มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 351 : บทที่ 351 ผู้ชนะ ตอนจบ 150%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    25 ม.ค. 63

บทที่ 351 ผู้ชนะ ตอนจบ 150%

 

ผู้ติดตามคนสนิทพิษม่วง ยังไม่ทันได้กล่าวพูดประโยคสุดท้ายจนจบเลยด้วยซ้ำ

 

อ๊ากกกก !!

 

แต่เจ้าตัวกับถูกกรงเล็บแหลมคมดุจใบมีด ของใครบางคนตัวเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนเด็ก ฉีกร่างกายของเขาออกเป็นสองส่วนขาดจากกันอย่างง่ายดาย ก่อนที่จะก้าวเดินออกมาจากภายในร่างกายไร้วิญญาณอย่างเลือดเย็น

 

โดยไม่กระพริบตาแม้แต่น้อยตั้งแต่ลงมือสังหาร จนโลหิตจำนวนมากสีแดงสดพร้อมอวัยวะภายใน ได้ตกลงและไหลนองไปกับพื้นห้อง ก่อนที่จะกระเซ็นไปติดกับผนังใกล้ ๆ ราวกับงานศิลปะอันวิจิตรสุดสยดสยอง ที่มาพร้อมกลิ่นคาวเลือดอันไม่น่าอภิรมย์แก่ผู้พบเห็น

 

".. สารเลว แกมันเป็นตัวอะไร !? .." พิษสายส่งแม้จะมีพลังสูงสุด ถึงระดับ 6 วงแหวนเซียนสงครามแล้วแท้ ๆ

 

แต่กับไม่สามารถสัมผัสถึงพลังชีวิต

 

หรือคลื่นพลังใด ๆ จากร่างกายขนาดเล็ก ที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย

 

".. จะตายอยู่แล้ว จะต้องถามอะไรไปให้มากมายทำไม .." ร่างกายขนาดเล็กที่เหมือนกับเด็กได้กล่าวตอบ

 

".. แต่ไม่เป็นไร นายท่านให้ข้าพูดบอกกับเจ้าได้ และให้ข้าฝึกพูดคุยให้เยอะ ๆ จะได้โตไวไว .."

 

กล่าวจบร่างกายเล็ก ๆ ก็ทำการเปิดเผยตัวตนให้เห็น ว่าแท้จริงแล้ว ตัวมันเองคือสิ่งใดกันแน่!?

 

พิษสายส่งมองสิ่งที่เห็นหลังจากที่เลือดสด ๆ จำนวนมากถูกดูดจนหายไปทั้งหมดราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

ก่อนที่จะเห็นถึงบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้จิตใจของเขาสั่นไหว และหวาดกลัวมากกว่าครั้งไหน ๆ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา

 

".. หุ่นไม้อัญเชิญอมตะ สิ่งประดิษฐ์วิเศษของทวีปศักดิ์สิทธิ์ ฟ้าเหนือฟ้าอมตะ ศาสตร์ลับหายนะต้องห้ามสูงสุด ที่ได้หายสาบสูญไปแล้วในอดีตเมื่อหลายหมื่นปีก่อน ทำไมถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ .." พิษสายส่งเองก็มีความรู้รอบตัวอยู่ไม่น้อย ในฐานะของนายน้อยผู้สูงศักดิ์ของตระกูลมหาอำนาจ

 

หลังจากที่ได้เห็นอีกฝ่ายเปิดเผยตัวตนแท้จริง และจากที่ได้สังเกตเห็นถึงจุดเด่นต่าง ๆ บนร่างกายขนาดเล็กของอีกฝ่าย รวมไปถึงคลื่นพลังวิญญาณเฉพาะที่สัมผัสได้อย่างชัดเจน และยังรวมไปถึงลักษณะเฉพาะที่เหมือนกับหุ่นไม้อัญเชิญในตำนานเก่าแก่ ตามข้อมูลลับที่ถูกเขียนเอาไว้ในตำราโบราณที่เคยอ่าน และเคยศึกษามาก่อนหน้านี้ในอดีต

 

ด้วยเหตุนี้พิษสายส่งจึงเชื่ออย่างสนิทใจเลยว่า เจ้าสิ่งนี้คืออะไร

 

พร้อมกับความไม่ยินยอมที่จะต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ที่นี่ ทั้ง ๆ ที่ใกล้จะชนะและได้ครอบครองทุก ๆ สิ่งแล้วแท้ ๆ

 

ทำไมกัน ทำไมต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นกับมันด้วย

 

".. ไม่คิดเลยว่านายน้อยพิษสายส่ง ที่เอาแต่หื่นกระหายบ้ากามไปวัน ๆ จะมีความรอบรู้ถึงเพียงนี้อยู่ด้วย .."

