มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 เพียงอยากช่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,087 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61

บทที่ 4 เพียงอยากช่วย

 

มากเมฆลุกออกมาจากเตียงนอนผู้ป่วย และรีบเดินตรงไปหา NPC ผู้รับผิดชอบดูแลห้องพิเศษของสถานพยาบาลแห่งนี้ ในทันที เพื่อสอบถามเจรจาว่าความให้เรียบร้อยถึงค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้น พร้อมกับคำถามที่ยังไม่เข้าใจและสงสัยอยู่เป็นจำนวนมาก

 

หลังจากเปิดประตูเข้าไปในห้องผู้ดูแลที่อยู่ใกล้ๆ มากเมฆก็ได้พบกับ NPC ผู้ชายร่างอ้วนในชุดบุรุษพยาบาลสีขาวอมชมพูที่ไม่เข้ากับหน้าตาโหดๆ ของ NPC นายนี้แม้แต่น้อย และชายอ้วนเองก็กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะประจำตำแหน่ง กำลังจัดการคัดแยกเอกสารต่างๆ มากมายที่กองอยู่บนโต๊ะ

 

ราวกับบุรุษพยาบาลนายนี้ มีงานให้ทำมากมายจนล้นมือ ทั้งๆ ที่ดูยังไงสถานพยาบาลแห่งนี้ก็มีแค่มากเมฆเท่านั้นที่เป็นผู้ป่วย

 

  และพอมากเมฆจะถามอะไรต่อมิอะไร ในสิ่งที่ไม่เข้าใจ สิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมต้องมาเกิดในโรงพยาบาลแบบเสียเงิน ตายครั้งแรกมันน่าจะฟรี หรือไม่ก็ไปเกิดที่จุดปลอดภัยในเมืองไม่ได้หรือไง และในระหว่างนั้นเองมากเมฆก็ได้เรียกร้อง เสนอการแลกเปลี่ยนบางอย่างกับทาง NPC ไปด้วย

 

และยิ่งพอถามอะไรไปเยอะๆ กดดันนิดๆ หน่อยๆ เรียกร้องในสิ่งที่ต้องการเล็กน้อย ก็ดูเหมือน NPC ร่างอ้วนตรงหน้าจะกล้าๆ กลัวๆ ต้องรอนั่นรอนี่อยู่เรื่อยๆ ต่อให้โง่แค่ไหนดูยังไง NPC ตรงหน้าก็เต็มไปด้วยพิรุธมากมายให้น่าสงสัยแบบสุดๆ

 

          ".. มันเป็นบทลงโทษจากระบบครับ ผมเองก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้จริงๆ .." NPC ชายอ้วนตอบกลับหลังจากที่ได้ปรึกษาจากทางเบื้องบนแล้ว เพราะในกรณีของผู้เล่นมากเมฆที่อยู่ในสถานะไอดี VIP ถือได้ว่าเป็นกรณีพิเศษที่เข้าเงื่อนไขหลายอย่างของเควสลับบางอย่าง และมีข้อมูลที่ถูกปกปิดไว้ในระดับที่สูงมากๆ แม้แต่ฝ่ายตรวจสอบเองก็ยังเข้าไม่ถึงรายละเอียดทั้งหมด ด้วยสาเหตุสำคัญบางอย่าง

 

หลังจากที่ได้ฟังคำตอบ มากเมฆก็ไม่ได้ติดใจอะไร กับคำตอบที่ได้รับมามากนัก เพราะยังไงก็ได้รากไม้อธิบายไว้แต่แรกอยู่ก่อนแล้ว

 

".. แล้วเรื่องที่ผมขอแลกเปลี่ยนไป ช่วยให้คำตอบเร็วๆ ด้วยนะครับ ผมมีเวลาไม่มากแล้ว .."

 

ก่อนหน้านี้มากเมฆได้เอ่ยปากขอยืมเงินจาก NPC ร่างอ้วน ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็ติดลบอยู่แล้วกว่า 1 หมื่นเหรียญทอง และเป็นหนี้โรงพยายามแห่งนี้อยู่ก่อนแล้ว แถมยังทำสีหน้าจริงจังอีกต่างหาก ราวกับว่าหาก NPC ร่างอ้วนไม่ให้ยืมเงินมึงตาย!!!!

