มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 317 : บทที่ 317 หนึ่งในหมู่ตึกหลักกระบี่หยกขาวอมตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

บทที่ 317 หนึ่งในหมู่ตึกหลักกระบี่หยกขาวอมตะ

 

        หากมิใช่ว่าเหล่าศิษย์หญิงกว่าสองร้อยชีวิต ต่างถูกกินเป็นอาหารของเหล่าสัตว์อสูรไปหมดแล้ว หลังจากที่เสียชีวิตแทบจะในทันทีตลอดหลายวันที่ผ่านมา มากเมฆคงจะสามารถช่วยเหลือพวกนางได้มากกว่านี้ แต่ทว่าหลังจากที่ได้ลองไปผ่าท้อง ของเหล่าสัตว์อสูรทั้งหมดที่พบเห็นในบริเวณนี้ กับพบว่าภายในกระเพาะอาหารของพวกมัน เหลือไว้เพียงแค่เศษซากและกระดูกบางส่วนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

 

เหล่าศิษย์กว่าสองร้อยชีวิต ต่างก็ถูกย่อยสลายไปจนหมดสิ้นแล้ว

 

แม้ไร้ร่างกายแต่ดวงจิตวิญญาณแท้จริงยังคงอยู่ !!!

 

มากเมฆได้สอบถามพูดคุยไปยังดวงวิญญาณที่ยังอยู่และที่จากไปแล้ว ของแต่ละนางที่โชคร้ายในครั้งนี้ ผ่านหนึ่งในพลังของวงแหวนพระเจ้าที่มีของตนเองอย่างลับ ๆ แน่นอนว่าหลังจากถูกกระทำอย่างโหดร้ายปานนั้น เหล่าศิษย์หญิงต่างก็กลายเป็นวิญญาณแค้นและเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างที่สุด ไม่อาจที่จะไปจุติใหม่ได้โดยง่ายเช่นดวงวิญญาณอื่น ๆ ทั้งหมดต่างก็เสียใจเป็นอย่างมากกับทุก ๆ สิ่งที่เกิดขึ้น และที่ถูกกระทำอย่างป่าเถื่อนแบบนั้นในชาติภพนี้

 

สุดท้ายมากเมฆจึงทำให้ดวงวิญญาณที่โกรธแค้นและเจ็บปวด จนไม่อาจจะไปเกิดใหม่ได้โดยง่าย กว่าสองร้อยดวงจิตที่น่าสงสารในครั้งนี้ ได้หลุดพ้นจากผลแห่งกรรมและการกระทำที่แล้ว ๆ มา ด้วยวิธีการพิเศษของตนเอง เหล่าศิษย์หญิงทั้งหมดต่างก็ถูกลบความทรงจำในชาติภพที่แล้วและทุก ๆ อดีตชาติที่ผ่ามมา และทำให้ดวงจิตวิญญาณแท้จริงของหญิงสาวเหล่านั้นกว่าสองร้อยดวงจิตวิญญาณ ได้เริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้งอย่างแท้จริง ในโลกสุริยาโบราณพงพนาของตนเองอย่างมีความสุข เช่นเดียวกับเหล่าหญิงสาวคนอื่น ๆ ที่มากเมฆเคยได้ช่วยเหลือ เอาไว้มาก่อนหน้านี้

 

ไม่มีชาติภพที่แล้วหรือผลแห่งกรรมใด ๆ มาผูกมัด มีเพียงชาติภพใหม่นี้และอนาคตที่สามารถเลือกได้อย่างอิสระเสรี

 

เหล่าศิษย์หญิงของสำนักกระบี่หยกขาว ได้ไปเกิดใหม่ในโลกใบเล็กของมากเมฆด้วยกันทั้งหมด พวกนางเริ่มต้นใหม่ทั้งร่างกายอันบริสุทธิ์ที่มากด้วยพรสวรรค์ระดับเทพนิรันดร์ และจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งทรงพลังมากกว่าเดิมหลายหมื่นเท่า กลายเป็นเด็กหญิงตัวน้อย ๆ อายุ 7-8 ขวบอีกครั้ง

 

พร้อมกับความทรงจำที่มากเมฆมอบให้ใหม่ อย่างงดงามและอบอุ่นของผู้เป็นอาจารย์ที่มีต่อลูกศิษย์ของตน อย่างที่เด็กสาวทุกคนควรได้รับ เช่นเดียวกับหญิงสาวกว่าหลายแสนคนก่อนหน้านี้ ที่ต่างก็ช่วยเหลือกันและกันหลังจากเกิดใหม่ และกลายเป็นศิษย์นิกายของมากเมฆ โดยมีเจ้าตัวเป็นอาจารย์และปรมาจารย์อยู่ภายในโลกใบเล็กที่สงบสุข คอยปกป้องดูแล จนถึงวันที่กล้าแกร่งและสามารถเผชิญโลกหล้าได้ด้วยตัวเองในสักวัน

