มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 46 : บทที่ 46 ลางสังหรณ์ของผู้หญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 420 ครั้ง
    22 ก.ย. 61

บทที่ 46 ลางสังหรณ์ของผู้หญิง

 

มากเมฆตกใจพอสมควรที่อยู่ๆ ถูกอีกฝ่ายกล่าวถามออกมาแบบนั้น ทั้งๆ ที่ตนเองหน้าจะปกปิดข้อมูลส่วนต่างๆ เอาไว้ดีแล้วและไม่น่าที่จะถูกจับได้ง่ายๆ แบบนี้

 

แต่ในขณะเดียวกันนั้นมากเมฆก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรที่ผิดปกติออกมาเลยแม้แต่น้อย เพราะคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงแค่คิดจะหลอกถามและดูปฏิกิริยาของตนเองมากกว่า

 

เพราะในระหว่างที่เขากำลังหันหลังกลับมามองอยู่นั้น ก็พบเข้ากับแววตาของคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ ภายในห้องประชุมต่างก็ยังไม่ได้ปักใจเชื่อทั้งหมด 100ว่าตนเองนั้นเป็นหายนะสีเงินคนนั้น

 

เท่ากับว่าที่ลูน่าออกมากล่าวถามตนเองแบบนี้ ก็น่าจะเป็นแค่การคาดเดาของตัวเธอเองเท่านั้น แต่ทว่าอะไรเป็นสาเหตุให้เธอคิดว่าเขาเป็นหายนะสีเงินกันแน่ แน่สงสัยจริงๆ !!??

 

          ".. น่าจะเข้าใจอะไรกันผิดอยู่นะครับ ผมเลเวลแค่ 30 เองนะ จะไปเป็นหายนะสีเงินอะไรนั่นได้ยังไง .." มากเมฆพูดแก้ตัวและสบตาลูน่าอย่างจริงจัง พร้อมกับควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจให้เป็นปกติ โดยไม่แสดงอาการผิดปกติใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียว

 

เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าที่ตนเองพูดตอบไปนั้น ไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย และให้ดูเหมือนว่าลูน่าเองที่คาดเดาผิดอย่างแรงไปเอง และไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอนที่หายนะสีเงินคนนั้น จะมีระดับเลเวลแค่ 30 แบบนี้

 

".. ฉันมีเหตุผลของฉันค่ะ มันเป็นลางสังหรณ์ของผู้หญิงและฉันรู้สึกว่าคุณเป็นผู้เล่นที่แปลกประหลาดเกินไป ฉันขอบคุณนะคะที่คุณได้มอบโอกาสทำเงินดีๆ แบบนี้ให้ .."

 

".. แต่คุณมากเมฆก็เต็มไปด้วยข้อสงสัยเต็มไปหมดเหมือนกัน ตั้งแต่ผู้ติดตามของคุณเป็นคนแคระที่สามารถปล่อยจิตสังหารรุนแรงได้ และเวลามันก็ประจวบเหมาะเกินไปมากๆ ที่คุณส่งผู้ติดตามของคุณออกไป และอยู่ๆ ก็มีคนแคระเกราะเหล็กถืออาวุธค้อนเหล็กยักษ์เข้าช่วยเหลือกิลด์เทพจันทรา ถึงแม้ตอนนั้นพวกเราทั้งหมด 12 คนจะอยู่ในห้องอาหารด้วยกัน และไม่ได้ยินการพูดคุยในช่องสนทนาลับของคุณและผู้ติดตาม แต่ฉันรู้สึกว่าคนแคระคนนี้ ที่ออกไปช่วยกิลด์เทพจันทราในวันนั้นเป็นผู้ติดตามของคุณแน่นอนค่ะ .."

 

".. ยังไม่หมดนะคะ คุณมากเมฆยังเป็นผู้เล่นที่มีอุปกรณ์แปลกๆ หลายอย่างและสามารถจัดหาสินค้าที่ไม่เคยมีมาก่อนได้ ทั้งๆ ที่คุณก็แค่เลเวล 30 เท่านั้น ด้วยเรื่องพวกนี้คุณก็น่าสงสัยแบบสุดๆ แล้วจริงมั้ยคะ ถึงแม้คุณอาจจะไม่ใช่หายนะสีเงินจริงๆ แต่ฉันคิดว่าคุณอาจจะเกี่ยวข้องอะไรบ้างก็ได้ .." ลูน่าพูดบอกและสบตากับมากเมฆอยู่ตลอดเวลา เพื่อที่จะจับพิรุธของอีกฝ่ายให้จงได้

 

".. สรุปง่ายๆ ก็คือคุณคิดไปเองเกือบทั้งหมด กับเชื่อในลางสังหรณ์ของตัวเองสินะครับ เฮ่ย .." มากเมฆแสดงท่าทางเซ็งๆ และเหนื่อยใจยังไงบอกไม่ถูกให้ทุกคนได้เห็น แน่นอนละว่านี่คือการแสดงละครของเขา

 

".. ผมเป็นพ่อค้า และเป็นนักปรุงยาและอีกหลายๆ อาชีพครับ การที่ผมมีเครื่องมือแปลกๆ ก็เพราะผมยังเป็นนักประดิษฐ์อีกด้วย ผมใช้เวลามากมายไปกับทักษะที่ผู้เล่นส่วนใหญ่ไม่สนใจเรียนรู้ ทำให้ผมมีความชำนาญเป็นพิเศษในเรื่องพวกนี้ คุณจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่นะครับ แต่ผมเลเวลแค่ 30 เท่านั้น จะให้ไปเป็นหายนะสีเงินที่สามารถทำลายเมืองทั้งเมืองได้ยังไงกัน .."

 

".. และที่ผู้ติดตามของผมหายไปในวันนั้น ก็เพราะผมขอให้เขาออกไปหาโรงแรม ให้ได้ก่อนที่จะมืดเท่านั้นเอง พวกคุณก็น่ารู้นะครับ ว่าตกเย็นมืดค่ำทีไร การจะหาโรงแรมในเมืองเมฆเคลิ้มแห่งนี้ได้นั้น มันเป็นอะไรที่ลำบากเอามากๆ แทบจะหาไม่ได้เลย แถมมีราคาที่แพงอีกด้วยผมจึงต้องเตรียมตัวไว้ก่อนเสมอก็แค่นั้น และหากผมเป็นหายนะสีเงินจริงๆ ผมจะต้องมาเสียเวลาเล่นเป็นพ่อค้าไปทำไม .."

