวเองได้อย่างดี ถึงแม้จะดูใจร้ายไปหน่อยก็เถอะ

 

โดยมากเมฆได้ใช้ เนตรอสูรหมื่นมายา บวกกับ คลื่นจิตมายา สร้างภาพมายาลวงตาและสัมผัสมายาพิเศษขึ้นมา จนทำให้ทุกอย่างที่ได้เห็นและรับรู้ได้ในตอนนี้ เหมือนจริงทุกอย่าง 100%

อาจารย์มือใหม่ทำให้พวกเด็กๆ ทั้งสี่คนมองเห็นว่าทั้งหมดกำลังโดนหมาป่าลมดำขนาดใหญ่ ระดับเลเวล 90 วิ่งไล่กัดทำร้ายอยู่ตลอดเวลา และให้ทั้งหมดวิ่งหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้

 

 โดยได้พูดหลอกและโกหกไปว่า หากใครช้าจะต้องถูกฆ่าตายแน่ๆ ทำให้ทั้งสี่คนต้องวิ่งหนีกันอย่างสุดกำลังตลอดเวลาตั้งแต่ก้าวออกมาจากประตูเมือง มุ่งหน้าไปยังป่าแห่งหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรอันตรายอย่างไม่รู้ตัว

 

ทั้งหมดวิ่งหนีกันแบบไม่คิดชีวิตเกือบ 30 นาที ลืมแม้แต่ว่าพวกของตนเอง กำลังแบกน้ำหนักเอาไว้อย่างมหาศาล จนมาถึงที่รกร้างห่างไกลแห่งหนึ่ง ที่บริเวณรอบๆ เต็มไปด้วยทะเลทรายที่ร้อนแรงอย่างมาก

 

แน่นอนล่ะว่าสิ่งที่ได้เห็นในเวลานี้ เป็นภาพมายาที่ถูกสร้างขึ้นมาล้วนๆ และผู้เป็นอาจารย์ก็ได้ให้ทั้งหมดหันกลับไปมองที่ด้านหลัง แต่ก็ไม่พบกับหมาป่าลมดำแม้แต่ตัวเดียว

 

เขาจึงให้พวกเด็กๆ นั่งพักได้บริเวณแถวนี้ แต่ทุกคนก็ไม่มีใครอยากจะนั่งเท่าไรนัก ถึงแม้จะเหนื่อยอย่างมากก็ตาม เพราะกลัวว่าหากนั่งพักลงไปแล้ว จะไม่มีแรงลุกขึ้นมาอีกครั้งนั่นเอง

 

แถมในตอนนี้ทั้งหมดได้เข้ามาในป่าลึกแห่งหนึ่งแล้ว และบริเวณโดยรอบไม่พบผู้เล่นหรือสัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียว แน่นอนว่าพวกเด็กๆ ยังไม่รู้ตัว และเห็นบริเวณรอบๆ เป็นทะเลทรายอยู่ดี

 

มากเมฆยังคงใช้ภาพมายาอยู่ตลอดเวลาในการฝึกครั้งนี้

 

เมื่อเห็นทั้งหมดนั่งพักกันอย่างหมดแรงในท้ายที่สุด และนำน้ำออกมาดื่ม มากเมฆก็เริ่มที่จะถามและพูดคุยกับเหล่าลูกศิษย์ทั้งสี่อีกครั้ง ที่ยังคงมองเห็นว่ารอบๆ นี้เป็นทะเลทรายอันร้อนระอุ

 

          ".. อาจจะเหนื่อยและร้อน แต่การฝึกฝนมันเพิ่งจะเริ่มเท่านั้นนะ  .." มากเมฆเดินเข้าไปหาพวกเด็กๆ ใกล้ๆ และส่งโพชั่นน้ำยาที่เพิ่มพลังกายให้กับพวกเด็กๆ ได้ดื่ม

 

".. ทั้งหมดคิดว่าหากคนเราต้องการจะแข็งแกร่งขึ้น ต้องเริ่มฝึกจากอะไรมาก่อนดี  .." มากเมฆพูดถามในระหว่างที่มองดูลูกศิษย์ของตนเองดื่มโพชั่นเพิ่มพลังกาย

 

".. หนูคิดว่าเราจะต้องฝึกใช้สกิลเวทดีๆ โจมตีแรงๆ ให้ได้ก่อนค่ะ หรือก็คือไปทำเควสกัน .." นามิตอบไม่ต้องคิด เพราะหลายๆ เกมก็มักจะเป็นแบบนั้น ไปทำเควสเอาสกิลโหดๆ แล้วก็วนไปวนไป แบบนี้เรื่อยๆ ก็เก่งได้

 