 

".. ผมขอยืมเงินแค่ 3 หมื่นเหรียญทองเท่านั้น และจะหามาจ่ายคืนให้พร้อมๆ กับจ่ายหนี้ที่ค้างอยู่ของโรงพยาบาลครับ อย่าคิดนานนะครับ คนอย่างผมไม่ได้จะมาขอยืมเงินใครง่ายๆ ได้โปรดเข้าใจด้วย .." มากเมฆหน้านิ่งและมองตรงไปยังดวงตากลมโต และสบตากับอีกฝ่ายอย่างตั้งมั่นและจริงจัง

 

ส่วนเจ้าเอไอรากไม้ในเวลานี้ มันคิดในใจไว้แล้วว่า นายท่านของมันนั้น ช่างเป็นคนที่หาได้ยากจริงๆ ในยุคสมัยนี้ นายท่านของรากไม้ ช่างหน้าหนาเสริมใยเหล็กผสมคอนกรีตเทพเจ้า ทำไมช่างกล้าอะไรเบอร์นี้ กระผมไม่กล้าออกไปเสนอหน้าเลย หุหุ

 

".. คือว่าเรื่องเงินๆ ทองๆ ทำไมไม่ไปติดต่อที่ธนาคารล่ะครับ .." NPC ร่างอ้วนตอบกลับไปตามสคริปต์ขั้นต้นที่ได้รับมาจากเบื้องบน และได้ทำเรื่องส่งคำร้องและคำขอของผู้เล่นมากเมฆ ขึ้นไปยังเจ้าหน้าที่ส่วนกลางฝ่ายตรวจสอบเพื่อรอคำตอบยืนยันจากทางนั้นแล้ว

 

โดยปกติแล้วเหล่า NPC ทั้งหลายไม่สามารถให้ผู้เล่นยืมเงินหรือทำธุรกรรมทางการเงินได้ ยกเว้น NPC ที่ธนาคารเท่านั้น แต่ทว่า NPC ร่างอ้วนนายนี้เพิ่งมาใหม่ และได้ทำงานวันนี้เป็นวันแรก แถมเจ้าตัวยังเป็นเด็กเส้นเสียด้วยจึงขาดประสิทธิภาพในการทำงานอย่างมาก ไม่กล้าตอบรับหรือปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

 

แถมยังต้องมาเจอกับมากเมฆเป็นผู้ใช้บริการรายแรกอีกด้วย เพิ่งจะได้รับมอบหมายงานหน้าที่มาสดๆ ร้อนๆ ให้มาประจำอยู่ที่นี่ก่อนเพื่อทดลองงานแท้ๆ

 

แต่พอมาเจอกับคำขอที่ไม่คาดคิดถึงกับไปไม่เป็น เพราะยังอ่อนประสบการณ์อยู่นั่นเอง

 

ส่วนมากเมฆเองปกติก็ไม่รู้อยู่แล้ว ว่าผู้เล่นปกติทั่วไปไม่สามารถยืมเงินกับ NPC ได้ แต่ด้วยความไม่รู้ทำให้กล้าที่จะเอ่ยปากขอยืมเงินออกไปตรงๆ อย่างไม่อายฟ้าอายดิน เพราะคิดๆ ไปแล้ว มันก็แค่เกมจะไปคิดมากมันทำไม

 

ห้องทำงานฝ่ายตรวจสอบเควส  ดูแลรับผิดชอบ Server เมจิกออนไลน์

 

            ".. หัวหน้าฝ่ายครับ มีคำร้องมาจาก เจ้าหน้าที่ NPC น้องใหม่เด็กเส้นที่เราส่งไปทดลองงานที่โรงพยาบาลเมืองเริ่มต้นครับ หัวหน้าจะดูด้วยตัวเองมั้ย หรือจะให้ผมดูแทนแล้วตัดสินใจไปเลย .." หนึ่งในผู้รับผิดชอบการตรวจสอบเควสโค้ดเนมยุงลายเอ่ยถามขึ้น

 

".. งานที่ให้ไปทำก็แค่ แนะนำผู้เล่นกับหน้าที่ในการให้บริการไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องถึงขนาดส่งคำร้องมาเลยแบบนี้ แปลกจริงๆ หรือเจ้าหมูอ้วนนั่นมันทำแม้แต่งานง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ .." หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบพูดขึ้นด้วยความสงสัยและไม่พอใจเล็กน้อย แต่มือก็ยังเปิดอ่านไฟล์เอกสารที่ NPC ร่างอ้วนส่งมาอยู่ดี

 

          ไม่รอช้าหัวหน้าฝ่ายทำการตรวจสอบข้อมูลเควส และเหตุการณ์ก่อนหน้าทั้งหมด รวมไปถึงข้อมูลสถานะและเควสที่เกี่ยวข้อง และบทลงโทษที่ต้องเจอของผู้เล่นมากเมฆอย่างละเอียดในทันที

 

หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบผู้มากประสบการณ์ถึงกับยิ้มออกมาที่มุมปาก และหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ราวกับเพิ่งได้เจอเรื่องที่น่าสนใจเข้าให้แล้ว

จากนั้นหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบก็ได้ทำการตอบกลับ พร้อมๆ กับส่งใบสัญญาเงินกู้แบบพิเศษไปให้ พร้อมกับกำชับให้ NPC ร่างอ้วนดูแลผู้เล่นคนนี้ให้ดีๆ อีกด้วย

 

 

".. เอ้า!! ทำไมหัวหน้ายอมให้กู้เงิน ยอมช่วยผู้เล่นแบบนี้ละครับ ถึงอำนาจการทำงานของฝ่ายเราจะสามารถอนุมัติให้ได้อยู่บ้างเล็กน้อย แต่แบบนี้เดี๋ยวฝ่าย NPC ธนาคารจะมาหาเรื่องได้นะครับ .."