 

".. หากมีความสามารถขนาดนั้น ทำไมผมไม่ไปยึดครองทวีปแห่งนี้ไปเลย จะมาเสียเวลาปรุงยา ทำจารึกอักขระเวทและทำอะไรมากมายไปทำไมในแต่ละวัน แถมตอนนี้ผมเองก็ยังไม่มีอาชีพหลักอะไรด้วย จะไปมีสกิลไม้ตายมหาโหดแบบนั้นได้ยังไง คุณลูน่าอาจจะคิดมากไปเองก็ได้นะครับ .." มากเมฆพูดบอกอีกฝ่ายด้วยท่าทางง่ายๆ สบายๆ เหมือนมันไม่ใช่เรื่องของตัวเขาเองเลยสักนิด และแสดงสีหน้าท่าทางที่ไม่ได้เก็บเอาเรื่องราวเหล่านี้มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

 

".. ฉันก็แค่ ...  .." ลูน่านิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่จะพูดต่อว่า

 

".. ฉันเชื่อในลางสังหรณ์ของตัวเองค่ะ แต่คุณมากเมฆไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพราะพวกเราก็ไม่คิดจะพูดเรื่องนี้ให้ใครที่ไหนฟังอยู่แล้ว การที่ได้มีหัวหน้าสหพันธ์การค้าที่ลึกลับ ยังไงก็ส่งผลดีกับพวกเรามากกว่าค่ะ ลางสังหรณ์ของผู้หญิงมันแม่นมากๆ เลยนะคะ .." ลูน่ายิ้มหวานให้มากเมฆ ก่อนที่คุณเธอจะออกจากห้องประชุมไปพร้อมๆ กับเพื่อนของเธอทั้งหมด

 

เล่นเอามากเมฆตัวแข็งไปเลย 2-3 วินาทีเลยทีเดียว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าความรู้สึกนึกคิดของผู้หญิงนี่มันไม่สามารถเปลี่ยนกันได้ง่ายๆ เลยรึไง หากได้เชื่ออะไรไปแล้วคงยากเอามากๆ ที่จะเปลี่ยนความคิดความเชื่อของพวกเธอได้

 

มากเมฆมองดูหัวหน้ากลุ่มการค้าที่เป็นผู้หญิงถึง 7 คน ต่างก็คงจะเชื่อเหมือนๆ กันละว่ามากเมฆคือหายนะสีเงินไปแล้ว ผิดกับพวกผู้ชายที่ดูเหมือนจะไม่เชื่อ และส่วนใหญ่ก็คิดตามหลักเหตุผลที่มากเมฆได้บอกออกไปก่อนหน้านี้พอสมควร

 

มากเมฆบอกลาทุกคนในห้องประชุม ก่อนที่จะไปหาโรงแรมของระบบในเมืองเข้าพักสำหรับวันนี้ และหาห้องพิเศษที่สามารถนอนกันได้หลายๆ คนแบบเหมาเช่าระยะยาวเป็นเวลา 1 เดือน 

 

โดยในระหว่างที่มากเมฆกำลังนอนเล่นอยู่ที่เตียงภายในห้องพิเศษของทางโรงแรม เขาก็ทำการเรียกดูข้อมูลของสมาชิกสหพันธ์การค้าเมฆมายาระดับหัวหน้าทั้ง 12 คนไปเรื่อยๆ

 

 

 

สมาชิกระดับหัวหน้ากลุ่มการค้าทั้ง 12 เมฆมายา

กลุ่มที่ 1 วันชัย ใจรบ  เพศชาย เลเวล 397

กลุ่มที่ 2 ชะตาไทย ใจสิงห์  เพศชาย เลเวล 312

กลุ่มที่ 3 ลี่อิ่ง เพศหญิง เลเวล 68

กลุ่มที่ 4 เรโอ เพศชาย เลเวล 73

กลุ่มที่ 5 อิม ยุนอา เพศหญิง เลเวล 896

กลุ่มที่ 6 โคนัน เพศชาย เลเวล 999

กลุ่มที่ 7 ทักษิณ เพศชาย เลเวล 899

กลุ่มที่ 8 มิรา เพศหญิง เลเวล 733

กลุ่มที่ 9 ลูน่า ฟอเรส เพศหญิง เลเวล 878

กลุ่มที่ 10 นานา เพศหญิง เลเวล 663

กลุ่มที่ 11 หลิ่งหลิน เพศหญิง เลเวล 712

     กลุ่มที่ 12 มิยูกิ เพศหญิง เลเวล 549

 

 

          แต่ละคนก็มีเรื่องราวของตัวเอง บางคนเดือดร้อนเรื่องเงิน บางคนก็เป็นผู้เล่นมืออาชีพที่เน้นค้าขายโดยเฉพาะและเดินทางไปเรื่อยๆ เพื่อทำการค้าในที่ต่างๆ กันไป ทว่าในเวลานี้นับเอาแค่เฉพาะสมาชิกทั้งหมดก็ปาเข้าไป 2,713 คนเข้าไปแล้วและดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย

 

          เวลาผ่านไปแค่ไม่ถึง 5 ชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่ทว่ายอดในการสั่งซื้อสินค้าต่างๆ กับมากกว่าเก้าร้อยล้านเข้าไปแล้ว และดูเหมือนว่าเจ้าเทพลิโป้จะบริหารงานได้เป็นอย่างดี จนถึงขนาดนี้ก็ยังไม่มีอะไรผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย

 

          ส่วนในตอนนี้มากเมฆได้ขอให้ลุงโลเวอร์ ออกไปตรวจสอบดูร้านค้าขายยาและสินค้าต่างๆ ของระบบหลักยังทำงานได้ปกติดีหรือไม่ และให้เอาอุปกรณ์กล่องมิติไปส่งให้กับทุกร้านในเมืองที่ได้ตกลงรวมธุรกิจทั้งหมด

 

พร้อมคู่มือการใช้งานอุปกรณ์ต่างๆ และให้ลุงโลเวอร์อยู่สอนล่ะอธิบายจนกว่า NPC เหล่านั้นจะใช้เป็นทั้งหมด100% ด้วยก่อนที่จะกลับออกมา

 

โดยเจ้าเทพลิโป้จะเป็นผู้ติดต่อและสั่งซื้อสินค้าต่างๆ จากทางระบบร้านค้าเหล่านั้นเอง และจะใช้เงินทุนจากตัวแทนกลุ่มต่างๆ ทั้ง 12 ที่ได้จ่ายเงินให้ไว้ก่อนเท่านั้น ในการลงทุนและกระจายสินค้าในครั้งนี้

 

..............................................................................................