".. บ้าเปล่านามิ ต้องฝึกร่างกายให้แข็งแรงก่อนดิ ไม่เห็นรึไงพวกคนเก่งๆ มีแต่กล้ามใหญ่ๆ ทั้งนั้น แถมกว่าจะร่ายเวทจบ ก็โดนพวกร่างกายเทพๆ ตบจนหลับไปแล้ว .." โซนิคเถียงเพื่อนสนิท

 

".. ฝึกร่างกายและก็ฝึกทักษะสกิลไปด้วย น่าจะเป็นคำตอบที่ถูกที่สุดนะ .." พานาพูดบอกเพื่อนรักทั้งสอนที่กำลังเถียงกันอยู่

 

".. หนูไม่รู้ แต่หนูขอกินขนมได้มั้ยคะ ร้อนมากๆ เลย รู้งี้เอาไอติมเย็นๆ ติดมาด้วยดีกว่า .." ไอจังพูดบอกและเตรียมจะหยิบขนมที่เก็บไว้ออกมากิน แต่ก็ถูกมากเมฆห้ามเอาไว้ก่อน รู้สึกว่าคุณน้องเล็กจะซิลๆ ทุกที่ได้จริงๆ

 

".. ที่พวกเราพูดมาก็ไม่ได้ผิดอะไรนะ แต่เหมือนพวกเราทั้งหมดสี่คนจะลืมอะไรไปอย่างนะ .." มากเมฆพูดบอก

 

".. สิ่งแรกที่จะทำให้พวกเราแข็งแกร่งและเก่งขึ้นมาได้ ก็คือจิตใจยังไงละ  จิตใจที่ไม่ย่อท้อต่อปัญหาทั้งปวง จิตใจที่ไม่ยอมแพ้ให้กับโชคชะตาบ้าๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเราเอง จิตใจที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอันยิ่งใหญ่ จิตใจที่อดทนและไม่ยอมแพ้ต่อทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งหมดนี้จะกลายมาเป็นพลังที่ทำให้ทุกๆ คนก้าวเดินไปข้างหน้าได้ .."

 

".. มันอาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อ และเป็นแค่คำพูดที่สวยหรูเท่านั้น แต่รู้อะไรมั้ย แค่คนเราเชื่อมั่นในตัวเองให้มากและกล้าที่จะทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจอย่างแท้จริง สักวันหนึ่ง สิ่งที่เรากระทำอย่างตั้งใจมาตลอด จะต้องประสบผลสำเร็จอย่างแน่นอน ด้วยหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ยังไงล่ะ .."

 

".. ดังนั้นคนเราทุกคนจะต้องเริ่มต้นฝึกฝนที่จิตใจให้แข็งแกร่งเสียก่อน ในระดับที่สามารถรู้และเข้าใจตนเองได้ จากนั้นก็ให้ฝึกฝนร่างกายและจิตใจไปพร้อมๆ กันอย่างสม่ำเสมอ จากนั้นก็เลือกฝึกวิชาที่ชอบและเรียนรู้ในสิ่งที่ตนเองสนใจเป็นพิเศษ มันดูเหมือนง่ายนะ แต่ก็ทำได้ยากเพราะหากเป็นคนที่ไม่มีความตั้งใจจริงๆ สุดท้ายก็ต้องล้มเหลวและไม่ได้อะไรเลยอยู่ดี กลายเป็นคนที่พ่ายแพ้ให้กับตัวเองอย่างสมบูรณ์ คนพวกนี้น่าสงสารมาก ดั่งนั้นคนที่เราจะต้องเอาชนะให้ได้ก่อนเสมอ ก่อนที่จะไปเอาชนะใครๆ ที่ไหนก็ตาม ก็คือการเอาชนะใจตนเองให้ได้ และลุยไปให้สุดทาน  .."

 

".. และเพื่อไม่ให้เสียเวลาพวกเรา มาเริ่มฝึกกันต่อดีกว่า ฮ่าฮ่า .." มากเมฆพูดบอกน้องๆ หัวเราะเบาๆ และเขาเองก็ใช้เนตรอสูรหมื่นมายาสร้างภาพลวงตาขึ้นมาอีกครั้ง

 

ทั้งสี่คนต่างก็ตกใจอย่างมากที่อยู่ๆ สิ่งต่างๆ รอบตัวที่เคยเป็นทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา อยู่ๆ ก็หายไปเปลี่ยนไปหมด แถมยังสัมผัสได้ว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่ภาพที่มองเห็น แต่ความรู้สึกที่เคยร้อนระอุเอามากๆ จากทะเลทรายก่อนหน้านี้ ในเวลานี้มันได้กลายเป็นความหนาวเย็น จากอะไรก็ไม่รู้ที่ดูหน้ากลัว และไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

