มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 30 : บทที่ 30 บรรพบุรุษเมฆาเทพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 480 ครั้ง
    7 ก.ย. 61

บทที่ 30 บรรพบุรุษเมฆาเทพ

 

          มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายที่สุดในโลกหล้า ตามความนึกคิดและความเข้าใจไปเองของมากเมฆ เมื่อครั้งยังเป็นเด็กหลังจากที่ถูกทิ้งให้ต้องอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด เพราะมนุษย์กลืนกินได้ทุกสิ่ง ทั้งฆ่าสัตว์ตัดชีวิตโดยไม่จำเป็นและทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้โดยแค่ไม่พอใจ เพื่อความต้องการของตัวเองแล้ว ไม่มีอะไรที่มนุษย์ผู้ละโมบชั่วร้ายทำไม่ได้ แม้แต่คนในสายเลือดเดียวกันก็ยังไม่ละเว้น

 

หายนะมากมายที่เกิดขึ้นบนโลก ล้วนแล้วแต่ก็มาจากน้ำมือของมนุษย์ทั้งสิ้น ไม่เว้นแม้แต่สงครามโลกหลายต่อหลายครั้ง สงครามศาสนาที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ตามความเชื่อ สงครามต่อต้านผู้มีพลังพิเศษผู้ที่ได้รับการวิวัฒนาการ หักหลังมนุษย์ต่างดาวที่เข้ามาช่วยเหลือและมอบวิทยาการต่างๆ ให้ เพื่อให้มนุษย์โลกอยู่รอด แต่ก็ยังหักหลังและฆ่าล้างผู้ช่วยเหลือจนหมดสิ้นไปจากดาวโลก โดยไม่ละอายใจแม้แต่น้อย

 

ทั้งทำลาย ฆ่าล้าง กลืนกิน ฉกฉวย ละโมบโลภมาก ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้ตามความปรารถนา ความต้องการและสนองกิเลสตัณหาของตนเองอย่างไม่รู้จบสิ้น

 

ทำลายธรรมชาติ ทำร้ายแม้แต่ดวงดาวแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างไม่ใยดี ทรยศแม้แต่เผ่าพันธุ์ทรงอำนาจผู้ทรงสติปัญญา ที่เคยให้ความช่วยเหลือ และปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์เมื่อครั้งยังอ่อนแอไม่ต่างจากทารกแรกเกิด ได้อย่างง่ายดายและไม่สำนึกเสียใจ

 

มากเมฆไม่อยากจะเป็นแบบนั้น แต่เมื่อใดที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ คนคนนั้นจะไม่มีทางเลยที่จะเป็นสีขาวได้บริสุทธิ์หรือจะกลายเป็นคนชั่วร้ายที่แสนจะดำมืด จนมองไม่เห็นความหวังใดๆ ภายในจิตใจ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตบนสมมติฐานแห่งความต้องการไม่รู้จบ เป็นเผ่าพันธุ์ที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดและเอาแต่ใจ

 

            ชีวิตของแต่ละคนแตกต่างกัน แต่สุดท้ายมนุษย์ก็คือสิ่งมีชีวิตอันชั่วร้ายและเป็นหายนะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ดี

มากเมฆได้เข้าใจและได้เรียนรู้เรื่องราวพร้อมกับสรุปเหตุการณ์ต่างๆ มากมายจากประวัติศาสตร์นับพันๆ ปีของโลกมนุษย์ที่เคยเรียนรู้จากรากไม้ เมื่อครั้งที่ใช้งานเครื่องเทพฝันครั้งแรก

 

ความนึกคิดและความไวคลื่นสมองของมากเมฆ มีมากเกินกว่าที่คนอื่นๆ จะจินตนาการได้ มันคือสิ่งที่ไม่อาจจะวัดค่าได้ เพียงแค่มากเมฆได้คิดและจมลึกลงไปยังความนึกคิดและทบทวนสิ่งต่างๆ ของชีวิตสิ่งที่สนใจและประสบการณ์ต่างๆ ที่ตนเองเคยได้รับมา มันก็เป็นเวลาที่ยาวนานอย่างมากสำหรับเขา

 

แต่สำหรับคนอื่นๆ อาจจะเป็นความเร็วแค่การกระพริบตาหนึ่งครั้งเท่านั้น แต่สำหรับมากเมฆแล้วการได้จมลึกลงไปในหวนความคิดสุดลึกล้ำนั้น มันช่างยาวนานเหลือเกิน นานราวกับเป็นอสงไขยของเวลา

 

ถึงแม้มากเมฆกำลังต่อสู้อย่างลำบาก และอยู่ระหว่างความเป็นความตายของอีกหนึ่งชีวิตที่ผูกพัน

 

มากเมฆกับสงบลงได้อย่างแน่ประหลาดใจ คล้ายกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ต่อหน้าต่อตาของเทพอสูรจิตมายา

 

เทพอสูรจิตมายาเองก็ยังรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ไม่น่าเชื่อ สัมผัสพลังแปลกประหลาดก่อนหน้านี้ที่สัมผัสได้ เต็มไปด้วยความรู้สึกของความวุ่นวาย สับสน โศกเศร้า และเศร้าเสียใจอย่างถึงที่สุดในตอนแรก 

 

          แต่ในเวลานี้สัมผัสประหลาดเหล่านั้นกำลังค่อยๆ จางหายไปอย่างช้าๆ และสัมผัสได้ถึงความสงบนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสวรรค์และโลกที่ตนเองไม่รู้จัก ก่อให้เกิดความนึกคิดที่แปลกประหลาด ยากเกินกว่าจะเข้าใจได้ของชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังแสดงให้เห็น

 

มันกำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่ !!?? เทพอสูรเริ่มเคลื่อนไหวจริงจัง และเข้าจู่โจมอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก อย่างเต็มกำลังถึง 50% เพราะสัมผัสได้ถึงอันตรายหายนะบางอย่าง จากชายหนุ่มคนนี้ได้อย่างชัดเจน จนแม้แต่เทพอสูรยังรู้สึกหวาดกลัวเป็นครั้งแรก ในรอบหลายหมื่นปีตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นมา

 

แต่สำหรับมากเมฆแล้วในตอนนี้ จิตสำนึกของเขาได้จมลึก และหลงเข้าไปในห้วงลึกของความนึกคิดที่ไม่รู้จักของตนเองเป็นครั้งแรก ไม่รู้สึกตัวเลยว่าเขานั้นในเวลานี้อยู่ที่ไหน!? เพราะมันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าอันดำมืดไร้สิ้นสุด ราวกับห้วงจักรวาลแห่งหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามันกว้างใหญ่แค่ไหน และไม่มีสิ่งใดๆ อยู่เลยแม้แต่เวลา

 

แต่ในช่วงเวลาที่เงียบสงบอย่างสุดแสนและไร้สิ่งรบกวนใดๆ มากเมฆกำลังคิด มองหาความดีงามของมนุษย์

 

