มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 315 : บทที่ 315 โหมโรงก่อนประลองโลกวิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    13 ม.ค. 63

บทที่ 315 โหมโรงก่อนประลองโลกวิเศษ

 

เพียงเวลาไม่นานนักในระหว่างที่ปล่อยให้ทุก ๆ คน จากแต่ละตระกูลหรือมหานิกายต่าง ๆ ได้เตรียมตัวกันอยู่นั้น ข่าวลืออันเป็นไปตามโปรแกรมการทำงานของระบบหลัก เมื่อนานมาแล้ว ก็เริ่มทำงานของมันเองอีกครั้ง โดยได้ปล่อยข่าวลือใหม่ ๆ ออกไปเป็นวงกว้าง ภายในทวีปบัลลังก์เมฆอย่างรวดเร็ว

 

อันเกี่ยวกับคำทำนายบรรพกาลแห่งการกลับมาของมหาจักรพรรดิ หรือไม่ก็ข่าวลือสารพัดแห่งความโลภที่กำลังจะเกิดขึ้น อันก่อให้เกิดปัญหาเฉพาะโดยตรงกับมากเมฆ ที่ได้ครอบครองมิติลับโลกใบเล็กที่แขนขวา เป็นการเฉพาะออกมาเป็นจำนวนมากอีกด้วย

 

แถมพอเหล่าคณะเดินทางนับแสน ๆ คน เหล่าผู้ฝึกตนที่เคยเข้าร่วมกิจกรรมประลองชี้แนะที่ยอดเขาเซียนบูรพาได้มาถึงเมืองกิเลนทอง

 

ข่าวเกี่ยวกับที่มากเมฆมีสมบัติวิเศษ ในร้อยขวดโหลจำนวนมากไว้ในการครอบครอง ไหนจะมีเม็ดยาโอสถสวรรค์ที่ทำให้สามารถเลื่อนขั้นระดับพลังขอบเขตต่าง ๆ ได้โดยง่ายเหล่านั่นอีก ยิ่งทำให้เจ้าตัวตกเป็นเป้าหมายเป้าสายตาของกลุ่มอำนาจอื่น ๆ มากขึ้น

 

ภายในห้องพักของทางโรงเตี๊ยมระบบหลักที่มากเมฆได้เหมาเช่าเอาไว้

 

".. ท่านผู้เฒ่าหยางเจี่ย จัดกลุ่ม 5 คนได้หรือยัง ตัวแทนของตระกูลหยางในครั้งนี้จำเป็นที่จะต้องเข้าร่วมด้วยนะ .." มากเมฆกล่าวถามอย่างผ่อนคลายและเป็นกันเอง ในขณะที่ยืนอยู่ตรงกลางระเบียงห้องรับรอง รับลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านเข้ามาอย่างสบายใจ ก่อนจะมองออกไปยังบ้านเรือนจำนวนมากที่พังเสียหายจากการสู้รบเมื่อเร็ว ๆ นี้

 

".. เรียนนายท่าน ผู้ชราได้เตรียมไว้แล้ว ผู้เข้าร่วมในครั้งนี้ จะประกอบไปด้วยหยางเฟยตี้ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่ม หยางซินหลินเป็นรองผู้นำ ส่วนอีกสามคนที่เหลือเป็นหยางอี้หวนซึ่งเป็นมือกระบี่ที่เก่งกาจพอ ๆ กับเฟยตี้ผู้ใช้หอกและทั้งสองต่างก็เป็นสหายรักร่วมเป็นร่วมตายกันมานาน และสองเด็กสาวมากพรสวรรค์ที่จะเข้าไปหาประสบการณ์ เด็กน้อยหยางหลานเอ๋อและเด็กน้อยหยางจื่อ แม้เด็กหญิงทั้งสองจะอายุน้อยเพียง 8 ปี แต่กับเก่งกาจเกินกว่าผู้ใหญ่หลาย ๆ คนในตระกูลเสียอีก ข้าได้ให้ซินหลินกลับไปแจ้งบอกกับคนอื่น ๆ แล้ว เมื่อถึงเวลาก็เข้าร่วมได้ในทันที .." ผู้เฒ่าหยางเจี่ยกล่าวพูดตอบอย่างสุภาพ

 