 

 

 

          ".. และก็ผู้เล่นคนนี้ ก็จะเป็นหนี้กับทางเรา เป็นเงินถึง 6 หมื่นเหรียญทอง มันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะครับเนี่ย ผมกลัวพวกเราต้องเป็นคนรับผิดชอบเงินในส่วนที่ให้กู้จริงๆ .." เจ้าหน้าที่ยุงลายกล่าวขึ้นอย่างไม่เข้าใจและกลัวว่าปัญหามันจะไม่จบแค่นั้น เพราะตนเองรู้ดีว่าการที่เจ้าหน้าที่ดูแลระบบทำการช่วยเหลือผู้เล่น มันมีความผิดร้ายแรงขนาดไหน หากถูกตรวจสอบขึ้นมาและไม่มีเหตุผลรองรับที่เพียงพอ

 

".. มาดูนี่สิ แล้วจะเข้าใจเอง .." หัวหน้าฝ่ายเรียกลูกน้องมือดีคนสนิทของตนเอง เข้ามาดูข้อมูลที่เจ้าตัวได้ตรวจสอบไว้ก่อนแล้วก่อนหน้านี้

 

พอเจ้าหน้าที่ยุงลายได้มาเห็นข้อมูลที่ตนเองเข้าไม่ถึง ก็เข้าใจได้ในทันที ว่าทำไมหัวหน้าของเขาถึงได้ทำแบบนี้

 

".. แบบนี้ หากหมอนี่สามารถทำได้จริงๆ ล่ะก็ เควสลับระดับที่ไม่เคยมีใครทำได้ และไม่หน้าจะเป็นไปได้เลย สำเร็จล่ะก็ ผมไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ  เงื่อนไขทุกอย่างครบทั้งหมด ขาดแค่ระดับเท่านั้น หมอนี่มันจะดวงดีเกินไปแล้ว .." เจ้าหน้าที่ยุงลายกล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้น และคิดถึงความเป็นไปได้ ต่างๆ นาๆ หากสามารถทำสำเร็จ โลกแห่งเวทมนตร์จะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหนกัน

 

".. ถึงต่อให้ทำไม่ได้ เราก็แค่ดึงเอาสิทธิ์เล่นฟรีสามปี และสถานะ VIP มาไว้เป็นทุนสำรอง และนำเอาไปแลกเป็นเงินกับฝ่ายการเงิน แค่นี้ก็หมดปัญหาแล้ว เรามีแต่ได้กับเสมอตัว แถมยังมีอะไรให้ลุ้นให้น่าสนใจอีก ไม่น่าเบื่อเหมือนที่ผ่านๆ มาอีกแล้ว .." หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง และมองไปยังลูกน้องคนอื่นๆ ที่ในเวลานี้ก็คิดเหมือนๆ กันกับเขา

 

โลกแห่งเวทมนตร์เงียบสงบมานานเกินไปแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่จะถูกนำมารวมเป็นเกมสามพิภพเสียอีก

 

กลับมาที่ห้องทำงานของ NPC ร่างอ้วน ที่ในเวลานี้ เริ่มยิ้มออกมาได้บ้างแล้ว หลังจากได้รับการช่วยเหลือจากทางเบื้องบน

 

          ".. เหมือนสิ่งที่คุณขอมา จะได้รับการอนุมัติแล้วนะครับ แค่คุณเซ็นเอกสารตรงนี้ ทางเราจะให้คุณยืมเงิน 3 หมื่นเหรียญทองทันที ไม่มีดอกเบี้ยใด ๆ และหากคุณหาเงินมาจ่ายคืนไม่ได้แล้ว ไอดีพิเศษของคุณถูกลบ ทางเราจะขอยึดสิทธิ์เล่นเกมฟรีสามปีของคุณนะครับ .." NPC ร่างอ้วนเอาสัญญากู้ออกมาให้ดูและอธิบายถึงขั้นตอนอย่างง่ายๆ

 

แต่ทว่าในใบสัญญากู้นั้น  NPC ร่างอ้วนดันลืมที่จะกำหนดวันจ่ายเงินคืนมาด้วยนะสิ และหากมากเมฆสามารถเก็บระดับได้เกิน 1 ไปแล้ว ก็จะรอดจากการถูกลบไอดีและไม่ถูกยึดสิทธิ์ในการเล่นเกมฟรี มากเมฆจะมาจ่ายเงินคืนเมื่อไหร่ก็ได้นั่นเอง

 

และกว่าเจ้าหมูอ้วน NPC มือใหม่คนนี้จะรู้ตัว ก็ตอนที่มากเมฆได้ออกจากโรงพยาบาลไปแล้วนั่นเอง

 