 

          หลังจากที่คุณลุงโลเวอร์กลับมาแล้ว มากเมฆก็สอบถามถึงสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในเมืองเมฆเคลิ้มในตอนนี้ก็ปรากฏว่าข่าวเด่นข่าวดังตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา

 

ต่างก็เป็นข่าวดังเกี่ยวกับสินค้าน้ำยาโพชั่นระดับสูงที่มีคุณภาพและคุณสมบัติเกินคำบรรยาย และอุปกรณ์เวทมนตร์หายากที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้และมีราคาถูกสมเหตุสมผลอย่างมาก ถูกนำออกมาวางขายเป็นจำนวนมากและขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

 

จนทำให้กลุ่มผู้เล่นหลายหมื่นคน ถึงขนาดกดดันให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่นำสินค้าหายากออกมาขายเหล่านั้น ต้องขายสินค้านั้นๆ ให้กับกลุ่มอำนาจและกิลด์สมาชิกของพวกตนเท่านั้น

 

สร้างความไม่พอใจให้กับกลุ่มอำนาจอื่นๆ ที่เล็กกว่าด้อยกว่าเป็นจำนวนมาก และในตอนนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาก็กลายเป็นศึกตะลุมบอนระหว่างผู้เล่นที่ไม่มีหัวคิดกันไปแล้ว ตายฟรี เจ็บฟรี แบบโง่ๆ

 

จนทำให้กลุ่มเมฆมายาอื่นๆ ยกเลิกการขายไปก่อน และประกาศราคาขายและสิทธิ์ในการซื้อสินค้าให้ทุกคนได้รับฟังและเข้าใจอย่างเท่าเทียม

 

โดยสินค้าที่ขายในแต่ละวันจะมีจำนวนที่จำกัดพอสมควรไปก่อน แต่ราคาขายทั้งหมด จะยังคงเท่าเดิมไม่เพิ่มขึ้นหรือเปลี่ยนแปลงมากไปกว่านี้ และขอให้ผู้เล่นทุกคนสบายใจได้ ไม่ว่าจะเป็นใครหรือแม้แต่หายนะสีเงินก็จะมีสิทธิ์ในการซื้อสินค้าจากสหพันธ์การค้าเมฆมายาในราคาที่เท่าๆ กันทั้งหมด

 

และจะให้สิทธิ์พิเศษในการซื้อสินค้าต่างๆ กับทางสหพันธ์การค้าเมฆมายาได้โดยตรงในแต่ละวัน แต่จำเป็นจะต้องจ่ายค่าบัตรสมาชิก VIP เสียก่อนในราคาที่สูงมากๆ  และจะมีสิทธิ์ในการเข้าซื้อสินค้ากับกลุ่มเมฆมายาอื่นๆ ได้ก่อนใครในแต่ละวันโดยไม่ต้องรอในช่วงนี้ เพราะสินค้าทั้งหมดเป็นของหายากและมีการกำหนดจำนวนที่วางขายในแต่ละวันเอาไว้ทั้งหมด

 

มากเมฆได้ฟังข่าวสารต่างๆ จากทางลุงโลเวอร์ ก็ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจเท่านั้น เพราะเข้าใจดีถึงแผนการต่างๆ ที่กลุ่มเมฆมายาทั้ง 12 ร่วมกันทำงานและตั้งกฎกติกาเหล่านี้ขึ้นมา และเป็นแผนการระยะสั้นที่ดีพอสมควร

 

อย่างแรกเลยคือสินค้าของทางสหพันธ์การค้าเมฆมายา แน่นอนอยู่แล้วว่าจะต้องขายได้และเป็นที่ต้องการอย่างมาก และราคาที่กำหนดเอาไว้ให้ขายก็สมเหตุสมผล

 

อย่างที่สองทั้งสิบสองกลุ่มเมฆมายา ต้องการเงินทุนมาหมุนเวียนในธุรกิจของตัวเองในครั้งนี้ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และคงจะมีการประชุมบริหารงานกันนอกรอบ และตกลงแนวทางในการทำงานร่วมกัน โดยที่ไม่ได้บอกอะไรหัวหน้าสหพันธ์อย่างเขา และเลือกที่จะใช้สิทธิ์ในการบริหารกลุ่มของตนเองอย่างเต็มที่ตามที่มากเมฆเคยได้พูดเอาไว้

 

โดยทั้งสิบสองกลุ่มได้ทำการเปิดขายบัตรสมาชิก VIP ให้กับทางกลุ่มกิลด์และกลุ่มอำนาจต่างๆ ที่ต้องการสินค้ามากกว่าใครๆ นำไปขายต่อหรือเอาไปใช้งาน ทำการจ่ายเงินเพื่อซื้อสิทธิ์ในการเข้าซื้อสินค้าในครั้งนี้ก่อนใครเพื่อน โดยที่ไม่รู้เลยว่ายังไงสินค้าเหล่านี้ก็มีขายให้กับทุกๆ คนเท่าที่ต้องการ ไม่ว่าจะมาก่อนหรือหลังก็ตาม

 

เป็นการขายสิทธิ์พิเศษที่ฉลาดอย่างมาก เป็นการดึงเกมจากความโลภของแต่ละกลุ่มและแสดงให้เห็นถึงสิทธิ์พิเศษที่จะได้รับมา แต่ก็มีผลเฉพาะแค่ช่วงแรกๆ เท่านั้นที่คนกลุ่มนั้นจะได้สิทธิ์ในการเข้าซื้อ พร้อมกันนี้ทั้งสิบสองกลุ่มยังได้เงินจำนวนมากมาแบบฟรีๆ จากค่าบัตรสมาชิก VIP และยังได้เงินผลกำไรจากการสั่งซื้อสินค้าในปริมาณมากๆ อีกด้วย

 

          แผนการธุรกิจในครั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับการจับเสือมือเปล่าแม้แต่น้อย ได้ทั้งเงินได้ทั้งผูกมิตรกับกลุ่มอำนาจอื่นๆ ไปด้วย เพื่อขยายกิจการในครั้งต่อไป ถึงแม้ในระยะยาวสหพันธ์การค้าเมฆมายา จะดูเป็นเหมือนพวกตัวโกงผู้แสนจะเลวร้ายก็เถอะ แต่เรื่องเงินๆ ทองๆ มันไม่ได้เข้าใครออกใครหรอกนะ