".. ไม่เลวเลย จำไว้ พอถึงเวลาทุกคนที่เข้าร่วมจะถูกสุ่มแบบทั้งกลุ่ม 5 คนไปปรากฏตามที่ต่าง ๆ กัน พอเข้าไปแล้วก็ให้พยายาม ออกตามหาสถานที่ที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุดก่อนจะมืด อย่าได้พยายามไปแย่งชิงสมบัติหรือสิ่งของใด ๆ ให้มากเกินจำเป็น ให้เลือกเฉพาะที่มีประโยชน์ต่อการเอาตัวรอดเป็นอันดับแรกเท่านั้น เอาล่ะ ดูเหมือนแขกของเราจะมาถึงแล้ว ท่านผู้เฒ่ากลับไปพักผ่อนเอาแรงสักเล็กน้อยเถอะ .." มากเมฆกล่าวพูดแนะนำอยู่เล็กน้อย ก่อนที่ท่านผู้เฒ่าหยางเจี่ยจะหายตัวออกไปจากสายตา กลับไปยังมิติลับโลกสุริยาโบราณพงพนาอย่างเชื่อฟัง

 

ทันใดนั้นเองที่ด้านนอกของห้องพักรับรองพิเศษของมากเมฆ

 

".. ข้า “เมฆทองคำ” จากตระกูลโบราณ “บัลลังก์เมฆ” ขอเข้าพบคุณชายมากเมฆ .."

 

องค์จักรพรรดิแห่งทวีปเริ่มต้นบัลลังก์เมฆ ได้เดินทางมาเข้าพบกับมากเมฆเป็นการส่วนตัว

 

หลังจากที่ก่อนหน้านี้ ตนเองได้ยินเสียงทางโทรจิตของอีกฝ่ายดังมาแต่ไกล บอกให้มาพบหลังจากที่กลับเข้ามาภายในเมืองกิเลนทองแล้วในทันที

 

".. เข้ามาได้ .." เสียงตะโกนอนุญาตจากภายในห้องรับรองได้ดังขึ้น

 

หลังจากที่ทั้งสองได้พูดคุยและทักทายกันอยู่เล็กน้อย

 

องค์จักรพรรดิบัลลังก์เมฆ จึงได้ถามว่าเหตุใดจึงได้ให้ตนเข้ามาพบในเวลานี้

 

".. ไม่ทราบว่าเหตุใดคุณชายมากเมฆ ถึงได้เชิญให้ข้ามาเข้าพบในเวลานี้ มีอะไรให้ตระกูลบัลลังก์เมฆรับใช้หรือไม่ .."

 

มากเมฆเพียงยิ้มเล็ก ๆ ก่อนที่จะตอบกลับไปว่า ".. ข้าไม่มีอะไรให้พวกท่านรับใช้หลอก ข้าเพียงแต่เกรงใจพวกท่านที่เป็นต้นเหตุให้ลำบาก และนำพาความเดือดร้อนมาให้ ดังนั้น ข้าจึงคิดที่จะมอบสิ่งนี้ให้ หวังว่าหลังจากที่เริ่มการประลองที่โลกวิเศษแล้ว มันอาจจะช่วยอะไรพวกท่านได้บ้าง .."

 

".. นี่มัน เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ว่ายันต์วิเศษเหล่านี้ ได้สาบสูญไปหมดสิ้นแล้วตั้งแต่เมื่อหลายพันปีก่อน ยันต์เทพดาราเก้าชีวิต ยันต์คุ้มกายตายแทนของผู้ที่ครอบครองมัน ได้ถึง 9 ครั้งด้วยกัน มีพลังในการป้องกันดวงวิญญาณอันแข็งแกร่งมิให้ถูกทำลาย แถมยังฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์เสมอหลังจากที่ฟื้นคืนกลับมาในทันที เรียกได้ว่าเป็นอมตะถึง 9 ครั้งด้วยกัน ก่อนที่มันจะสลายเผาไหม้ไปเองเมื่อหมดอนุภาพ ของสิ่งนี้มีค่ายิ่งกว่าผลไม้สวรรค์หรือเกราะป้องกันใด ๆ เสียอีก ใครก็ตามที่ได้ครอบครองยันต์แผ่นนี้ จะเท่ากับมี 9 ชีวิตเพิ่มเติมจากเดิม ของล้ำค่าถึงเพียงนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้จริง ๆ คุณชายมากเมฆ .."

