มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 298 : บทที่ 298 กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    17 ต.ค. 62

บทที่ 298 กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนอง

 

        แมวเห็นปลาย่าง หมาป่าเห็นชิ้นเนื้อ ไหนเลยสันดานหยาบอยากจะได้

 

อยากจะมีของเหล่ามนุษย์ผู้โลภมากอยู่แล้วเป็นทุนเดิม มันจะสงบนิ่งหรือระงับได้โดยง่ายกัน

 

เมื่อต่างก็ได้เห็นของล้ำค่าอันไม่ธรรมดา และน่าจะสะเทือนโลกหล้าอยู่ตรงหน้าใกล้ ๆ อย่างนี้แล้ว

 

เม็ดยาโอสถทิพย์วิเศษจากสวรรค์ชั้นฟ้าของเหล่าทวยเทพ ที่มีหมู่เมฆสวรรค์อันไม่ธรรมดา ลอยอยู่รายล้อมไม่ไปไหน ทั้งยังปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งชีวิตนิรันดร์เหนือชั้นฟ้า อันหอมหวานออกมาอยู่เรื่อย ๆ ตลอดเวลาเช่นนี้อีก

 

แม้จะยืนอยู่ไกล ๆ จากเหล่าลูกศิษย์แม่นางน้อยทั้ง 7 ที่กำลังตื่นตะลึง

 

ต่างคนต่างก็ยังได้กลิ่นหอมของโอสถวิเศษสวรรค์ และทำให้เลือดลมอุ่นร้อนในร่างกาย หมุนเวียนดีขึ้นเป็นพันเท่าจากเดิม และยังเร่งเร้าพลังแฝงให้ตื่นขึ้นอย่างจาง ๆ อยู่ตลอดเวลา รวมไปถึงจิตวิญญาณแท้จริงและร่างกายที่เป็นอยู่ ดูเหมือนจะสามารถยกระดับขอบเขตพลังและกายเนื้อได้ง่าย ๆ เพียงแค่ได้กลิ่นหอมวิเศษ ของเม็ดยาจากที่ไกล ๆ เท่านั้นเอง

 

นี่มันอะไรกัน ... สมบัติจากสวรรค์ชั้นฟ้าที่สูงชั้นในลำดับบน ๆ แน่แท้

 

          แล้วหากได้กิน หรือกลื่นเม็ดยาลงไปทั้งเม็ดเลยหล่ะ ... มันจะดีมากเพียงใดกัน

 

          ผู้คนมากมายเต็มไปด้วยจินตนาการของตัวเอง ..

 

          ผู้ฝึกตนจำนวนหลายร้อยที่สนใจ ในตัวตนของมากเมฆตั้งแต่แรก จากข่าวลือของวิเศษในขวดโหลนับร้อยและที่ได้ยินจากเหล่าสหายที่เห็นเหตุการณ์โดยตรง ต่างก็มองไปที่เม็ดยาโอสถสวรรค์อันไม่ธรรมดา ในมือของเหล่าสาวน้อยทั้งเจ็ดตาเป็นมันอย่างปิดไม่มิด

 

แต่ด้วยกฎของเจตจํานงสวรรค์ที่ห้ามลงมือ

 

หรือมีเรื่องมีราวกันหากไม่ใช่บนเวทีประลองชี้แนะ แล้วล่ะก็มีหวังปานนี้ได้มีศพเย็น ๆ เจ็ดศพนอนอยู่ที่พื้นไปแล้ว

 

ด้วยเหตุนี้เองจึงยังทำให้ไม่มีใครที่จะหาญกล้า บุกเข้าไปแย่งชิงโอสถในมือของพวกเด็กสาวเหล่านั้นเลย

 

และแน่นอนว่า ไม่ได้ด้วยกำลังก็ต้องได้ด้วยแผนการ .. อย่างว่าทางเลือกและความเป็นไปนั้นมีอยู่มากจริง ๆ

 

          ในขณะเดียวกันนั้นเอง .. เสียงของผู้ฝึกตนจำนวนมากก็ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสายหลายสิบคน

 

ก่อนจะมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามลำดับ

 

          ".. แม่นางน้อย เจ้าเพียงบาดเจ็บภายในเล็กน้อยเท่านั้นเอง เอานี่ รับยาฟื้นฟูระดับสูงนี่ไป โอสถที่ข้ามอบให้มีผลในการรักษาภายในเป็นอย่างดี ส่วนโอสถวิเศษนั่น เจ้าเก็บไว้ใช้ยามจำเป็นดีกว่านะ .." นักพรตท่านหนี่งกล่าวบอก พร้อมกับส่งมอบเม็ดยาไปให้พวกเด็กสาวในทันที