 

เหตุที่ว่าในระยะยาวจะดูเป็นตัวเลวร้ายก็เพราะ

 

มากเมฆได้กำหนดราคาขายเอาไว้แล้วตายตัว ให้กับกลุ่มสมาชิกทุกคนต้องทำตามไม่ว่าจะเป็นใคร ในสหพันธ์การค้าเมฆมายาต้องทำตามทั้งหมดไม่มียกเว้น ในช่องโหว่นี้จะต้องมีกลุ่มกิลด์อื่นๆ และพวกพ่อค้าแม่ค้าที่เจ้าเล่ห์จำนวนมากทำการสั่งซื้อสินค้าต่างๆ จากทางกลุ่มเมฆมายาไปขายในราคาที่สูงขึ้นกว่าปกติเป็นจำนวนมาก และทำการกระจายสินค้าออกไปยังเมืองต่างๆ ในช่วงเวลาที่กระแสความต้องการสินค้าเหล่านี้กำลังสูง และเป็นที่ต้องการอย่างมากออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ใครๆ ก็อยากจะเห็นและอยากจะลองใช้อะไรที่แปลกใหม่และคุณภาพดีกันทั้งนั้น เพราะไอเทมเหล่านี้เป็นของใหม่ของหายากไม่เคยมีมาก่อน และพ่อค้าแม่ค้าเหล่านั้น จะทำการขายสินค้าเหล่านี้ในราคาที่แพงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อทำกำไรให้กับตัวเองอย่างลืมตัว

 

โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกหลอกใช้ โดยให้พวกคนโลภมากเหล่านั้นทำการกระจายสินค้าไปยังเมืองต่างๆ อย่างรวดเร็วโดยที่ตนเองไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อยในช่วงนี้

 

ช่วยให้กลุ่มเมฆมายาไม่จำเป็น จะต้องโฆษณาสินค้าเหล่านี้ให้มากความ ก็จะกลายเป็นที่ต้องการและสนอกสนใจอยู่ตลอดเวลาจากผู้เล่นนับร้อยล้านคนในทวีปเริ่มต้นจิตมายาแห่งนี้

 

และหลังจากที่พวกพ่อค้าแม่ค้าเหล่านั้น ทำการขายสินค้าเหล่านี้ในราคาที่แพงเอามากๆ กว่าปกติในเมืองและหมู่บ้านต่างๆ แล้ว ก็จะเกิดช่องว่างของราคาขายมากขึ้นในแต่ละเมืองและพื้นที่ต่างๆ กันไป ตามความโลภของแต่ละกลุ่มคน

 

และในช่วงเวลาเหล่านั้นเอง กิจการสาขาต่างๆ ของทางสหพันธ์การค้าเมฆมายาก็จะเข้ายึดครองการตลาดของเมืองเหล่านั้นทั้งหมดในทันที พร้อมกับตั้งศูนย์การค้าเมฆมายาในเมืองนั้นๆ ไปด้วยเพื่อกำหนดราคาสินค้าอย่างเป็นธรรมและจะขายสินค้าของตนเองในราคาปกติ และเป็นกลางกับผู้เล่นทุกๆ คน

 

ทำให้ได้รับความเชื่อถือจากลูกค้าที่เป็นผู้เล่นเกมทั่วๆ ไปเป็นจำนวนมากได้อย่างง่ายดาย และดูดีในระดับสูงของการเป็นกลุ่มการค้าที่น่าเชื่อถือ และไว้ใจได้ในสายตาของผู้เล่นจำนวนมาก

 

แน่นอนละว่าจะต้องถูกเกลียดถูกด่าถูกว่า และมีการต่อต้านจากเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่เสียผลประโยชน์ไปเป็นจำนวนมาก แต่มันก็เป็นวิธีการที่ได้ผลและง่ายที่สุดในการกำหนดขอบเขตของตลาด และผูกขาดสินค้าทั้งหมดด้วยตนเองอย่างช้าๆ ของเขา

 

มากเมฆเข้าใจความคิดของกลุ่มเมฆมายาทั้ง 12 และเห็นด้วยกับการกระทำทั้งหมด

 

ในขณะเวลานี้ก็ใกล้จะ 6 โมงเย็นแล้ว แต่ในขณะเดียวกันมากเมฆกับนึกถึงสิ่งที่ตนเองเคยสงสัย และเอ่ยปากถามกับลุงโลเวอร์อย่างตรงไปตรงมา เพราะลุงแกเป็นคนที่มากประสบการณ์มากที่สุดแล้วที่เขาสามารถจะถามคำถามเหล่านี้ได้

 

".. ลุงรู้จับขอบเขต เหนือมนุษย์ ขอบเขตกึ่งเทพ บ้างมั้ยครับ ผมไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย แล้วทำไมลุงระดับเลเวลเกือบจะสามพันอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่มีขอบเขตอะไรเลย .." มากเมฆกล่าวถาม

 

".. นายท่านน่าจะหมายถึงขอบเขตพลังแบบโบราณ หรือไม่ก็ระดับขั้นพลังของผู้แข็งแกร่งในอดีตยุคบรรพกาลเป็นแน่ ขอบเขตพลังเหล่านั้นคือตัวแทนของความแข็งแกร่งที่ไม่นับรวมกับระดับเลเวลในยุคปัจจุบันครับ และจะได้รับมาก็ต่อเมื่อผ่านการทดสอบจากสวรรค์หรือเหล่าเทพเจ้าโบราณเท่านั้น แต่ก็มีกรณีพิเศษอยู่เหมือนกัน เช่นได้รับขอบเขตพลังจากการเอาชนะบางสิ่ง หรือทำลายล้างบางอย่างในยุคบรรพกาล กระผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรเหมือนกัน แต่หากจะหาสถานที่ที่จะบรรลุขอบเขตพลังที่ใกล้ที่สุด และอยู่ในระดับต่ำที่สุดที่มนุษย์จะได้รับนั้น นายท่านก็เพียงออกตามหาวิหารเทพเจ้าโบราณที่ไหนก็ได้ครับ จากนั้นก็ลองขอพรกับเหล่าองค์เทพนับหมื่นล้าน และขอรับการทดสอบดู ถึงแม้จะดูเหมือนง่ายแต่มันก็ยากอย่างมากในเวลาเดียวกัน เพราะใช่ว่าเหล่าเทพจะมองมายังมนุษย์ครับ .."

