มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 320 : บทที่ 320 ลองของและบททดสอบแห่งความโลภ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    24 ต.ค. 62

บทที่ 320 ลองของและบททดสอบแห่งความโลภ

 

                หลังจากที่มากเมฆกล่าวจบด้วยคำถามที่ถามกลับ อันชวนให้มีเรื่องแบบสุด ๆ  และด้วยความสัมพันธ์อันแปลกประหลาดระหว่างสองศิษย์อาจารย์ที่มี

 

ท่านอาจารย์ชรา ผู้ใจร้อนดุจเพลิงกัลป์หลังจากรอคอยมานานหลายปี และในมือก็ถือกระบี่คู่วิเศษเตรียมพร้อมไว้แล้วตั้งแต่แรก จึงเริ่มเคลื่อนกายและหายไปจากจุดที่เคยยืนอยู่ การเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย ราวกับพื้นพิภพที่เคลื่อนไหวได้ และเต็มไปด้วยพลังอำนาจเร้นลับไม่ธรรมดา รวมไปถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่ถาโถมเข้าใส่

 

มันช่างเต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้าง และการสั่นไหวอันผิดธรรมชาติของหลักกฎเกณฑ์

 

การสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากพลังปราณวิญญาณเฉพาะตัว ก่อให้เกิดสภาวะเอกะรอบ ๆ ร่างกายอย่างเด่นชัด

 

เสมือนเป็นชุดเกราะทรงพลังที่ทั้งรุกและรับได้ในเวลาเดียวกัน หลอมรวมกับกระบี่ในมือ กลายเป็นอาวุธสังหารอันน่ากลัว

 

แน่นอนว่าเคล็ดพลังลมปราณโบราณที่ท่านอาจารย์มารกระบี่ใช้ออก สําแดงฤทธิ์เดชอยู่นี้เต็มสองตาของเขา

 

มากเมฆเองก็รู้จักเป็นอย่างดี เพราะมันคือสุดยอดวิชา < ลมปราณเคลื่อนพิภพ > กับคำนิยามเฉพาะของวิชาที่ว่า < ยิ่งเคลื่อนไหวพลังยิ่งมาก ยิ่งมาก ก็ยิ่งเพิ่ม ยิ่งเร็ว ก็ยิ่งบ้าคลั่ง เหนือพลังเคลื่อนพิภพ > เคล็ดวิชาลมปราณโบราณที่ก่อให้เกิดพลังแห่งการเคลื่อนไหวอันถาโถมเข้าใส่ และมหาพลังลมปราณไร้สิ้นสุดเลยก็ว่าได้จากตัวของผู้ฝึกฝนจนสำเร็จ

 

และด้วยพรสวรรค์ระดับปีศาจนับร้อย ๆ ปีอย่างแท้จริง ของมารกระบี่ผู้เป็นอาจารย์คนที่สอง อดีตจักรพรรดิโลกมืดรุ่นที่แล้ว ผู้มากด้วยประสบการณ์และผ่านเหตุการณ์เสี่ยงตายมาแล้วตลอดชีวิตที่ผ่านมา เพียงแค่ระยะเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจเข้าออก เลยแท้ ๆ ระหว่างการพูดคุยของสองศิษย์อาจารย์ กับบทสนทนาอันไม่ธรรมดาของคนทั้งสองก่อนหน้านี้

 

อาจารย์มารกระบี่กับสามารถปรับตัวเข้ากับระดับพลังใหม่ตามกฎเกณฑ์ของโลกวิเศษ ขอบเขตเซียนอสูรมังกรฟ้าได้อย่างง่ายดาย ดุจเดียวกับจระเข้ที่ว่ายน้ำเป็นตั้งแต่เกิด โดยไม่ต้องให้ใครมาสอน คุ้ยชินราวกับพลังเซียนอสูรอันร้ายกาจในตำนานของใครหลาย ๆ คนบนโลกเทพเซียนดวงนี้ เป็นอะไรที่ธรรมดามากและง่ายดายต่อการควบคุมยังไงอย่างงั้น เพราะสำหรับคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะผู้เล่นหรือ NPC ล้วนต้องใช้เวลาปรับตัวกันไม่น้อยกว่า 10-30 นาทีด้วยกันทั้งนั้นก่อนที่จะเริ่มเคลื่อนไหวหรือกระทำการใด ๆ ได้นั่นเอง