เสียใจด้วยนะบุรุษอ้วนกลมพยาบาล

 

หลังจากออกจากโรงพยาบาลมาแล้ว มากเมฆวางแผนจะไปหาข้อมูลที่จำเป็นต้องรู้ที่ห้องสมุดใจกลางเมือง ตามคำบอกของรากไม้หลังจากที่ได้ข้อมูลแผนที่ของเมืองนี้มาจาก NPC ร่างอ้วนคนนั้น

 

และระหว่างที่กำลังเดินๆ อยู่นั้น เจ้าเอไอรากไม้ที่เงียบมานานก็ชวนคุยเรื่องที่เป็นหนี้ และเรื่องที่บุรุษพยาบาลลืมกำหนดวันจ่ายเงินคืนกับนายท่านของมัน

 

".. นายท่านร้ายกาจจริงๆ เลย หลอกล่อจนเจ้าหมูอ้วนนั่น สับสนหลงๆ ลืมๆ ข้อบังคับในสัญญาเงินกู้ตั้งหลายข้อ ไหนจะให้ยืมเงินแบบไม่คิดดอกเบี้ย ไหนจะไม่มีกำหนดวันคืนเงินอีก  ฮ่าๆ งานนี้นายท่านกินหมูดีๆ นี่เอง สงสัยผมเองก็ต้องมองนายท่านใหม่ชะแล้ว ด้านได้อายอดสินะครับ .." เอไอรากไม้ร้องบอกอย่างดีใจที่เห็นเจ้านายของตนเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกเฒ่าแบบนี้

 

".. จิงดิ ลืมบอกให้กำหนดวันคืนเงินจริงๆ ด้วย ก็ว่าอยู่ทำไมไม่เห็นจะพูดถึงเลย ไอ้เราก็คิดว่าจะบอกตอนท้ายก่อนจะเซ็นชื่อเสียอีก ที่ไหนได้ต่างคนต่างลืม เฮ่อช่างมันเถอะ ไว้มีเงินค่อยไปคืนแล้วกัน ติดหนี้ใครไว้ยังไงก็ต้องจ่ายคืน จะทำนิสัยยืมแล้วไม่คืนไม่ได้นะ จำไว้นะรากไม้ บุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ .." มากเมฆพูดออกมาราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องของตัวเองเลยสักนิด พร้อมกับแอบยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากก่อนที่จะหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

 

เอไอรากไม้ได้ยินที่นายท่านของมันพูดบอก ถึงกับต้องคิดใหม่ทั้งหมดเกี่ยวกับตัวนายท่านของมันอีกรอบ ว่าจริงๆ แล้วนายท่านของมันนั้นเป็นคนยังไงกันแน่ แล้วไอที่พูดๆ มาตะกี้ฟังดูเหมือนว่าตูเป็นคนไม่ดียังก็ไม่รู้สิ ปวดหัว อ่อนอกอ่อนใจกับนายท่านจริงๆ

 

ระหว่างเดินทางไปยังห้องสมุดประชาชนของเมืองต้นไม้สีทอง เมืองต้นไม้สีทองเป็นเมืองเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในทวีปเริ่มต้น เป็นเมืองที่เงียบสงบและเป็นเมืองท่าเรือสำคัญอีกด้วย เมืองต้นไม้สีทองมักจะมีพ่อค้าแม่ค้ามาขายของอยู่ข้างทางตลอดริมถนนทั้งสองฝั่งทั้งวันทั้งคืน เป็นหนึ่งในเมืองเริ่มต้นของทวีปจิตมายาที่มีผู้เล่นนิยมมาเก็บเลเวลมากที่สุด

 

ตลอดสองข้างทางมีสินค้าแปลกๆ หลากหลายมากมาย ถูกนำมาวางขายเต็มไปหมด แม้แต่ไอเทมที่ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับเวทมนตร์ยังถูกนำมาวางขายยังกับตลาดนัดมือสอง แม้แต่ล้อจักรยานเสือหมอบที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับเกมนี้เลยก็ยังมี ไม่รู้จะหาเอามาขายกันทำไม หรือแม้แต่ในเกมยังนิยมปั่นจักรยานกันด้วย

 

หลังจากที่เดินมาได้สักระยะ มากเมฆได้ไปสะดุดตากับสิ่งสิ่งหนึ่งเข้าอย่างจัง อย่างบอกไม่ถูก มันตั้งอยู่บนแผงลอยของหญิงสาวสวมหน้ากากทำตัวสุดลึกลับคนหนึ่งอยู่ที่มุมถนนใกล้ๆ กับทางไปห้องสมุด

 

สิ่งนั้นมันอยู่ในกรงเหล็กสีขาวขนาดไม่ใหญ่มาก สูงประมาณ 50 เซนเห็นจะได้ ดูอ้วนๆ เตี้ยๆ น่ารักแบบดุๆ โหดๆ ลักษณะคล้ายกับลูกมังกรที่มีปีกเล็กๆ ที่กลางหลัง ผสมกับก็อตซิลล่าตัวสีดำแดง และมีเพชรสีแดงม่วงดำเลือดหมูที่กลางหน้าผาก