 

".. และก่อนที่จะมาเป็นผู้ติดตามของนายท่านมากเมฆ กระผมเคยมีขอบเขตอยู่ที่ นักรบเทพสงครามครับ และขอบเขตพลังนี้ทำให้ผมมีพลังกายไม่จำกัด มีพลังโจมตีรุนแรงขึ้นนับพันนับหมื่นเท่า แต่ทว่าเนื่องจากนายเหนือหัวยังไม่มีขอบเขตพลังใดๆ ขอบเขตนักรบเทพของกระผมจึงได้หายไป และจะต้องรอจนกว่าผู้เป็นเจ้านายคนปัจจุบันนายท่านมากเมฆจะได้รับขอบเขตพลังโบราณที่เหนือกว่าเท่านั้น ขอบเขตพลังของกระผมถึงจะกลับมา และสามารถใช้พลังได้เหมือนในสมัยก่อนทุกประการ .."

 

".. การที่จะได้รับขอบเขตพลังนั้น จะช่วยให้คนคนนั้นอยู่ในสายพระเนตรของเหล่าเทพเจ้านับหมื่นล้านองค์ และจะได้รับพลังพิเศษที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครๆ ในทุกๆ ด้านจากองค์เทพเหล่านั้นที่ซื่อชอบ และยังมีแบ่งระดับออกเป็นขั้นๆ อีกด้วย จากการทดสอบของคนคนนั้นที่สามารถฟันฝ่าไปได้ แค่เพียงได้รับขอบเขตพลังมาในระดับที่ต่ำที่สุด คนคนนั้นก็แข็งแกร่งขึ้นเป็นสิบๆ เท่าแล้วครับ .." ลุงโลเวอร์กล่าวตอบอย่างง่ายๆ เพราะเป็นเรื่องปกติที่คนในยุคก่อนต้องรู้

 

".. มีขอบเขตพลัง กับไม่มีแตกต่างกันมากมั้ยครับลุง .." มากเมฆถามอีกครั้งด้วยท่าทางที่สนใจอย่างมาก

 

".. ต่างกันมากเลยครับ สำหรับผู้ที่มีขอบเขตพลังเหนือมนุษย์นั้น  คนคนนั้นจะมีพลังโจมตีรุนแรงขึ้นเป็น 100 เท่า พลังป้องกันมากขึ้นเป็น 100 เท่า จากปกติของผู้เล่นที่มีระดับเลเวลเท่าๆ กันครับ คล้ายกับมนตร์พิเศษจากสวรรค์ก็ว่าได้ แถมแต่ละคนจะได้รับพลังพิเศษหรือคุณสมบัติที่แตกต่างกันไปด้วย ขึ้นอยู่กับองค์เทพนับหมื่นล้านองค์จะเห็นชอบ .." ลุงโลเวอร์พูดตอบผู้เป็นเจ้านาย และแอบหวังในใจลึกๆ ว่านายท่านของตนจะไปยังมหาวิหารเทพ เพื่อบรรลุขอบเขตพลังของตนเอง

 

".. แล้วมันมีขอบเขตอะไรบ้างอ่ะลุง และมีเยอะมั้ย .." มากเมฆยังคงถามต่อด้วยความอยากรู้

 

".. มีเยอะอยู่พอสมควรครับ เริ่มแรกต่ำสุดจะเป็น เวทปฐพี , เวทปฐพีไร้พ่าย , เวทสวรรค์ , เหนือมนุษย์ , กึ่งเทพ , เทพสวรรค์ , ดาราสวรรค์ เป็นต้นครับ จนกว่านายท่านจะได้รับขอบเขตพลังก่อนเท่านั้น ถึงจะสามารถรับรู้ได้เองว่ามีขอบเขตพลังใดๆ บ้าง รวมไปถึงวิธีในการยกระดับของขอบเขตพลังของตนเองด้วย  .." ลุงโลเวอร์ไม่สามารถพูดในสิ่งที่รู้ออกไปทั้งหมดได้ คล้ายกับมีพลังเร้นลับบางอย่างพยายามมาขวางกั้นไม่ให้พูดในสิ่งที่รู้ออกไป

 

มากเมฆสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของลุงโลเวอร์ ก็ขอให้อีกฝ่ายไม่ต้องตอบมากกว่านี้ พร้อมๆ กับได้ออกจากโรงแรมไปเดินเล่นภายในเมือง และให้ลุงโลเวอร์กลับไปพักผ่อนยังมิติลับไปก่อน เพื่อให้ไปตรวจดูความเรียบร้อยของโรงงานนรกอีกที

 

หลังจากที่มากเมฆออกจากโรงแรมก็เดินเล่นไปเรื่อยๆ พร้อมกับดูสภาพความเสียหายของเมืองเมฆเคลิ้มแล้วก็น่าหนักใจอยู่พอสมควร เพราะสภาพในตอนนี้ต่อให้มีเงินสัก 3 หมื่นล้านก็ไม่แน่ว่าจะซ่อมแซมให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

 

หากเมืองเมฆเคลิ้มมีเจ้าเมืองเป็น NPC พิเศษของทางระบบหลัก 100% เมืองทั้งเมืองจะได้รับการซ่อมแซมในเวลาต่อมาไม่เกิน 10-27 วันในทันที

 

แต่โชคร้ายหน่อยที่เมืองแห่งนี้ดันมีเจ้าเมืองเป็นผู้เล่นธรรมดา ที่โชคดีทำเควสลับพิเศษบางอย่างสำเร็จและได้เมืองแห่งนี้เป็นรางวัล ดูจากสภาพของเมืองในตอนนี้แล้ว สร้างเมืองขึ้นมาใหม่จากศูนย์ยังง่ายกว่าตั้งเยอะ

 

มากเมฆยังคงเดินเล่นไปเรื่อยๆ จนไปถึงลานกว้างแห่งหนึ่งที่ที่แต่ก่อนนั้นเต็มไปด้วยร้านค้ามากมายที่นำเอาสินค้าต่างๆ ออกมาวางขายและเต็มไปด้วยผู้เล่นจำนวนมาก ออกมาให้เลือกซื้อสินค้าได้ตลอดทั้งวัน 

 