 

ณ กลางท้องฟ้าเหนือเกาะบริเวณที่กลุ่มของมากเมฆปรากฏ

 

          กระบี่คู่วิเศษในมือของมารเฒ่า เคลื่อนขยับไปมานับครั้งไม่ถ้วนระหว่างโจมตีเข้าใส่ผู้เป็นลูกศิษย์

 

รวดเร็วดุจสายฟ้าสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ เทียบได้กับหนึ่งกระพริบตาที่รู้สึกได้ถึงชีวิตเป็นตายอันไม่แน่นอน  

 

แม้จะดูเรียบง่ายงดงามเป็นธรรมชาติ แต่กับเต็มไปด้วยพลังทำลายอันยากที่จะป้องปัดให้พ้นตัวจริง ๆ

 

ปราณกระบี่ที่ใกล้เข้ามาและหายไปจากการมองเห็นในหลาย ๆ ครั้ง ราวกับภูตผีสานที่บทจะปรากฏก็เห็น จะหายก็ยากที่จะสัมผัสรับรู้

 

ทุก ๆ กระบวนเพลงที่ถูกรุกเข้าใส่อย่างต่อเนื่องรวดเร็วและพิสดาร เหนือจินตนาการจนไร้หลักการใด ๆ มากเมฆไม่เคยพบเจอกับอะไรแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะจากมนุษย์ปกติจากดาวโลก และดูเหมือนว่าท่านอาจารย์มารกระบี่ผู้นี้ จะฝึกฝนวิชากระบี่คู่ของตนเองที่มีอยู่ จนบรรลุเข้าสู่ขอบเขตของความเข้าใจใหม่ได้เสียแล้วจากที่เห็น

 

เพราะในทุก ๆ ครั้งที่อีกฝ่ายใช้ออกด้วยพลังปราณกระบี่พิสดารพุ่งเข้าใส่ ไม่ว่าจะระยะไกลหรือใกล้ก็ตาม หรือจะมาจากทิศทางใด ๆ

 

มากเมฆมักจะสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณแท้จริงอย่างเบาบาง และพลังอานุภาพแห่งมิติอวกาศเล็ก ๆ แห่งหลักการที่หลอมรวมมาด้วยได้เสมอ อยู่นิด ๆ ด้วยเช่นกัน ช่างเป็นการใช้ออกด้วยพลังที่มี โดยอยู่เหนือกฎแห่งธรรมชาติที่ยากจะเข้าถึงได้ของมนุษย์ปกติทั่ว ๆ ไปเป็นอย่างมาก

 

หลังจากที่ได้เห็นและแอบขโมยเรียนรู้วิชาใหม่ กระบี่คู่ของท่านอาจารย์มาจนหมดแล้วสักระยะ มากเมฆจึงเริ่มสวนกลับออกไปบ้างเล็กน้อย เป็นการตอบโต้ด้วยพลัง < แสงคลื่นหมื่นกระทบ > แต่ทว่าอาจารย์มารกระบี่ก็ยังคงเป็นอาจารย์ผู้เก่งกาจอย่างแท้จริง อีกฝ่ายมีทักษะและสัญชาตญาณในการหลบเลี่ยงเป็นอย่างดี ทำให้ไม่ถูกพลังจากดรรชนีที่ปลดปล่อยออกไปเลยสักครั้ง แต่กระนั้นด้วยพลังอันมากมายมหาศาล ก็ได้กดดันให้อาจารย์มารกระบี่จำต้องถอยหนีเป็นระยะ ๆ อย่างอับอายได้อยู่เรื่อย ๆ เช่นกัน

 

เกรย์ผู้เฝ้ามองสองศิษย์อาจารย์ตีกันแบบเอาเป็นเอาตายจริง ๆ ก็ได้แต่อ้าปากตาค้างไว้อยู่แบบนั้น

 

เจ้าตัวไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ ศิษย์อาจารย์บ้านไหนเขาเป็นแบบนี้กัน นี่กะสู้กันให้ตายไปข้างเลยจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย หรือเรามาร่วมขบวนการคนบ้าหรือยังไง คนปกติดี ๆ มีมั้ยในทีมนี้

 

".. ลูกพี่มากกกเมฆ !!! รอบ ๆ เกาะเริ่มมีคนถูกสุ่มวาร์ปเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ กับพวกเราแล้วนะครับบบ !! .."