 

".. ใช่ ข้าคือหุ่นไม้อัญเชิญอมตะ นายท่านของข้า ได้ออกคำสั่งให้ข้ามาฆ่าเจ้า .."

 

".. แต่เรือเหาะลำนี้ก็ไม่เลว ข้าอยากได้ มันเหมาะที่จะเป็นของเล่นใหม่ของข้า นายท่านก็อนุญาตแล้วด้วย .."

 

".. แต่พูดก็พูดเถอะนะ เรือลำนี้แม้จะดีเลิศเกือบจะในทุก ๆ ด้านของประสิทธิภาพทั้งหมด ไม่ว่าจะพลังโจมตี ลูกเล่นต่าง ๆ และม่านพลังป้องกันจากภายนอก หากถูกโจมตีที่ลำเรือไม่ว่าระยะใกล้หรือไกลมากน้อยเพียงใด แต่ผู้สร้างของเรือเหาะวิเศษลำนี้ ก็เหมือนกับจะจงใจทิ้งข้อบกพร่องขนาดใหญ่เอาไว้ ขอแค่ลอบขึ้นมาบนเรือได้อย่างลับ ๆ โดยไม่สร้างความเสียหายใด ๆ ก่อนจะขึ้นมาบนเรือ ระบบกลไกป้องกันใด ๆ ก็จะมองว่าผู้ที่มานั้นเป็นมิตร และไม่ทำอะไรอีกเลย พอรู้อย่างงี้แล้วการที่จะฆ่าเจ้าเมื่อใดเวลาใด มันก็ง่ายจริง ๆ ว่ามั้ยนายน้อยพิษสายส่ง.."

 

".. ดังนั้น!! มันถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว อ้อ ๆ ข้าเกือบลืมไป ข้ามิได้มาแค่ตัวเดียว หากเจ้ารู้ดีว่าตัวข้าคือสิ่งใดจริง ๆ เจ้าจะต้องรู้แน่ว่า พวกข้านั้นเป็นเช่นไร และเหตุใดถึงได้ชื่อว่า“หุ่นไม้อัญเชิญอมตะ” จะยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี แล้วฆ่าตัวตายไปเองให้มันจบ ๆ หรือเลือกที่จะสู้กับข้าและตายอย่างทรมานก็เลือกเอา .."

 

".. อ้อ ๆ สมองไม้เล็ก ๆ ของข้านี่มันแย่จริง ๆ เกือบลืมบอกเจ้าอีกอย่างนึง คนของเจ้าทั้งหมดทั้งที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่และที่อยู่บนเรือมาตลอด ถูกข้าฆ่าตายไปหมดแล้ว ระบบป้องกันของเรือมิได้มีแค่ข้อบกพร่องที่เพิ่งบอกไปหรอกนะ แต่เจ้าคงไม่มีโอกาสได้รู้อยู่แล้วว่าอีกข้อคืออะไร หวังว่าเจ้ากับข้าจะไม่ต้องเจอกันอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างงั้นนายท่านของข้าที่บอกไว้ว่าสนใจในร่างกายของเจ้า คงจะจับตัวเจ้านายน้อยพิษสายส่ง ผู้สามารถหลอมรวมแก่นแท้โลหิตทั้ง 10 อสูรบรรพกาลได้ เอามาเป็นหุ่นไม้เหมือนกันกับพวกข้าแน่ ๆ เลย .." หุ่นไม้ที่มีรูปร่างหน้าตาและร่างกายเหมือน ๆ กับเด็กชายอายุ 10 กว่าขวบ และมีหน้าตาน่ารัก ได้กล่าวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือน ๆ กับเด็กที่กำลังอยู่ในวัยร่าเริงทั่ว ๆ ไป

 

แต่ทว่าจิตสังหารที่ปลดปล่อยออกมาอยู่ตลอดเวลา

 

นับตั้งแต่เปิดเผยตัวตนแท้จริง และในระหว่างที่พูดคุยตั้งแต่ต้นจนจบ

 

มันกับเป็นอะไรที่ทำให้แม้แต่พิษสายส่งผู้เก่งกาจ ยังแทบที่จะหายใจไม่ออก

 