แต่ในเวลานี้กับมีแค่ผู้เล่นวัยละอ่อนในชุดมือใหม่อ่อนหัดจำนวน 4 คน ที่ต่างก็กำลังตะโกนเชิญชวนผู้เล่นที่ผ่านไปผ่านมาให้เข้าร่วมปาร์ตี้ไปเก็บเลเวลด้วยกันอยู่เท่านั้น ส่วนพ่อค้าแม่ค้าก็พอมีบาง แต่ก็น้อยเสียเหลือเกิน

 

".. หานักบวชครับ เลเวลอะไรก็ได้ไปเก็บเลเวลด้วยกันทำเควสด้วยกัน มีคนในปาร์ตี้แล้ว 4 คน .." เด็กชายอายุราว 12-13 ปีร้องตะโกนหานักบวชเข้าทีม ท่าทางดูจริงจังและมีดาบยาวที่กลางหลังอย่างเท่ห์

 

".. หานักเวท หรืออาชีพอะไรก็ได้ มาเก็บเลเวลกันค่ะ  .." เด็กผู้หญิงอายุราว 8-10 ปีพูดขึ้นเสียงใสน่ารัก และหน้าตาของเธอก็คล้ายกับเด็กหนุ่มคนข้างๆ อย่างมากดูยังไงก็พี่น้องกันชัดๆ

 

".. หิวข้าววว จะตายอยู่แล้ว ขอข้าวหน่อยย .." เด็กหนุ่มผมแดงพูดขึ้น ท่าทางขี้เล่นแต่ดูเหมือนจะหิวอย่างมากจริงๆ อายุน่าจะ 12-13 ปี มีดาบยาวที่กลางหลังเช่นกัน

 

".. 2 วันแล้วนะ ยังหาคนเข้าทีมไปทำเควส 5 คนด้วยไม่ได้เลย ผู้เล่นหายไปไหนกันหมด .." เด็กสาวผมดำยาวหน้าตาน่ารักพูดขึ้น และอายุของเธอก็ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มคนข้างๆ คาดว่าอายุของเธอก็คง 11-14 ปีเท่านั้น

 

มากเมฆเห็นเด็กเหล่านี้ก็นึกสนใจอยากลองเข้าปาร์ตี้แบบคนปกติดูบ้าง จึงได้เดินเข้าไปหาเด็กๆ เหล่านั้น พร้อมกับยืนแซนวิชทูน่าและนมหวานเย็นๆ ให้กับพวกเด็กๆ ทุกคน

 

".. เอานี่แซนวิชทูน่า ท่าทางจะหิวมากๆ เลยนี่ ทำไมไม่ไปหาอะไรกินกันก่อนล่ะ อ้อไม่ต้องกลัวนี้อาหารพวกนี้ไม่มีพิษไม่คิดเงินแน่นอน เป็นไปได้ทุกครั้งเวลาจะกินอะไรก็ใช้เวทตรวจสอบก่อนทุกครั้งนะ ฝึกไว้ฝึกให้เป็นนิสัยก็ดี  .." มากเมฆพูดยิ้มๆ และมองเด็กทั้ง 4 ที่ตกใจและระวังตัวอย่างมาก ที่อยู่ๆ ก็มีคนเอาอาหารมาให้

 

".. ไม่ต้องกลัวหรอก พี่เองก็จะมาขอเข้าปาร์ตี้ของพวกเรานั่นละ แต่เห็นพวกเราดูหิวๆ เลยเอาอาหารที่มีพวกนี้มาให้กินรองท้องไปก่อน .." มากเมฆพูดบอกหลังจากเห็นสีหน้าของแต่ละคนที่ประหลาดใจที่อยู่ๆ ก็มีคนใจดีเอาอาหารมาให้กินฟรีๆ

 

".. พี่ชายเลเวลอะไรครับและมีอาชีพอะไร .." เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีมถามขึ้น

 

".. เลเวล 30 ไม่มีอาชีพครับผม แต่รับรองได้พี่เองก็พอจะมีฝีมือพอตัวเลยนะ .." มากเมฆตอบกลับ

 

".. พวกผมเองก็ยังไม่มีอาชีพตั้งต้นขั้นที่ 1 เหมือนกัน พวกผมเลเวล 20 แล้ว พี่พอจะตามพวกผมไปทำเควสได้มั้ย มันเป็นเควสที่ต้องทำด้วยกันห้าคนเท่านั้นถึงจะผ่านได้ .." เด็กหนุ่มถามไปกินไปเพราะหิวมาก

 

".. ได้สิ แต่ว่าเควสที่ว่าคือเควสอะไร .." มากเมฆชวนน้องๆ เหล่านี้นั่งลงกับพื้นที่ไม่ค่อยมีคนเดินไปเดินมามากนักใต้ต้นไม้ใกล้ๆ เพื่อพูดคุยอย่างเป็นกันเอง

 

".. เควสหมาป่าลมดำค่ะ หากทำสำเร็จจะได้รับรองเท้าลมดำ ที่ทำให้วิ่งเร็วขึ้นมาก กระโดดได้สูงขึ้น เป็นไอเทมพิเศษด้วยนะคะ อยากได้มากๆ เลย จะได้เอาไปอวดเพื่อนๆ ที่โรงเรียนให้อิจฉาเล่น .." เด็กสาวพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้นอย่างมาก

 

".. พี่ไม่เคยทำเควสพวกนั้นมาก่อนนะ แต่คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร อ้อพี่ชื่อมากเมฆนะ แล้วคนอื่นๆ ชื่ออะไรกันบ้าง .." มากเมฆนำน้ำผลไม้ออกมาเพิ่มให้พวกเด็กๆ เหล่านี้กินไประหว่างที่คุยกัน เพราะเห็นเด็กบางคนไม่ชอบกินนมหวาน

 

".. ผมชื่อ พานา ครับเป็นหัวหน้าทีม อยากเป็นอาชีพนักดาบเวท .." พานาพูดบอก แถมยังลืมตัวบอกความต้องการอาชีพของตัวเองออกไปอย่างตื่นเต้น

 

".. ผมชื่อ โซนิคเป็นรองหัวหน้าทีม อยากเป็นนักดาบเวทเหมือนกัน .." เด็กหนุ่มโซนิคพูดบอกหลังจากที่ได้กินแซนวิชทูน่าจนหมดแล้ว

 