 

".. นี่จะสู้กันไปถึงไหน คุณปู่ชุดขาวครับ คุณปู่ไม่คิดจะห้ามทัพหน่อยเหรอครับ เป็นแบบนี้ เดี๋ยวพวกเราก็ถูกรุมล้อมกันพอดี หรือคุณลูกพี่หายนะสีเงินจะเข้าไปห้ามหน่อยก็ดีนะ ด้วยพลังของลูกพี่หายนะ ผมคิดว่าหยุดทั้งสองคนได้ง่าย ๆ เลยหล่ะ ไม่งั้นพวกเราจะเสียกำลังรบไปฟรี ๆ หากมีคนใดคนหนึ่งตายไปนะครับ .."

 

เกรย์ลูกน้องจำเป็นของมากเมฆ ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่มีตรรกะความคิด แบบคนปกติธรรมดามากที่สุดแล้วในกลุ่มทั้ง 5 คนของทีมที่เข้าร่วมในครั้งนี้ เพราะถึงแม้ทั้งสองศิษย์อาจารย์จะตีกันอย่างเอาเป็นเอาตายจริง ๆ แต่ทั้งอาจารย์ไป๋หลงและหายนะสีเงินร่างแยกพลังของมากเมฆ ต่างก็ไม่ได้เข้าไปห้ามทัพแต่อย่างใด หรือคิดใส่ใจเลยสักนิดกับผลกระทบต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นโดยรอบ

 

ครืนนนน !!

 

ตูมมมมมมม !!!

 

ตู้มมมมม !!!

 

เฒ่ามารกระบี่เริ่มบุกเข้าใส่ รุนแรงมากขึ้นอีกหลายระดับจากเดิม หลังจากที่เห็นเจ้าลูกศิษย์ตัวดี ยังคงยิ้มหวานกวนประสาทไม่เลิก แถมยังทำให้อีกฝ่ายใช้อาวุธในมือ ออกมาไม่ได้สักทีอีกด้วย นับตั้งแต่เริ่มบุกจู่โจมมาได้เกือบจะ 15 นาทีเข้าไปแล้วแท้ ๆ อย่างเต็มกำลังจนตัวเองรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย

 

อย่างไรก็ตามมารกระบี่ไม่คิดเลยว่าเจ้าลูกศิษย์ จะยังไม่ยอมเอาจริงสักทีตั้งแต่เริ่ม แถมเจ้าเด็กนี่มันยังเก่งเอามาก ๆ อีกด้วยอย่างแท้จริง ทั้งจากที่เห็นและได้สัมผัสกับตัวเองเต็มสองตา ราวกับว่าอีกฝ่ายสามารถมองเห็น ความเป็นไปได้ของทุก ๆ สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น และสามารถหลบหนีหรือออกไปให้พ้นจากระยะโจมตีได้ทั้งหมด ของการแทงและฟันทะลุมิติอวกาศในระยะสั้น ผ่านพลังปราณวิญญาณเฉพาะของตนเองได้อีกด้วย

 

และที่น่าตกใจไปกว่านั้นก็คือ บ่อย ๆ ครั้งที่มารกระบี่มักจะเห็นเจ้าลูกศิษย์ตัวดี แอบใช้วิชาเพลงกระบี่คู่ที่คล้าย ๆ กันกับของตนเองเป็นอย่างมาก ซึ่งเป็นเคล็ดวิชาลับที่ได้คิดค้นพัฒนาขึ้นมาใหม่อยู่เรื่อย ๆ ซึ่งเคล็ดวิชาที่เห็นมีความเหมือนกันถึง 90% เลยทีเดียว ถึงกับทำให้มารกระบี่อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและตื่นเต้นมากกว่าเดิมเสียอีก