 

มากเมฆรู้สึกสนใจเจ้าตัวประหลาดในกรงเหล็กสีขาวอย่างมาก หลังจากสบตากับมันแล้ว จึงได้ตัดสินใจเดินเข้าไปถามรายละเอียดเกี่ยวกับเจ้าตัวนี้ในทันที กับแม่ค้าสาวผู้ทำตัวลึกลับ

 

".. ขอโทษนะครับ เจ้านี่คือตัวอะไรครับ พอจะบอกได้มั้ย .." หลังจากที่ได้พูดได้คุยกับรากไม้มาตลอดทำให้มากเมฆกล้าพูดกล้าคุยมากขึ้น ชายหนุ่มจึงได้เดินเข้าไปถามตรงๆ กับแม่ค้าสาวในทันที

 

แม่ค้าสาวยิ้มตอบทันทีที่มีคนสนใจเจ้าตัวมืดๆ ในกรงเหล็กสีขาวของเธอ

 

แม่ค้าสาวเริ่มอธิบายถึงความสามารถคุณสมบัติต่างๆ นาๆ ของเจ้าตัวนี้ ว่าเป็นสุดยอดสัตว์เลี้ยง มีสกิลต่อสู้มากมาย มีสกิลป้องกันตัวระดับสุดยอด มีสกิลช่วยเหลือเจ้านายเยอะมาก แถมยังเคยเรียนทักษะแยกส่วน เก็บของ และสำรวจแร่มาก่อนอีกด้วย

 

พอพูดจบแม่ค้าสาวก็เสนอขายให้มากเมฆในราคาที่แสนจะถูก เพียง 2 หมื่นเหรียญทองเท่านั้น

 

ส่วนมากเมฆพอได้ยินราคาก็ไม่ต่อสักคำ จ่ายเงินให้แม่ค้าสาวลึกลับนั่นอย่างว่าง่าย

 

ส่วนเจ้าเอไอรากไม้เอง ก็ไม่รู้จะห้าม จะเตือนเจ้านายของตัวมันเองยังไงดี ดูยังไงแม่ค้าสาวคนนี้ ก็หลอกขายให้แน่ๆ 99.99%

 

แถมเจ้ากรงเหล็กสีขาวนี่ ก็ป้องกันการตรวจสอบอีกด้วย เอไอผู้ช่วยอย่างรากไม้เลยไม่สามารถตรวจสอบอะไรได้เลย มันส่อแววหลอกลวงกันเห็นๆ

 

แต่นายท่านของมันดันไม่รู้ตัวเลยหรือไง จ่ายเงินซื้อขายไปเรียบร้อยแล้วในตอนนี้

 

[: มากเมฆจ่ายเงินซื้อ ลูกมังกรดำที่ตรวจสอบไม่ได้ 20,000 เหรียญทอง :]

 

และก่อนที่แม่ค้าสาวลึกลับคนนั้นจะหายตัวไป ยังได้ให้ของแถมมาด้วย เป็นกระเป๋าเก็บของเก่าๆ ที่สภาพโทรมสุดๆ 1 อัน

 

[: ผู้เล่นมากเมฆได้รับ กระเป๋ามิติเน่าๆ 1 ใบ :]

 

สภาพโดยรวมจะขาดตอนไหนก็ไม่มีใครรู้

 

แต่แม่ค้าสาวดันบอกว่ากระเป๋าใบนี้ เป็นของหายากที่สามารถเก็บของได้เยอะกว่าใบที่แจกมาตอนเริ่มต้นเล่นเกมถึง 1 พันเท่าเลย

 

หลังจากที่หมดธุระแล้ว แม่ค้าสาวก็รีบเก็บแผงขายของ และรีบวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

 

          สงสัยจะปวดท้องเข้าห้องน้ำ  มากเมฆคิดในใจ

 

          ส่วนเจ้าเอไอรากไม้ (-_-) ไปชะแล้วเงิน 2 หมื่น

 

          ส่วนเจ้าตัวที่อยู่ในกรง (°. °) !!??

 

มากเมฆทำการอุ้มกรงเหล็กสีขาวขึ้นมา และเดินไปยังห้องสมุดที่อยู่ใกล้ๆ

 

เพราะตั้งแต่แรกมากเมฆตั้งใจว่าจะไปหาข้อมูล ที่ตนเองต้องการเสียหน่อย เพราะในเวลานี้ตัวเขาเองยังไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเมืองนี้และดินแดนโดยรอบ

 

และหากไม่เข้าใจสิ่งต่างๆ ที่ยังไม่รู้ให้ดีๆ พลาดมาคงน่าเสียดายแย่ กับแผนการที่ได้คิดเอาไว้ในหัว

 