 

          ".. ยาดีแบบนี้ใช้ยามจำเป็นใกล้จะตายน่าจะดีกว่า ข้าขอทานสามขา มอบสุราเย็นนี้ให้พวกเจ้า รักษาภายในได้ดีเยี่ยมรับไป .." ยาจกเสื้อขาดท่านกล่าวแนะนำ แถมยังมอบขวดหยกที่มีสุราให้กับพวกเด็กสาว

 

          ".. เอานี่ ข้ามีเคล็ดวิชารักษาอาการบาดเจ็บภายใน รับไป เก็บเม็ดยาไว้เถอะ เจ้าไม่ควรใช้ยาล้ำค่ารักษาเพียงแค่อาการบาดเจ็บเล็กน้อย .." แม่เฒ่านางหนึ่งกล่าวบอก พร้อมกับมอบแผ่นป้ายหินที่มีเคล็ดวิชามอบให้

 

          แน่นอนว่าแผนการของอีกฝ่ายนั้นก็ง่าย ๆ ยืดเวลาออกไป

 

เพื่อไม่ให้แม่นางน้อยทั้ง 7 กลืนเม็ดยาในตอนนี้นั่นเอง

 

          ".. ช่าย ๆ เอานี่ ครั้งหนึ่งข้าเคยได้รู้จักกับผู้อาวุโสของสำนักกระบี่หยกขาวเมื่อร้อยปีก่อน ข้ามอบน้ำทิพย์หยกวารีให้พวกเจ้าคนล่ะ 10 หยดแล้วกัน มันจะช่วยให้อาการบาดเจ็บภายในของพวกเจ้า หายไปหมดในทันที รับไว้ ส่วนเม็ดยานั่นมันมีค่ามากนัก พวกเจ้าควรเก็บไว้ก่อน และใช้ในยามที่จำเป็นจริง ๆ เท่านั้น .."

 

          เหล่าอาวุโสจำนวนมากแสดงออกอย่างเป็นมิตร เอ็นดูเหล่าหญิงสาวทั้งเจ็ดราวกับลูกหลานสายเลือดเดียวกันก็ไม่ปาน แต่แผนการเรียบ ๆ ของพวกมันก็เพื่อไม่ให้พวกเด็ก ๆ กลุ่มนี้กลืนกินเม็ดยาไปก่อนก็เท่านั้น

 

          มากเมฆที่มองจากอีกมุมของบนเวทีประลองชี้แนะ ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

 

          แผนสกปรกแบบนี้ก็คิดมาได้ !!!

 

หากสำนักกระบี่หยกขาวไม่กลืนเม็ดยาในตอนนี้ ภัยพานในวันหน้าอาจจะน้อยลงไปสักหน่อย

 

แต่หากไม่กลืนมีหวังทั้งสำนักก็ไม่เหลือ ใครจะไปรู้ว่าความโลภจะนำทางให้คนคนหนึ่ง กระทำในเรื่องชั่วร้ายได้มากน้อยแค่ไหน

 

          จริง ๆ แผนสกปรกพวกนี้สมควรมาลงที่ตัวเขา

 

แต่ดูเหมือนเจ้าเฒ่ามากเล่ห์กว่าร้อยคน เหล่าผู้ฝึกตนพวกนี้ จะเป็นนกรู้ที่รู้ความอยู่พอสมควรจริง ๆ

 

          ระหว่างที่เหล่าศิษย์ทั้งเจ็ดกำลังสับสนและไม่เข้าใจสถานการณ์

 

มือไม้ทั้งสองข้างก็เต็มไปด้วยสิ่งของมากมาย จากที่ทั้งอยากได้และไม่อยากได้อยู่เต็มไปหมดจนน่าหนักใจ

 

          นภาหยกใสผู้เป็นอาจารย์มากประสบการณ์ นางมองออกถึงแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ ใต้รอยยิ้มเมตตาของเหล่าผู้ฝึกตนที่แลดูเหมือนจะเป็นคนดี ก่อนที่นางจะก้าวเดินออกไปด้านหน้า ทางฝูงชนที่มอบเม็ดยาและสิ่งต่าง ๆ ให้มากมายกับลูกศิษย์ของนาง

 

พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า ".. ข้านภาหยกใส ขอบคุณในความมีน้ำใจของเหล่าสหายผู้ฝึกตนทุกท่าน รวมทั้งขอขอบคุณในน้ำใจของคุณชายมากเมฆเป็นอย่างยิ่ง แต่ว่า เม็ดยาที่ท่านให้มา มันล้ำค่ามากเกินไปสำหรับสำนักกระบี่หยกขาวเล็ก ๆ ของพวกข้า ข้าและเหล่าศิษย์ไม่อาจจะรับไว้ ขอรับเพียงน้ำใจในครั้งนี้เท่านั้น ข้าขอคืนสิ่งของทุกอย่างคืนให้ หวังว่าเหล่าอาวุโสจะเข้าใจและไม่คิดว่าตัวข้าและเหล่าศิษย์เสียมารยาท .."