 

องค์จักรพรรดิตื่นตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อได้เห็นแผ่นยันต์ที่ปรากฏขึ้น เพราะแผ่นยันต์ที่อีกฝ่ายนำออกมาให้อย่างง่าย ๆ นั้น มันเป็นของหายากแบบสุด ๆ ในปัจจุบันและก่อให้เกิดการต่อสู้ฆ่าฟัน กันอย่างป่าเถื่อนเสมอในทุก ๆ ครั้งที่ยันต์เหล่านี้ได้ปรากฏออกมา ใครจะไม่อยากมีชีวิตที่เพิ่มมากขึ้นถึงเก้าชีวิต มีพลังในการรักษาและฟื้นฟูอันสมบูรณ์แบบแทบจะในทันทีหลังจากตายและหวงกลับคืนมา อะไรจะมาสำคัญและล้ำค่าไปกว่าการมีชีวิตที่เพิ่มมากขึ้นเช่นนี้

 

".. ข้ารู้ว่ามันคืออะไร แต่ที่ข้ามอบให้ท่าน เพราะอยากให้ตระกูลของท่านได้ต่อสู้และหาประสบการณ์อย่างเต็มที่ ท่านรับมันไปเถอะ .." มากเมฆนำแผ่นยันต์วิเศษออกมาว่างใส่มือของอีกฝ่าย จำนวนมากถึง 30 แผ่นด้วยกัน เล่นทำเอาองค์จักรพรรดิตัวแข็งค้างไปแล้วโดยสมบูรณ์

 

9*30 เท่ากับมียันต์ตายแทนถึง 270 ชีวิต แบบนี้ หากไม่บอกว่าตระกูลบัลลังก์เมฆโกงก็ไม่รู้จะพูดคำไหนออกมาแล้ว

 

มากเมฆไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธ พร้อมกับกล่าวพูดต่อไปอีกว่า ".. และถึงแม้ท่านผู้อาวุโสหยางเจี่ยจะบอกกล่าวไปแล้วว่า มีเพียงผู้ชนะที่สามารถนำของวิเศษหรือตำราล้ำค่าต่าง ๆ ออกมาจากโลกใบเล็กได้ .."

 

".. แต่ข้าจะเปิดเผยข้อมูลบางอย่าง ให้ท่านรู้เป็นพิเศษเล็กน้อยแล้วกัน หากท่านสามารถหา <ถุงผ้าวิเศษแห่งโชคชะตา> พบโดยบังเอิญ ท่านสามารถใช้ถุงผ้าที่ว่าเก็บสมบัติพิเศษที่พบและนำมันออกมาได้ หลังจากที่ตายหรือพ่ายแพ้ก็ตาม เหตุที่ข้าบอกข้อมูลนี้แก่ท่าน เพราะอย่างน้อย ๆ ก็ถือว่าเป็นคำขอโทษที่ทำให้ชาวเมืองกิเลนทองต้องลำบาก และนำปัญหามากมายมาสู่ทวีปแห่งนี้แล้วกัน .." มากเมฆพูดบอก พร้อมกับแสดงภาพตัวอย่างของถุงผ้าให้เห็น

 

".. แต่คุณชาย สิ่งที่ท่านมอบให้ มันมากเกินไป ข้า ... .." องค์จักรพรรดิยังคงรู้สึกช็อก

 

ทันใดนั้นเองที่ด้านนอกห้องรับรองเสียงเคาะประตูอยู่ ๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนร้อนใจและร่ำไห้ของเด็กสาวกลุ่มหนึ่งจากด้านนอก

 

แต่เดิมปกติแล้วมากเมฆจะไม่รับแขกและมักจะตั้งค่าให้ห้องพักของตัวเอง แต่ภายหลังเพราะต้องรอให้องค์จักรพรรดิมาพบ เจ้าตัวจึงได้ตั้งค่าของห้องรับรองเป็นแบบปกติ เหมือนกับโรงเตี๊ยมโรงแรมของเหล่า NPC ทั่ว ๆ ไป

 

".. เข้ามาได้ .." มากเมฆไม่ชอบฟังเสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้ จึงเอ่ยปากอนุญาตให้กลุ่มเด็กสาวที่เคาะประตูเข้ามา

 

พร้อมกันนั้นมากเมฆก็ทำการส่งแขกและเชิญให้องค์จักรพรรดิออกไปอย่างงง ๆ

 

