มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 337 : บทที่ 337 สถานการณ์เลวร้าย ตอนกลาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    21 ธ.ค. 62

บทที่ 337 สถานการณ์เลวร้าย ตอนกลาง

 

".. แม่นางหยาง!! นางรีบหนีออกไปจากที่นี่กับพรรคพวกของนางเถอะ ปล่อยที่นี่ให้ข้าจัดการเอง ขอแค่เจ้าปลอดภัยก็พอแล้ว รีบไปเร็วก่อนที่ประตูทางเข้าที่ข้าเปิดไว้จะปิดตัวลง .." เสียงตะโกนดังขึ้นอย่างเป็นมิตรและเต็มไปด้วยความห่วงใย

 

จากผู้นำกองกำลังที่มาใหม่บุกตะลุยเข้ามาอย่างดุดัน ซึ่งก็คือบุรุษหนุ่มผู้หล่อเหลางามสง่า ในร่างของเทพกายาแห่งเปลวเพลิงร้อนแรงที่กำลังลุกไหม้อยู่ตลอดเวลา และหากใครที่ไม่โง่หรือเบาปัญญาจนเกินไป ต่างก็ฟังออกว่า

 

น้ำเสียงที่ได้ยิน มันช่างเต็มไปด้วยความรักใคร่ถวิลหาอยู่เอามากเลยทีเดียว

 

การมาถึงของอีกฝ่ายและเสียงตะโกนบอกให้หนีอย่างจริงใจ

 

ได้สร้างความประหลาดใจ และไม่ไว้วางใจให้กับซินหลินและคนอื่น ๆ อยู่ไม่น้อย

 

และถึงแม้จะสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่จริงใจของอีกฝ่าย รวมไปถึงความรู้สึกอย่างอื่นที่ปะปนอยู่ด้วยก็ตาม

 

แต่ทุก ๆ คนรวมไปถึงหยางซินหลินต่างก็ไม่คิดหรือใส่ใจ ที่จะเลือกใช้เส้นทางหลบหนีของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

 

เพราะมันอาจจะเป็นกับดักอันตรายก็เป็นได้ การที่อยู่ ๆ ใครที่ไหนก็ไม่รู้ เสนอตัวเข้ามาช่วยเหลือในเวลาแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่กองกำลังของตนเองก็น้อยกว่าอีกฝ่ายเอามาก ๆ มันแลดูพระเอกแสนดีเกินไปมั้ย หรืออยากจะเล่นบทวีรบุรุษช่วยสาวงามเพื่อให้อีกฝ่ายมีใจและสำนึกในบุญคุณอะไรแบบนั้น แผนการเด็กน้อยแบบนี้ยังจะเอามาใช้อยู่อีก ซินหลินถึงกับทำสีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์มากกว่าเดิมเลยทีเดียว

 

และหากรู้จักกันมาก่อนก็ยังพอว่าอยู่หรอก .. หรือมีบุญคุณช่วยเหลือกันมาก่อนอะไรทำนองนั้นให้เห็น

 

แต่ทว่าซินหลินกับไม่รู้จักอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เป็นใครมาจากที่ไหนก็ยังไม่รู้ แถมผู้ชายคนนี้ยังส่งสายตาร้อนแรงรักใคร่ มองมาที่นางอยู่ตลอดเวลาอย่างไม่คิดปิดบัง เห็นแล้วรู้สึกไม่ดีเลยจริง ๆ คนอื่น ๆ ในกลุ่มเองก็คิดเช่นกัน ดังนั้นแม้ว่าจะบอกให้หนี หรืออำนวยความสะดวกใด ๆ ไปตามเส้นทางที่บอกมา คนตระกูลหยางและสามมังกรน้อยก็ไม่สนใจ

 

ในขณะเดียวกันกองกำลังที่ใกล้มาถึง ได้ทำให้รู้สึกเหมือนมีพระอาทิตย์เคลื่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ จนส่งผลให้อากาศร้อนระอุขึ้นเรื่อย ๆ

 