".. หนูชื่อ นามิค่ะ อยากเป็นนักเวทอัญเชิญ .." นามิพูดบอกพร้อมกับรับน้ำผลไม้ไปเพิ่ม ดูเหมือนจะชอบเอามากๆ

 

".. หนูๆ ชื่อ ไอซ่าค่ะ  จะเรียกไอจังเฉยๆ ก็ได้ .." ไอจังเด็กน้อยประจำกลุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสน่ารักและเธอเองก็ดีใจมากๆ ที่ในตอนนี้ก็หาสมาชิกได้ครบทีมแล้ว จะได้ออกผจญภัยกันสักที

         

          หลังจากที่แนะนำตัวกันเสร็จแล้ว โซนิคก็ส่งข้อความมาให้มากเมฆตอบรับเข้าปาร์ตี้

 

ในหน้าต่างข้อมูลที่ถูกส่งมาจะอธิบายถึงรูปแบบการแชร์ค่าประสบการณ์ และรูปแบบในการเก็บไอเทมทั้งหมด และรายชื่อของสมาชิกพร้อมกับข้อมูลบางส่วน

 

          มากเมฆตอบรับเข้าปาร์ตี้ของกลุ่มเด็กน้อยทั้ง 4 และไม่นานเกิน 1 นาทีอยู่ๆ ก็มีหน้าต่างเควสเด้งขึ้นมาเป็นการแชร์เควสจากพานาส่งมาให้มากเมฆกดตอบรับอีกที พร้อมกับรายละเอียดของเควสทั้งหมดไว้ให้มากเมฆได้อ่านอีกด้วยเพื่อทำความเข้าใจเสียก่อน

 

         

เควสหมาป่าลมดำ ระดับ F

          ในป่าใกล้ๆ เมืองเมฆเคลิ้มทางทิศเหนือราว 20 กิโลเมตร มีหมาป่าลมดำออกอาละวาดเป็นจำนวนมากพวกมันชอบทำร้ายชาวบ้านและทำลายรถขนสินค้า ขอให้นักผจญภัยที่รับเควสนี้ทำการกำจัดและเอาชนะหมาป่าลมดำให้ได้อย่างน้อย 50 ตัว

            รายละเอียดดังนี้

1.ผู้ที่รับเควสต้องมีเลเวลไม่ต่ำกว่า 20

2.ต้องทำเควสนี้แบบปาร์ตี้ 5 คนเท่านั้น น้อยกว่าไม่ได้ มากกว่าก็ไม่ได้

3.กำจัดสัตว์อสูรหมาป่าลมดำทั้งหมดอย่างน้อย คนละ 10 ตัว

4.เก็บดวงจิตอสูรหมาป่าลมดำมาด้วยทั้งหมด 50 อัน ส่งมอบให้กับ NPC ลึกลับ

5.ส่งเควสกับ NPC ลึกลับในหมู่บ้านใกล้ๆ ป่าต้องห้าม ต้องออกค้นหาหมู่บ้านเอาเอง มีอันตรายอย่างมาก

            ของรางวัลที่จะได้รับ

            ได้รับ EXP คนละ 30,000  และเงินเหรียญทองจำนวน 3,000 เหรียญ

            ได้รับรองเท้าลมดำ ระดับ E พลังป้องกัน 250 พลังโจมตี 80 เพิ่มความเร็วเคลื่อนที่ 20% และมีคุณสมบัติพิเศษแบบสุ่มคนละหนึ่งครั้ง

 

มากเมฆกดรับเควสหมาป่าและอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เพราะอยู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่าตนเองเพิ่งจะได้เล่นเกมแบบปกติคนธรรมดาเป็นครั้งแรกแล้ว มันให้ความรู้สึกแบบนี้นี่เอง ความรู้สึกที่ว่า ธรรมดาและปกติ

 

หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เด็กๆ ทั้ง 4 คนก็พากันวิ่งนำหน้ามากเมฆออกจากเมืองเมฆเคลิ้ม มุ่งหน้าไปยังป่าที่ต้องไปทำเควสกันอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าทั้งหมดจะเป็นเด็กน้อยที่ดีใจกันเกินเหตุไปหน่อย

 

เพียงแค่วิ่งมาได้แค่ 3 กิโลกว่าๆ เท่านั้น ทั้งหมดก็หอบหายใจเหนื่อยกันสุดๆ ไปแล้ว

 

แถมในตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย มองไปทางไหนก็วังเวงชอบกล จนไอจังร้องขอให้กลับเมืองกันดีกว่า เพราะหนูน้อยไอจังไม่ถูกกับที่มืดๆ เลย และเพราะยังเป็นเด็กแถมยังกลัวผีเอามากๆ อีกด้วย

 

          มากเมฆมองดูเด็กๆ เหล่านี้ที่เหนื่อยมามากอยู่แล้ว หากให้วิ่งกลับเมืองหรือเดินกลับเมืองในตอนนี้อีก คงจะไม่ไหวกันแน่ๆ จึงได้เอาอุปกรณ์เวทมนตร์สะดวกใช้ต่างๆ ออกมา ไม่ว่าจะเป็นเต็นท์เวทมนตร์ เตาไฟเวทมนตร์ โต๊ะเก้าอี้สำหรับนั่งล้อมวง กองไฟแบบพกพา หมอนผ้าห่ม กระติกน้ำเวทมนตร์ และอุปกรณ์อื่นๆ ที่จำเป็นต้องใช้ออกมาอีกสองถึงสามอย่าง

 

มากเมฆให้พวกเด็กๆ ถืออุปกรณ์ต่างๆ เอาไว้และให้เดินตามตนเองไปยังที่เหมาะๆ สำหรับกางเต็นท์ค้างแรมในคืนนี้ โดยเลือกให้อยู่ในจุดที่ปลอดภัยและสามารถสังเกตการณ์รอบๆ ได้ง่าย

 

มากเมฆยังได้สอนเด็กๆ เหล่านี้หัดกางเต็นท์ หัดก่อกองไฟ และสอนให้รู้จักการเรียนรู้ให้อยู่กับธรรมชาติ และอธิบายให้ไอจังเข้าใจว่าที่นี่เป็นโลกแห่งเกม ไม่มีผีไม่จำเป็นต้องกลัว

 