แม้จะยังไม่ได้สติกลับมามากนักและแน่นอนว่าองค์จักรพรรดิไม่โง่ ถึงขนาดถือแผ่นยันต์ชีวิตล้ำค่าแบบสุด ๆ ไปให้ทุก ๆ คนในเมืองได้เห็น และรู้ดีว่าต่อให้ส่งกลับคืนมา อีกฝ่ายก็คงไม่รับไว้อย่างแน่นอน ดังนั้นสุดท้ายเจ้าตัวจึงได้รับไว้ทั้งหมดเอง และรีบกลับไปปรึกษากับเหล่าอาวุโส ภายในตระกูลบัลลังก์เมฆเป็นการด่วนว่าจะเอาอย่างไรในทันที

 

หลังจากที่กลุ่มหญิงสาว 5 คนได้เข้ามาภายในห้องในสภาพที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล เสื้อผ้าสกปรกเป็นอย่างมาก แต่กระนั้นมากเมฆก็จำอีกฝ่ายได้ทั้งหมดแทบจะในทันทีเช่นกัน เพราะครั้งนึงตนเองเคยได้มอบเม็ดยาวิเศษให้กับเด็ก ๆ หญิงสาวเหล่านี้ รวมไปถึงอาจารย์คนงามของพวกเด็ก ๆ กลุ่มนี้อีกด้วย

 

".. เก็บอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงได้บาดเจ็บ แถมยังถูกทำลายพลังฝึกตน อาจารย์นภาหยกใสของพวกเจ้าไปไหน นางไม่ได้มากับพวกเจ้าหรอกหรือ .." มากเมฆกล่าวถามราวกับพายุ เพราะรู้สึกได้ถึงแผนการร้ายและบางสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลที่อยู่เบื้องหลัง

 

เด็กหญิงสาวทั้ง 5 คนต่างก็กำลังร้องไห้อย่างสิ้นหวัง แต่มีอยู่เด็กคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นพี่คนโตในกลุ่ม ได้คุกเข่าลงไปที่พื้นอย่างแรง พร้อมกับเล่าเรื่องราวและอธิบายสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้มากเมฆได้ฟังโดยละเอียด

 

".. เรียกคุณชายมากเมฆ พวกเราแต่เดิมได้เดินทางกลับไปยังสำนักกระบี่หยกขาวแล้วอย่างปลอดภัย ตั้งแต่เมื่อ หลาย 10 วันก่อน แต่อยู่ ๆ พวกเรากับถูกกลุ่มชายชุดดำที่ปกปิดใบหน้า พวกมันสามารถควบคุมสัตว์อสูรได้ ทำการบุกโจมตีอย่างหนัก จนสำนักถูกทำลาย ท่านอาจารย์และเหล่าอาวุโสที่เหลือ จึงพยายามช่วยเหลือกันและกัน และนำพาพวกเราที่เหลือรอด หลบหนีออกมาได้อย่างยากลำบาก .."

 

".. แต่สุดท้ายก่อนที่พวกเราจะมาถึงเมืองกิเลนทองแห่งนี้ เพื่อขอให้ท่านเจ้าเมือง ซึ่งเป็นสหายของท่านอาจารย์นภาหยกใสช่วยเหลือ พวกเรากับถูกกลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่มที่ใช้พลังปราณเยือกแข็งตามมาทัน พวกมันได้ใช้พิษเย็นประหลาด ทำให้พลังในการบ่มเพาะของพวกเราถูกผนึก และสลายหายพลังฝึกตนไปอย่างช้า ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ พวกมันได้จับศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เหลือไปจนหมด ทุกคนถูกทำลายพลังฝึกตน ไม่เว้นแม้แต่ท่านอาจารย์และเหล่าอาวุโส แม้แต่ท่านเจ้าสำนัก นางก็ยังถูกสังหาร จากนั้น พวกมันก็ทำราวกับกำลังล่าสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บ พวกมันปล่อยให้พวกเราที่เหลือวิ่งหนีเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยอันตราย พวกมันได้ปิดล้อมพวกเราเอาไว้ที่ป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรน่ากลัวและโหดร้าย พวกมันค่อย ๆ ทรมานและพยายามจะทำให้พวกเราอดตายอย่างช้า ๆ หรือหากใครพยายามจะตอบโต้ก็จะถูกฆ่าหรือไม่ก็ถูกจับตัวไปในทันที .."