 

 

".. นี่คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว .." มากเมฆกล่าวบอกกับตัวเองเสียงเบา ก่อนที่จะใช้ทักษะพิเศษเขตแดนแห่งความความละโมบ เก็บของสมบัติและของล้ำค่าต่าง ๆ จากเหล่าซากศพจำนวนมากที่เสียชีวิต และชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่สามารถนำไปใช้หรือขายได้ของเหล่าสัตว์อสูร

 

ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหายเข้าไปภายในป่าทิศประจิน พร้อมกับค่ายกลพื้นที่มิติลับและเมฆหมอกสีขาวที่กำลังสูญสลายไปเองอย่างช้า ๆ หลังจากที่สูญเสียผู้ควบคุมไป

 

ภายในป่าลึกและเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน หลังจากที่มากเมฆเดินเข้าไปจนถึง บริเวณที่เหล่าศิษย์และบรรดาอาจารย์อาวุโสที่เหลือรอดของสำนักกระบี่หยกขาว ได้พักผ่อนกันอยู่นั้น บริเวณรอบ ๆ กับเต็มไปด้วย สัตว์อสูรจำนวนมากที่ล้มตาย และเหล่าบรรดาชายชุดดำที่ถูกสังหารในกระบี่เดียว

 

ฝีมือของเจ้างั้นสินะ อบราซัสผู้เป็นเจ้านายกล่าวถามผ่านทางกระแสจิตพิเศษระหว่างกัน

 

ใช่ ข้าเห็นพวกมันพยายามจะปิดล้อม ข้าจึงสังหารพวกมันให้หมดอย่างเงียบ ๆ ก่อน โดยที่ทุก ๆ คนภายในสำนักกระบี่หยกขาว ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยกับทุก ๆ อย่างที่เกิดขึ้น และข้ายังได้กักขังดวงวิญญาณของพวกมันเอาไว้ด้วยโลหะเทพอบราซัสกล่าวตอบผ่านทางกระแสจิต ก่อนที่มันจะส่งดวงจิตวิญญาณที่ว่ากว่า 144 ดวงมาให้ ไม่เว้นแม้แต่ดวงจิตวิญญาณของเหล่าสัตว์อสูร

 

ก่อนที่ทั้งหมดจะถูกมากเมฆ จับโยนลงไปยังประตูมหานรกยมโลกอย่างไม่ใยดี ให้ต้องรับกรรมสืบไปจนแตกดับ

 

หลังจากที่มากเมฆปรากฏตัว เสียงของเหล่าศิษย์หญิงตัวน้อยทั้งสามที่เขาเคยช่วยเหลือก็ตะโกนเรียกออกมาอย่างดัง จนคนอื่น ๆ หันมามองกันหมดในคราเดียว ".. ท่านผู้มีคุณมาแล้ว คนนี้ล่ะ คุณชายมากเมฆที่ข้าบอก ท่านผู้นี้ล่ะค่ะอาจารย์ ที่มอบเม็ดยาและผลไม้มีเมฆหอม ๆ ให้กับพวกข้า ที่นี่พวกท่านเชื่อข้าหรือยัง อาหารและเม็ดยาโอสถเหล่านี้ทานได้ ไม่มีพิษแน่นอน .." เด็กสาวทั้งสามแย่งกันพูดเสียงดังอยู่หลายครั้ง ก่อนที่จะวิ่งเข้ามาหามากเมฆพร้อมรอยยิ้มอย่างมีความสุข

 

".. เป็นท่านจริง ๆ ตอนแรกข้าคิดว่าเด็กน้อยทั้งสามคนนี้ถูกหลอกและนำอาหารรวมไปถึงโอสถที่มีพิษกลับมาเสียอีก .." อาจารย์คนสวย นภาหยกใสกล่าวพูดขึ้นอย่างเขินอาย เพราะต้องผ่านเรื่องร้าย ๆ มาตลอดหลายวัน ทำให้ต้องระแวงและระวังภัยไปเสียทุก ๆ อย่าง แม้ว่าจะได้ยินชื่อของคุณชายมากเมฆก็ตาม

 

มากเมฆยิ้มเจื่อน ๆ ออกมาให้เห็น แต่ก็เข้าใจได้กับสิ่งต่าง ๆ ที่อีกฝ่ายต้องระแวง ก่อนที่จะพูดตอบออกไปว่า ".. ข้าเอง เป็นเพราะข้าถึงทำให้พวกท่านต้องลำบาก อาหารและเม็ดยาเหล่านี้ สามารถช่วยพวกท่านและเหล่าศิษย์ที่บาดเจ็บได้ ส่วนศิษย์หญิงของพวกท่านที่เข้าเมืองกิเลนทอง ...  .."