มนุษย์คืออะไร ความรักคืออะไร ความต้องการ ความเข้าใจ และความดีงามของมนุษย์ ชายหนุ่มรู้สึกสับสนเพราะในตอนแรก เขาก็แค่ไม่ต้องการจะแพ้ ไม่อยากแพ้ จนสูญเสียมาเรียไปอีกคน

 

แต่ทำไมจิตสำนึกของเขา จิตใจ ความนึกคิดมากมาย ถึงได้มาหาคำตอบของคุณความดี หรือไม่ดีของมนุษย์ เพราะอะไรกัน เขากำลังจะเป็นบ้า หรือบ้าไปแล้ว หรือเป็นอะไรกันแน่

 

 มากเมฆค่อยๆ สัมผัสและเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างช้าๆ ภายในจิตใจและความสับสนในชีวิตของเขาเอง และได้ปล่อยให้ร่างกายที่ภายนอกเคลื่อนไหวอย่างอิสระ และต่อสู้กับเทพอสูรไปตามจิตสำนึกของตนเองที่นิ่งสงบ โดยไม่ได้ควบคุมสำนึกรับรู้ใดๆ อีกเลย

 

ปล่อยให้ร่างกายและจิตใจเป็นไปตามธรรมชาติของตัวเอง

 

กลายเป็นการต่อสู้ที่แปลกประหลาดและไม่อาจจะยอมรับได้ของเทพอสูรไปแล้ว การที่มีบางสิ่งที่เทพอสูรอย่างมันไม่อาจจะเข้าใจได้ ทำให้มันรู้สึกโมโหและรู้สึกได้ถึงความแตกต่างมากมายที่ไม่อาจจะหาคำอธิบายได้ในตอนนี้ ขึ้นมามากมายภายในจิตใจของมัน

 

ไม่ว่าจะชก ปล่อยหมัด ปล่อยพลังทำลายล้างออกไปมากแค่ไหน อีกฝ่ายชายหนุ่มตรงหน้ากับหลบได้ง่ายดายราวกับล่วงรู้อนาคตล่วงหน้า พลังพิเศษแปลกประหลาดของอีกฝ่ายกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ ระลอกคลื่นพลังและระลอกคลื่นความนึกคิด กำลังจะก่อรูปและกลายเป็นความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างหน้าประหลาดใจ

 

เทพอสูรไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน เป็นความแตกต่างที่ไม่เข้าใจ และรู้สึกยอมรับไม่ได้กับชายหนุ่มตรงหน้าที่ก่อนหน้านี้ มันทั้งอ่อนแอและไร้พลังขาดความมั่นใจ และคล้ายกับพวกหวาดกลัวการสูญเสีย แถมยังดูเหมือนกำลังอยู่ในช่วงที่มีสภาพจิตใจตกต่ำถึงขีดสุด แต่ในเวลานี้ชายหนุ่มผมสีเงินกับสามารถแสดงพลังที่ตนเองไม่รู้จักและกำลังเพิ่มพลังมากขึ้นเรื่อยๆ ในระหว่างการต่อสู้ และไม่ได้อยู่ในกฎเกณฑ์ของมิติเทพอสูรของตนอีกแล้ว

 

แต่สำหรับมากเมฆยังคงจมลึกลงไปในความนึกคิดความฝัน และจินตนาการไม่รู้จบของตนเอง ผ่านความนึกคิดและสิ่งต่างๆ มาก็มากมาย ได้รับมาก็มากมาย ทั้งรักษาไว้ได้และไม่ได้ก็มากมาย มากเมฆรู้แล้วว่ามนุษย์แท้จริงแล้วคืออะไรและตัวตนของเขานั้น แท้จริงแล้วต้องการอะไร

 

มากเมฆได้รู้แจ้งแล้วในชีวิตของตนเอง จากประสบการณ์เล็กน้อยที่ผ่านมา เขาเข้าใจแล้วว่าชีวิตของคนเรามันไม่จีรังอะไรเลยสักอย่าง จะทำอะไรก็ตั้งใจทำและรีบทำ เต็มที่ให้ถึงที่สุด คนเราอย่าได้หยุดอยู่กับที่ อย่าได้จมลึกไปกับความล้มเหลวหรือผิดหวัง อย่าได้ท้อแท้และสูญเสียกำลังใจ เพราะชีวิตมนุษย์นั้นมันสั้นเกินไป จงใช้ให้ดี

 

ความทุกข์ความเศร้าจากการสูญเสียครอบครัวเทพวานร เป็นเหตุให้มากเมฆเจ็บปวดอย่างสุดแสน จนไม่เป็นตัวของตัวเอง ความรักความต้องการที่จะมีครอบครัวอันสมบูรณ์ กลายเป็นแผลลึกในจิตใจที่ยากจะรักษาเป็นปมในใจมาตลอดหลายสิบปี และพอสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวและคนที่รักถูกฆ่า ถูกทำลายจนหมดสิ้น ชายหนุ่มผู้อ่อนต่อโลกและไร้เดียงสาราวกับเด็กก็หัวใจแตกสลาย

 

พร้อมกับในวันนี้หลังจากที่สบายใจขึ้นแล้วบางส่วน แต่ทว่าพี่สาวมาเรียที่คอยให้กำลังใจตนเองมาตลอด และอยู่เคียงข้างไม่ห่างหายไปไหน กับถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสต่อหน้าต่อตา และอยู่ระหว่างความเป็นความตาย กับทำให้สภาพจิตใจที่ดีขึ้นแล้วของมากเมฆกับบอบช้ำมากกว่าเดิม หวาดกลัวความสูญเสียมากขึ้น มากขึ้นเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงสิ่งใดๆ ได้อีก กลายเป็นคนโง่งมงายไร้สตินึกคิดให้ดี

 

แต่พอได้รู้ถึงสาเหตุแห่งทุกข์ทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้น และได้เข้าใจตนเองได้มากขึ้นจากคำถามโง่ๆ ถึงคุณความดีและไม่ดีของมนุษย์ พร้อมกับทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาในชีวิตตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน และมากขึ้นราวกับค้นพบตัวเองอย่างแท้จริงอีกครั้ง

 

ในที่สุดมากเมฆก็สามารถหลุดออกมาจากความทุกข์ระทม จากความเศร้าเสียใจของตนเองก่อนหน้านี้ได้แล้ว

 

เขารู้แล้วว่าตนเองควรจะทำอะไร ต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เพื่อตัวของเขาเองและเพื่อทุกๆ คน ที่รักและเป็นห่วงเป็นใยเขาในวันนี้และอนาคตที่ยังไม่รู้ จะมั่วมาทำตัวอ่อนแอไร้ค่าเป็นเด็กที่โหยหาความรักไปตลอดไม่ได้อีกแล้ว .