 

".. แต่โชคยังดีที่พวกเราสามารถหนีรอดมาได้ ด้วยการช่วยเหลือของท่านอาจารย์ที่ต้องการให้พวกเรามาส่งข่าวถึงท่านเจ้าเมืองให้ได้ และก่อนหน้านี้ ก่อนที่พวกเราจะมาถึงเมืองกิเลนทอง ข้าได้เห็นคุณชายมากเมฆปรากฏตัวขึ้น เหนือเมืองแห่งนี้เข้าพอดี ข้าจึงได้ติดตามหาท่าน หลังจากที่ขอเข้าพบท่านเจ้าเมืองไม่ได้ และหวังว่าคุณชายมากเมฆจะช่วยเหลือพวกเราได้ ช่วยสำนักกระบี่หยกขาวของพวกเราด้วย ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยนะเจ้าคะ จะให้ข้าเป็นวัวเป็นม้า เป็นอะไรข้าก็ยอม .." หญิงสาวอายุราว 14 ปีกล่าวบอกออกมาพร้อม ๆ กับน้ำตานองหน้า

 

แต่ทว่าดวงตาทั้งสองของมากเมฆกับปรากฏแสงสว่างสีทองขึ้นมาชั่วขณะนึงและหายไป ..

 

พลังแห่งการรู้แจ้งทำงานอีกครั้ง ..

 

เหตุที่ทั้งสำนักถูกทำลายไป มันเป็นเพราะมากเมฆได้ปฏิบัติดีด้วย กับอาจารย์นภาหยกใสและเหล่าลูกศิษย์ในครานั้น

 

ส่งผลให้ตระกูลเย่โบราณออกคำสั่งลับให้ตระกูลโจวโบราณ นิกายมารจันทราและสำนักมารเยือกแข็ง ลอบทำลายสำนักกระบี่หยกขาวจนพินาศสิ้น

 

และเหตุที่เด็ก ๆ กลุ่มนี้หนีรอดออกมาได้ก็เป็นหนึ่งในแผนการของพวกมัน ที่ต้องการจะให้มีคนมาส่งข่าวถึงตนเองให้ได้นั่นเอง เพราะด้วยฝีมือของพวกเด็ก ๆ กลุ่มนี้ ทั้งที่ถูกทำลายพลังบ่มเพาะฝึกตนไปแล้ว ไม่มีทางเลยที่จะหลบหนีออกมาได้ หรือเดินทางอย่างปลอดภัย โดยไม่ถูกทำร้ายหรือหาเรื่องอะไรเลยจนเข้าเมืองมาได้ถึงปานนี้

 

หลังจากที่พูดคุยกันอีกเล็กน้อย รู้ถึงสถานที่ที่ทุกคนถูกปิดล้อมเอาไว้มาแล้วหลายวัน มากเมฆจึงทำการโบกมือไปข้างหน้าหนึ่งครั้ง ก็ปรากฏเปลวเพลิงอมตะสีทองออกมาให้เห็น และทำการรักษาเด็ก ๆ กลุ่มนี้จนหายดี พร้อมกับทำให้พลังฝึกตนของทุก ๆ คนกลับคืนมา ก่อนที่จะทำให้เด็ก ๆ เหล่านี้นอนหลับไป

 

มากเมฆส่งโทรจิตไปเรียกให้ซินหลินออกมาที่โลกด้านนอก และขอให้นางช่วยดูแลเด็ก ๆ เหล่านี้ ในช่วงเวลาที่ตนเองไม่อยู่ออกไปด้านนอก ก่อนที่เจ้าตัวจะหายไปจากสายตาของซินหลินคนงาม ที่กำลังมองมาด้วยความเป็นห่วงอย่างลึกซึ้ง

 

ทิศประจินของเมืองกิเลนทอง ป่ากว้างที่เต็มไปด้วยอันตรายสารพัด

 

".. ไม่รู้ว่า ปิงน้อยกับคนอื่น ๆ จะสามารถหลบหนีไปจนถึงเมืองกิเลนทองได้หรือยัง .." อาวุโสที่เป็นหญิงวัยกลางคน แต่กับมีรูปร่างและใบหน้าที่งดงามชวนมองกล่าวพูดขึ้น นางเป็นห่วงเด็ก ๆ ที่หนีรอดออกไปได้เป็นอย่างมาก เพราะหนึ่งในนั้นมีหลานสาวของนางรวมอยู่ด้วย

 