 

โดยอีกฝ่ายเจ้าลูกศิษย์ตัวดี มักจะใช้ปลายนิ้วทั้งสองแทนกระบี่คู่ซึ่งเป็นอาวุธในมือที่จำเป็น และใช้ออกด้วยทักษะเพลงกระบี่อันรวดเร็ว แทงและฟันทะลุมิติอวกาศที่คล้าย ๆ กันออกมาอย่างแม่นยำ ทำให้ระยะหลัง ๆ มานี้ ท่านอาจารย์มารกระบี่เริ่มที่จะได้รับบาดเจ็บภายนอกมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่ายิ่งบาดเจ็บมากเท่าไร เจ้าตัวกับยิ่งบ้าคลั่งและสะใจเป็นไหน ๆ จากผลลัพธ์ที่เกิด เร่งเร้าบุกทะยานด้วยกระบี่ในมือ เข้าใส่โจมตีอย่างรุนแรงมากกว่าเดิม อย่างไม่กลัวตายเลยจริง ๆ จากที่เห็น

 

".. แม่เจ้าโว้ยยยยย กระบี่คู่หรือปืนยิงลำแสงถล่มดาวเคราะห์น้อยของดาวเคออสเนี่ย เกาะเล็กเกาะน้อยรอบ ๆ หายไปหมดจากพลังกระบี่เนี่ยนะ นี่มันใช่เกมกำลังภายในเทพเซียนจริง ๆ ใช่มั้ย หรือผมมาผิดดาว เดี๋ยวนี้โลกเทพเซียนพัฒนาไปไกลขนาดนี้แล้วเหรอ .."

 

".. บร๊ะเจ้า!! ไม่เจอลูกพี่มากเมฆ แค่ไม่กี่เดือนตามเวลาในเกม ทำไมอยู่ ๆ ถึงได้เทพขนาดนี้ ใช้นิ้วชี้ไปทางไหน ที่นั่นล้วนถูกระเบิดเป็นชิ้น ๆ ไอ้พวกที่คิดจะมาลอบโจมตีในตอนแรก ต่างก็ถูกหนึ่งนิ้วสังหารในพริบตา หรือไม่ก็ถูกพลังปราณกระบี่ที่พุ่งผ่านระยะไกล ตัวศีรษะจนขาดอย่างง่ายดาย ตายยังกับตัวประกอบที่ยังไม่ทันได้บอกชื่อเลยสักคน หนึ่งในนั้นมี NPC ที่ทรงพลังมาก ๆ อยู่ด้วย .." เกรย์ยิ่งมองดูการต่อสู้ของคนทั้งสองมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกสะใจและเป็นอะไรที่เปิดหูเปิดตาเป็นอย่างมาก จนเริ่มที่จะหลงใหลในวิชาการต่อสู้โบราณเหล่านี้ไปแล้วอย่างไม่รู้ตัว

 

          ในขณะเดียวกันบริเวณอื่น ๆ ของโลกวิเศษที่เหล่าผู้เล่นและ NPC ถูกสุ่มเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

 

          สวนสมุนไพรที่เต็มไปด้วยหญ้าวิเศษจากสวรรค์ชั้นฟ้าจำนวนมาก สถานที่ที่ปลอดภัยและเต็มไปด้วยของล้ำค่าอื่น ๆ อีกมากมาย ราวกับเป็นดินแดนแห่งมหาสมบัติเหนือโลกหล้าเลยก็ว่าได้ ได้มีกลุ่มคนห้าคนปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้ายที่มองไปยังมหาสมบัติเหล่านั้น อย่างไม่คาดสายตาและหิวกระหายเป็นที่สุด

 

          ".. ท่านประมุขข้าได้สมุนไพรวิเศษมาเต็มไปหมดในถุง พวกเรารวยแล้ว ทั้งหมดเป็นของจริง สินแร่วิเศษพวกนี้ก็หายากสุด ๆ ผลไม้สวรรค์เองก็อายุหลายหมื่นปี ทั้งหมดหาใช่ภาพมายาแต่อย่างใด แถมยังเป็นสมุนไพรวิเศษอายุหลายแสนปีอีกด้วย ที่ใกล้จะมีจิตวิญญาณแท้จริง หากพวกเรานำกลับไปยังนิกายได้เพียงแค่ไม่กี่อย่างจากที่เห็น นิกายศิลปะเส้นทางสวรรค์ของพวกเราก็จะร่ำรวยกว่าที่แล้ว ๆ มาเป็นหมื่น ๆ เท่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า .."