 

ในเมื่อจิตใจและความรู้สึกได้รับการชำระล้าง จากเมฆฝนที่เรียกว่ากำแพงแห่งจิตใจ และปมในใจได้คลายออก

 

สติความคิดและจิตใจของมากเมฆก็เปิดกว้าง เปิดรับและเรียนรู้ที่จะอยู่รอดให้เหนือกว่าที่ผ่านๆ มา และช่วงชิงทุกสิ่งที่ตนเองต้องการมาให้ได้

 

มากเมฆรู้ดีว่าตนเองไม่ได้เป็นคนเลิศเลออะไร แถมในอดีตที่ผ่านมา เขาก็เป็นเพียงมนุษย์ที่คิดและทำตามหัวใจตนเองเท่านั้นเป็นอันดับแรกเสมอ

 

แต่ในตอนนี้ มากเมฆได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาจะเป็นคนที่กระทำทุกอย่างด้วยสติปัญญาและความนึกคิดถึงผลที่ได้รับเป็นสำคัญ จะเป็นทั้งคนเลว คนชั่วและคนดีในเวลาเดียวกัน และจะปกป้องทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเขาทั้งหมด ด้วยทุกอย่างที่มี มากเมฆรู้แล้วว่าเขานั้นเป็นคนโลภมาก และเป็นคนที่โง่ที่ไม่รู้อะไร แต่ในตอนนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว มากเมฆผู้อ่อนต่อโลกได้หายไปแล้วตลอดกาล

 

ในระหว่างที่มากเมฆกำลังรู้สึกปล่อยวาง และรับรู้ได้ถึงจุดหมายของชีวิต และความเป็นจริงของตนเองในหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้น อยู่ๆ มากเมฆกับได้ยินเสียงของชายชราลึกลับที่ฟังดูแล้วช่างอบอุ่นและอ่อนโยนเอามากๆ

 

แต่กับพูดด้วยน้ำเสียงที่กดดัน คล้ายกำลังโกรธโมโหอย่างรุนแรง กล่าวคำพูดมากมายดังขึ้นมาในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง ภายในห้วงลึกของจิตใจของมากเมฆ

 

".. เจ้าเองก็ไม่ได้โง่มากมายอะไรนัก จะผิดก็แค่อ่อนต่อโลกมากไปก็เท่านั้น เสียดายวันเวลาที่ผ่านมาจริงๆ หากอยากจะฝึกวิชาวรยุทธ์มากนัก ทำไมไม่รู้จักใช้มิติเวลาความคิดไร้สิ้นสุดในการฝึกฝน ถูกคนในตระกูลเมฆาเทพจับส่งให้ไปอยู่ในสถานที่ต่างๆ ปิดกั้นการรับรู้ การอยู่ร่วมกับสังคม จนกลายเป็นลาโง่ไปแล้ว แต่เจ้าทำไมไม่รู้จักคิดปล่อยให้ความหวังอันริบหรี่ ที่เรียกว่าครอบครัวปิดกั้นความสามารถพิเศษของตัวเองเอาไว้ เจ้าโง่โง่โง่ อยากจะบ้าตายจริงๆ .."

 

".. อย่าได้ถามว่าอะไรคือ มิติเวลาความคิดไร้สิ้นสุด ตัวเจ้าเองมีมันมาตั้งแต่เกิด แต่กับไม่รู้จักใช้ เป็นไอ้โง่ ลูกหลานโง่ๆ และไม่ได้ความเสียจริง มันน่าตีให้ตายนัก!! และในตอนนี้ตัวเจ้าเองก็อยู่ในมิติเวลาความคิดไร้สิ้นสุด หากยังไม่รู้ตัวอีก ข้าก็ไม่รู้จะพูดยังไงกับเจ้าแล้ว .."

 

".. หมาแมวและลิงมันยังรู้วิธีกัดคนและต่อสู้กลับ หากพวกมันรู้สึกไม่ดีหรือถูกทำร้าย แต่เจ้าลูกหลานของข้ามีพลังอันแสนวิเศษมากมายราวกับพระเจ้า แต่กับไม่รู้จักใช้และยังปล่อยให้คนอื่นๆ หาผลประโยชน์จากตัวเจ้าได้ไม่สิ้นสุด ถึงแม้มันจำเป็นที่จะต้องแลกเปลี่ยนกันบ้าง เพราะเจ้ากำลังลำบาก แต่เจ้าควรจะหัดคิดและฉลาดให้มากกว่านี้ รู้จักหาผลประโยชน์ให้ตัวเองให้มากกว่านี้ จำเอาไว้หากเจ้ายังทำตัวเป็นคนดีใสซื่อมากเกินไป ฟ้าดินจะลงโทษ  ฟ้าดินมักจะลงโทษแต่พวกโง่ๆ ดีๆ ซื่อๆ แบบเจ้า เจ้าหลานโง่ .."

 

 

".. มันน่าขายหน้าเสียจริง!!! อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้าเป็นลูกหลานของข้าผู้นี้เด็ดขาด พลังที่ข้าได้มอบให้ไว้กับสายเลือดแท้และผู้สืบทอดเมฆาเทพ แต่ละคนจะได้รับพลังพิเศษแตกต่างกันไป แต่เจ้ากับได้รับพลังเหล่านั้นมามากมายเกินไป และรับมาทั้งหมดในตัวเอง มากจนตัวเจ้าเองก็ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร จะโทษก็ต้องโทษที่โชคชะตาของเจ้าถูกกำหนดให้เจ้าได้รับมามากกว่าใครๆ จนกลายเป็นที่อิจฉาและโดนคนในตระกูลจับไปทดลองอย่างลับๆ ต่างๆ นาๆ เพราะต้องการแย่งชิงเอาพลังของเจ้า แถมยังถูกใครบางคนปิดกั้นพลังและความทรงจำไว้อีก ความโลภความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ไม่ว่าจะผ่านไปกี่พันกี่ร้อยปี มันก็ยังน่ากลัวอยู่ดี  .."

 

".. ครอบครัววานรอะไรนั่น จริงอยู่ว่าเป็นสิ่งที่เจ้ารักและต้องการมาตลอด แต่เจ้าก็ควรจะมองให้ออก ถึงความจริงบางอย่างที่เกิดขึ้น หากเจ้ามองออกและเข้าใจได้ทั้งหมด ก็จงไปช่วงชิงเอาทุกอย่างที่เป็นของเจ้ากลับมา ไม่มีอะไรที่ผู้สืบทอดของข้าทำไม่ได้ แม้แต่สังหารพระเจ้าหรือจับพระเจ้ามาเป็นทาสก็ตาม แล้วก็ผู้หญิงคนนั้น ดูเหมือนนางจะชอบเจ้าเอามากๆ เจ้าก็เอาชนะไอลิงเน่าเกราะดำกระจอกๆ ตัวนั้นก็สิ้นเรื่อง อย่าได้ทำให้สายเลือดของข้าต้องดูทุเรศลูกตาไปมากกว่านี้ เจ้าหนู!!! รู้จักใช้พลังของตัวเองให้มากกว่านี้ซะ .."

 

".. พลังในตัวของเจ้ามันมีมากมาย แค่รู้จักนำมาใช้อย่างสองอย่าง เจ้าก็ไม่แพ้ให้ใครที่ไหนง่ายๆ อีก รู้จักคิดและเรียนรู้สิ่งที่ตนเองมีให้มากกว่านี้ ภายในช่องว่างคลื่นสมองของเจ้ามีความพิเศษที่แตกต่างอย่างมาก และภายในนั้นมีบางสิ่งหลบซ่อนตัวอยู่ สักวันเจ้าจะรู้ได้เองว่ามันคืออะไร .."