หลังจากที่มากเมฆได้เข้าไปในห้องสมุดประชาชนของเมืองต้นไม้สีทองแล้ว ก็รีบเร่งค้นหา ตำราเวทมนตร์อย่างง่ายๆ ที่เกี่ยวกับลมและไฟ การบูชา

 

          มากเมฆยังคงอ่านและศึกษาตำราต่างๆ จำพวกแผนที่ภูมิศาสตร์ ดาราศาสตร์ สภาพอากาศ และความรู้พื้นฐาน ของสัตว์อสูรในเขตแดนรอบๆ  พอสมควร

 

 

          พอได้ข้อมูลต่างๆ ที่ต้องการแล้ว มากเมฆก็ทำการ เดินออกไปหาซื้อของที่ต้องใช้ต่างๆ หลายอย่าง จนเงินที่เหลืออยู่ 1 หมื่นเหรียญทองหมดไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเอาเงินไปโปรยเล่นให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่มีของที่มากเมฆต้องการซื้อ

 

          แน่นอนว่ารอบนี้มากเมฆ ต่อลองราคาสินค้าที่ซื้อเป็นรายชิ้น และพอจะเอามารวมกันคิดเงิน ก็ยังกดดันให้พ่อค้าแม่ค้าลดราคาลงให้อีกที

 

หลังจากได้ทุกอย่างมาพร้อมแล้ว มากเมฆก็เดินอุ้มกรงเหล็ก ออกมาจากเมืองและเดินเข้าไปในเส้นทางที่คนปกติไม่ค่อยจะสัญจรไปมามากนัก

 

ทั้งเดินทั้งวิ่งไปเรื่อยๆ หลบบ้างแอบบ้าง ไม่ให้เหล่าอสูรพบเห็น และพยายามเดินไปเรื่อยๆ ขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองต้นไม้สีทองได้ราวๆ เกือบ 13 กิโลเมตร

 

พอมาถึงทุ่งโล่งกว้างแห่งหนึ่ง มากเมฆก็ทำการวางกรงเหล็กสีขาวลงที่พื้นอย่างเบามือ

 

พร้อมๆ กับรอยยิ้มแห่งความสุขที่ตนเองรอดมาได้อย่างปลอดภัยราวกับปาฏิหาริย์ จนถึงที่นี่โดยไม่ถูกสัตว์อสูรพบเจอเลยแม้แต่ตัวเดียว

 

ระหว่างที่ทั้งเดินทั้งวิ่งมานั้น มากเมฆยังหลงคิดไปเองเลยว่า เป็นไปได้มั้ยที่เจ้าลูกมังกรผสมตัวนี้ มันสามารถขับไล่เหล่าสัตว์อสูรมอนส์เตอร์ไปได้

 

          ส่วนเจ้าตัวที่อยู่ในกรงเองก็ประหลาดใจที่ตัวมันเอง จนถึงตอนนี้ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงสัตว์อสูรเลยสักตัวตลอดการเดินทาง ร่วมกับชายหนุ่มคนนี้

 

          สรุปแล้วเป็นเพราะอะไร หรือมากับดวงล้วนๆ..

 

 

 

          ในเวลานี้เองมากเมฆนั่งลงข้างๆ กรงเหล็กและมองเข้าไปยังเจ้าลูกมังกรผสม และยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเริ่มที่จะพูดคุยกับมันอย่างเปิดอก และบอกถึงเหตุผลที่ตัดสินใจซื้อมันมาด้วย

 

โดยไม่ได้เสียดายเงินแม้แต่น้อย และไม่ได้สนใจใส่ใจเลยว่า ตนเองถูกแม่ค้าหน้ากากสาวหลอกขายให้หรือเปล่า..

 

".. ขอโทษด้วยนะที่ทำราวกับว่านายนั้นเป็นสัตว์เลี้ยง เป็นสิ่งของที่ใช้เงินทองซื้อมาได้ .."

 

".. ต้องขอโทษจริงๆ ตั้งแต่แรกเลย เราเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมถึงทำแบบนี้  .."

 

".. แต่พอได้เห็นแววตาของแกแล้ว มันทำให้ผมนึกถึงตัวเองสมัยก่อนขึ้นมา สมัยที่ยังเป็นเด็ก .."

 

".. แกเองก็คงรู้สึกได้เหมือนกันใช่มั้ย ว่าพวกเรามีส่วนที่คล้ายๆ กันอยู่ .."