ทั้งหมดตกอยู่ในภาพมายาของมากเมฆอย่างสมบูรณ์ ต่างก็ได้เจอกับเหตุการณ์ที่แตกต่างกันไป

 

แน่นอนว่าอาจารย์มือใหม่อย่างเขา ไม่ได้โหดร้ายกับลูกศิษย์ของตนเองมากนัก และสร้างภาพมายาพร้อมกับเรื่องราวต่างๆ ขึ้นมาเฉพาะจำเป็นจริงๆ เท่านั้น

 

เพราะส่วนใหญ่เกี่ยวกับภาพมายาที่สร้างขึ้นมา มักจะเป็นเหตุการณ์ที่จะให้แต่ละคนได้แสดงความสามารถและตัดสินใจให้ได้อย่างถูกต้อง ให้ได้เห็นให้ได้รู้สึกในสิ่งต่างๆ กันไปตามแต่นิสัยของแต่ละคน และจะเพิ่มระดับความอันตรายเลวร้ายมากยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ หลังจากที่ผ่านจุดๆ นั้นมาได้

 

จากง่ายไปยาก และยากไปยากกว่าแบบนี้ไปเรื่อยๆ  วังวนภาพมายา

 

เด็กแต่ละคนได้พบเจอกับภาพมายาที่ตื่นเต้นเร้าใจ บางก็ต้องพบกับเรื่องราวที่สุดแสนจะโศกเศร้า และเต็มไปด้วยความผิดหวัง มีน้ำตาร้องไห้ออกมาอยู่ตลอดเวลาจากความอ่อนแอของตัวเอง บางก็เจอกับการหักหลักจากเพื่อนในเพื่อนมายา หรือไม่ก็ถูกรังแกด่าว่าจากตัวตนสมมติที่ถูกสร้างขึ้นในภาพมายาเหล่านั้น

 

พลังภาพมิติมายาของมากเมฆและคลื่นจิตมายา ทำให้เขาได้กลายเป็นน้องๆ ของระดับพระเจ้ามายาก็ว่าได้ เพราะสามารถสร้างภาพมายาลวงตาได้ไร้ข้อจำกัด และกำหนดขอบเขตเวลาได้ไม่สิ้นสุด ขึ้นอยู่กับเป้าหมายด้วยว่าจะสามารถรองรับขอบเขตพลังเหล่านั้นไม่มากน้อยแค่ไหน เพราะแต่ละคนมีความเร็วคลื่นสมองไม่เท่ากัน

 

แต่ถึงพลังเหล่านี้จะดูดีมากยังไงก็ตาม ข้อเสียของมันก็หนักหนาเช่นเดียวกัน เพราะทุกๆ ภาพมายาที่ได้สร้างขึ้นมานั้น มากเมฆเองก็จะต้องรับรู้มันไปด้วยเสมออยู่ตลอดเวลา

 

ทำให้รู้สึกปวดหัวและเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เพราะมันเป็นพลังทักษะจากทางระบบเกมที่มีผลกับพลังของจิตใจ ทำให้ต้องใช้ทั้งแรงกายแรงใจและสมาธิที่สูงอย่างสุดยอด ในการควบคุมและใช้งานทักษะเหล่านี้ รวมไปถึงการใช้พลังเวทมนตร์ที่สูงอย่างมากเป็นเงาตามตัวอีกด้วย

 

แถมในเวลานี้มากเมฆยังต้องใช้พลังเวทสร้างภาพมายาที่แตกต่างกัน พร้อมๆ กันถึง 4 คน 4 เรื่องราวแบบสมจริงในมิติมายาต่างๆ และสร้างใหม่เปลี่ยนใหม่ไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เหล่าลูกศิษย์ทั้งสี่คน ได้ผ่านเงื่อนไขและเหตุการณ์เหล่านั้นไปแล้ว ทำให้ตนเองรู้สึกเหนื่อยล้ามากกว่าการต่อสู้ทำลายล้างที่เคยผ่านมาเสียอีก

 

ที่แล้วๆ มาเขาไม่เคยจะใช้พลังภาพมายาเท่าไรนัก ก็เพราะสาเหตุเหล่านี้ มายาก็คือมายา หากไม่จำเป็นจริงๆ ตนเองก็ไม่คิดจะใช้พลังภาพมิติมายา ที่ได้รับจากเมตรอสูรหมื่นมายาและคลื่นจิตมายาโดยเด็ดขาด และหากจะให้ไปใช้มิติรังสรรค์สร้างภาพมายาขึ้นมา มันก็จะเกินจริงไปมากในทุกๆ ด้าน และไม่ใช่ภาพมายาอีกต่อไป และจะเป็นอันตรายกับลูกศิษย์ของเขาทุกคน แต่ในสักวันหนึ่ง มากเมฆอาจจะสามารถฝึกฝน ควบคุมจนสามารถทำได้อย่างสมบูรณ์ก็เป็นได้