 

เจ้าตัวจึงได้บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นและคำขอร้องให้ช่วย ของเหล่าศิษย์หญิงที่ตนเองได้พบเจอก่อนหน้านี้ ก่อนที่จะถูกเชิญให้เข้าไปพบกับท่านอาวุโสสูงสุดของสำนัก และบรรดาอาจารย์คนอื่น ๆ ที่นั่งมองน้ำตก พร้อมกับในมือที่กำลังถือเศษกระบี่หยกขาวที่แตกหักออกเป็นชิ้น ๆ

 

ระหว่างที่มากเมฆกำลังก้าวเดินเพื่อไปพบกับเหล่าอาวุโสของสำนักอยู่นั้น เหล่าบรรดาศิษย์หญิงที่ได้กินยาทิพย์และผลไม้สวรรค์ที่เจ้าตัวได้มอบให้ ทั้งหมดต่างก็หายจากอาการบาดเจ็บ และพลังฝึกตนบ่มเพาะที่เคยถูกทำลายไป ต่างก็กลับคืนมาเป็นปกติแทบจะทุก ๆ อย่าง แถมพลังฝึกตนยังเพิ่มพูนมากขึ้นอีกหลายระดับ ก้าวหน้ามากขึ้นในพริบตาเพียงแค่ทานผลไม้แสนอร่อยที่ว่าลงไปเพียงหนึ่งคำ

 

แน่นอนว่าเหล่าอาจารย์และอาวุโสคนอื่น ๆ เอง ต่างก็ทานผลไม้สวรรค์และเม็ดยาที่ว่าด้วยเช่นกันในระหว่างนั้น และต่างก็ได้รับผลลัพธ์ที่ดีเลิศ เกินกว่าที่จะคาดฝันไปตาม ๆ กัน จนบางคนถึงกับร้องไห้ออกมาเลยก็มี ดุจเดียวกับคำที่ว่า ฟ้าหลังฝน หลังผ่านพ้นอุปสรรคมาได้

 

".. ยายแก่คนนี้ ขอบคุณคุณชายมากเมฆเป็นอย่างมาก ที่ได้ช่วยเหลือพวกเราสำนักกระบี่หยกขาวในครั้งนี้ ข้ายินดีเป็นทาสรับใช้ตอบแทนบุญคุณของคุณชาย ไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ .." อาวุโสสูงสุดผู้เป็นอาจารย์ของนภาหยกใส นางได้คุกเข่าลงไปที่พื้น

 

เพราะหลังจากที่ได้ทานเม็ดยาและผลไม้สวรรค์ไปเพียงเล็กน้อย

 

นางก็สำนึกในบุญคุณของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก จากสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ไม่ว่ากับตนเองและทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ตัวของนาง รวมไปถึงเหล่าลูกศิษย์และศิษย์หลานคนอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน เพราะนางรู้ดีถึงสิ่งที่ได้รับและรู้ถึงคุณค่าของผลไม้สวรรค์ในมือเป็นอย่างยิ่ง

 

โอสถวิเศษที่กลืนลงไปเพียงแค่ 1 ลมหายใจเท่านั้น กับทำให้อาการบาดเจ็บร้ายแรงทุก ๆ อย่างที่มี แม้แต่โรคภัยที่รักษาไม่ได้ ติดตัวมานานของนางตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ต่างก็ถูกรักษาและหายไปจนหมด ราวกับปาฏิหาริย์จากทวยเทพบนสวรรค์มอบให้

 

แถมผลไม้สวรรค์นิรันดร์ยังทำให้พลังในการฝึกตนที่สูญเสียไปกลับคืนมา และเพิ่มมากขึ้นอีกหลายระดับขั้นย่อย จนใกล้ที่จะข้ามไปยังขอบเขตใหม่อยู่แล้วหากต้องการ แถมพอได้มองเหล่าลูกศิษย์และศิษย์หลานจำนวนมากที่อาการหายดีเป็นปลิดทิ้งและพลังฝึกตนเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อย ๆ อีก ยิ่งทำให้หญิงชรารู้สึกขอบคุณจากใจจริง สำนึกในบุญคุณครั้งนี้ และรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณของคุณชายมากเมฆเป็นอย่างมาก ต่อให้ใช้ชีวิตของนางทั้งชีวิตที่เหลือมาชดใช้ ก็คงชดใช้ได้ไม่หมดเป็นแน่