โสมทองรับรู้ได้ในทันทีว่าผู้ที่มาเป็นใครตั้งแต่แรก แน่นอนว่าหากเป็นแค่ไอ้เด็กบ้านี่มาคนเดียวเฉย ๆ มันเองก็ไม่คิดจะใส่ใจอะไรทั้งนั้น แต่ผู้ที่ติดตามมาด้านหลังหลายคนเหล่านั้น ซึ่งเป็นยอดฝีมืออาวุโสของตระกูลของเจ้าเด็กนี่นำมาด้วย เล่นทำเอาโสมทองที่เป็นประมุขนิกายระดับสูงแท้ ๆ ยังอดใจสั่นหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย เพราะแต่ละคนที่เห็นล้วนเป็นผู้มีพลังฝีมือในยุคเดียวกับตัวมันเองทั้งนั้น

 

“ไม่ได้การแล้ว ข้าจะต้องจับนังหนูร่างจุติและหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้โดยเร็ว” โสมทองกล่าวคิดในใจตนอย่างร้อนรน

 

ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ!

 

โสมทองไม่คิดเอาแต่สั่งการอยู่ที่ด้านหลังอีกต่อไป

 

มันเองถึงกับปลดปล่อยพลังที่มีทั้งหมดออกมาประดุจเทพเจ้าจุติก็ไม่ปาน พร้อมกับเรียกใช้ของวิเศษบางอย่างที่หามาได้อย่างคาดไม่ถึง ซึ่งแน่นอนว่าเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์เล่น ๆ ที่ยังไม่สมบูรณ์ของมากเมฆนั่นเอง ที่ได้สร้างไว้และส่งกระจัดกระจายออกไปทั่วโลกวิเศษดวงนี้แบบขำ ๆ เช่นเดียวกับกล่องหัวใจอมตะก่อนหน้านี้

 

คุกสวรรค์กระจกลับฟ้า !! สิ่งประดิษฐ์วิเศษที่สามารถผนึกทั้งร่างกายและดวงวิญญาณของเป้าหมาย ไว้ด้านในมิติลับของกระจกได้ และด้วยการลอบลงมืออย่างรวดเร็วนี่เอง ส่งผลให้หยางอี้หวนและคนอื่น ๆ ของตระกูลหยางทั้ง 4 คน ต่างก็ถูกดูดเข้าไปอีกด้านของกระจกแทบจะในทันที

 

ราวกับมีหลุมมิติรูปกระจกสีขาวใสขนาดใหญ่ แห่งช่องว่างปรากฏขึ้นกลางอากาศ และทำการดูดกลืนคนทั้งหมดเข้าไปในพริบตา ปิดโอกาสมิให้ต่อต้านหรือขัดขืนใด ๆ ได้แม้แต่องค์ธุลีเดียว สร้างความตกอกตกใจและประหลาดใจให้กับทุก ๆ คนที่พบเห็นเป็นอย่างมาก

 

แต่เดิมหยางซินหลินสมควรจะถูกดูดเข้าไปด้วยเช่นกัน เหมือนกับคนอื่น ๆ แต่ทว่ามังกรน้อยทั้งสามกับมีไอเท็มดี ๆ หลายอย่างที่ถูกนำมาใช้ป้องกันแบบอัตโนมัติอยู่กับตัว จึงสามารถป้องกันหยางซินหลินไม่ให้ถูกดูดเอาไว้ได้ แต่กระนั้นก็ทำให้กำลังรบของซินหลินและสามมังกรน้อยอ่อนแอลงไปมาก

 

พร้อมกันนั้นหลังจากที่เรียกใช้ “คุกสวรรค์กระจกลับฟ้า” แล้ว

 