 

ปัจจุบันมากเมฆเรียกพลังพิเศษที่ได้รับจากเนตรอสูรหมื่นมายาและพลังคลื่นจิตมายาว่า พลังมิติมายา

 

มันเป็นพลังทักษะของระบบเกมที่ร้ายกาจมากทีเดียว และสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้แบบแน่นอน 100% หากเป็นการต่อสู้กันแบบหนึ่งต่อหนึ่งโดยทั่วไป ยกเว้นก็แต่อีกฝ่ายจะมีพลังบางอย่างที่ทำให้ภาพมายาไร้ผลเท่านั้น แต่ทว่าคลื่นจิตมายาก็สามารถใช้ได้เฉพาะบนทวีปจิตมายาเท่านั้น พอคิดๆ ดูแล้ว หากตนเองไปยังทวีปหลักทักษะพิเศษหลายๆ อย่างก็ไม่สามารถใช้ได้เช่นกัน

 

หลังจากเวลาผ่านไปราว 3 ชั่วโมง ในที่สุดการฝึกฝนจิตใจและความอดทนไม่ยอมแพ้ ในภาพมิติมายาก็สิ้นสุดลงเสียที และมากเมฆก็ทำให้ลูกศิษย์ทั้งสี่ของตนเอง ได้นอนหลับพักผ่อนลงไปบนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ หลังจากที่ทั้งสี่คนได้ใช้พลังจิตใจรับรู้เรื่องราว และฝ่าฟันสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในมิติภาพมายามาตลอด

 

ส่วนเขาเองนั้นนั่งหอบหายใจอยู่ใกล้ๆ พร้อมกับนำเอาน้ำยาโพชั่นชนิดต่างๆ ขึ้นมาดื่มเพื่อบรรเทาอาการเหนื่อยล้าปวดหัวในขณะนี้อย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ตนเองจะมีบัพพลังพิเศษมากมาย ที่สามารถช่วยในการฟื้นฟูพลังและความเหนื่อยล้าได้รวดเร็ว

 

แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้มากเมฆหายเหนื่อยได้เลยในตอนนี้ เขาจำเป็นจะต้องนั่งพักเป็นเวลานานกว่า 15 นาทีจนหายเหนื่อย และจึงได้ปลุกให้ลูกศิษย์ของตนเองตื่นขึ้นมา

 

เด็กๆ ทั้งหมดเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดี และทุกคนต่างก็ได้รับรู้ถึงความสามารถอีกอย่างของอาจารย์ตนเองเพิ่มอีกหนึ่งอย่างแล้ว ถึงความสามารถในการสร้างภาพมายาที่สมจริงอย่างมาก ราวกับเทพเจ้ามาเอง

 

แถมยังเป็นพลังทักษะเวทมนตร์ที่โกงเอามากๆ และจอมเวทมากมายต่างก็ออกตามหากันให้ทั่ว แต่อาจารย์ของพวกเขาและเธอกับมีพลังภาพมายาที่ทรงพลังแบบสุดๆ ทั้งมองเห็นและสัมผัสได้แบบสมจริงในเวลาเดียวกัน แถมกว่าจะรู้ตัวว่าทั้งหมดตกอยู่ในภาพมายา ก็เป็นช่วงท้ายๆ ที่ได้รู้จิตใจของตัวเอง และคิดได้ในแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อนจากที่แล้วๆ มามากมายตลอดหลายปี ได้ประสบการณ์ที่ล้ำค่าและหาที่ไหนไม่ได้จริงๆ

 

".. พี่มากเมฆ พี่ใช้พลังภาพมายาได้เทพมาก แทนที่จะเอาไปใช้กับศัตรู พี่กับใช้เพื่อสอนหลายๆ เรื่องให้พวกเราแทน พี่เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงเก่งแบบนี้ คนคนนั้นที่พวกเราคิดไว้ก็ไม่เคยเห็นว่าจะใช้ภาพมายาได้ .." พานาได้สติก่อนใครเพื่อน และคิดอ่านตามความนึกคิดของตัวเองจึงได้หลุดปากถามออกไป

 

มากเมฆพูดตอบกลับแบบง่ายๆ และอธิบายให้ทุกคนที่ตื่นแล้วได้รับฟัง

 