สะพรึงกลัวในอำนาจพลังเร้นลับที่อธิบายไม่ได้ของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง

 

ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเทพเจ้าแห่งความตาย จากมหานรกยมโลก ที่ไม่อาจจะต่อต้านใด ๆ ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

พิษสายส่งรู้ดีถึงความร้ายกาจ อันไร้ที่เปรียบราวกับเป็นมหาตำนานไร้พ่าย ของหุ่นไม้อัญเชิญอมตะจากตำราที่เคยอ่านพบ

 

เพราะมันเป็นศาสตร์ลับหายนะต้องห้าม ที่ถูกเหล่าเทพเจ้าบนสวรรค์ต่างก็ขับไล่ และต้องการทำลายให้เร็วที่สุด

 

ก่อนที่ศาสตร์ลับที่ว่าจะบรรลุจนถึงขั้นสูงสุดของหายนะ ได้โดยใครบางคนที่คิดร้ายต่อทุก ๆ สรรพชีวิต

 

ศาสตร์ลับอํามหิตที่จะต้องใช้ร่างกายและจิตวิญญาณแท้จริง ของเหล่ามนุษย์ เทพสวรรค์ หรือไม่ก็เหล่าอสูรปีศาจที่ครั้งนึงจะต้องเคยเป็นตัวตนทรงพลังอำนาจ ไม่ว่าจะแบบเป็น ๆ มีชีวิต หรือที่ตกตายไปแล้วในอดีตนับพันปีหมื่นปี

 

เอามาทำเป็นหุ่นไม้อัญเชิญอมตะ หลอมรวมเข้ากับต้นไม้โลกที่หาได้ยากและหลากหลายพิธีกรรมต้องห้าม ด้วยขั้นตอนอันเป็นความลับและพิสดาร เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังไร้ขีดจำกัด พลังดั้งเดิมที่เคยมีของร่างต้นแบบ ร่างกายที่ไม่สามารถทำลายได้ และกลายมาเป็นทาสผู้ภักดีซื่อสัตย์ ของผู้เป็นนายท่านของมันไปชั่วนิรันดร์

 

และด้วยศาสตร์ลับต้องห้ามที่ไม่ธรรมดานี้เอง ในอดีตเมื่อหลายหมื่นปีก่อน รวมไปถึงองค์ความรู้ที่ขัดต่อกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ของสวรรค์และโลกในหลาย ๆ อย่างจนไม่น่าให้อภัย จนเป็นอันตรายต่อสรรพชีวิตเป็นวงกว้างในเวลานั้น จึงทำให้หุ่นไม้อัญเชิญอมตะเหล่านี้ แข็งแกร่งและทรงพลังเป็นอย่างมากจนน่ากลัวในทุก ๆ ด้าน

 

หนึ่งในนั้นก็คือหลังจากที่กลายเป็นหุ่นไม้อมตะแล้วโดยสมบูรณ์

 

พวกมันทุกตัวตนจะสามารถเข้าถึงกฎแห่งหลักการบางอย่าง อันเป็นพลังแห่งมิติอวกาศได้โดยง่าย ราวกับปลาที่ว่ายน้ำเป็นตั้งแต่เกิด ทำให้พวกมันสามารถเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ และพร้อมเสมอที่จะถูกอัญเชิญกลับมาเป็นกำลังรบต่อสู้ ให้กับผู้เป็นนายท่านของมันได้เสมออยู่ตลอดเวลา

 

// - - หุ่นไม้อมตะของโลกเทพเซียน แตกต่างไปจากของโลกเวทมนตร์ ที่ทำให้รากไม้มีร่างกายเคลื่อนไหวไปมา - - //

 

มากเมฆที่แอบอยู่บนเรือมาตั้งแต่แรก ภายในมิติอันว่างเปล่าที่สร้างขึ้นของเขา ได้เฝ้ามองดูเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้นที่มาถึง เขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเล็ก ๆ กับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงแบบนี้อยู่เช่นกัน

 

แต่หากจะให้พูดจริง ๆ คนที่ควรจะออกไป และทำให้พิษสายส่งตกใจและหวาดกลัว มันควรจะเป็นเขาเองไม่ใช่หรือไง

 

แล้วไอ้หุ่นไม้ร่างเด็กประถมนี่มันมาจากไหน

 

แน่นอนว่ามากเมฆไม่ได้อยากจะรู้จริง ๆ

 