".. ศิษย์พี่หญิงปิง ข้าคิดว่าพวกเด็ก ๆ สามารถหนีรอดออกไปได้ จนถึงเมืองกิเลนทองได้แน่นอน พวกคนชุดดำที่ปกปิดใบหน้าพวกนั้น อุตส่าห์แสดงละครแกล้งทำเป็นเผลอ เปิดทางและคุ้มกันอย่างลับ ๆ ออกไปแบบนั้น แสดงให้เห็นว่าพวกมันมีแผนการบางอย่างอยู่ หวังว่าพวกเด็ก ๆ จะสามารถขอร้องให้ท่านเจ้าเมืองกิเลนทอง ออกมาช่วยเหลือพวกเราได้ อย่างน้อยพวกเราก็ยังมีหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสักนิด .." อาวุโสอีกคนกล่าวบอก นางผู้นี้บาดเจ็บอย่างหนัก จนสีหน้าซีดเผือดไร้เลือด แต่ยังคงสติและคิดอ่านอย่างรอบคอบได้

 

".. พวกเราตายน่ะไม่เท่าไร แต่พวกเด็ก ๆ นี่สิ ข้าไม่อยากให้พวกนาง ต้องมาโชคร้ายไปกับพวกยายเฒ่าแก่ ๆ อย่างพวกเราเลยจริง ๆ กระบี่หยกขาวอันเป็นสัญลักษณ์และวิชาลับของสำนักก็ยังมาแตกหักเป็นชิ้น ๆ อีก .."

 

".. ต่อให้วันหน้า พวกเรารอดพ้นเภทภัยไปได้จริง ๆ ก็คงไม่มีหน้าที่จะกลับไปก่อตั้งสำนักขึ้นมาใหม่อีกแล้ว .." อาวุโสที่ชรามีอายุมากที่สุดในกลุ่ม กล่าวพูดตัดพ้ออย่างหมดกำลังใจ พร้อม ๆ กับถือกระบี่หยกขาวในมือขึ้นมามองอยู่หลายครั้ง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มทั้งสอง

 

".. อาจารย์คะ ท่านอย่าเสียใจไปเลย ศิษย์พี่เจ้าสำนักสู้จนตัวตาย แม้กระบี่จะถูกทำลาย แต่พวกเราก็ยังจดจำเคล็ดวิชาทั้งหมดบนกระบี่หยกได้ หากท่านยังคงหมดอาลัยตายอยากถึงเพียงนี้ ศิษย์พี่เจ้าสำนักที่จากไปแล้ว นางคงร้องไห้ไม่หยุดเป็นแน่ ท่านอาจารย์ ท่านจะต้องเข้มแข็งนะคะ ทุก ๆ คนหวังที่จะพึ่งพาท่านหลังจากนี้ .." นภาหยกใสกล่าวปลอบและให้กำลังใจผู้เป็นอาจารย์ในแบบของตัวเธอเองที่เป็นคนตรง ๆ

 

แม้นางมิอาจเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของผู้เป็นอาจารย์ได้ แต่การที่ต้องมาเห็นศิษย์รักหลายคนถูกฆ่าตาย และมองเห็นสำนักอันเป็นที่รักยิ่งต้องล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา ความเจ็บปวดนี้ ไหนเลยจะทานทนได้ในเวลาอันสั้น แม้แต่นางเองก็อดไม่ได้ที่จะแอบไปร้องไห้ไม่ให้ใครเห็น แต่เพราะในเวลานี้ ทุก ๆ คนจะต้องช่วยเหลือกันและกัน นางจึงไม่อาจจะทำตัวอ่อนแอไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว

 

ในขณะที่เหล่าอาวุโสของสำนักกระบี่หยกขาว กำลังพูดคุยกันอยู่นั่นเอง

 

ศิษย์หญิงคนหนึ่งได้รีบวิ่งเข้ามาภายในวงล้อม ด้วยสภาพที่บาดเจ็บและมีหยดเลือดที่มุมปาก และที่ด้านหลังของนางก็ปรากฏรอยฝ่ามือน้ำแข็งที่กัดจนผิวที่ขาวราวกับหยก กลายเป็นสีม่วงน่ากลัวพร้อมกับเสื้อผ้าที่ขาด จากการถูกทำร้ายและเกือบจะถูกละเมิด

 

".. อาจารย์ ศิษย์พี่ถูกจับไปแล้ว ข้าเป็นคนเดียวที่วิ่งหนีรอดออกมาได้ พวกนางถูกจับ ถูกจับไปแล้ว .."