 

".. แต่ในเวลานี้เจ้าจำเป็นจะต้องฝึกฝนควบคุมคลื่นสมองของเจ้าให้ได้ซะก่อน ลองสร้างทุกสรรพสิ่งจากความว่างเปล่าอันดำมืดนี้ดูสิ ถึงเจ้า ZERO อะไรนั่นจะหลอกใช้เจ้าเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง แต่มันเองก็ช่วยเหลือเจ้าให้ได้เรียนรู้และเข้าใจในพลังที่เจ้ามีเช่นกัน แต่ก็ขอให้เจ้าอย่าได้ไว้ใจใครให้มันมากนัก บางครั้งก็อย่าได้ไว้ใจตนเองมากไปเช่นกัน  .."

 

".. จำเอาไว้พลังพิเศษมากมายมักเกิดจากความรักผูกพัน ความรู้สึกอันยิ่งใหญ่และแรงกล้า  เช่นเดียวกับตาเฒ่าผู้นี้ที่ได้พลังต่างๆ มากมายมาจากความรักความทุกข์ รักที่จะรักษาและปกป้อง รักที่จะทำลายล้างและสร้างหายนะ รักที่จะลบล้างและกลืนกินทุกสรรพสิ่ง รักที่จะควบคุมและบงการทุกชีวิต รักที่จะช่วงชิงและเอาทุกสิ่งที่ต้องการมาเป็นของตน และก็ทุกข์ที่จะต้องเป็นอมตะไปชั่วกัปชั่วกัลป์ เห็นไหมว่าความรักยิ่งใหญ่มากแค่ไหน และความทุกข์มันก็ทรมานไม่รู้จบ จำเอาไว้ให้ดี เจ้าลูกหลานผู้ไม่ได้ความของข้า .."

 

มากเมฆได้ฟังและได้ยินเสียงของชายชราพูดอยู่นานสองนาน จับใจความได้ง่ายๆ สั้นๆ ว่า มากเมฆมีพลังเยอะและมากมายแต่ไม่รู้จักใช้และใช้ไม่เป็น และยังถูกใครบางคนในตระกูลปิดกั้นพลังเอาไว้อีก รวมไปถึงความทรงจำด้วย

 

แถมเจ้าตัวยังโง่เสียเวลาฝึกฝนไปเป็นเดือนๆ ในเกม ทั้งที่จริงเข้ามาฝึกฝนในมิติพิเศษของตัวเองก็ได้ ประหยัดเวลาไปเป็นชาติๆ อันนี้มากเมฆขอเถียงใครจะไปรู้ว่ามีและทำได้ หากไม่ใช่จิตตกและกังวลถึงขีดสุด ก็คงไม่มีทางรู้หรอกว่าในรูปแบบคลื่นสมองของตัวเอง มีมิติพิเศษแบบนี้อยู่ สุดท้ายก็พลังแห่งความรักมันเป็นพลังแห่งความรักที่ตรงไหน เหมือนพลังความคิดของคนโรคจิตมากกว่า พลังบ้าอะไรรักที่จะทำลายล้าง รักที่จะสร้างหายนะ มันมีด้วยเหรอ!!!

 

แต่ที่เจ็บปวดและรู้สึกได้เลยก็คือตนเองถูกคนในตระกูลจับทดลอง เพื่อจะแย่งชิงเอาพลังของตนเองไปแล้วพลังที่ถูกนำเอาออกไปมันคืออะไร เอาไปได้หรือเปล่า คิดมากก็ปวดหัวสุดท้ายมากเมฆก็ได้แต่ปล่อยวางไว้ก่อนอยู่ดี

 

มากเมฆไม่ได้รู้หรอกว่าในเวลานี้ร่างกายของตนเอง กำลังต่อสู้กับเทพอสูรจิตมายาได้อย่างสูสี และกำลังค่อยๆ เก่งกล้ามากขึ้นและพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ตลอดเวลา

 

จนเทพอสูรเริ่มเป็นกังวลว่าตนเองจะแพ้ และเวลาสำหรับภายนอกก็เพิ่งจะผ่านไปได้แค่ 5 นาทีเท่านั้น

 

แต่สำหรับมากเมฆในมิติเวลาความคิดไร้สิ้นสุด กับผ่านไปแล้วไม่ต่ำกว่า 72 ชั่วโมงและดูเหมือนหากมากเมฆต้องการควบคุมให้เวลาเดินช้าหรือเดินเร็วกว่านี้ก็สามารถทำได้ เพราะในตอนนี้มากเมฆสามารถควบคุมพลังงานทั้งหมดทั้งมวลและมิติเวลาแห่งนี้ได้แล้ว ราวกับตนเองเป็นพระเจ้า รวมไปถึงวิธีในการใช้งานในแบบต่างๆ อีกด้วย

 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่มากเมฆรู้สึกดีใจและสะใจมากๆ ก็คือการนำเอาพลังงานคลื่นสมองไร้รูปแบบของตนเองออกมาแปรเปลี่ยนแปรสภาพ ให้กลายเป็นพลังงานอีกรูปแบบหนึ่งที่ต่างออกไป และทำให้มันเป็นจริงและเท็จได้ มากเมฆเองไม่รู้จะอธิบายพลังพิเศษของตนเองอย่างไรดี เพราะอาศัยความรู้สึกนึกคิดและการสัมผัสถึงได้ล้วนๆ ในการควบคุม

 

เพราะพลังคลื่นสมองคลื่นความคิดและพลังไร้รูปอันไม่จำกัด ทั้งเวลาและปริมาณหรือจำนวนเหล่านี้ มันสามารถนำมาใช้งานได้หลากหลายมากจนน่าตกใจ แค่มากเมฆคิดจะสร้างดาบ ก็ปรากฏดาบรูปร่างและลวดลายเดียวกันกับที่มากเมฆคิดได้ในทันทีและสร้างออกมาได้เร็วมากเท่ากับความเร็วของความคิด

 

แถมยังบังคับและควบคุมให้พลังไร้รูปนี้กลายเป็นมือเป็นเท้าเป็นสิ่งใดๆ ก็ได้มากมายไม่จำกัด เป็นพลังที่ดีมากๆ และสามารถนำไปประยุกต์ใช้งานได้หลากหลายมากยิ่งขึ้นไปอีก

 

แถมพลังไร้รูปแบบนี้ยังสามารถดูดกลืนและปลดปล่อยพลังงานในรูปแบบต่างๆ ได้อีกด้วย พวกมันอยู่เหนือทุกกฎเกณฑ์แปรเปลี่ยนเป็นคดโกงได้อย่างถึงที่สุดจนน่ารังเกียจ

 