".. พลังมันก็เป็นแค่พลัง เหมือนกับปากกาในมืออยู่ที่เราจะใช้มันยังไง พี่เองไม่ชอบการต่อสู้ แต่ก็ไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมารังแกเหมือนกัน ดังนั้นก็เลยฝึกฝนไปเรื่อยๆ เรียนรู้ตนเอง เข้าใจตนเอง เพื่อให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น และคำถามที่ว่าพี่เป็นใครกันแน่ พี่ก็เป็นอาจารย์และเป็นพี่ชายของพวกเรายังไงล่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว ต่อให้พี่เป็นคนคนนั้นอะไรแบบนั้นที่พวกเราคิดกันจริงๆ พี่ว่ามันก็ไม่ได้สำคัญอะไร ไม่ลองถามหัวใจของตัวเองดูล่ะ จริงมั้ย .." มากเมฆยิ้มและเดินไปลูบหัวพานาอย่างเอ็นดู น้องชายคนนี้เป็นคนที่ฉลาดมากจริงๆ

 

พานารู้สึกได้ถึงความจริงใจจากพี่ชายคนนี้ ปกติพานาเป็นเด็กหนุ่มที่อีกไม่กี่ปีข้างหน้า ก็จะโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัวแล้ว และมักเริ่มที่จะมีความคิดที่แตกต่างจากคนอื่นๆ และเริ่มจะอยู่ในวัยต่อต้านหลายๆ อย่าง จากการกระทำของเขาเอง และจากคนรอบข้าง แต่ในเวลานี้เขารู้แล้วละว่า การกระทำในหลายๆ อย่างที่ผ่านมาของเขามันดูแย่มาก หลังจากที่ได้เรียนรู้และเข้าใจตัวเอง พานารู้สึกได้ว่าโลกของเขามันกว้างใหญ่มากจริงๆ ไม่ใช่แค่ในเกม แต่ที่โลกจริงๆ ของเขา เขาสามารถทำอะไรได้มากมาย ขอแค่ตั้งใจและไม่ยอมแพ้ ไปให้สุดทางกับสิ่งที่เลือกอย่างสุดกำลัง พานาอยากจะไปบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นของเขา ให้พ่อและแม่ได้ฟังว่าลูกชายคนนี้ เข้าใจแล้ว..

 

แต่กับมีสิ่งหนึ่งที่บอกให้เด็กหนุ่มพานายอมรับและเข้าใจดีเลยว่าในสมัยก่อน พี่ชายมากเมฆเป็นคนที่แปลกประหลาดและสุดยอดมากๆ ในหลายๆ เรื่องที่ไม่ธรรมดา เป็นคนที่ยากจะเข้าใจได้ง่ายๆ หากเป็นคนนอก และดูเหมือนกับอีกฝ่าย จะอยู่ห่างไกลจากความคิดปกติธรรมดาพอสมควร

 

แต่หากได้ชิดใกล้และอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน พานากับรู้สึกได้ว่า พี่ชายมากเมฆเป็นคนง่ายๆ เรียบง่ายจนน่าตกใจในหลายๆ ครั้ง แต่ก็เป็นคนที่จริงใจกับทุกๆ คนด้วยเช่นกัน และเขาเองก็ชอบพี่ชายที่เป็นแบบนี้

 

แม้แต่โซนิคเองก็คิดได้เหมือนๆ กัน ว่าพี่ชายมากเมฆก็เป็นคนที่มักจะใช้ใจแลกใจเสมอ เป็นคนที่พึ่งพาได้และเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เขาเองไม่แปลกใจเลยที่ว่า ทำไมไอจังและนามิ ถึงได้รักและเคารพพี่ชายมากเมฆแบบนี้ แถมยังเชื่อฟังทุกอย่างอีกต่างหาก

 

เด็กๆ ทั้งสี่คนได้ผ่านการเรียนรู้ ได้รับการยกระดับจิตใจให้เข้มแข็งขึ้น จากประสบการณ์มากมายที่ได้รับจากภาพมายาเหล่านั้นเป็นจำนวนมาก ทั้งหมดรู้สึกได้ว่าตนเองในเวลานี้ ไม่ได้แค่รู้สึกเข้มแข็งขึ้นเท่านั้น แต่มุมมองต่างๆ ก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน เหมือนได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นหลายปีเลยทีเดียว และทั้งหมดก็มองเห็นในสิ่งที่ไม่เคยมองเห็นและมองข้ามไป เข้าใจในสิ่งที่ไม่เคยเข้าใจในช่วงชีวิตที่ผ่านมา ทั้งสี่คนขอบคุณพี่ชายมากเมฆเป็นอย่างมาก ที่ได้มอบบทเรียนอันแสนล้ำค่าเหล่านี้ให้

 