 

          ".. ใจเย็นก่อนท่านอาวุโสสาม ที่ข้าเห็นสมุนไพรจิตวิญญาณเหล่านั้น หากพวกเราไม่ระวัง สมุนไพรวิเศษเหล่านี้จะหลบหนีและแอบซ่อนตัวในทันที ทำให้ยากกว่าเดิมที่จะตามหาและได้พวกมันมาครอบครอง ไม่สู้พวกเรารวบรวมเอาเฉพาะที่หามาได้ง่าย ๆ และอยู่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ รอคอยเวลาเป็นผู้ชนะโดยไม่ต้องเปลืองแรงดีกว่าหรือไม่ .."

 

          ".. ความคิดไม่เลว แต่ก่อนที่พวกเราจะหาสถานที่หลบซ่อนอันปลอดภัย พวกเรามิสู้เก็บกวาดและฉกฉวยมาให้ได้มากที่สุดหรอกหรือ ไม่อย่างงั้นแล้ว คนไม่เห็นแก่ตัว ฟ้าดินจะลงโทษเอาได้นะท่านประมุข ข้าเสนอให้พวกเราแย่งกันไปก่อน ก่อนที่อีก 1 ชั่วยามให้หลังก่อนจะมืด พวกเรากลับมารวมกันที่นี่อีกครั้งเป็นอย่างไร .."

 

          ".. เอาตามนี้ ไปได้แล้ว คุณูปการที่พวกท่านสร้างขึ้น นิกายศิลปะเส้นทางสวรรค์จะไม่มีวันลืม .."

 

          แต่ละนิกายและสำนักพรรคต่าง ๆ จำนวนมากที่เข้ามา ต่างก็ประสบกับสถานการณ์ที่เหมือน ๆ กันเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะเหล่าผู้คนที่โชคดีเอามาก ๆ ที่อยู่ ๆ ก็ถูกสุ่มไปยังบริเวณหรือสถานที่ที่เต็มไปด้วยของล้ำค่ามากมาย ก่อให้เกิดความโลภและละโมบอย่างไม่สิ้นสุด

 

          แต่กับบางกลุ่มกับโชคร้าย เพราะถูกสุ่มไปยังบริเวณที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับสูงสุดแสนจะร้ายกาจ และต้องต่อสู้เอาชีวิตรอดตั้งแต่แรกที่ปรากฏบนโลกวิเศษ หรือบางกลุ่มบางพวกที่อยู่ ๆ ก็ถูกสุ่มให้ไปปรากฏในบริเวณที่ใกล้ ๆ กัน กับคนอื่น ๆ จำนวนมาก ทั้งสองกลุ่มหรือมากกว่านั้นต่างก็เกิดเป็นสงครามฆ่าไม่เว้นในทันที แม้จะรู้จักกันมาก่อนก็ตาม

 

          กลายเป็นนรกและสวรรค์ในเวลาเดียวกันของใครหลาย ๆ คน

 

          ณ บนทวีปผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่เป็นอันดับหนึ่งบนโลกวิเศษแห่งนี้ ..