โสมทองแห่งมหานิกายเทพสุขสันต์ เจ้าตัวถึงกับกระอักเลือดออกมาจำนวนมากให้ได้เห็น ยืนตัวตรงก็ยังแทบจะไม่ไหว บาดเจ็บภายในและสูญเสียพลังเซียนอสูรไปมากกว่า 6-7 ส่วนในคราเดียว มันเองก็ไม่คิดเลยว่าแค่การเรียกใช้สิ่งประดิษฐ์ที่ดูเรียบง่ายธรรมดาอันนี้ จะทำให้ตัวมันเองบาดเจ็บภายในได้รุนแรงแบบนี้ แถมเป้าหมายที่ต้องการจะจับกุมยังล้มเหลวอีก ไม่ใช่มันเสียแรงเปล่าหรอกหรือ

 

".. พี่ใหญ่เฟยตี้ ท่านพี่อี้หวน หลานเอ๋อ จื่อเอ๋อ ทุกคน .." ซินหลินตกใจและรู้สึกไม่สบายใจ กลัวว่าทุก ๆ คนจะเป็นอันตรายและถูกทรมาน นางไม่คิดเลยว่าทุก ๆ คนจะถูกจับขังในกระจกลับง่ายดายปานนี้ ของวิเศษที่อีกฝ่ายเรียกใช้งาน มันจะทรงพลังเกินไปมั้ย

 

แม้จะบาดเจ็บไม่น้อย แต่ด้วยสมองที่คิดชั่วมานานหลายพันปี บวกกับสมองไวใช่เล่นกับเรื่องชั่ว ๆ จนไม่รู้จะบรรยายอย่างไรถึงจะดี โสมทองหลังจากที่สังเกตสีหน้าและอาการที่แสดงออกอย่างเป็นห่วงของซินหลิน จึงอดไม่ได้ที่จะคิดแผนร้ายและรู้สึกเป็นต่อกับสิ่งที่ได้รับ

 

".. ฮ่า ฮ่า ฮ่า หากเจ้าอยากจะช่วยพี่ชายและน้องสาวของเจ้า ไม่ให้ข้าทรมานพวกมันให้กับเหมือนตายทั้งเป็นไปตลอดกาลละก็ แม่นางน้อยตระกูลหยาง เจ้าจะต้องยอมให้ข้าผู้ชราปิดผนึกพลังของเจ้าด้วยตัวเอง ไม่อย่างงั้นข้าจะขังพี่ชายและน้องสาวของเจ้าเอาไว้ภายในคุกลับนี้ตลอดกาล แม้ข้าจะตายก็จะไม่ปลดปล่อยพวกมันออกมา .." โสมทองกล่าวคำเท็จและจริงผสมกันออกไปให้ได้ฟังอย่างหน้าด้าน ๆ ทำราวกับว่าสมบัติวิเศษที่มันใช้อยู่นี้ เป็นสิ่งที่มันนำมาจากโลกภายนอก และต่อให้ฆ่ามันให้ตายคนที่ถูกขังไว้ก็จะไม่หลุดออกมา และยังสามารถทรมานผู้ที่ถูกขังเอาไว้ให้เหมือนกับตายทั้งเป็นได้อีกด้วย

 

".. แม่นางหยางอย่าได้หลงกลโดยเด็ดขาด เฒ่ามารเทพผู้นี้เป็นคนโกหกหน้าตาย ของวิเศษล้ำฟ้านั่น ตัวข้าและแม้แต่ผู้อาวุโสต่างก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ของสิ่งนี้สมควรเป็นของวิเศษของโลกทางนี้มากกว่า หากเจ้ายอมให้เจ้าเฒ่าตัณหากลับปิดผนึกพลังและนำตัวไปแล้วล่ะก็ เจ้าจะเสียเปรียบจนถูกเจ้าเฒ่าสารเลวนี่ทำร้ายได้ .."