มากเมฆมองเหล่าลูกศิษย์ตัวน้อยของตนเอง ก็พบกับแววตาแห่งความเชื่อมั่นที่แรงกล้าอย่างมากอยู่ภายใน ทุกคนเหมือนจะเติบโตขึ้นมากเลยทีเดียว แสดงให้เห็นว่าสิ่งที่ตนเองได้ลงทุนลงแรงไปนั้น มันไม่ได้เสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย

 

จากนั้นมากเมฆก็ได้บอกให้ทั้งหมดเตรียมตัวให้พร้อมอีกครั้ง ถึงแม้ทั้งสี่คนยังคงตกตะลึงในพลังอำนาจภาพมายาของพี่ชายคนนี้อยู่ก็ตาม

 

แต่ทั้งสี่คนที่ได้ตกอยู่ในภาพมายามาเป็นเวลานาน ทำให้ยังไม่อาจจะปรับตัวมากนัก และมันยากที่จะแยกให้ออกได้ในทันทีว่าตอนนี้ตนเองยังอยู่ในภาพมายา หรืออยู่ที่ไหนกันแน่

 

ด้วยเหตุนี้มากเมฆถึงได้เข้าใจถึงผลกระทบอีกอย่างที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้ก่อน  เหมือนกับว่าต่อจากนี้ไปไม่ควรจะไปใช้ภาพมายาเหล่านี้กับใครเป็นเวลานานๆ อีก ไม่เช่นนั้นอาจจะทำให้อีกฝ่ายสับสนและแยกไม่ออกว่าอะไรจริงหรือไม่จริง ถึงแม้จะเป็นโลกของเกมก็ตาม

 

คนทั้งหมดเตรียมพร้อมและมากเมฆก็บอกให้ทุกคนรู้ว่าตั้งแต่เวลานี้ไป ทุกคนจะต้องฝึกและพยายามผ่านเงื่อนไขในการรับทักษะจากโรงเรียนเมฆทะยานให้ได้อย่างน้อยคนละ 4 ทักษะไม่อย่างงั้น ทั้งหมดจะถูกไล่ออก

 

การที่มากเมฆพูดบอกออกไปแบบนั้น ทำให้ลูกศิษย์ทั้งสี่กดดันเป็นอย่างมาก

 

มากเมฆให้ทั้งหมดเริ่มต้นจากทักษะรากไม้มนตรา

 

            โดยให้ทั้งหมดทำตามเงื่อนไขที่ได้กำหนดเอาไว้และให้ทำตามในทันที

 

1.รากไม้มนตรา หากสามารถนั่งสมาธินิ่งๆ และสงบจิตใจได้เป็นเวลา 1 ชั่วโมงก็จะได้รับทักษะในทันที

 

เกือบหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาทีที่ได้ผ่านไป ทั้งสี่คนสามารถนั่งและเข้าถึงสมาธิได้ในระดับหนึ่ง แต่คนที่ทำให้ดีที่สุดกับเป็นน้องเล็กประจำกลุ่มอย่างไอจังที่มีอายุน้อยที่สุด

 

มากเมฆสังเกตเห็นได้จากลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ และสภาวะรอบกายที่เป็นธรรมชาติมากที่สุด ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่ได้แย่อะไรมากนัก และสามารถทำได้ในที่สุด

 

แต่ละคนใช้เวลาไม่เท่ากัน จะมีก็แต่โซนิคที่นั่งสมาธินานกว่าเพื่อนเกือบๆ 30 นาที และในที่สุดตนเองก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนในหัวบ่งบอกถึงความสำเร็จ และได้รับทักษะในตำนานมาเป็นคนสุดท้ายของกลุ่ม

 

[: โรงเรียนเมฆทะยาน ศิษย์ โซนิค สำเร็จเงื่อนไข :]

[: ได้รับทักษะ รากไม้มนตรา :]

[: ระดับทักษะ ในตำนานหายาก :]

[: คุณสมบัติพิเศษ :]

รากไม้มนตรา : สามารถที่จะช่วยในการฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ และพลังชีวิต 10% ทุกๆ 3 วินาที ในขณะต่อสู้และเคลื่อนไหวเท่านั้น หากอยู่เฉยๆ จะไม่มีผล

 

ในที่สุดทุกคนก็สามารถผ่านมาได้ พร้อมกับได้รับทักษะระดับตำนานกันทุกคน  มากเมฆยิ้มหวานดีใจให้กับเหล่าลูกศิษย์และดีใจที่ทั้งหมดไม่มีใครทำให้ผิดหวังเลย

 