 

".. ลุกขึ้นเถอะ ท่านจะเรียกตัวเองว่ายายแก่ก็คงไม่ได้หรอกนะ เพราะท่านในเวลานี้ได้กลับมาเป็นสาวงามอีกครั้งแล้ว แล้วก็ ข้ามีสาวใช้ข้างกายอยู่แล้ว ไม่ได้ต้องการเพิ่มแต่อย่างใด เอาเป็นว่าบุญคุณอะไรนั่น ท่านไม่ต้องไปใส่ใจก็ได้ เพียงแต่ข้ามีเรื่องที่ต้องการอยู่อยากเท่านั้น .." มากเมฆเข้าไปประคองให้อีกฝ่ายลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ กริยาในเวลานี้ของอาวุโสสูงสุดนั้นเป็นงงและไม่เข้าใจเอามาก ๆ

 

สุดท้ายมากเมฆต้องสร้างกระจกออกมาบานหนึ่งขนาดใหญ่ และให้อีกฝ่ายมองสำรวจตัวเองอยู่หลายครั้ง และเช่นเดียวกัน เหล่าอาวุโสที่อายุมากแล้วคนอื่น ๆ ต่างก็กลับมาเป็นสาวงามอีกครั้ง และขอยืมกระจกจากมากเมฆไปอีกหลายบานเลยทีเดียว

 

ภายหลังจากที่ได้สติกลับมา อาวุโสสูงสุดผู้เป็นอาจารย์ของนภาหยกใส จึงได้กล่าวถามมากเมฆถึงสิ่งที่ต้องการ

 

".. ไม่ทราบว่าสิ่งใดคือสิ่งที่คุณชายมากเมฆต้องการ หากข้าสามารถมอบให้ได้ หรือช่วยเหลือท่านได้ไม่ว่าอะไร พวกเรายินดีเป็นอย่างยิ่ง .." อาวุโสสูงสุดกล่าวบอกพร้อมกับแสดงกิริยาเขินอายอยู่เล็กน้อยให้ได้เห็น เพราะนางไม่คิดเลยว่าทั้ง ๆ ที่แก่ตัวไปมากแล้วอายุหลายร้อยปี อยู่ ๆ กลับมาสาวและสวยกว่าเดิมอีกครั้ง จะไม่ให้อารมณ์ของพวกนางในเวลานี้สงบและเป็นปกติได้อย่างไร

 

".. ข้าเคยบอกกับนภาหยกใสไปแล้ว นางไม่ได้บอกท่านอาวุโสหลอกหรือ .." มากเมฆยิ้มหวาน ก่อนที่จะมองไปยังนภาหยกใสที่กำลังส่องกระจกบานใหญ่อยู่อย่างสนอกสนใจ มองดูรูปร่างที่สมส่วนของตัวเอง มองดูน่าอกที่อยู่ ๆ ก็ใหญ่ขึ้นมาอย่างพอดีตัวและงดงาม แถมยังเผลอใจลอย เปิดเผยบางส่วนของร่างกายอันชวนมอง ให้มากเมฆได้มองเห็นอีกด้วยอย่างไม่รู้ตัว สงสัยนางคงจะลืมไปแล้วแน่ ๆ ว่าที่ตรงนี้ก็มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่นะ

 

แน่นอนว่าพอนางหันกลับมามองมากเมฆที่กำลังยิ้มหวาน มองดูนางที่กำลังสำรวจร่างกายอยู่นั้น นภาหยกใสก็เขินอายจนหน้าแดงราวกับลูกเชอร์รี่ออกมาให้เห็น ก่อนที่จะปั้นหน้าทำเป็นสุขุมเหมือนทุกทีเวลาทำหน้าที่ของผู้เป็นอาจารย์ของเหล่าศิษย์ในสำนัก แต่กระนั้นใบหน้าที่แดงด้วยความเขินอายก็ยังคงไม่หายไป ยิ่งทำให้นางดูงดงามและเป็นธรรมชาติจนทำให้ใครต่อใครก็อยากจะปกป้องดูแลหากพบเห็น

 

".. ท่านอาจารย์ค่ะ เรื่องที่ศิษย์เคยบอกไป ว่ามีคุณชายท่านหนึ่งต้องการอยากให้พวกเราเข้าร่วมนิกาย เมื่อครั้งที่ได้พาเหล่าศิษย์ออกไปหาประสบการณ์และเข้าร่วมการประลองชี้แนะที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ .." นภาหยกใสยังคงหน้าแดงและเขินอาย นางไม่กล้ามองหน้ามากเมฆตรง ๆ อีกเลย