 

ชายหนุ่มรูปงามในร่างกายาเทพเปลวเพลิงกล่าวบอกอย่างเป็นห่วง และด้วยความเป็นสุภาพบุรุษโดยเนื้อแท้ และมิได้เสแสร้งทำให้ใครต้องเห็น เจ้าตัวมิได้คิดฉวยโอกาสเข้ามายืนอยู่ใกล้ ๆ หยางซินหลิน แต่กับทำการเว้นระยะห่างแสดงออกอย่างเป็นมิตร ให้เกียรติหญิงสาวที่ตนเองตกหลุมรักอย่างมีมารยาทของชนชั้นสูง และยังส่งเสียงลมปราณบอกให้ลูกน้องและผู้ติดตามของตนที่เหลือ คอยจัดการกองกำลังของเฒ่าโสมทองอย่างลับ ๆ อยู่ตลอดเวลา จนกองกำลังของเฒ่าบ้ากามเริ่มมีกำลังพลที่น้อยกว่า และอ่อนแอจนสู้ต่อไม่ไหวในที่สุด

 

".. แต่เดิมข้าไม่คิดจะมีเรื่องกับตระกูลมหาอำนาจ อย่างตระกูล“พยัคฆ์อัคคีโบราณ” แต่ในเมื่อเป้าหมายของข้าและพวกเจ้าเองก็เหมือน ๆ กัน จะยังเสแสร้งทำเป็นคนดีไปทำไม สุดท้าย นายน้อย“เดี่ยวเพลิง” ผู้เก่งกาจและทัดเทียมกับนายน้อยพิษสายส่งจากตระกูลอสรพิษ ก็แค่ต้องการอยากจะร่วมรักหลับนอนกับนางผู้นี้ก็เท่านั้น .." โสมทองรู้ดีว่าตนเองสู้กับคนพวกนี้ไม่ไหวในเวลานี้ ไม่สู้สร้างเรื่องลำบากให้พวกมัน ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค เพราะถึงอย่างไรมันเองก็ยังเป็นต่ออยู่มากหลายส่วน และมีโอกาสที่นังหนูร่างจุติจะกระทำตามในสิ่งที่มันต้องการ

 

".. สารเลว !!! เจ้ากล้าแตะต้องนาง ข้าจะทำลายนิกายของเจ้า .." นายน้อยเดี่ยวเพลิง ผู้มีกายาราวกับเทพเจ้าเปลวเพลิงถึงกับโกรธจนตัวสั่น ตัวมันเองเข้าใจดีถึงสิ่งที่เจ้าเฒ่าสมควรตายนี่ต้องการ และพยายามทำให้ตนเองกายเป็นคนไม่ดี แลดูแย่เลวร้ายในสายตาของหญิงสาวที่ตนเองตกหลุมรัก

 

".. แม่นาง เจ้าอย่าได้ฟังคำพูดสกปรกพวกนี้ ข้ามิได้ต้องการอะไรแบบนั้น ข้าเพียงแค่.. .."

 

เดี่ยวเพลิงยังพูดไม่ทันจบ อยู่ ๆ ก็มีเสียงพูดอันไพเราะราวกับดนตรีสวรรค์ดังขึ้นขัดจังหวะ

 

".. ขอเข้าใจ และขอขอบคุณในความหวังดีของท่าน แต่ว่านี่เป็นปัญหาของข้า หวังว่าท่านจะไม่คิดว่าข้าเสียมารยาท .."

 

หยางซินหลินกล่าวบอกด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรและอ่อนโยน พร้อมกับเว้นระยะห่างจากนายน้อยเดี่ยวเพลิงให้มากขึ้น ด้วยการก้าวเดินไปใกล้เฒ่าสมควรตายโสมทองมากขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะมองไปยังกระจกบานใหญ่ที่ลอยอยู่ใกล้ ๆ อีกฝ่ายที่ได้จับพี่น้องของนางเอาไว้ด้านใน

 

แต่ก่อนที่ซินหลินจะได้ทันลงมือทำอะไรตามที่คิดไว้อยู่นั่นเอง

 

อยู่ ๆ พวกสามมังกรน้อยก็เอาป้ายไฟขนาดใหญ่ออกมา ก่อนที่จะบินเป็นวนกลมไปรอบ ๆ ตัวของซินหลินอย่างตื่นกลัว

 

พร้อมกับมีข้อความบนป้ายไฟปรากฏขึ้นมาว่า ..