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น มากเมฆก็ยังไม่ได้ให้ทั้งหมดได้มีโอกาสพักผ่อนแม้แต่น้อย พร้อมกับให้ทุกคนวิ่งตามตัวเขาเองมาเรื่อยๆ ด้วยความเร็วสูง พร้อมๆ กับยังโดนคำสาปแหวนเพิ่มน้ำหนักเหมือนเดิม และหากใครตามไม่ทันจะถูกทิ้งเอาไว้ในป่าโบราณแห่งนี้ และจะถูกสัตว์อสูรเล่นงานจนตายแน่นอน 100%

 

          แน่นอนว่าอาจารย์มือใหม่อย่างเขา กำลังพาลูกศิษย์ของตัวเองไปท้าสู้กับสัตว์อสูรที่ดุร้ายอย่างมากตนหนึ่ง ที่ได้จัดเตรียมเอาไว้แล้วนั่นเอง

 

ทั้งหมดวิ่งตามพี่ชายมากเมฆกันมาอย่างยากลำบาก เพราะหนทางที่กำลังวิ่งไปนั้น มันกับเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางอันตรายเต็มไปหมด แถมดูเหมือนพี่ชายจะวิ่งเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ

 

แถมตลอดทางยังเต็มไปด้วยสัตว์อสูรงูพิษระดับ 60-80 อัพอีกต่างหาก มีพวกโจมตีระยะไกลเป็นระยะๆ ตลอดทางที่ผ่านมา จนเสียเลือด เสียพลังชีวิตเกือบตายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว

 

แถมสัตว์อสูรแต่ละตัวในป่าแห่งนี้ ที่โจมตีระยะไกลๆ ได้ พวกมันยังสามารถยิงพิษประหลาดแปลกๆ ออกมา และสร้างความเจ็บปวดทรมานให้อย่างสาหัส เจ็บปวดแสบร้อนไปทั่งตัว

 

ฝึกโหดแบบนี้ มีตายจริงๆ ก็ไม่แปลก !!!

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 373 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #2408 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 07:19

    ขอบคุณ​ครับ​

    #2,408
    0
  2. #2406 joelamtan (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:36
    ขอบคุณครับ
    #2,406
    0
  3. #1702 Tanz Giroro (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:32
    ขอบคุณค่ะ
    #1,702
    0
  4. #1105 gobkub2 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 13:46
    ถ้าจำไม่ผิดวิชาของทันฮยองอู คือลมปราณสองสันฐาน กับกระบี่สองสันฐาน ไม่ใช้เหรอครับ ผมจำได้เรื่องราชันมารสะท้านปฐพี
    #1,105
    1
    • #1105-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      10 มกราคม 2561 / 17:17
      ผมนำชื่อมาใช้เฉยๆ ครับ เหมือนนิยายหลายๆ เรื่องที่นำเอา
      ชื่อยอดยุทธอย่าง ต๊กโกวคิ้วป้าย มาใช้อะไรแบบนี้

      ไม่ได้เอาพวกค่าพลังมาใช้ด้วย..
      #1105-1
  5. #1104 Knnan (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:41
    อ่านชื่อพระเอกเป็นเมฆาตลอด
    #1,104
    0
  6. #1103 0625506099 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:52
    ทันอยอนอู นี่จำไม่ผิดใช้อาวุธไม่้เกาทัณ ก็กระบี่ #ชื่อในตำนาน
    #1,103
    0
  7. #1102 Phatranooch Piyanirun (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:01
    ขอบคุณค่ะ​ อ่านเพลิน
    #1,102
    0
  8. #1097 หมีน้ำเงิน (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 09:40
    ประสบการณ์แบบนี้ไม่อยากด้ายยยยยยยยย
    #1,097
    0
  9. #1095 prapat91 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 08:35
    ขอบคุณ
    #1,095
    0
  10. #1094 Worada Ray (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 07:36
    ขอบคุณค๊า ได้อ่านแต่เช้า ^^ มากเมฆ ยังง้ยก็ สงสาร น้องๆๆๆบ้างน๊ะ
    #1,094
    0
  11. #1093 pae2499_ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 07:00
    ลักลอบ ไม่ใช่ลับลอบ สะกดผิด ไรท์
    #1,093
    1
  12. #1092 เงาจร้า (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:40
    ทันฮบองอู นี่คุ้น ๆ นะ ไรท์ อิอิ
    #1,092
    1
    • #1092-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      9 มกราคม 2561 / 00:55
      ราชันมารสะท้านปฐพี
      ชื่อตัวละครเหมือนกันครับ และใช้กระบี่เหมือนกัน
      แต่!!!! ของทางเราแตกต่างออกไปเป็นกระบี่คู่ครับ
      เหตุที่ใช้ชื่อนี้ก็เพราะความชอบส่วนตัวล้วนๆ เลย
      #1092-1
  13. #1091 เลซี่เคซี่ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:39
    สู้ๆ ชอบการเขียนมาก เห็นภาพเลย รอตอนต่อออออ
    #1,091
    1
  14. #1087 MewThanayot (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:51
    ความคิดผมนะ มากเมฆน่าจะบอกว่าอาวุธที่เล็กที่สุดยังไม่สามารถถล่มเมืองหลวงของทวีป`ในตอนนี้`ได้อย่างสบายบลาๆ เพราะข้อกำหนดของzeroบอกว่ากว่าจะให้เอาออกมาใช้จริงก้ต้องเปิดทุกทวีปก่อนสิครับ กว่าจะเปิดได้อะไรๆก้ต้องพัฒนาใช่ป่าว ขอบคุณครับ สำหรับนิยายสนุกๆ
    #1,087
    1
    • #1087-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      8 มกราคม 2561 / 22:05
      เป็นความคิดที่ถูกต้องครับผม ขอบคุณที่แนะนำนะครับ ผมพลาดอีกแล้ว T^T
      เปิดทวีปใหม่ๆ อะไรๆ ก็ต้องพัฒนาขึ้นดีขึ้นตามลำดับ และสัตว์อสูรสกิลเวทต่างๆ
      ก็โหดขึ้นตามไปด้วย นี่คือตรรกะที่ถูกต้องผมเกือบจะลืมจริงๆ ขอบคุณมากๆ เลยครับ