 

เนื่องจากก่อนหน้านี้นางเล่นพิเรนบีบหน้าอกที่ใหญ่ขึ้นอยู่นานหลายครั้ง สำรวจขนาดและร่างกายแบบถึงพริกถึงขิงอย่างยั่วยวน จนตัวนางเองยังอดไม่ได้ที่จะหลงใหลไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น และเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีเอามาก ๆ จนเผลอถอดเสื้อคลุมและเสื้อนอกออกมาก็หลายชิ้นอย่างลืมตัว จนเบาบางและมองเห็นเรือนร่างอันสวยสดงดงามของนางได้โดยง่าย หากเป็นผู้ชายคนอื่น อยู่ใกล้ ๆ ที่ไม่ใช่คุณชายมากเมฆผู้เป็นสุภาพบุรุษแล้วล่ะก็ ปานนี้นางอาจจะถูกอีกฝ่ายจับกดจับปล้ำไปแล้วก็เป็นได้

 

".. เรื่องนี้นี่เอง หากคุณชายไม่รังเกียจ สำนักกระบี่เล็ก ๆ ที่ไม่มีแพ้แต่สมบัติหรือของล้ำค่าใด ๆ และยินดีรับพวกเราไว้ พวกเราเองก็ยินดีติดตามและเป็นส่วนหนึ่งของนิกายของคุณชายจากนี้ไปชั่วนิรันดร์ .." อาวุโสสูงสุดหยุดคิดไปเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวตอบ หลังจากที่ตัดสินใจ

 

อาวุโสสูงสุดนางได้แต่มองไปยังกระบี่หยกขาวที่แตกเป็นชิ้น ๆ อยู่หลายครั้ง

 

แม้ว่าจะผิดต่อบรรพชนและเหล่าอาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักในอดีต แต่พวกนางที่เหลือรอดมาได้ไม่กี่พันคน ก็ไม่อาจจะกลับไปยังสำนักที่ล่มสลายได้อีกแล้ว เพราะก่อนที่จะจากมาอาณาบริเวณทั้งหมดของสำนัก ได้ถูกทำลายจนไม่เหลือแล้ว สมบัติและสิ่งของล้ำค่าใด ๆ ก็ไม่มีติดตัวมา

 

หากคิดจะก่อตั้งสำนักขึ้นมาใหม่จากศูนย์ ก็อาจจะทำให้เหล่าศิษย์หญิงที่อายุยังน้อย และมีระดับการบ่มเพาะที่อ่อนแอเอามาก ๆ ต้องลำบากมากกว่าเดิมหลายเท่าตัวเป็นแน่ ขาดทั้งทรัพยากรที่จำเป็นต้องใช้ในการฝึกฝน รวมไปถึงสถานที่ที่ปลอดภัยสำหรับเหล่าลูกศิษย์ และหากเลือกปฏิเสธในครั้งนี้ไปโดยไม่คิดถึงส่วนรวมและสถานการณ์ที่เป็นอยู่ อาจจะถูกตามล่าและกลายเป็นของเล่น ของเหล่าพรรคสำนักและนิกายอื่น ๆ ที่แข็งแกร่งกว่าก็เป็นได้ ไม่สู้เลือกหนทางที่ฉลาดและถูกต้อง เพื่อส่วนรวมเพื่อเหล่าลูกศิษย์และศิษย์หลานที่เหลือรอดอยู่ในปัจจุบัน และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งในหนทางที่จะสามารถตอบแทนบุญคุณของอีกฝ่ายได้อีกด้วย

 

".. ยินดีมากกว่า ขอบคุณจริง ๆ ที่เชื่อใจและยอมเป็นส่วนหนึ่งของมหานิกายที่ใกล้จะได้ก่อตั้งขึ้นเร็ว ๆ นี้ และจากนี้ไป สำนักกระบี่หยกขาว จะเป็นหนึ่งในหมู่ตึกหลัก นามว่า กระบี่หยกขาวอมตะ ของ <มหานิกายหมื่นมายาอมตะ> ของเรามากเมฆ .."

 

".. พวกท่านจะมีสิทธิ์ในการรับและขับไล่ศิษย์ได้อย่างอิสระ รวมไปถึงการตั้งกฎของหมู่ตึกหลักของตัวเองทุกอย่าง และเข้าถึงแหล่งทรัพยากรต่าง ๆ ที่ต้องการ และแน่นอนว่าที่มหานิกายของเรา มีตำราทักษะลับและคัมภีร์พระเวทและศาสตร์วิชาต่าง ๆ อยู่มากเมฆให้เรียนรู้ และยังมีสถานที่ที่มีไว้สำหรับฝึกฝน และเรียกรู้ทักษะวิเศษของเรา คุณชายมากเมฆอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นมหาเจดีย์จอมเวทเทพยุทธ์ และแหล่งฝึกฝนต่าง ๆ ให้หาประสบการณ์อีกมากมาย .."