 

".. จะมาแล้ววววววว บินมาแล้ว เร็วมาก ๆ ด้วย เจ้าบ้านั่นยังไม่หายโกรธ .."

 

".. รีบหนีเร็วคนสวยของลูกพี่ใหญ่ เจ้าบ้านั่นจะมาถึงแล้วววนะ ไม่หนีตอนนี้เดี๋ยวได้Game over แน่ ๆ .."

 

".. หายนะกำลังจะมา หนีเร็ววววทุกคนหากไม่อยากตาย ไอ้บ้าตาแก่ยกเลิกการปิดกั้นมิติเดี๋ยวนี้นะ รีบมองไปบนท้องฟ้า .."

 

การกระทำแปลกประหลาดของทั้งสามมังกรน้อย ทั้งตื่นกลัวและไม่สบายใจทำอะไรไม่ถูก

 

เล่นทำเอาคนอื่น ๆ ประหลาดใจและไม่เข้าใจไปตาม ๆ กันจากภาพที่เห็น แต่กระนั้นทุก ๆ คนก็หาได้เห็นว่าเป็นเรื่องตลกขบขับ เพราะหลังจากที่ได้เห็นพลังรบและฝีมือ รวมไปถึงทักษะพิเศษเวทมนตร์ต่าง ๆ ของเจ้าลูกอสูรตัวประหลาดอ้วน ๆทั้งสามแล้ว ต่างก็รู้ดีถึงอันตรายที่อธิบายไม่ถูก

 

ณ จอภาพขนาดใหญ่ที่ด้านนอก เมืองกิเลนทอง ใกล้กับหุบเขาเทียบฟ้าไร้นามที่เต็มไปด้วยผู้คนนับล้าน

 

".. รู้สึกตัวสักที รีบหนีไป ท่านประมุขโสมทอง มังกรหายนะกำลังจะไปที่นั่น .."

 

".. รีบหนี นายน้อยเดี่ยวเพลิงท่านต้องรีบหนีไป นี่ไม่ใช่เวลาให้มาเกี้ยวพาราสีหญิงงามนะท่าน .."

 

".. รำคาญโว้ยยยย พวกเจ้าพูดหรือตะโกนอะไรไป คนทางนั้นภายในโลกวิเศษก็ไม่ได้ยินหรอก ทำใจเสียเถอะ .."

 

".. ทำใจเถอะ แม้แต่คนตระกูลข้าก่อนหน้านี้ ยังถูกสายฟ้าบ้า ๆ ของเจ้ามังกรยักษ์สีเงินนี่ฆ่าตายหมดคณะเลย .."

 

ผู้ชมด้านนอกจำนวนมาก เหมือนจะสงบนิ่งไว้อาลัยให้กับทุก ๆ คนที่กำลังจะโชคร้ายอย่างไม่รู้ตัว

 

ณ ภายในโลกวิเศษแห่งการประลอง

 

ในที่สุดทุก ๆ คนไม่เว้นแม้แต่ มารเฒ่าโสมทอง หรือนายน้อยเดี่ยวเพลิง และทุก ๆ คนต่างก็สัมผัสได้ถึงมหาพลังแรงกดดันอันมากมายมหาศาลที่ใกล้จะมาถึงจากบนท้องฟ้า จนแม้แต่มิติปิดกั้นอันแข็งแกร่งที่ถูกสร้างขึ้นโดยของวิเศษ ที่ถูกนำมาจากภายนอกของนิกายเทพสุจสันต์ ถึงกับแตกร้าวราวกับแก้วบาง ๆ จนสลายหายไปในเวลาต่อมา

 

ทันใดนั้นเองบนท้องฟ้าที่สามารถมองเห็นได้ในระยะสายตาปกติ กับปรากฏเป็นภาพของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ใหญ่โตอย่างมากใกล้เข้ามาอย่าวรวดเร็ว พร้อมกับเสียงคำรามท้าทายและโกรธแค้นอย่างไม่ปิดบัง

 