      ผมแก้ใหม่แล้วนะครับ
      แก้เป็น

      เพราะแค่อาวุธที่เล็กที่สุด เบาที่สุดของยานอวกาศลำนี้ ก็สามารถทำลายเมืองขนาดกลาง ของทวีปจิตมายาได้อย่างสบายๆ นั่นเอง
      #1087-1
  15. #1086 R4s2 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:23
    อยากอ่านตอนที่เมฆมายา ตะลึงกับสาขาใหญ่จังโว้ยย
    ขอบคุณที่ลงนิยายสนุกๆตอนใหม่นะเออ
    #1,086
    1
    • #1086-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      8 มกราคม 2561 / 22:07
      อาจจะวันพรุ่งนี้ครับผม
      #1086-1
  16. #1085 Asumaya Yukito (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:08
    อยากได้อีกตอนอะครับ
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    สนุกมากๆครับ
    #1,085
    1
    • #1085-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      8 มกราคม 2561 / 21:11
      พลังลมปราณหมดแล้วครับ T^T

      ขอบคุณที่ติดตามครับผม
      #1085-1
  17. #1084 kamol1122 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:05
    สนุกดีครับ
    #1,084
    1
  18. #1083 KurouNeko (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:57
    จะสร้าง หายนะ น้อยๆ อีก 4 หน่อ เหรอไง
    #1,083
    1
    • #1083-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      8 มกราคม 2561 / 21:00
      ทายาทอสูรไม่มีไม่ใช่นิยายคนไทยนะ
      #1083-1
  19. #1082 Black Diamonds - [ NACҚ ] (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:50
    คำผิดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัดแสดงถึงการพัฒนาของไรท์มาก / ปอลิง แทนที่จะใช้ อ. ใช้ อาจาร์ยไปเลยดีกว่าครับ
    ปอลิง 2 ลองคำนวนจำนวนเงินที่ใช้ video call แล้ว 20 นาทีตกอยู่ราวๆ 12,000,000 เหรียญทองและยังไม่ได้บวกเพิ่มเวลาที่คุยกับท่านทันฮยองอูสหายของท่านอาจาร์ยอีก
    #1,082
    1
    • #1082-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      8 มกราคม 2561 / 21:01
      จะพยายามให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ครับผม
      ขอคุณที่ติดตามนะครับ เดี๋ยวกลับไปแก้ให้เป็น อาจารย์เหมือนเดิมก่อน
      #1082-1
  20. #1081 Hana no namida (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:48
    ขอบคุณมากค่าาาา ตามอ่านทันแล้ว
    #1,081
    1
    • #1081-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      8 มกราคม 2561 / 21:02
      กลับมาอ่านบ่อยๆ มานะครับ
      #1081-1
  21. #1080 phonphimon0123 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:47
    ต่อออออ
    #1,080
    1
    • #1080-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 54)
      8 มกราคม 2561 / 20:59
      จร้ากลับมาอ่านทุกวันนะ จะพยายามอัพทุกวันครับผม
      #1080-1
  22. #1079 พู่กันลี้ลับ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:38
    เจอคำผิดบอกผมด้วยนะครับ

    ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะครับผม
    #1,079
    0