 

".. ผมจึงอยากจะช่วยให้นายได้เป็นอิสระ ต่อไปนี้นายจะได้ไม่เหงาและสามารถหาเพื่อนได้ด้วยตัวของนายเอง และหากวันข้างหน้า พวกเราได้เจอกันอีกครั้ง ช่วยมาเป็นเพื่อนกับผมด้วยนะ .." มากเมฆพูดทุกคำออกมาจากหัวใจที่อ่อนล้า และเจ็บปวดของเขา ตัวของมากเมฆเองที่ต้องอยู่คนเดียวมาตลอดหลายสิบปี ไม่เคยมีเพื่อน หรือแม้แต่ใครสักคนคอยห่วงใย

 

          พอได้เห็นแววตาที่ไร้ชีวิตจิตใจ ไร้ความหวังและความสุขในชีวิต ของเจ้าลูกมังกรผสมในกรงระหว่างที่กำลังเดินผ่านอยู่นั้น มันทำให้หัวใจและความรู้สึกอ่อนไหวของมากเมฆเจ็บปวด ถึงแม้ใบหน้าท่าทางของเขาจะยิ้ม และหัวเราะอย่างปกติในเวลาพูดคุย

 

แต่ภายในใจของมากเมฆกับเต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ที่อ่อนไหวไปกับแววตาที่ได้พบเห็นของเจ้าลูกมังกรตัวนี้

 

คนที่ไม่เคยรู้ ไม่เคยรู้สึกหรือสัมผัสกับชีวิตจริงๆ มาก่อน จะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกที่เจ็บปวดและโดดเดี่ยวสิ้นหวังของเขา มากเมฆมองและสบตากับเจ้าลูกมังกร ก่อนที่จะลงมือเปิดกรงเหล็กและปล่อยให้มันเดินออกมาอย่างช้าๆ

 

          ".. ไปเถอะ รักษาตัวด้วยนะ แล้วอย่าได้หลงเข้าไปในป่าทางทิศเหนือวันนี้นะ มันอันตราย .." มากเมฆยิ้มและดึงเอาเจ้ามังกรน้อยเข้ามากอดอย่างอบอุ่น ก่อนที่จะวางมันลงและเดินจากไป

 

          ในเวลานี้เอง รากไม้ก็ได้เข้าใจแล้วว่า ทำไมนายท่านมากเมฆของมัน ถึงได้ซื้อลูกมังกรผสมที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยมาด้วย ในราคาที่แสนจะแพงอย่างเปล่าประโยชน์

 

          แค่ได้เห็นอีกฝ่ายที่มีแววตาเหมือนกับตนเอง ที่ทั้งไร้ความหวัง ไร้ชีวิตและความสุข ถูกกังขังเอาไว้ ก็อยากจะช่วยและปลดปล่อยอีกฝ่ายออกมาให้ได้รับอิสระ โดยที่ไม่เรียกร้องสิ่งใดตอบแทนเลยแม้แต่น้อย

 

          นายท่านมากเมฆ ชีวิตก่อนหน้านี้ได้ผ่านอะไรมาบ้างกันนะ.. ถึงได้...

 

        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.087K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4718 yaguzaMafie20180 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 21:14
    น้ำตาจะไหล
    #4,718
    0
  2. #4633 awinse (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 02:31
    เป็น AI ที่ไร้ประโยชน์ที่สุดแล้ว ช่วยอะไรได้บ้าง
    #4,633
    0
  3. #3491 0836519176 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 08:47
    เขียนนิยาย ให้ตัวเกมระดับนี้
    แต่ มีการแซกแซง ด้วยตัวgmง่ายๆนี้นะ

    ทำเหมือนตัวเกมกากๆที่ไรการว่างระบบ
    #3,491
    0
  4. #2684 loveglee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 08:18
    คนดีเว่ออออ
    #2,684
    0
  5. #2629 Kondee2870 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 22:01
    ที่ถูกจะต้องเขียนว่า น่าตกใจ น่าสนใจนะคะ
    #2,629
    1
    • #2629-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 4)
      4 ธันวาคม 2561 / 22:08
      แก้ไขจาก หน้าสนใจที่เขียนผิด เป็น น่าสนใจแล้วครับ ขอบคุณที่บอกครับผม
      #2629-1
  6. #2308 kimurakung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 08:56
    ตอนแรกกะจะบ่นว่าไม่ทันรู้เรื่องอะไรในเกมส์แต่ดันใช้เงินมือเติบ แต่พออ่านจบตอนก็เข้าใจ ให้อภัยนายมากเมฆละครับ
    #2,308
    0
  7. #2266 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 06:44

    มากเมฆ สู้ๆๆๆๆๆ

    #2,266
    0
  8. #2261 FanUj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 15:19
    เปิดตอนเร็วๆนะไรท์
    #2,261
    0
  9. #2138 Asley♤♢ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 17:35
    อบอุ่นอ่าาาาาา ฟินเฟอร์~~ >//<
    #2,138
    0
  10. #2126 sawiza021 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 13:14
    เป็นชุดเลย
    #2,126
    0
  11. #2122 khinggzaza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 22:31
    ไรท์อธิบายได้ดีมากเลยอ่ะ
    #2,122
    0
  12. #2000 Ayre JK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 23:10
    เพิ่งผ่านมา 4 บท แต่อาศัย 'ความบังเอิญ' ในการเดินเรื่องมากเกินไปครับ เรื่องโชคร้าย สุ่มนั่นนี่ สามารถใส่ในพล็อตได้บ้าง แต่ไม่ใช่ติดๆ กัน จริงๆ แล้วใน 1 เล่มหนังสือ มีสิ่งพวกนี้อยู่สัก 3 แห่งก็ถือว่าเยอะจนไม่สมเหตุผลแล้ว นี่ผ่านมาแค่ 4 บทเอง มาเป็นขบวนเลย