ไม่อย่างงั้น เดี๋ยวพลังแห่งการรู้แจ้งก็จะบอกให้รู้ถึงทุก ๆ อย่างอีกเป็นแน่

 

หากเป็นแบบนั้นจริง ๆ เรื่องราวต่อจากนี้มันก็เป็นอะไรที่น่าเบื่อสุด ๆ แล้วจริงมั้ย

 

ดังนั้นมากเมฆจึงมองดูเหตุการณ์ต่าง ๆ ราวกับเป็นคนนอกที่ผ่านมาเจอ

 

ทั้งที่แต่แรกแล้วตั้งใจลอบขึ้นเรือเหาะ เพื่อมาสังหารโหดแบบระเบิดภูเขาเผากระท่อมแท้ ๆ เลยเชียว

 

ดันมาโดนแย่งบทเด่น ๆ ไปอีกแล้ว

 

ณ เกาะลับ สถานที่เก็บซ่อนถุงผ้าวิเศษมหาสมบัติใบสุดท้าย กลางใจเกาะ

 

".. ปล่อยข้า ข้าเป็นผู้ติดตามของนายน้อยพิษสายส่ง พวกเจ้ากำลังหาเรื่องตาย อ๊ากก .."

 

".. หุ่นไม้พวกนี้มันอะไร ทำไมมันถึงได้แข็งแกร่งแบบนี้ ปล่อยข้าไป ข้ายอมแพ้แล้ว อย่าทรมานข้าอีกเลย .."

 

".. ยอมแล้ว เลิกเอารากไม้แปลก ๆ ดูดกลืนพลังชีวิตข้าสักที ไม่ไหวแล้ว จิตวิญญาณของข้ากำลังแตกสลาย .."

 

".. ข้าขอร้อง ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น ได้โปรดปล่อยพวกเราไป พวกข้าไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้วจริง ๆ .."

 

หุ่นไม้อัญเชิญอมตะนับพัน ๆ ตัวได้ปรากฏขึ้น และได้เล่นงานทรมานเหล่าผู้ที่ติดจะต่อต้านอย่างทารุณ โดยเฉพาะกับเหล่าผู้ติดตามของนายน้อยพิษสายส่ง ที่ดูเหมือนจะถูกฆ่าตายอย่างทรมานมากที่สุด ถูกดูดพลังชีวิตและพลังวิญญาณมาจนหมดไม่มีเหลือก่อนที่จะแห้งตาย แม้จะมิใช่การตายอย่างแท้จริง แต่จากประสบการณ์ที่ได้รับ คงไม่มีใครอยากจะที่จะเผชิญกับการถูกดูดเอาพลังชีวิตและจิตวิญญาณอีกเป็นแน่

 

".. ดี ดี เอามันให้ตาย เจ้าพวกสุนัขลอบกัด สุ่มโจมตีพวกข้าในขณะที่หมอกกำลังจะหายไป .." ชายชราคล้ายนักพรตพูดบอกเสียงดัง ก่อนที่จะบีบไข่มุกแห่งการยอมแพ้และจากไปในสภาพบาดเจ็บสาหัส

 

".. สมน้ำหน้าพวกมันจริง ๆ พอหมอกประหลาดเริ่มจางหายไป พวกสารนี่ก็บุกเข้ามาเข่นฆ่าพวกเราไปจนเกือบหมด ในสภาพที่กำลังติดพิษและทุกช์ทรมาน พอพวกมันเองถูกหุ่นไม้พวกนี้เล่นงานเสียบ้างอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว กับมาร้องขอชีวิตอย่างหน้าไม่อาย ทำไมโลกแห่งเทพเซียนแห่งนี้ถึงได้มีพวกหน้าไม่อายเยอะนักนะ .." ผู้เหลือรอดจากหมอกมรณะคนสุดท้ายกล่าวพูดขึ้น ก่อนที่จะใช้ความพยายามสุดท้ายบีบไข่มุกแห่งการยอมแพ้ เพื่อออกจากโลกวิเศษแห่งการประลองไปอย่างเงียบ ๆ

 

หลาย ๆ คนที่ตัดใจและขาดผู้นำ รวมไปถึงเหล่าผู้เหลือรอดที่ได้รับบาดเจ็บจนเกินที่จะเยียวยา ต่างก็เริ่มที่จะถอนตัวและทำการบีบทำลายไข่มุกแห่งการยอมแพ้ออกไปกันจนหมด

 

เพียงเวลาไม่นานเหล่าผู้ติดตามกว่า 3 พันชีวิตของนายน้อยพิษสายส่ง ต่างก็ถูกเข่นฆ่าไปหมดจนไม่เหลือ