เช่น อยากจะให้มีพลังงานสายฟ้าพุ่งตรงไปข้างหน้าเป็นชั่วโมงๆ ก็ไม่หมดไม่หายไปไหน คงสภาพไว้อย่างไงก็อย่างงั้น หรือให้มีเสาเพลิงอันร้อนแรงที่มีความสูงสุดลูกหูลูกตาปรากฏขึ้นนับร้อยๆ เสา แต่กลับมีความเย็นที่มากกว่าสิ่งอื่นใดที่คาดคิด หรือจะให้ปรากฏน้ำที่เย็นเยือกแต่ภาพในกับเป็นหลุมดำดูดกลืนทุกสิ่งที่สัมผัสจนหมดไป หรือให้เป็นน้ำที่บริสุทธิ์จนพลังไฟฟ้าไม่อาจจะไหลผ่านเลยก็ทำได้ หรือแม้แต่จะสร้างสองธาตุพลังธรรมชาติที่หักล้างกัน และให้พวกมันแปรเปลี่ยนที่จะอยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายได้ตลอดเวลา โดยใช้แค่ความคิดและการออกคำสั่งเอาไว้ จนพวกมันวิวัฒนาการจนเกินเลยขอบเขตความเข้าใจของมนุษย์ยุค 44xx ไปแล้ว

 

มากเมฆฝึกใช้  ฝึกควบคุม ฝึกออกคำสั่ง กับพลังอันไม่จำกัดของตัวเองนี้อย่างสนุก และตั้งมั่นไว้ในใจแล้วว่าจะต้องเอาพลังไร้รูปนี้ไปใช้จัดการกับเทพอสูรจิตมายาที่เข้ามาหาเรื่องตนเองให้ได้ และยังพยายามศึกษาและหาวิธีใช้งานในหลายๆ รูปแบบให้มากขึ้น

 

 

โดยที่ไม่รู้เลยว่าเวลาในตอนนี้เพิ่งจะผ่านไปแล้วอีก 1 นาทีสำหรับโลกภายนอกมิติเทพอสูร กลายเป็น 6 นาทีแล้วสำหรับมาเรียที่นอนบาดเจ็บอยู่ แต่สภาพของเทพอสูรในเวลานี้ดูไม่ได้เสียเลย เพราะถูกพลังประหลาดของมากเมฆกดดันและสร้างสิ่งต่างๆ ออกมามากมาย เข้าโจมตีไม่หยุดและต่อเนื่องจนเทพอสูรได้รับบาดเจ็บสาหัส เช่น ก่อนหน้านี้ราว 50 วินาทีก่อน

 

ร่างกายจิตสำนึกของมากเมฆได้ใช้พลังไร้รูปมิติไร้สิ้นสุดนี้ สร้างดาวอาทิตย์สีเงินขนานมินิขึ้นมาจำนวน 100 ดวงแต่มีพลังงานเท่าดวงอาทิตย์ในระบบสุริยะจริงๆ ทุกอย่าง 100% และยังได้สร้างหลุมดำขึ้นมา เพื่อดูดกลืนเทพอสูรไม่ให้เคลื่อนไหวหรือหลบนี้ได้ พร้อมกับสร้างบาเรียมิติครอบคลุมร่างกายตัวเองเอาไว้อย่างสมบูรณ์

 

จากนั้นไม่เกิน 5 วินาทีดวงอาทิตย์ทั้ง 100 ดวงขนาดมินิก็พุ่งเข้าชนร่างของเทพอสูรเข้าอย่างจัง อย่างรุนแรงและเกิดการระเบิดของซูเปอร์โนวาที่รุนแรงอย่างมากเป็นหมื่นหมื่นเท่าจากปกติที่เคยทำได้ สร้างความเสียหายรุนแรงให้กับเทพอสูรจิตมายาอย่างหนัก จนร่างกายแตกสลายและถูกแยกส่วนเป็นชิ้นๆ

 

หากเป็นที่มิติภายนอกของโลกสามพิภพ เทพอสูรคงตายไปแล้วหมื่นกว่ารอบได้ แต่ที่นี่เป็นมิติพิเศษของเทพอสูรเองมันจึงได้กำหนดเอาไว้แล้วว่า เทพอสูรจะไม่มีวันตายภายในดินแดนของตัวเองเด็ดขาดไม่ว่ากรณีใดๆ

 

แต่สำหรับในเวลาแบบนี้เทพอสูรจิตมายาได้แต่ยอมแพ้ เพราะสู้ไม่ได้เลยกับพลังของอีกฝ่ายที่ราวกับเป็นพระเจ้าจากโลกบรรพกาล ด้วยเหตุนี้เทพอสูรจึงได้ปลดเอาหอกเทพอสูรออกมาจากร่างกายของมาเรีย และเรียกกลับเข้ามาในมิติเทพอสูรแล้ว

 

แต่มากเมฆกลับยังรู้สึกว่าไม่พอ และควบคุมร่างจิตสำนักต่อไป และยังคงโจมตีพร้อมกับทรมานเทพอสูรต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกับฆ่าสัตว์อสูรบริวารภายในมิติเทพอสูรไปจนเกือบจะหมด เป็นการฆ่าล้างแบบไม่กระพริบตาแม้แต่น้อย

 

 

จนสภาพในปัจจุบันที่เวลาเลยผ่านมาแล้ว 6 นาที เทพอสูรได้ตายเล่นๆ ไปแล้วไม่ต่ำกว่าหมื่นครั้งและอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาอย่างยิ่งถึงแม้จะไม่ได้ตายจริงๆ ก็ตาม แต่ก็มีสภาพไม่ต่างจากตายมากนัก ทั้งเสื้อเกราะสีดำโบราณลายมังกรเอยพลังพิเศษของมิติกฎเกณฑ์ที่ขี้โกงเหล่านั้นเอย ไม่มีอะไรช่วยเทพอสูรได้เลยยกเว้นห้ามไม่ให้ตาย เมื่อต้องมาเผชิญกับชายหนุ่มที่สามารถสร้างสรรค์ทุกสรรพสิ่งได้จากความว่างเปล่าและไร้ข้อจำกัดแบบนี้

 

เทพอสูรจิตมายาขอตายไปให้พ้นๆ ดีกว่า และภาวนาว่าจะไม่เป็นศัตรูกับคนคนนี้อีกตลอดไป

 

กลับมาที่มากเมฆที่กำลังสนุกไปกับพลังไร้รูปมิติไร้สิ้นสุดของตนเองอยู่นั้น เขาได้สร้างหน้าจอขนาดใหญ่เอาไว้เป็นตัวกำหนดขอบเขตและวิธีใช้งานภายในมิติ เช่น ตั้งเวลาไว้ที่หน้าจอให้แจ้งเตือนหากตนเองอยู่ในมิติเวลานานเกินไปและกำหนดให้ 1 นาทีภายในเกมเท่ากับ 10 ชั่วโมงภายในมิติเวลา มากเมฆสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามใจ

 

ยิ่งในตอนนี้ที่สามารถแบ่งจิตสำนึกรับรู้ได้แล้ว ทั้งควบคุมภายในภายนอก ก็สามารถทำได้ราวกับเป็นเรื่องปกติอย่างเดียวกับการหายใจเข้าออกไปแล้ว ยิ่งทำให้มากเมฆรู้สึกได้ว่าตนเองสามารถพัฒนาได้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุดจริงๆ

 

แถมมากเมฆยังได้สร้างสิ่งต่างๆ ออกมามากมายเต็มไปทั่วบริเวณ มิติ อย่างในตอนนี้มากเมฆสร้างดาวขึ้นมาหนึ่งดวงขนาดไม่ใหญ่มากนัก และได้สร้างสภาพแวดล้อมทุกอย่างไม่แตกต่างจากโลกจริงๆ เลยแม้แต่น้อย ชนิดที่ว่ามนุษย์สามารถอยู่อาศัยได้สบายๆ โดยเฉพาะธรรมชาติมากเมฆเน้นไปที่ความงดงามราวกับเทพนิยายแฟนตาซี และยังได้สร้างดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และแบบจำลองของดวงดาวต่างๆ ที่มีอยู่ในหัวออกมาเกือบทั้งหมด และไม่ว่าจะเป็นบ้านพัก ห้องอาบน้ำ โรงฝึกและสิ่งอำอวยความสะดวกต่างๆ มากมาย ไม่เว้นแม้แต่ แม่น้ำนมสด เกาะพุดดิ้ง น้ำตกสวยงาม พื้นดินที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด และอื่นๆ อีกมากมายตามจินตนาการไม่รู้จบของตัวมากเมฆเอง

 

โดยที่มากเมฆไม่รู้มาก่อนเลยว่าพลังพิเศษของสายเลือดเมฆาเทพของตนเองนั้น แม้แต่ระบบหลัก ZERO ที่เฝ้าสังเกตการณ์และตรวจสอบคลื่นสมองของมากเมฆอยู่ตลอดเวลา และไม่เคยหยุดพักที่จะสังเกตและตรวจสอบแม้แต่วินาทีเดียว ก็ยังไม่อาจจะรู้เลยว่ามากเมฆมีพลังแบบนี้อยู่ แถมยังได้รับมาแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ เหนือกว่าอาชีพลับผู้วิเศษรังสรรค์เสียด้วย และนี่ก็คงจะเป็นครั้งแรกที่ทำให้ ZERO ไม่ได้อะไรกลับไปเลย แต่กลับมาช่วยสร้างข้อปกปิดและข้อยกเว้นอันสุดแสนจะเพอร์เฟคให้กับมากเมฆอย่างมาก

 

และหากคนในตระกูลเมฆาเทพได้รู้ว่ามากเมฆ เคยได้พูดคุยและติดต่อกับท่านบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ผู้เป็นตำนานของจักรวาลกว้างไกล อาจจะบุกเข้ามาชิงตัวมากเมฆกลับตระกูลโดยทันที และไม่สนวิธีการใดๆ แน่นอน เพราะบุคคลที่มากเมฆได้พบ ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลของพิภพราชันย์ที่สาบสูญไปแล้วเมื่อหลายพันปีก่อน และเป็นเป้าหมายหลักในการตามหาของทุกเผ่าพันธุ์ในจักรวาลแห่งนี้ ทั้งหมดก็เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังอันไร้ขีดจำกัดและพลังอำนาจไม่รู้จบรวมไปถึงชีวิตอมตะในตำนานอีกด้วย

 

แต่สำหรับมากเมฆแล้ว เสียงของชายชราคนนั้นก็เป็นได้แค่เสียงบ่นของคนแก่ธรรมดาทั่วไปเท่านั้นเอง แถมเวลาพูดก็ชอบทำเสียงดุโกรธไม่พอใจอยู่เรื่อยๆ อีกด้วย ไม่น่ารักเอาซะเลย โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าได้พบกับบุคคลในตำนาน ที่คนทั่วทั้งจักรวาลกำลังออกตามหาอยู่

 

มากเมฆยังคงฝึกพลังไร้รูปมิติไร้สิ้นสุดไปเรื่อยๆ เพราะยังไงฝึกฝนในนี้ก็ไม่มีวันเหนื่อยหรือหมดแรงอยู่แล้ว และพลังก็ไม่มีหมดอีกด้วย สำหรับมากเมฆแล้วที่นี่คือสวรรค์ดีๆ นี่เอง ยิ่งเป็นพวกชอบบ้าฝึกวิชาอยู่แล้วก็ยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่

 

โดยที่ไม่รู้เลยว่าความชอบบ้าฝึกวิชาเหล่านี้ มากเมฆก็ได้รับมาเต็มๆ เช่นกันจาก DNA ของบรรพบุรุษของตนเองอีกด้วยเมื่อครั้งในอดีตอันแสนไกล

 

สุดท้ายมากเมฆพอมั่นใจในตัวเองแล้ วจึงได้ยกเลิกการฝึกและออกไปจากมิติแห่งนี้ และพอนำจิตสำนึกกลับเข้ารวมร่างจิตวิญญาณของตัวเองอีกครั้ง ความทรงจำมากมายหลายนาทีก่อนหน้านี้ที่ไม่คอยสมบูรณ์นัก เพราะอยู่ในช่วงระหว่างแบ่งร่างจิตสำนัก ต่างก็ไหลเข้าสู่หัวสมองของมากเมฆในทันที

 

7 นาทีที่ผ่านมามันคือนรกสำหรับเทพอสูรจิตมายา โดยแท้ แต่สำหรับมากเมฆมันเป็นเพียงเรื่องตลกเรื่องหนึ่งเท่านั้น และจากการใช้พลังคลื่นสมองพิเศษของตัวเองตรวจสอบให้แน่ใจ มากเมฆก็เข้าใจแล้วว่าเมื่อใดก็ตามที่ตนเองวิตกและกังวลถึงขีดสุดร่างกายและจิตใต้สำนึก จะทำการควบคุมร่างกายของมากเมฆเองและใช้พลังต่างๆ ที่มีในการปกป้องอันตรายทั้งหมดในทันที

มากเมฆตั้งชื่อให้ร่างจิตใต้สำนึกของตัวเองว่า จิตเมฆลอยล่อง เป็นพลังที่สะดวกดีแท้ๆ ไม่ต้องสู้เองก็ได้ ให้จิตสำนึกที่แบ่งร่างออกมาไปสู้แทน แถมยังควบคุมได้อีกหรือปล่อยให้ทำงานของมันเองก็ได้ แถมมากเมฆยังตรวจสอบและเข้าใจถึงวิธีเรียกใช้ได้แล้วอีกด้วยอย่างสมบูรณ์ ถึงมันจะเป็นทักษะที่ไม่มีในเกมและไม่มีเสียงแจ้งเตือนใดๆ แต่มากเมฆก็สามารถเรียกใช้ได้โดยการควบคุมและใช้สมาธิมากในการเข้าถึงหน่อยเท่านั้น

 

และในส่วนของพลังไร้รูปและมิติไร้สิ้นสุด มากเมฆเองก็ไม่รู้จะตั้งชื่อมันว่าอะไรดีเช่นกัน สุดท้ายก็นำเอาชื่อที่ลอยเข้ามาในหัวเล่นๆ ตั้งเป็นชื่อให้เสียเลย พลังมิติรังสรรค์