 

กล่าวจบมากเมฆก็เดินไปรับเอากระบี่หยกขาวที่แตกหักมาถือไว้ในมือ ก่อนที่จะปรากฏเปลวเพลิงสีทองอันบริสุทธิ์ขึ้นมา และทำให้กระบี่หยกที่แตกหักไปแล้วจนไม่อยากจะซ่อมแซมใด ๆ ได้อีก กลับคืนมาเป็นอย่างเดิมอย่างที่ควรที่เป็นโดยสมบูรณ์แบบ

 

สร้างความประหลาดใจให้กับทุก ๆ คนและก่อให้เกิดความตื้นตันใจอย่างมาก แก่เหล่าอาวุโสคนอื่น ๆ ที่ผูกพันกับสำนักมาอย่างยาวนาน และอย่างน้อย ๆ พวกนางที่เหลือก็ยังสามารถรักษา กระบี่หยกขาวโบราณอันเป็นสัญลักษณ์แรกเริ่มของพวกนางไว้ได้ แม้ตายไป พวกนางก็ไม่ละอายและกล้าที่จะสู้หน้ากับเหล่าบรรพชนแล้วหลังจากนี้ ในสิ่งที่พวกนางได้เลือกและตัดสินใจในวันนี้

 

หลังจากนั้นไม่นานมากเมฆก็ทำการส่งทุก ๆ คนเข้าไปในโลกใบเล็ก และให้หยางซินหลินคนงาม รับหน้าที่ดูแลและช่วยเหลือทุก ๆ คนของสำนักกระบี่หยกขาวเป็นการชั่วคราว ในการหาสถานที่ตั้งภายในมหานิกายอันกว้างสุดลูกหูลูกตา เลือกเอาหมู่ตึกอันหรูหราหรือสถานที่ที่ต้องได้เลย

 

พร้อมกับมอบอำนาจในการดูแลและควบคุมพื้นที่ของอาคารที่เลือกให้ทั้งหมด

 

รวมไปถึงมอบป้ายหยกเลือดสำหรับเข้าและออกมิติลับโลกสุริยาโบราณพงพนาได้ตามใจ ให้กับทุก ๆ คน แต่ด้วยสิ่งต่าง ๆ ภายในโลกสุริยาโบราณพงพนาที่แปลกใหม่และสุดยอดไปเสียทุก ๆ ด้าน แน่นอนว่ามันไม่ต่างอะไรกับแดนสวรรค์ที่เต็มไปด้วยสถานที่ให้ฝึกฝน และผจญภัยได้อย่างไม่มีเบื่อ กว่าทุก ๆ คนจะยอมออกมาก็คงใช้เวลาไปอีกหลายเดือน หรือหลายปีหลังจากนี้เลยทีเดียว

 

เพราะขนาดตระกูลประดิษฐ์สวรรค์โบราณ !!

 

หลังจากที่เข้าไปภายในโลกสุริยาโบราณพงพนากันแล้ว และเลือกหมู่ตึกของสถานที่สำหรับตระกูลของตัวเองได้แล้วหลังจากใช้เวลาเลือกอยู่นานหลายวัน แถมยังได้มากเมฆรักษาพิษหลอมสลายวิญญาณให้กับทุก ๆ คนจนหายดี จนมากเมฆได้รับควาวภักดีนิรันดร์จากทุก ๆ คน

 

ทว่าแต่ละคนกับไม่คิดจะกลับออกมายังโลกภายนอกอีกเลย แถมในแต่ละวัน แต่ละคนของตระกูลประดิษฐ์สวรรค์ที่ชมชอบในการสร้างและประดิษฐ์สิ่งต่าง ๆ อยู่ก่อนแล้วอย่างกับคนบ้า ต่างก็กลายเป็นมีโลกส่วนตัวสูงแบบสุด ๆ อยู่กับผลงานของตัวเอง

 

ทั้งค้นคว้าและวิจัยในการสร้างสิ่งประดิษฐ์ท้าทายสวรรค์ใหม่ ๆ ออกมาอยู่ตลอดเวลา ยิ่งพอได้มาเรียนรู้ศาสตร์วิชาที่เรียกว่า วิทยาศาสตร์ และศาสตร์วิชาต่าง ๆ ที่แปลกใหม่ที่มหาเจดีย์จอมเวทเทพยุทธ์ ยิ่งทำให้คนของตระกูลประดิษฐ์สวรรค์โบราณ