 

ก่อนที่ทั้งเกาะลับจะถูกปิดล้อมเอาไว้โดยหุ่นไม้จำนวนมากนับพัน ๆ ตัว และดูเหมือนหุ่นไม้เหล่านี้ จะเพิ่มจำหน่วยขึ้นได้เองโดยทักษะลับบางอย่าง หลังจากที่แบ่ง“รากปรสิต”เข้าไปยังศพที่ไร้วิญญาณของเหล่าผู้ฝึกตน และเหล่าสัตว์อสูรที่นอนตายกันอยู่เป็นจำนวนมาก และแปรเปลี่ยนให้ร่างกายที่ยังพอใช้การได้เหล่านั้นเกือบทั้งหมด กลายมาเป็นพรรคพวกของมันอย่างช้า ๆ ไปพร้อม ๆ กับแปรสภาพร่างกายให้กลายเป็นหุ่นไม้ที่ไร้ชีวิตจิตใจ

 

ทันใดนั้นเอง

 

หุ่นไม้ที่ดูเหมือนมนุษย์มากที่สุดตนหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้น หุ่นไม้อมตะที่เป็นชายหัวล้านและแต่งกายด้วยชุดเกราะของนักรบขุนพลมังกรโบราณสีดำ ในมือขวาถือดาบยักษ์ขนาดใหญ่ที่ไร้คม มือซ้ายถือโล่ขนาดใหญ่ไว้ป้องกันตัว

 

ร่างกายของมันช่างกำยำและใหญ่โตสูงกว่า 3 เมตร เต็มไปด้วยคลื่นพลังมหาศาลของอาณาจักรที่สามเทวะนิรันดร์ และที่ด้านหลังยังปรากฏ 6 วงแหวนเทพสวรรค์อีกด้วยอย่างชัดเจนลอยไปลอยมา พร้อมกับหันไปมองยังสถานที่อันว่างเปล่าแห่งนึงในระยะสายตาอย่างช้า ๆ พร้อมกับแสยะยิ้ม

 

ก่อนที่จะกล่าวพูดขึ้นมาว่า

 

".. หนูท่อสกปรก คิดจะหลบซ่อนไปถึงเมื่อไรกัน หรืออยากให้ข้าขุนพลมังกรดำ ลากคอพวกเจ้าออกมาเอง .."

 

สิ้นเสียงตะโกนพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม ชายร่างยักษ์ได้ใช้ดาบในมือฟาดฟันพลังปราณวิญญาณ ที่สามารถทำลายล้างทั้งภูเขาและแม่น้ำ ออกไปยังสถานที่อันว่างเปล่าที่ว่าในทันทีอย่างรุนแรง ก่อนที่มิติรอยแยกรอบ ๆ ของเป้าหมาย จะแตกร้าวออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับเศษกระจก

 

พร้อมกับการปรากฏตัวขึ้นของกลุ่มตระกูลหยาง และกลุ่มคนที่เหลืออย่างเกรย์ และคนอื่น ๆ อย่างพวกสาว ๆ

 

".. เจ้าหัวล้านนี่ร้ายกาจจริง ๆ ม่านพลังมิติที่ลูกพี่มากเมฆสร้างไว้ถึงกับแตก แถมยังถูกจับสัมผัสพลังได้อย่างง่าย ๆ อีกด้วยตั้งแต่แรกที่มาถึง และไอ้พลังบ้าที่สัมผัสได้นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงได้ทรงพลังขนาดนี้ .." เกรย์เรียกดาบราชันย์ทั้งเก้าออกมาเตรียมพร้อมไว้ในทันที

 

คนอื่น ๆ เองก็เตรียมพร้อมและเรียกใช้อาวุธคู่ใจด้วยเช่นกัน

 

".. เซียนสงคราม 6 วงแหวน แต่คนที่อยู่ตรงหน้าพวกเราไม่ใช่ทั้งเทพและก็ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นหุ่นไม้อัญเชิญอมตะค่ะ ทุก ๆ คนระวังตัวไว้ด้วย หุ่นไม้เหล่านี้มีพลังไร้ขีดจำกัด ไม่มีวันเหนื่อย หรือความรู้สึกเจ็บปวดใด ๆ หากได้รับบาดเจ็บ หุ่นไม้ที่อยู่ตรงหน้าพวกเราเป็นเพียงเครื่องมือที่ถูกควบคุม ถูกใช้งานผ่านคำสั่งจากระยะไกลเท่านั้น ใกล้ ๆ นี้จะต้องมีนายท่าน เจ้านายของหุ่นไม้เหล่านี้อยู่แน่ ๆ และจะต้องมีพลังไม่ได้ด้อยไปกว่าหุ่นไม้ตนนี้แม้แต่น้อย .." ดาวไพลินพูดบอกทุก ๆ คนให้ระวังตัว