 

แน่นอนว่าทุก ๆ คนรู้ว่าหากถูกจับไปแล้ว หากไม่ตายก็คงถูกกระทำราวกับสัตว์ป่าไม่ต่างอันใดกับตายทั้งเป็น

 

แม้จะอยากช่วยแค่ไหน แต่ด้วยพลังฝีมือและอาการบาดเจ็บที่มีอยู่ บวกกับพิษประหลาดที่ทำให้พลังบ่มเพาะสลายหายไป ราวกับถูกทำลายพลังฝึกตนไปจนหมดแบบนี้ ทำให้หญิงสาวจำนวนมาก กลายเป็นแค่เหยื่อผู้อ่อนแอรอเวลาให้ถูกล่าหรือถูกกินก็เท่านั้น

 

ที่ด้านนอกของป่าทิศประจิน ..

 

".. วันนี้พวกเจ้าจับมาได้ตั้ง 3 คน ร้ายกาจจริง ๆ เลย วันนี้ตระกูลโจวของข้าต้องยอมแพ้แล้ว ฮ่าฮ่า .." ชายหนุ่มในกลุ่มกล่าวพูดชมเชย

 

".. ไม่เลวเลย วันนี้พวกเรามีสาว ๆ อายุน้อยให้เล่นสนุกอีกแล้ว แถมนางคนนี้ยังมีรูปร่างดีอีกด้วย ตรงไหนเล็กก็เล็ก ตรงไหนใหญ่ก็ใหญ่จริง ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า วันนี้ได้ของดีมาจริง ๆ เลย .." ชายชุดดำนายหนึ่งกล่าวพูดขึ้นอย่างหื่นกระหาย พร้อมกับใช้มือใหญ่อันหยาบกระด้าง ลูบไล้ไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายหญิงสาวที่ถูกจับมา

 

".. ปล่อยข้าไป พวกเจ้าทำแบบนี้ สักวันต้องถูกสวรรค์ลงโทษแน่ ไอ้พวกคนเลว ชาติสุนัข ไอ้พวกชั่ว .." หญิงสาวคนหนึ่งตระโกนขึ้นมาเสียงดัง ก่อนที่จะถูกตบอย่างแรงจนหมดสติ และถูกลูบไล้อยู่อย่างนั่น แม้จะหมดสติไปแล้ว แต่ดวงตาทั้งสองยังร่ำไห้มีน้ำตาออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความอย่างเจ็บแค้น

 

".. ฟ้ามีตา นรกมีจริง พวกเจ้าทำแต่เรื่องเลว ๆ ไว้มาก จะต้องถูกลงโทษแน่ .." เด็กสาวอายุไม่ถึง 16 ปีกล่าวพูดขึ้นเสียงแข็ง

 

".. สวรรค์ นรก มันมีที่ไหนกัน มามะมาให้พวกพี่ ๆ เล่นสนุก เหมือนศิษย์พี่ศิษย์น้องของพวกเจ้าก่อนหน้านี้ อ้อ ๆ ไม่ต้องห่วงไป ไว้เดี๋ยวพวกพี่ ๆ จะส่งพวกเจ้าไปอยู่ด้วยกันบนสวรรค์ .." ชายชุดดำอีกครกล่าวพูดตอบพร้อมกับหัวเราะอย่างกับคนโรคจิต แถมยังถอดเสื้อถอดกางเกง โชว์หุ่นที่ใหญ่โตอย่างกับหมีควายออกมา ให้เด็กสาวเหล่านี้ได้เห็นและหวาดกลัว ก่อนที่จะพยายามจับลากพวกนางไปยังเตียงไม้ที่ได้จัดเตรียมเอาไว้

 

แต่ทว่าอยู่ ๆ เสียงพูดอันเย็นชาอย่างกับนรกเยือกแข็งก็ดังขึ้น ..