 

          ได้มีกลุ่มคนระดับสูงจากตระกูลใหญ่หรือพรรคสำนักต่าง ๆ กว่า 30,000 คน ได้จับมือกันก่อตั้งเป็นพันธมิตรอันแข็งแกร่งขึ้นมาในเวลาไม่นาน ภายใต้การนำของคนผู้หนึ่งที่ทรงพลังเป็นอย่างยิ่งกว่าใคร ๆ และยังเป็นผู้มีพลังเซียนอสูรมังกรฟ้า แท้จริงอีกด้วยจากโลกแห่งเทพเซียนในปัจจุบัน

 

          การมาถึงของคนผู้นี้ได้ทำให้กลุ่ม 5 คนจำนวนมากไม่ว่าจะชายหรือหญิง ไม่เว้นแม้แต่เหล่าผู้เล่นคนอื่น ๆ ต้องยอมรับ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังของอีกฝ่ายไปอย่างยอมจํานน

 

          ".. สมแล้วกับที่เป็นมหานิกายมหาจักรพรรดิเทพมังกร จากทวีปเก้าศาสตราสวรรค์ เพียงแค่ระยะเวลาไม่ถึง 1 ชั่วยามเลยแท้ ๆ นับตั้งแต่เข้ามายังโลกทางนี้ แต่กับสามารถทำให้ผู้คนมากมายเข้าร่วม และจัดตั้งกลุ่มพันธมิตรขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ มีทักษะการเป็นผู้นำที่สูงมาก ข้านับถือเลยจริง ๆ กับทุก ๆ อย่างที่เกิดขึ้น .."

 

          ".. ข้อเสนอดีมากขนาดนี้ ไหนเลยจะปฏิเสธได้สหาย สมบัติใด ๆ ก็ไม่ต้องการหากได้รับ ใครเก็บอะไรได้ก็เอาไป ไม่แย่งชิงไม่ขอแบ่ง ขอเพียงแค่ทุก ๆ คน ช่วยกันจับเป็นหญิงสาวคนเดียวเท่านั้น และด้วยขอบเขตพลังที่เท่า ๆ กันในเวลานี้ของพวกเรา ไหนเลยการที่จะจับเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากไปได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า .."

 

          ".. กลุ่มพันธมิตรของพวกเราในเวลานี้มีกว่า 3 หมื่นคนไปแล้วที่เข้าร่วม แต่ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินมาว่า ตระกูลเย่โบราณจากทวีปพยัคฆ์ทมิฬเอง ก็ใช้กลวิธีที่เหมือน ๆ กัน และเห็นว่าสามารถรวบรวมกลุ่มคนได้มากกว่า 2 หมื่นคนเข้าไปแล้ว เร็ว ๆ นี้อาจจะมีการปะทะกันเกิดขึ้นก็เป็นได้ .."

 

          ".. อย่าว่าแต่ตระกูลเย่โบราณนั่นเลย ก่อนหน้านี้ ก่อนที่ข้าจะหนีกลับมาจากทวีปทางเหนือที่เต็มไปด้วยหิมะกับน้ำแข็งได้สำเร็จ ข้าได้ยินมาว่า ตระกูลพยัคฆ์อัคคีโบราณ จาก “ทวีปอัคคีผลาญฟ้า” ได้แตกหักกับประมุขดาบมังกรไปแล้วตั้งแต่แรก จากความเห็นที่ไม่ลงตัว ทั้ง ๆ ที่ทั้งสองฝ่ายก็ล้วนแต่เป็นพันธมิตรกันมานานนับร้อยปี ด้วยเหตุนี้ตัวแทนทั้งห้าคนของตระกูลพยัคฆ์อัคคีโบราณ จึงได้จัดตั้งกลุ่มพันธมิตรของตัวเองขึ้นมาเช่นกัน และเห็นว่าสามารถรวบรวมผู้คนได้ถึง 1 แสนคนไปแล้วในเวลาอันสั้นอีกด้วย .."

 

          ".. ตกลงไม่ได้กับเรื่องของผู้หญิงอีกแล้วใช่หรือไม่ ประวัติศาสตร์มากมายที่รู้ ๆ กันอยู่ของแต่ราชวงศ์ที่ล่มสลายไปจำนวนมาก ก็มักมาจากเรื่องราวเหล่านี้ทั้งนั้น ความรัก ผลประโยชน์ เครื่องมือ และความเห็นแก่ตัว การแย่งชิง เหมือนพวกเราจะได้ดูละครโศกนาฏกรรมอีกเรื่องแล้ว .."