".. พี่มากเมฆคะ แต่ละอย่างที่พี่เอาออกมา มันมีแต่ของแพงๆ ที่ออกมาขายวันนี้ทั้งนั้นเลยนะ เอามาให้พวกหนูใช้ฟรีๆ แบบนี้มันจะดีเหรอคะ .." นามิถามขึ้น เพราะเมื่อตอนกลางวัน เธอได้ไปเห็นอุปกรณ์เหล่านี้ถูกวางขาย ในร้านค้าของกลุ่มการค้าเมฆมายาที่ 10 เมื่อตอนที่เธอออกไปเดินเล่นในเมือง และเห็นว่าอุปกรณ์เหล่านี้มีราคาแพงเอามากๆ เกินกว่าระดับเลเวลของพวกเธอจะซื้อไหว

 

".. ไม่เห็นเป็นไรเลย มีแต่ไม่ได้ใช้มันก็เหมือนไม่มีจริงมั้ย ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก ใช้ๆไปเถอะ และก็เต็นท์แต่ละหลังพี่ยกให้พวกเธอเก็บไว้ใช้นะ จะเป็นนักผจญภัยต้องเตรียมความพร้อมไว้เสมอรู้มั้ย เดี๋ยวรอพี่ทำอาหารเสร็จก่อนไว้พวกเรามากินด้วยกัน ใครจะมาเป็นลูกมือช่วยพี่ทำอาหารบ้าง มาเร็ว .." มากเมฆพูดขึ้นและเดินไปยังใกล้ๆ กับกองไฟเพื่อทำอาหารในค่ำคืนนี้

 

มากเมฆได้นำเอาอุปกรณ์ทำอาหารออกมาบางส่วน เพราะตั้งใจจะทำอาหารอย่างง่ายๆ ประเภทปิ้งย่างเท่านั้น และจะได้ให้ทุกๆ คนช่วยกันย่างไปคุยกันไป พร้อมกับสอนหลายๆ อย่างให้กับเด็กกลุ่มนี้ ไม่ว่าจะเป็นวิธีในการฝึกพลังเวทมนตร์ยังไงให้ดีขึ้นพลังมากขึ้น วิธีในการฝึกใช้ดาบและท่าพื้นฐานที่ควรรู้ หรือแม้แต่วิธีเฝ้ายามแบบปกติหากต้องไปนอนในป่ากับเพื่อนๆ ในเวลากลางคืน และวิธีค้างแรมแบบสร้างม่านพลังป้องกันโดยใช้ไอเทมสะดวกใช้เป็นต้น

 

หลังจากที่ทุกๆ คนกินอิ่มและเข้านอนกันหมดแล้ว มากเมฆก็เดินไปรอบๆ บริเวณพื้นที่ค้างแรมของเขาและของพวกเด็กๆ พร้อมกับได้ใช้บทเวทมนตร์บางอย่าง สร้างม่านพลังขึ้นมาปกป้องทุกคนเอาไว้ ก่อนที่จะเข้าไปในเต็นท์ของตัวเองและแอบวาปกลับไปยังมิติลับเมฆมายาโดยที่ไม่ให้เด็กๆ เหล่านี้รู้ตัว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 420 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3928 ไป่หู (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 00:28
    หะ!!? ทักษิณ จุ๊จุ๊
    #3,928
    0
  2. #2387 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 07:32

    มีลูกศิษย์​ละ อิอิ

    #2,387
    0
  3. #2385 joelamtan (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 23:44
    ขอบคุณครับ
    #2,385
    0
  4. #2384 tomjr (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 22:37
    ไหนๆก็กางเต็นแล้วทำมัยไม่มีคนเฝ้ายาม
    #2,384
    0
  5. #889 รัตติมายา (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 00:32
    ไรท์มาต่อไวๆนะคะ อย่าหายไปนานใจคอไม่ดี งือ~~~
    #889
    0
  6. #877 WichayaNensopa (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 23:10
    รอต่ออยู่นะคะ สนุกมากๆเลยค่ะ
    #877
    0
  7. #874 paerlove14 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 10:39
    มาต่อไวๆนะคะ ติดงอมแงมแล้วววว
    #874
    0
  8. #873 kamol1122 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:39
    สนุกดีครับ
    #873
    0
  9. #864 ผม ♥ น้องสาว (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 13:06
    เป็นเรื่องที่ติดงอมแงมเลย T^T
    #864
    0
  10. #863 22710 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 12:35
    ขอบคุณมากครับ
    #863
    0
  11. #862 phonphimon0123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 12:04
    สร้างแต่ละอยางเนอะ
    #862
    0
  12. #861 KurouNeko (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 09:23
    จะแอบสร้างสัตว์ประหลาดไว้ใช้งานเรอะไง
    #861
    0
  13. #860 xวาuxวาu (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 08:56
    กลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปแล้ว 5555
    #860
    0
  14. #858 Nottefa (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 08:36
    ใน ในที่สุด ก็ได้ลองใช้ชีวิตแบบผู้เล่นปกติซักที ...รึเปล่านะ(?)
    #858
    0
  15. #857 InwShort (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 08:28
    เล่นแบบธรรมดา ? ไม่มีทางหรอกเพราะปัจจัยไม่กี่อย่างหรอกเช่น
    1.npcลึกลับน่าสงสัย
    2.ไรท์เตอร์ ชอบแกล้งมากเมฆให้ลำบากเล่นๆ(?) อ่อสาย(s)นี่เอง //ผิดๆ หลบคีย์บอร์ดที่บินมาแปบ แอ่ก
    #857
    0
  16. #856 aonkiki (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 08:20
    ความรู้สึกคือ น่ารักกันดีค้า
    #856
    0
  17. #855 NobuSana (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 05:21
    ดีมาก!!! ต้องมีโลลิแบบนี้สิถึงจะดี แฮ่กๆๆๆ
    #855
    0
  18. #854 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 03:52
    ถึงอายุเยอะความรู้เยอะแต่อารมณ์ต่างๆเหมือนเด็กเล่นกับเด็กก็เหมาะดี
    #854
    0
  19. #853 daisukilolicon (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 03:01
    โลลิโลลิเฟ้ยย. โฮกกก
    #853
    0
  20. #852 benjamas06 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:20
    ชอบจ้ารอตอนต่อไป
    #852
    0
  21. #851 พู่กันลี้ลับ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:08
    ขออภัยที่ล่าช้าวันนี้โดนหลานๆ มายึดคอมดูการ์ตูน
    จึงต้องตามใจหลานๆ ไปก่อน

    หากพบคำผิดหรือตรงไหนมันแปลกๆ บอกผมด้วยนะ
    ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะครับ
    #851
    0