 

พลังมิติรังสรรค์และจิตเมฆลอยล่อง ไม่ใช่ทักษะในเกมทั้งคู่ ZERO จึงไม่สามารถตรวจสอบได้และเป็นทักษะพิเศษที่มากเมฆสามารถนำไปใช้สำหรับโลกภายนอกได้อีกด้วย

 

// - - พลังมิติรังสรรค์ - - //

// - - จิตเมฆลอยล่อง - - //

// - - พลังไร้รูปแบบ - - //

// - - มิติไร้สิ้นสุด - - //

 

ความนึกคิดของมากเมฆในเวลานี้เร็วมาก ไม่ต้องพูดอะไรหรือถามอะไรเลยกับเทพอสูรเลย มากเมฆก็สามารถเข้าใจได้ทุกอย่างทั้งหมด ถึงมากเมฆพื้นฐานไม่ได้เป็นคนฉลาดและมีไหวพริบมากนักแถมยังอ่อนต่อโลก เพราะการกระทำของตระกูลเมฆาเทพที่พยายามปิดกั้นตนเองเหลือเกินจากสังคม จนเป็นลาโง่

 

แต่ในเวลานี้มากเมฆมีมิติเวลาไร้สิ้นสุดทำให้มากเมฆมีเวลาคิดมากกว่าใครๆ จนทำให้มองเห็นสิ่งรอบๆ ตัวหยุดนิ่งไปหมดราวกับมีความสามารถของการหยุดเวลาได้ขึ้นมา

 

สำหรับวันนี้ของมากเมฆเต็มไปด้วยเรื่องประหลาดใจและเหลือเชื่อมากมาย คลื่นสมองของตนเองมันอยู่เหนือจินตนาการไปมากเกินไป และไม่รู้ด้วยซ้ำในอนาคตมันจะทำอะไรได้อีกบ้าง แต่สำหรับมากเมฆในเวลานี้เมื่อจบธุระที่นี่แล้ว มากเมฆก็บินไปบอกลาเทพอสูรอย่างง่ายๆ และไม่สนใจอีก พร้อมกับได้รับลูกแก้วดวงตาเทพเจ้าโบราณจิตมายาหนึ่งดวง พร้อมๆ กับเสียงประกาศในหัวของมากเมฆในทันที

 

[: ผู้เล่นมากเมฆได้เอาชนะเทพอสูรได้สำเร็จ และได้รับลูกแก้วดวงตาเทพเจ้าโบราณจิตมายา  :]

           

[: จำนวนหนึ่งดวงค่ะ และในตอนนี้เหลือเวลาในการทำเควสปลดผนึกทวีปอีก 10 วันค่ะ :]

 

มากเมฆได้รับไอเทมเควสมาครบแล้ว เลยขอให้เทพอสูรเปิดประตูมิติให้หน่อยจะได้กลับออกไป

 

แต่ก่อนที่มากเมฆจะกลับเทพอสูรได้ขอให้มากเมฆกลับมาประลองกับตนเองอีกครั้ง เมื่อเทพอสูรจิตมายาสามารถปลดผนึกพลังของตัวเองได้แล้วทั้งหมด กลับไปยังสภาพสมบูรณ์ 100% เพื่อจะได้ต่อสู้ให้สุดกำลังดูสักครั้ง

 

// - - ก่อนหน้านี้ตอนที่เทพอสูรไปปรากฏตัวในทวีปจิตมายา สามารถใช้พลังได้เพียง 10%  - - //

// - - หลังจากที่เข้ามาภายในมิติเทพอสูร เทพอสูรจิตมายาสามารถใช้พลังได้แต่ไม่เต็ม 100%  - - //

 

มากเมฆรับปากและเข้าใจเทพอสูรอยู่นิดหน่อย เพราะตัวตนอย่างเทพอสูรเองคงไม่เต็มใจยอมรับนัก ที่ตนเองพ่ายแพ้จนหมดสภาพและไม่อาจจะต่อสู้กับอีกฝ่ายได้เลย ทั้งที่ในตอนแรกเทพอสูรเป็นฝ่ายเหนือกว่าอย่างเห็นๆ

 

พอมากเมฆออกมานอกมิติเทพอสูร ก็มาปรากฏตัวที่ทะเลสาบในจุดที่หายเข้าไป และได้พบกับรากไม้พร้อมกับลูกแมวน้อยทั้งสาม และได้เห็นมาเรียมายืนยิ้มรอต้อนรับตนเองอยู่ก่อนแล้ว หลังจากที่ก่อนหน้านี้เห็นมาเรียบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตายหากไม่สามารถช่วยเหลือได้ทันเวลา

 

 

มากเมฆไม่อยากจะสูญเสียพี่สาวคนนี้ของตนเองไปเลย เพราะตลอดเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันมากเมฆรู้สึกสนุกและมีความสุขมากจริงๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนและในระหว่างนั้นเองมากเมฆกับพูดประโยคที่มาเรียได้ฟังถึงกับมีน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

".. มาเรีย พี่สาว ผมจะไม่ยอมให้พี่หายไปไหน หรือเป็นอะไรไปเด็ดขาดผมสัญญา ผมต้องทำให้ได้แม้จะใช้วันเวลานานแค่ไหนก็ตาม .." มากเมฆพูดจบพร้อมๆ กับเดินเข้าไปสวมกอดมาเรียอย่างอบอุ่นเป็นครั้งแรก เป็นความรักแบบหนึ่งที่มอบให้กันและกัน อย่างบริสุทธิ์ใจของคนทั้งสองคน

 

เหตุที่มากเมฆพูดอะไรออกไปแบบนั้น เพราะมากเมฆรู้สึกสังหรณ์ใจว่ามาเรียอาจจะหายไป เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมามากเมฆสังเกตเห็นแววตาที่ดูเศร้าและเป็นกังวลในความคิดของอีกฝ่ายได้อยู่เรื่อยๆ ตลอดการเดินทาง และสำหรับมาเรียเองก็รู้สึกของคุณมากเมฆมากๆ เช่นกัน ในคำสัญญาของเขา ถึงแม้ตัวเธอเองรู้ดีว่าสักวันยังไงตนเองก็ต้องหายไป เมื่อเควสการสร้างอาชีพได้จบลง

 

แต่เธอไม่ได้รู้สึกแย่ หรือเสียใจอะไรอีกแล้ว เพราะอย่างน้อยๆ ในความทรงจำสุดท้ายก่อนที่เธอจะหายไป เธอได้มาเจอกับชายหนุ่ม น้องชายจำเป็นแสนดีของเธอคนนี้ยังไงล่ะ

 