 

".. เจอผู้มีความรู้อีกแล้ว ถึงอย่างงั้นแม้จะเป็นหญิงงามแต่ก็ต้องตายอยู่ดี .." ขุนพลมังกรหัวล้านกล่าวบอก

 

พร้อม ๆ กับใช้ดาบยักษ์ในมือเริ่มโจมตีเข้าใส่อีกครั้ง

 

สองอาจารย์ผู้เฒ่าเห็นท่าไม่ดี และรับรู้ได้ถึงพลังอันมากมายมหาศาลของอีกฝ่าย จึงได้หันหน้ามาสบตากันและกันระหว่างสหายสนิท พร้อมกับก้าวพริบตาจู่โจมเพลงกระบี่ออกไปในเวลาด้วยกัน ด้วยระดับความเร็วที่เหนือกว่าระดับพลังขอบเขตที่มีไปไกลโข ชนิดที่แม้แต่พวกสาว ๆ และเกรย์ยังมองแทบไม่ทันเลยทีเดียว

 

ปัง !!

 

ขุนพลหัวล้านยกโล่ยักษ์ขั้นมาป้องกัน การโจมตีของทั้งสองอาจารย์ผู้เฒ่าของมากเมฆเอาไว้ได้

 

ก่อนที่จะถูกพลังคลื่นสะท้อนกลับบ้างอย่าง ทำให้ไม่อาจจะเคลื่อนไหวอย่างอิสระได้เสี้ยววินาทีหนึ่ง

 

พอเกรย์มองเห็นจังหวะที่อีกฝ่ายชะงัดไปเล็กน้อย ในระหว่างที่ถูกทั้งสองอาจารย์ผู้เฒ่าโจมตี

 

เกรย์จึงได้อาศัยจังหวะที่ว่าหลอมรวมดาบราชันย์ทั้งเก้าเข้าด้วยกัน ผ่านระบบโอเวอร์ฟิวชั่นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

 

ก่อนที่จะเป็นอีกคนที่เข้าร่วมกันโจมตีอย่างรุนแรงในจังหวะที่สอง คอยสร้างความเสียหายอยู่เรื่อย ๆ อย่างต่อเนื่องผ่านการประสานงานราวกับรู้ใจกันมานาน และพวกสาว ๆ ทั้งหกเอง ต่างก็ช่วยเสริมการโจมตีอย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน แต่ด้วยระดับพลังที่ห่างไกลกันเอามาก ๆ ทำให้ไม่อาจจะสร้างความเสียหายได้มากนัก

 

แต่ยังดีที่คนตระกูลหยางกับสามมังกรน้อยล้วนแล้วแต่ร้ายกาจ และต่างก็มีไพ่ตายในมือจำนวนมากหลังจากได้ผ่านประสบการณ์เป็นตายมาอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นจึงสามารถเข้าร่วมการต่อสู้ และสร้างความเสียหายได้อยู่เรื่อย ๆ เช่นกัน แต่กระนั้นก็มีบ้างสิ่งที่หลาย ๆ คนในกลุ่มพันธมิตรมากเมฆเริ่มสังเกตเห็น

 

เพราะไม่ว่าจะสร้างความเสียหายอย่างไร บาดแผลที่เกิดขึ้นก็จะรักษาตัวมันเองอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา

 

และดูเหมือนกับว่ายิ่งขุนพลหัวล้านร่างไม้ถูกโจมตีมากเท่าไร พลังของมันก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

 

".. มีความเร็วแต่ไร้พลัง หากพวกเจ้ามีพลังอยู่ในระดับเซียนนิรันดร์ 3 วงแหวนกันหมด ข้าคงถูกฆ่าตายอย่างรวดเร็วเป็นแน่ หากยังเป็นเทพสวรรค์อยู่เช่นก่อนหน้านี้เมื่อพันปีที่แล้ว แต่ในเวลานี้ข้าเป็นหุ่นไม้อัญเชิญอมตะของนายท่าน ดังนั้นตัวข้าในเวลานี้ไร้ขีดจำกัดในทุก ๆ ด้านของพลัง ข้าขุนพลมังกรมีพลังป้องกันที่ไม่มีใครหน้าไหนจะทำลายได้ มีพลังทำลายไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจจะต้านทาน ฮ่า ฮ่า ฮ่า .." ขุนพลหัวล้านเริ่มคุยโวโอ้อวด หลังจากที่ถูกโจมตีจนเสียท่าอยู่หลายครั้ง