แต่ถึงแม้สถานการณ์ในเวลานี้ จะแลดูสิ้นหวังสุด ๆ สำหรับทุก ๆ สรรพชีวิต

 

จนไม่มีใครกล้าที่จะขยับหรือเคลื่อนไหวเลยสักคนเดียวจากภาพที่เห็นและแรงกดดันที่สัมผัสได้

 

แต่ทว่าซินหลินกับไม่ใส่ใจ ถึงสิ่งมีชีวิตมหึมาที่กำลังใกล้จะมาถึงมากนัก

 

นางจึงฉวยโอกาสที่คนอื่น ๆ กำลังตกตะลึงถึงขีดสุดจนเผลอเปิดช่องว่าง แอบทำการเคลื่อนไหวในพริบตาอย่างรวดเร็วจนไร้เสียง ก่อนที่จะตัดแขนของมารเฒ่าโสมทองจนขาดสะบั้นเลือดกระเซ็น พร้อมกับแย่งชิงเอาสิ่งประดิษฐ์อย่าง “คุกสวรรค์กระจกลับฟ้า” มาไว้ในมือได้สำหรับ พร้อมกับแผนการหลบหนีที่จำต้องทำอย่างต่อเนื่อง หากคิดจะรอดไปให้ได้จนวันสุดท้ายของโลกวิเศษดวงนี้

 

แต่กระนั้นหลังจากที่ต้องสู้รบมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

 

ทำให้ซินหลินคนงามเกิดอาการอ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจ แม้ว่าจะมีเปรียบที่สามารถตัดแขนอีกฝ่ายได้สำเร็จ และช่วยทุก ๆ คนในตระกูลหยางเอาไว้ได้ แต่ก็ใช้พลังเซียนอสูรไปไม่น้อยในพริบตานั่น ผ่านเคล็ดวิชาผลาญสุริยาจันทราสงบใจออกไป ดังนั้นในเวลานี้ซินหลินจึงอ่อนแรงเอามาก ๆ ก่อนที่จะทนไม่ไหว และคล้ายจะล้มลงไปที่พื้นหลังจากที่ถอยหนีมาได้ราว 1200 กว่าลี้ในเวลาอันสั้น

 

".. วิ่ง ๆ ตอนนี้ต้องรีบหนีนะคนสวย .." ป้ายไฟสามป้ายขึ้นขอความเหมือน ๆ กัน ราวกับตั้งใจ

 

ปกติผู้ที่จะต้องช่วยซินหลินในการหลบหนี ไปยังสถานที่ที่ปลอดภัย สมควรจะเป็นหน้าที่ของสามมังกรน้อยแท้ ๆ

 

แต่ทว่าตลอด 5 วันที่ผ่านมา ทั้งตัวของสามมังกรหายนะน้อยเอง และจานบินสุดเท่ห์ทั้งสาม ต่างก็ไม่เคยได้หยุดพักเลยแม้แต่น้อย ทำให้หลงเหลือพลังที่จะต้องใช้อยู่น้อยมาก แม้แต่จานบินเองก็ใกล้จะหมดพลังงานเต็มทีแล้ว

 

ด้วยเหตุนี้ จึงไม่สามารถใช้การวาร์ปแบบทุกทีได้ ..

 

ตู้มมมมม .... เสียงการระเบิดดังขึ้น พร้อมกับสรรพชีวิตที่ล้มตายราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่น

 

ซินหลินและสามมังกรน้อยได้หันหลังกลับไปมอง ต่างคนต่างมังกรทั้งหมดล้วนแล้วแต่ ...

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4651 torahoshi (จากตอนที่ 337)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 07:56

    ขอบคุนครับ
    #4,651
    0
  2. #4650 loliz (จากตอนที่ 337)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 22:46
    เออตัดจบเป็นหนังไทย​ แล้วก็ระเบิดเป็นโกโก้ครั้น
    #4,650
    0
  3. #4649 zaalah5931 (จากตอนที่ 337)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 15:38

    ค้างๆๆๆๆๆ..
    #4,649
    0