".. ขอบคุณนะมากเมฆ เป็นน้องชายที่แสนวิเศษจริงๆ เลย .." มาเรียยิ้มและกอดมากเมฆอย่างมีความสุขเธอพอใจแล้วกับชีวิตของเธอในตอนนี้ ต่อให้ในวันพรุ่งนี้เธอจะต้องหายไป เธอก็พอใจและมีความสุขมากๆ แล้วในตอนนี้กับชายหนุ่มที่มอบความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอมากมายอย่างจริงใจ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 480 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4595 kaew0123456789 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 13:45
    มันบริสุทธิ์ตรงไหนไม่เคยเห็นพี่น้องที่ไหนแกล้งอ่อยกันหรอกนะแถมมีใจเต้นอีก​ เฮ้อๆๆๆๆและทำไมการทำเคสวเอไอถึงเข้ามาเกาะติดตามไปได้ทุกทีถึงจะมีความนึกคิดแต่ก็มีหน้านี้มันเหมือนก้าวก่ายกันดีๆนี้เอง
    #4,595
    1
    • #4595-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 30)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 18:35
      หลัง ๆ มีคำตอบอยู่นะ .. อิอิ

      ขอบคุณที่อ่านนะครับ
      #4595-1
  2. #4294 Holy Plus (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 13:05
    ทำไมผมรู้สึกว่ามันขัดแปลกๆ มากเมฆโดนรากไม้ยัดความรู้ครอบจักรวาล​แล้ว ทั้งสาระ ไร้สาระ แต่ไม่รู้ว่าบุคคลที่เจอคือใครหรืออะไร ทั้งๆที่คนออกตามหาเยะแยะ ผมพลาดตรงไหนไปมั้ยครับ
    #4,294
    1
    • #4294-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 30)
      2 กันยายน 2562 / 13:23
      คนอื่น ๆ ออกตามหา แต่ไรท์มิได้ระบุไว้ว่าเมื่อไรยังไง ..
      คล้ายกับคำเปรยลอย ๆ ว่าเป็นที่ต้องการแต่หาไม่เจอ ..
      แล้วก็ที่ได้พบคือเสียง ... มิได้เห็นหน้าตาว่าเป็นอย่างไร
      อีกฝ่ายมาถึงก็บ่นไม่เลิก ประชดและบอกสถานะว่าเป็นรุนก่อน ๆ
      บวกกับตัวเอกของเรื่อง มิได้รู้เรื่องตระกูลนัก เพราะถูกถีบส่งออกมาตั้งแต่เด็กครับ
      #4294-1
  3. #2433 rihanna22703 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 15:13
    ขอให้มาเรียหายไปลุ้นๆ
    #2,433
    0
  4. #2334 BB8888 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 07:12
    อธิบายความรู้สึกได้ดีขึ้นค่ะ หน้าที่แล้วที่อ่านรู้สึกเหมือนผู้หญิงหลงรักผู้ชาย แต่ตอนนี้เหมือนพี่สาวที่รักน้องชาย อธิบายความสัมพันธ์ของตัวละครได้ดีมากเลยค่ะ
    #2,334
    0
  5. #1549 riva0 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:46
    มันไม่ใช่ความรัก มันคือความต้องการ // เห็นมาหลายเม้นท์ละ มันเศร้าจนต้องเสียน้ำตาเลยเหรอ ? 
    #1,549
    0
  6. #1281 Thai Leo Sora (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 19:43
    สบายใจเหอะ นิยายคุณแม่งโฆตรสนุก ตอน 26 ทำผมแทบร้องไห้บนรถเมล์ ตอนนี้ถึงตอน 30 แล้วครับ เป็นกำลังใจให้
    #1,281
    1
  7. #1235 ดวงใจเจ้าน้ำตา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 14:01
    มากเมฆเป็นลูกเทพซินะ
    #1,235
    1
    • #1235-1 จิ้งจอกวารี(จากตอนที่ 30)
      6 กันยายน 2561 / 19:20
      ตุ๊กตา555+ ล้อเล่น! อาจจะใช่ก็ได้มังค่ะ เพราะเหมือนกันตระกูลสร้างจักรวาลประมาณนั้เลยค่ะ
      #1235-1
  8. #618 สาว[ Y ]สายรั่ว (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:02
    ตอนนี้ทำให้ นึกถึงเพลง Stronger than you ไทยเวอร์ชั่น ที่คาร่าร้องกระเเซน โครตเข้า
    #618
    0
  9. #571 ธกัก (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 15:21
    ตายๆไปเถอะพระเอก กูสงสาร วะ
    #571
    0
  10. #545 #DESTINY# (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 09:28
    สนุกมากครับ
    #545
    0
  11. #525 Fayrious (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 14:47
    เก่งเวอร์ แต่ก็ชอบนะ 
    #525
    0
  12. #479 jirapinyajag (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 15:52
    สนุกอ่ะ
    #479
    0
  13. #473 Nathwut (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 00:27
    สนุกมากติดตาม
    #473
    0
  14. #468 เวนีล่า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 19:01
    เชิงพี่สาว-น้องชายนี่โอเคค่ะ! ถ้าย้ายแก่นหลักของAI (แบบพวกจิตหรือความนึกคิด?หรือตัวโปรแกรม?? ) ไปที่มิติรังสรรค์ของมากเมฆ จะสามารถพาออกไปโลกข้างนอกได้มั้ยนะ?
    #468
    0
  15. #467 win-noplay (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 15:55
    โอ้ว~~ แม่สาวน้อย
    #467
    0
  16. #466 kamol1122 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 15:05
    สนุกดีครับ
    #466
    0
  17. #465 หางสีเงิน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 14:52
    ...อยากให้มีนางเอกที่คาเร็กเตอร์ดีกว่านี้จัง
    #465
    0
  18. #460 ดิเดียร์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 09:23
    ตัวเองก็ไว้ใจไม่ได้อยู่ยากเกินชีวิต
    #460
    1
    • #460-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 30)
      1 ธันวาคม 2560 / 02:05
      ทุกวันนี้ผมยังไม่ไว้ใจตัวเองเลยครับ กลัวจะอัพนิยายวันละสองตอน

      หากทำแบบนั้นผมคง....อิอิ
      #460-1
  19. #458 Over_Lord_666 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 08:21
    ดึงมาเป็น AI ในโลกภายนอก มีร่างกายชีวะภาพเหมือนมนุษย์ 99% สามารถท้องได้ ซ่ะเฃยๆรต์
    #458
    0
  20. #457 daisukilolicon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 08:18
    ต้องจัดการ ตระกูลแบบนี้ต้องทำให้เสียใจ ทั้งโดนทดลองแย่งพลัง โดนสั่งฆ่า อย่าไปโลกสวยคืนดีละ
    #457
    0
  21. #453 นายบิน บินบิน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 07:52
    นางเอกตาย มากเมฆผูกคอตายตามใต้ต้นมะเขือ จบเบยยย
    #453
    0
  22. #452 raizel325 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 07:50
    555 พระเอกโดนด่ายับ
    #452
    0
  23. #451 phonphimon0123 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 07:36
    ต่ออออ
    #451
    0
  24. #450 MewThanayot (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 06:18
    ขอบคุณครับ
    #450
    0
  25. #449 NobuSana (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 05:30
    อ็ากกกก~~!! ติดมากกว่าเดิมอีก
    #449
    0