    อัธรสในการอ่าน ส่วนหนึ่งมาจากการทิ้งเหตุ-ผล ที่ทำให้เรื่องดำเนินไป ให้คนอ่านสามารถคาดเดาทิศทางจากตรรกะ ให้มีการพลิกล็อก สิ่งต่างๆ เหล่านี้โดนทำลายลงเพราะพล็อตที่ใช้ความบังเอิญสร้างทั้งสิ้น

    ในเรื่องหน้า ขอให้พยายามมากขึ้นครับ

    ขอบพระคุณครับที่สละเวลามาเขียนให้เราได้อ่านกัน
    #2,000
    1
    • #2000-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 4)
      5 มีนาคม 2561 / 00:16
      ขอบคุณที่แนะนำครับ แต่คงจะพยายามและไปให้สุดทางกับเรื่องนี้ครับ
      #2000-1
  13. #1994 Non (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 14:13
    เพิ่งอยากถามนิดนึงบริษัทเกมส์ไม่รับผิดชอบอะไรบ้างหลอ

    เพราะทั้งหมดเกิดจากตัวเกมส์เองถึงจาเป็น 1 ใน ล้านก็เถอะ
    #1,994
    1
    • #1994-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 4)
      5 มีนาคม 2561 / 00:18
      ส่วนใหญ่จะมองข้ามครับ และคิดว่าทั้งหมดมีความเป็นไปได้
      #1994-1
  14. #1842 hancock003 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:43
    สมงสมองไปหมดแล้ว...ดูท่าจ่ะอาการหนักขั้นรุนแรงที่สู๊ดดดดด...มีคัยมีตังใน ทศ บ้างโทรเรียกรถ โรงพยาบาลบ้าด่วน
    .
    .
    เอ่ออ...
    #1,842
    0
  15. #1821 ห้วงมิติสีดำ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:58
    ตอนแรกก็มึนๆ ตอนซื้อพระเอกไม่คิดจะเอะใจอะไรเลยหรอพออ่านช่วงสุดท้ายเท่านั้นแล เอ็นดูเหลือหลาย5555
    #1,821
    0
  16. #1662 Katana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:14
    พระเอกมันเป็นคนไม่ค่อยเจอสังคม แล้วมันอยากได้จริงๆเลยซื้อมาเลยก็แบบนี้ละ
    #1,662
    0
  17. #1472 Etorouji (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:12
    คือ ai รู้แต่ไม่บอก ออกแนวให้เผชิญโลกว่างั้น
    #1,472
    0
  18. #1354 โอมิเล็ต สไมล์ตี้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 20:00
    แหม่ คนที่บอกพระเอกโง่ คือลองคิดในกรอบที่ว่าอยู่คนเดียวนะ แทบไม่เจอสังคมไม่รู้จักโลกนี้ดี มันคือความซื่อ ซื่อแบบเด็กๆเลยต่อให้อายุเท่าไหร่ก็เถอะ มีความรู้แล้วยังไง ถ้าไม่มีประสบการณ์
    #1,354
    0
  19. #1332 さわこ(sawago) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 06:14
    ชอบเรื่องนี้จัง
    #1,332
    0
  20. #1314 loliz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 09:12
    ถ้ามันไม่พัฒนาตัวเองก็ปล่อยมันตายวนไปเหอะ
    #1,314
    0
  21. #1295 `Pяіdє..® (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 15:54
    อ่านตอนนี้แล้วน้ำตอคลอ เราเข้าใจเลยอ่ะ ยิ่งตอนกอดมันก่อนจะปล่อยไปคือแบบเข้าใจอ่ะ อินไปเลยเนี่ย ชอบบ
    #1,295
    0
  22. #1279 supakamon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 21:35
    ในอนาคตจะมีการพัฒนาของตัวละครรึเปล่าครับ แบบสามารถแก้ไขปัญหาได้ดี ทันคน.จะทำอะไรก็คิดไว้ก่อนประมาณนึง
    อันนี้เท่าที่อ่านแบบแค่รู้สึกอย่างไงก็รีบทำโดยไม่คิดอะไรมาก
    #1,279
    1
  23. #1246 pmtutor (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 00:02
    ขอบคุณครับชอบคำอธิบายของไรท์ อยู่ที่มุมมองคน
    #1,246
    0
  24. #1224 orart2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 22:46
    ซื้อมาปล่อยเป็นปลาไหลในถุงกันเลยเชียว....แซว
    #1,224
    0
  25. #1151 Monaliza555 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 19:08
    เนื้อเรื่องดีอยุ่แล้ว ชอบ ติดตาม
    #1,151
    0