 

กลายเป็นพวกบ้าที่วัน ๆ เอาแต่ประดิษฐ์และหลอมสร้างอะไรต่อมิอะไรออกมามากมาย ยิ่งมีทรัพยากรให้ใช้และดูเหมือนจะไม่จำกัด ไม่ว่าจะสินร่าและวัตถุดิบหายากต่าง ๆ ยิ่งทำให้ทุก ๆ คนของตระกูลประดิษฐ์สวรรค์ ไม่ยอมออกมาสู่โลกภายนอกอีกเลย

 

แถมยังล้มเลิกที่จะแก้แค้นมหานิกายที่ขับไล่ และทำร้ายตระกูลของตัวเองอีกด้วยเป็นการชั่วคราว

 

แต่ก็เพราะค่าความภักดีเต็ม 100% ตลอดกาลจากนี้ไป เช่นเดียวกับตระกูลหยางโบราณที่มี ดังนั้นมากเมฆจึงปล่อยให้ตระกูลประดิษฐ์สวรรค์ทำอะไรตามใจชอบ และเรียนรู้อย่างเต็มที่เพื่อนิกาย ขอแค่ไม่ทำเรื่องชั่ว ๆ หรือผิดต่อกฎคุณธรรมที่มากเมฆได้ตั้งเอาไว้ ภายในมหานิกายของตัวเองก็พอแล้ว และแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าทำให้มากเมฆต้องผิดหวังเลยแม้แต่คนเดียว

 

มากเมฆมองดูเวลาหลังจากที่จัดการทุก ๆ อย่างเรียบร้อยแล้ว ก็ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาแล้วที่จะต้องกลับเมืองและเข้าร่วมศึกประลองโลกวิเศษที่ตนเองได้จัดขึ้น และสร้างโลกวิเศษที่ว่าขึ้นมาเองกับมือ พร้อมกับอันตรายต่าง ๆ อีกมากมายไว้ให้ท้าทายเล่น

 

แต่ทว่าหลังจากที่มากเมฆกลับมาถึงเมืองกิเลนทอง

 

เจ้าตัวกับได้พบกับท่านอาจารย์อีกาสามขา อาวุโสสูงสุดของตระกูลประดิษฐ์สวรรค์โบราณที่มารออยู่ก่อนแล้ว

 

แถมที่ด้านหลังยังได้มีคนหนุ่มสาวอีก 4 คน ที่แสดงสีหน้ามุ่งมั่นจริงจังอีกด้วย

 

".. ท่านผู้เฒ่า ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะยอมออกมา ไม่ใช่ว่าตัวท่านกำลังประดิษฐ์ยานอวกาศสงครามที่ใช้พลังปราณวิญญาณเป็นแหล่งพลังงานอยู่หรอกหรือ .." มากเมฆกล่าวถามแบบยิ้ม ๆ หลังจากกลับเข้ามาภายในห้องรับรองของตัวเองที่โรงเตี๊ยมของระบบ ซึ่งอนุญาตให้ผู้ติดตามสามารถเข้าออกได้โดยเฉพาะห้องรับรองที่กว้างและใหญ่โตของที่นี่

 

".. ท่านประมุข ข้าน้อย ข้าขออภัยจริง ๆ ผู้ชราลืมไปว่าต้องเรียกท่านว่าคุณชายมากเมฆเสมอ เวลาอยู่ที่โลกภายนอก .." ท่านอาจารย์อีกาสามขากล่าวตอบ พร้อมกับตบปากตัวเองเบา ๆ เพราะช่วงนี้มักจะหลง ๆ ลืม ๆ เนื่องจากทำงานหนักมาหลายวันยังไม่ได้นอน พร้อมกับมีเรื่องที่อยากจะขอร้องจึงได้ออกมายังโลกภายนอก

 

".. เหตุที่ข้า มาพบคุณชายมากเมฆในวันนี้ ก็เพราะว่า ........... .."