 

          ".. มันก็แน่อยู่แล้ว เจ้าก็รู้นี่ว่า หากใครได้ครอบครองพรหมจรรย์ของหญิงงามหยางซินหลินผู้นั้น จะได้รับพลังที่เกินกว่าจะคิดฝัน และมีชีวิตเป็นนิรันดร์ทั้งร่างกายและวิญญาณ แบบนี้แล้วใครจะไม่ต้องการ แถมดูเหมือนนายน้อยของตระกูลพยัคฆ์อัคคีโบราณ จะตกหลุมรักหญิงสาวคนนั้นอีกด้วยเป็นอย่างมาก ศึกนี้จึงเป็นอะไรที่แพ้ไม่ได้ .."

 

          ณ บนเกาะที่สองศิษย์อาจารย์ .. ได้ตีกันจนเลือดสาด

 

แน่นอนว่าเลือดสด ๆ ที่กระจายไปทั่วพื้นที่ว่า คือของอาจารย์มารกระบี่แต่เพียงฝ่ายเดียว

 

          อาจารย์มารกระบี่ที่ถูกตัดแขนและขาจนหมดสภาพ ต่อสู้อีกต่อไปไม่ได้อย่างที่เห็น และนอนนิ่งอยู่ในหลุมลึกที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังอันมหาศาลกระแทกใส่

 

          ".. ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าหนู นี่สินะ คือพลังปราณที่แตกต่างกันสุดขั้วของเจ้าในคราวนั้น มันช่างงดงาม งดงามจริง ๆ ช่างเต็มไปด้วยอำนาจพลังที่เร้นลับ ให้ความรู้สึกถึงความจริงแท้ของโลก .."

 

".. เจ้าได้รวบรวมวิชาลมปราณของข้า และของเจ้าเฒ่าไป๋หลงเข้าด้วยกันเป็นรากฐาน และสมควรหลอมรวมและผสานเคล็ดวิชาพลังลมปราณอื่น ๆ อันมีเอกลักษณ์และคุณสมบัติโดดเด่นเข้าด้วยกันอีกมากมาย ด้วยสินะเจ้าหนู .." มารกระบี่ยังไงก็เป็นยอดคนผู้หนึ่งของโลกที่มีประสบการณ์มากมาย แม้จะพ่ายแพ้ไปแล้วอย่างหมดสภาพ แต่ก็ยังคงสามารถมองเห็นและวิเคราะห์พลังลมปราณสีดำทมิฬที่มากเมฆใช้ออกได้อย่างถูกต้อง

 

          ".. วิชาที่ว่านี้ มันมีชื่อว่าอะไร .." มารกระบี่กระอักเลือดออกมา พร้อม ๆ กับกล่าวถามอย่างสนใจ แม้ว่าจะเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าเจ้าลูกศิษย์มันเก่งจริง ๆ  ตัวมันเองพ่ายแพ้ให้กับพลังลมปราณ และตามมาด้วยกับวิชากระบี่นับหมื่น ๆ ที่ปรากฏขึ้น ต่อให้พยายามจะหนีแค่ไหน สุดท้ายก็พ่ายแพ้อยู่ดี แถมยังเป็นการพ่ายแพ้แบบต่อต้านไม่ได้เลยสักนิดเดียวในครั้งสุดท้ายที่ประมือกัน

 

          ".. “หมื่นลมปราณดาราทมิฬ” เคล็ดวิชาที่มีแต่ลูกศิษย์คนนี้ที่ใช้ได้ การหลอมรวมกันของขั้วพลังที่แตกต่าง .."

 

          ".. หวังว่าเพียงเท่านี้ ท่านอาจารย์จะพอใจนะครับ เพราะอีกสักพัก กล้องถ่ายทอดสดจำนวนมากถึงจะบินมาถึงบริเวณเกาะแห่งนี้ ท่านอาจารย์คงไม่อยากให้สภาพที่ตนเองพ่ายแพ้อย่างหมดสภาพ หลุดออกไปยังโลกภายนอก ถูกอัดเป็นคลิปหรือถูกถ่ายภาพเอาไว้ หรอกใช่มั้ย .." มากเมฆตั้งแต่แรกได้ใช้พลังของตัวเอง

 