 

".. แน่ใจขนาดนั้นเลย .." เสียงพูดอันเย็นชาที่ประกอบไปด้วยเสียงพูดของผู้ชาย และผู้หญิงที่ดังขึ้นมาพร้อม ๆ กัน

 

หายนะสีเงินตัวเป็น ๆ ลอยเด่นอยู่เหนือศีสระของทุก ๆ คน

 

พร้อมกับปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งหายนะออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

 

แต่ในระหว่างนั้นเองทางทิศตะวันออกที่ไกลห่างออกไปจากที่นี่ ..

 

ตู้มมม!!!!

 

ตู้มมม!!!!

 

ครืนนนน

 

ได้เกิดเสียงดังคล้ายกับระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงอยู่หลายครั้งต่อเนื่อง

 

รุนแรงชนิดที่ทำให้โลกวิเศษแห่งการประลองทั้งดวงสั่นไหวไปมา คล้ายกับกำลังจะพังทลายลงให้ได้ในอีกไม่กี่นาทีหลังจากนี้ คลื่นพลังงานสะสมอันมากมายมหาศาลในอากาศ ได้กระจายออกไปเป็นวงกว้าง จนมาถึงจุดที่ทุก ๆ คนยืนอยู่อย่างรวดเร็ว จนได้รับแรงปะทะของพลังแรงระเบิดที่หลุดรอดออกมา ก่อนที่จะถูกลมพายุพลังงานสะสมสารพัด ทำให้บาดเจ็บไปตาม ๆ กันจนหมดทุกคน

 

".. นายท่าน นายท่านของข้า!!! .." ขุนพลหัวล้านหุ่นไม้อัญเชิญอมตะหัวใจแตกสลาย

 

หลังจากที่จับสัมผัสได้ว่าหุ่นไม้อมตะสหายของมันที่อยู่ในร่างของเด็ก ได้ถูกทำลายและตายจากไปแล้วแทบจะในทันที

 

แถมยังเป็นการตายไปพร้อม ๆ กับนายท่านของมันอีกด้วยอย่างคาดไม่ถึง รวมไปถึงหุ่นไม้อัญเชิญอมตะตัวอื่น ๆ ที่อยู่เคียงข้างนายท่านของมันมาตลอดเองก็เช่นกัน

 

ทั้งหมดถูกฆ่าตายกันหมดแทบจะในทันที และทีเดียวแบบไม่เหลืออะไรไว้เลย เจ้าสารเลวหน้าขาวนั่นมันรู้ถึงสถานที่หลบซ่อนของนายท่านได้อย่างไร และทำไมมันถึงกล้าระเบิดทิ้งแม้แต่สมบัติวิเศษอย่างเรือเหาะนั่นได้ รวมไปถึงสมบัติอื่น ๆ อีกมากที่นายท่านของมันสะสมและหามาได้ในสถานที่ลับของตน

 

ส่วนทางหายนะสีเงินเอง ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหวานออกมาอย่างอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว

 

แน่นอนว่าไม่ได้ยิ้มเพราะมากเมฆจัดการกับอีกฝ่ายอะไรนั่นได้ เพราะผลลัพธ์สุดท้ายมันก็รู้ ๆ กันอยู่แล้ว

 

แต่เจ้าตัวกับยิ้มให้กับข้อความลับที่ภรรยารักเซเลเน่ ส่งมาบอกเจ้าร่างหลักก่อนหน้านี้ และเป็นเหตุให้มากเมฆเลิกเล่นซ่อนแอบและออกมาระเบิดทำลายล้าง ไปพร้อม ๆ กับตามไปฆ่าเจ้านายท่านอะไรนั่น ของพวกหุ่นไม้อมตะเป็นการด่วนโดยเร็วที่สุดแบบไม่สนใจอะไร

 

นั่นก็เพราะ .. ภรรยารักได้ส่งข้อความมาบอกแล้วว่า

 

“พวกเด็ก ๆ เตรียมพร้อมเสร็จแล้วนะคะ ... และรออยู่ที่เมืองกิเลนทองแล้วค่ะ คุณสามี”