 

".. มันก็จริง สวรรค์กับนรกอาจจะไม่มีอยู่จริง ๆ ก็ได้สำหรับคนบางคน แต่รู้มั้ยมหานรกยมโลกของมิติจักรวาลเอกวะแห่งนี้น่ะ พร้อมเปิดรับเสมอสำหรับคนเลว ๆ แบบนี้โดยเฉพาะ สนใจจะลองไปเที่ยวเล่นดูมั้ยสักล้านปี มนุษย์ .." เพียงสิ้นคำกล่าวไร้อารมณ์อันสุดแสนจะเย็นชาไปถึงจิตวิญญาณ

 

คนทั้งคนที่ตัวใหญ่ยังกับหมีควายกับขาดออกจากกันเป็นชิ้น ๆ ไม่เว้นแม้แต่พรรคพวกคนอื่น ๆ ที่อยู่โดยรอบเองก็เช่นกัน ก่อนที่จะถูกมหาพลังสภาวะอย่างหนึ่งอันจับต้องไม่ได้ ดูดกลืนเข้าไปในประตูมหานรกยมโลกทั้งร่างกายและดวงวิญญาณ แม้แต่หยดเลือดสักหยดก็ไม่มีเหลือไว้ให้เห็น

 

 

*************

ถูกบอกว่าลอกมาทุกบรรทัด .. กลับมาบอกทีเถอะลอกตรงไหนยังไง

ไม่ต้องกลัวบินครับ ผมเชื่อนายก คณะอาวุโสบ้านเมืองเรายังมีความเป็นประชาธิปไตยอยู่ทุกคน


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4591 หมีธนู (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 22:51
    ช่วงนี้สามภรรยาค่าตัวแพง หายแว้บ
    #4,591
    1
    • #4591-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 315)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 18:49
      ทุกตัวมีบทบาทของตนเองจร้า
      #4591-1
  2. #4528 นักอ่านสายขาว (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 02:15
    บอกเลยเรื่องนี้มันแปลกตั่งมากเมฆเป็นพระเอกละ 555555
    #4,528
    0
  3. #4479 CadiooS R McaW (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 09:22
    เรา ก็อ่านมาหลายเรื่องนะ หลายแแนว ยังไม่พบ จุเรื่องไหนเลย
    #4,479
    1
    • #4479-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 315)
      17 ตุลาคม 2562 / 12:45
      ครับ ตอนแรกเห็นคอมเม้นหนึ่งบอกว่าลอกมาทั้งบรรทัด
      วันนั้นรู้สึกจุกอกอย่างบอกไม่ถูก ยังกับถูกบูลลี่ยังไงอย่างงั้นเลย
      #4479-1
  4. #4478 zaalah5931 (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 06:04

    ขอบคุณค่ะ
    #4,478
    0
  5. #4477 จ่ะจ๋า (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 22:46
    ทำไมถึงพูดแบบนั้นออกมาได้ละ แสดงว่ามีคนลอกไปลงหรือป่าวแล้วคนที่พูดก้อคงไม่ได้ติดตามเรื่องนี้จริงๆหรอก ก่อกวนชัดๆ
    #4,477
    1
    • #4477-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 315)
      17 ตุลาคม 2562 / 12:47
      เขาอาจจะไม่ตั้งใจก็ได้ แต่รู้สึกแย่มาก ๆ ที่มีคนมาบอกแบบนั้น

      แต่งละเขียนด้วยใจและความคิดสร้างสรรค์ที่มี แต่กับถูกกล่าวหาว่าลอก ทำใจเท่านั้น
      #4477-1
  6. #4476 AwesomeFiu (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 19:38
    จัดมันให้หนัก
    #4,476
    1
    • #4476-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 315)
      17 ตุลาคม 2562 / 12:47
      หนักมาก ๆ เลยในบทต่อไป
      #4476-1
  7. #4475 wasukij555 (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 19:02
    ไครมันคิดอย่างนั้น
    #4,475
    2
    • #4475-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 315)
      17 ตุลาคม 2562 / 12:47
      หนึ่งในนักอ่านท่านนึง แต่เขาอาจจะไม่ตั้งใจก็ได้
      #4475-1
  8. #4474 หนุ่มยาคู้ (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 14:08

    ยังไม่เจอคำที่ลอกมา หรือว่าลอกตัวพยัญชนะ สระกัน ถ้าอันนี้คนอื่นๆก้ลอกกันหมดแระ

    #4,474
    1
    • #4474-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 315)
      17 ตุลาคม 2562 / 12:49
      พยายามจะหาเหมือนกันว่านิยายเรื่องนี้ไปเหมือนกับใคร แต่ก็ไม่เจอ

      หลุดโลกออกจักรวาล ไกลเกินกว่าทะเลแบบนี้ ยังจะลอกใครอีก T^T
      #4474-1
  9. #4473 joelamtan (จากตอนที่ 315)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 12:56
    ขอบคุงงับ
    #4,473
    0