ทำให้กล้องถ่ายทองสดจำนวนมากที่อยู่บริเวณรอบ ๆ  ไม่สามารถบินมายังบริเวณแถว ๆ นี้ได้แม้แต่ตัวเดียว ดังนั้นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและการต่อสู้ของตนเอง กับท่านอาจารย์มารกระบี่ตั้งแต่เริ่ม จึงไม่มีใครอื่นที่รับรู้หรือได้ชมดูเหมือนเหตุการณ์อื่น ๆ บนโลกวิเศษที่ถ่ายทอดสด ไม่อย่างงั้นแล้ว หลังจากนี้เหล่าผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่มาเห็นภาพเหตุการณ์การต่อสู้เหล่านี้ และเห็นว่ามารกระบี่ในตำนานพ่ายแพ้ คงได้ถูกฆ่าล้างครัวเป็นแน่จากฝีมือของเหล่านักฆ่าของโลกมืดที่ขึ้นตรงกับมารกระบี่ผู้เป็นอาจารย์อย่างลับ ๆ

 

ดังนั้นตั้งแต่แรกที่ใครก็ตามปรากฏตัวขึ้นมา .. มักจะถูกมากเมฆหรือไม่ก็ท่านอาจารย์มารกระบี่สังหารให้สิ้นแทบจะในพริบตานั่นเอง

 

".. เอาล่ะ ข้าคงจะแก่แล้วจริง ๆ เจ้าเป็นคนที่สองที่ข้ายอมรับและพ่ายแพ้ เจ้าหนู เจ้าเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังเลยสักนิด แถมยังชั่วร้ายขโมยเรียนวิชาที่ไม่ได้สอนอย่างหน้าด้าน ๆ อีกด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า .." กล่าวจบอยู่ ๆ ร่างกายของมารกระบี่ก็ปรากฏเปลวเพลิงสีทองลุกไหม้ ก่อนที่จะกลับมาเป็นปกติทุก ๆ อย่าง ..

         

 

         *******

          ช่วงนี้หมดไฟขอโทยด้วยจริง ๆ เหนื่อยกับหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ตัว ... 

          จบไปอีกบท อิอิ  พรุ่งนี้อัพตามปกตินะครับ แต่อาจจะขอลดจำนวนคำลงสักหน่อยนะ หากช่วงนี้ผลงานไม่ได้เรื่องก็ขออภัยจริง ๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4642 poresarare (จากตอนที่ 320)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 21:05
    สู้ๆนะคะไรต์ ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนตัวเอง พักผ่อนเยอะๆนะคะ
    #4,642
    1
    • #4642-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 320)
      21 ธันวาคม 2562 / 15:24
      ทำเท่าที่ไหวเนอะ อิอิ
      #4642-1
  2. #4516 Ar_kens (จากตอนที่ 320)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:39
    สู้ๆๆๆผอนคลายไว้
    #4,516
    0
  3. #4515 zaalah5931 (จากตอนที่ 320)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 22:58

    ขอบคุณค่ะ
    #4,515
    0
  4. #4514 torahoshi (จากตอนที่ 320)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:58
    สู้ๆครับไรท์​ ผมเป็นกำลังใจให้​ แล้วก็ขอบคุณที่มาอัพให้ด้วยครับ​ รอตอนต่อไปอยู่ครับ
    #4,514
    1
    • #4514-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 320)
      11 พฤศจิกายน 2562 / 12:45
      ขอบคุณเช่นกันครับผม
      #4514-1
  5. #4513 Zephyrus'z (จากตอนที่ 320)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 20:35
    สู้ๆครับไรท์ ถ้าหมดไฟลองไปเที่ยวเติมพลังดูครับ ช่วยได้จริงๆ
    #4,513
    1
    • #4513-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 320)
      11 พฤศจิกายน 2562 / 12:46
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ
      #4513-1
  6. #4512 joelamtan (จากตอนที่ 320)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:57
    ขอบคุงงับ
    #4,512
    0
  7. #4511 หนุ่มยาคู้ (จากตอนที่ 320)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:24

    ผลงานแย่มากเลย ที่แย่คือตัวอักษรน้อยลงนี่แระ

    #4,511
    1