 

พอได้รับข้อความที่ว่ามากเมฆเองแทบอยากจะใช้มือเปล่า ๆ ตกฟาดให้โลกวิเศษแตกไปชิ้น ๆ จะได้จบไวไวเลยด้วยซ้ำ

 

หากไม่นึกเสียดายถึงหลาย ๆ อย่างที่ทำมา ไม่ว่าจะการคัดคนเข้านิกาย ไม่ว่าจะแผนการหลอกล่อให้เทพสวรรค์ที่ทรยศมาติดกับ ไม่ว่าจะระบบตรวจสอบม่านพลังและติดตาม และอื่น ๆ อีกหลายอย่างที่ได้ทำลงไปในตลอดหลายวันที่ผ่านมา ปานนี้มากเมฆคงระเบิดทุก ๆ อย่างเป็นจุลไปแล้วเป็นแน่

 

ขุนพลหัวล้านหลังจากสูญเสียเจ้านาย ตัวมันเองก็แตกร้าวและสลายหายไปราวกับไร้ตัวตน

 

แน่นอนว่านายท่านอะไรของเจ้าพวกนี้ มากเมฆได้ติดตามเป็นพิเศษแน่หลังจากนี้เช่นกัน แถมตัวตนของอีกฝ่ายเป็นอะไรที่มากเมฆคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าอีกว่าจะเป็นผู้เล่น มิใช่NPC หรือผู้คนดั้งเดิมของโลกทางนี้ แถมยังมาจากตระกูลใหญ่มหาอำนาจมากอีกด้วย ดูเหมือนจะมีเรื่องให้น่าสนใจมากขึ้นแล้ว

 

ในเวลาไม่ถึง 5 นาทีต่อมากลุ่มตระกูลหยางและกลุ่มของพวกสาว ๆ ทั้ง 6 คน ต่างก็บีบไข่มุกยอมแพ้ และถูกมากเมฆส่งไปยังเมืองสุริยาพงพนาภายในมิติลับที่แขนขวาของเขา พร้อม ๆ กับเสียงประกาศจากระบบที่ดังขึ้น และแจ้งบอกให้ทุก ๆ คนที่รับชมอยู่ที่โลกภายนอก ณ เมืองกิเลนทองได้ยิน

 

[ ประกาศจากระบบ ผู้ชนะการประลองโลกวิเศษ ผู้เล่นมากเมฆ และสมาชิกในปาร์ตี้ค่ะ ]

 

[ ประกาศจากระบบ ผู้ชนะการประลองโลกวิเศษ ผู้เล่นมากเมฆ และสมาชิกในปาร์ตี้ค่ะ ]

 

[ ประกาศจากระบบ ผู้ชนะการประลองโลกวิเศษ ผู้เล่นมากเมฆ และสมาชิกในปาร์ตี้ค่ะ ]

 

[ ประกาศจากระบบ ผู้ชนะจะได้ครองครอบทุก ๆ สิ่ง และได้รับสิทธิ์ในการตั้งกฎ สำหรับภูเขาเทียบฟ้าไร้นามค่ะ ]

 

[ ประกาศจากระบบ ผู้ชนะจะได้ครองครอบทุก ๆ สิ่ง และได้รับสิทธิ์ในการตั้งกฎ สำหรับภูเขาเทียบฟ้าไร้นามค่ะ ]

 

[ ประกาศจากระบบ ผู้ชนะจะได้ครองครอบทุก ๆ สิ่ง และได้รับสิทธิ์ในการตั้งกฎ สำหรับภูเขาเทียบฟ้าไร้นามค่ะ ]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4744 loliz (จากตอนที่ 351)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 09:47
    ลูกมาต้องรีบไปอ้อนลูกเว้ย​ ไสหัวป้าย
    #4,744
    0
  2. #4743 RazeLosT (จากตอนที่ 351)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 04:01
    ลูกพร้อม มากเมฆพร้อม เริ่มทำลายได้ 555
    //พอรู้ว่าลูกจะมา กลายเป็นคุณพ่อผู้เลือดร้อนทันที
    #4,743
    0
  3. #4742 loliz (จากตอนที่ 351)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 12:17
    อ่าวของใครล่ะนั่นมาแย่งงานเต็มๆ
    #4,742
    0
  4. #4741 joelamtan (จากตอนที่ 351)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 16:45
    ขอบคุงงับ รอจิรอ
    #4,741
    0