 

 

**********

ชีวิตก็แบบนี้ ไม่มีอะไรแน่นอน แม้จะเครียดแต่ก็เข้าใจและต้องปรับตัว

ดังนั้นนักอ่านทุก ๆ ท่าน ไม่ว่าจะอายุยังน้อยหรืออายุมากแล้ว สุขภาพสำคัญกว่าเงินทอง มีสุขภาพร่างกายที่ดีก็จะมีสุุขภาพจิตที่ดีไปด้วย

ก็จะสามารถหาเงินหาทองได้อีกมากหลังจากนี้ และมีโอกาสได้ใช้ในวันหลังเมื่อแก่ชรา ออกกำลังกายทุกวันนะครับด้วยความเป็นห่วง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4784 birdfff123 (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 11:49
    มากเมฆ ทำไม่ไปสร้างเรื้องแล้วไม่สนใจิะไรเลยไห้คนอื่นตายก็ค้อยรู้เรื่อง
    #4,784
    0
  2. #4783 birdfff123 (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 11:45
    พระเกเป็นต้นเหตุไม่ไช้เหอะ
    #4,783
    0
  3. #4594 หมีธนู (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 09:50

    ขอแสดงความคิดเห็นหน่อยนะคะ ช่วงหลังเนื้อเรื่องเดินช้ากว่าช่วงแรกเยอะเลย และคิดว่าควรปรับเรื่องเพศหน่อยค่ะ ตอนนี้ในเรื่องคือผู้ชายเลวเกือบทั้งหมดเลย ส่วนผู้หญิงก็มีแต่น่าสงสาร จริงๆทุกเพศก็มีทั้งดีและร้ายผสมๆกันไป ให้ตัวละครหญิงร้าย ชายดีโผล่มาบ้างก็ดีค่ะ ส่วนเพศทางเลือกก็มีดีและร้ายเหมือนกัน อีกอย่างมากเมฆมีเพื่อนเป็นผู้ชายบ้างก็ดีค่ะ.................

    #4,594
    2
    • #4594-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 317)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 18:48
      หลัง ๆ ยอมรับเดินเรื่องช้าลงจริง ๆ ครับ ไรท์หมดไฟมาได้สักระยะแล้ว
      จากปัญหาหลาย ๆ อย่างทั้งเงินไม่พอใช้ ทั้งสุขภาพและครอบครัว

      ส่วนเรื่องเพศนี่ อาจจะเพราะช่วงนี้ตัวเอกอยู่ในโลกเทพเซียน
      ซึ่งมันคล้าย ๆ กับหัวเซี่ยโบราณ
      จีนโบราณเอามาก ๆ ไรท์อินไปเองด้วยบางส่วน
      แบบผู้ชายมีความคิดเป็นใหญ่ในยุคโบราณ
      ตัวร้ายส่วนใหญ่จึงเป็นชายหน้าหม้อ โลภมาก ไม่ปรากฏผู้หญิงเลย
      และคิดแต่จะผสมพัน เห็นผู้หญิงไร้ค่าเป็นของเล่นอะไรแบบนี้
      อาจจะเล่นบทบาทแบบนี้มากไปจริง ๆ ขออภัยจะปรับปรุงให้ดีขึ้นครับ

      จริง ๆ ไรท์เคยเขียนให้มีบทตัวหญิงร้าย ๆ มาก่อนนะ และก็ถูกต่อว่ารุนแรงมาก
      ถึงขนาดหยุดเขียนไป 1 ปี เลย 555+ เลยไม่กล้าจะเขียนเท่าไร และในบทนั้น ๆ
      เก่าก่อนก็ลบทิ้งไปแล้ว คนที่ตามมาตั้งแต่แรก ๆ น่าจะพอจำได้ บทร้าย ๆ ของราริอัส

      ส่วนเพศทางเลือก อันนี้ตั้งแต่ออกจากโลกเวทมนตร์มาก็ไม่ปรากฏอีก
      และก็ไม่กล้าเล่นมาก ในธีมของโลกเทพเซียน มีแต่มากเมฆลงมือทำร้าย
      พวกหื่นจนพิการ และกลายเป็รขันที เล่นมุขนี้บ่อยไปจริง ๆ น้อมรับจะปรับปรุงครับ

      ส่วนเพื่อนพระเอกมีมาเรื่อย ๆ ครับ แต่อาจจะไม่เยอะ

      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ
      #4594-1
  4. #4494 Nekozilla (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 22:57
    เพราะว่า... พลังงานไม่พอขรั๊บ แฮร่

    ขอให้คุณแม่แข็งแรงเร็วๆนะครับ
    #4,494
    1
  5. #4492 Theerak (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:29
    ขอให้คุณแม่สุขภาพแข็งแรงไม่เป็นอะไรมากนะครับ
    #4,492
    1
  6. #4491 zaalah5931 (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 17:05

    ขอบคุณค่ะ...ค้างๆๆๆ
    #4,491
    0
  7. #4490 หนุ่มยาคู้ (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 16:16
    หยุดอ่านไม่ได้
    #4,490
    0
  8. #4489 joelamtan (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 14:52
    ขอบคุงงับบบ
    #4,489
    0
  9. #4488 RazeLosT (จากตอนที่ 317)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 12:56
    ขอให้คุณแม่สุขภาพแข็งแรงนะครับ
    #4,488
    0