 

          หลังพูดจบด้วยใบหน้างดงามแลดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อย

 

นภาหยกใสจึงโทรจิตไปอธิบายและสอนสั่งเหล่าลูกศิษย์ จากเดิมที่กำลังดีใจที่ได้รับสิ่งของต่าง ๆ มามากมาย

 

แต่ภายหลังที่ได้ยินท่านอาจารย์อธิบายสรุป รวมไปถึงแผนร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ศิษย์ตัวน้อยทั้งเจ็ดถึงกับสั่นกลัวนิด ๆ เก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ ก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนเวทีอย่างเร็ว และส่งมอบสิ่งของต่าง ๆ ที่ได้รับมากลับคืนไป รวมไปถึงเม็ดยาที่ได้รับจากคุณชายมากเมฆด้วย

 

          มากเมฆพยักหน้าเบา ๆ และพอใจในการแก้ปัญหาของนภาหยกใสจริง ๆ

 

เขาถูกใจอีกฝ่ายเอามาก ๆ และอยากให้มีอาจารย์แบบนี้ในนิกายของเขา ..

 

          แน่นอนว่าการแก้ปัญหาแบบนี้ มักจะทำให้หลาย ๆ คนไม่พอใจ หลายคนไม่รับสิ่งของเหล่านั้นกลับคืน จนสุดท้ายตัวการที่ก่อให้เกิดคลื่นลม จึงต้องออกหน้าด้วยตัวเอง

 

          มากเมฆเดินก้าวเดินไปหาเหล่าลูกศิษย์ทั้งเจ็ดของนภาหยกใส

 

พร้อมกับหยางเฟยตี้และหยางหลานเอ๋อที่ติดตามไปด้วย

 

ก่อนที่เจ้าตัวจะทำบางสิ่งที่ทำให้ใครต่อใคร อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาเมื่อได้เห็น

 

ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาราวกับเทพเซียนจากสวรรค์ชั้นฟ้าในตำนาน

 

ไหนเลยจะเอาเม็ดยาที่รับคืนมา จับใส่ปากเหล่าเด็กสาวไปดื้อ ๆ ได้ลงคอ แถมยังเป็นการบังคับให้กลืนอีกต่างหาก

 

ช่างผิดกับรูปลักษณ์ที่ดูสุภาพดีงาม ราวกับปราชญ์เมธีผู้ยิ่งใหญ่ .. เสียจริง ..

 

นภาหยกใสตกใจอย่างมาก ไม่คิดว่าคุณชายมากเมฆจะกล้าทำอะไรแบบนี้ นี่มันไม่ให้เกียรติผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย

 

อาจารย์ยังสาวเห็นเหล่าลูกศิษย์ตัวแข็งค้างไปด้วยกันทั้งหมด ก็อดไม่ได้ที่จะโกรธและโมโห แต่กระนั้นด้วยสตินางยังพยายามมองไปยัง กรรมการหุ่นไม้ไผ่บนเวทีประลอง อีกฝ่ายลงมือกระทำเกินกว่าเหตุบังคับให้กลืนเม็ดยาแท้ ๆ แต่หุ่นเจ้ากรรมกับตัวสั่นและไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว นี่มันอะไรกัน ... กฎไม่เป็นกฎแล้วหรือยังไง

 

          พอเห็นว่าคนที่ตัวเองหมายตาเข้าใจผิด มากเมฆจึงหันไปกล่าวพูดด้วยว่า ".. สิ่งที่เรามากเมฆมอบให้ หากมอบด้วยใจเราจะไม่รับคืน การที่พวกนางศิษย์อายุน้องของแม่นางนภาหยกใสไม่กล้ากลืน อันนี้เราเข้าใจ แถมแต่ละคนที่อยู่ที่นี่ก็เต็มไปด้วยแผนร้าย ไม่สู้เราเป็นผู้ส่งเม็ดยาที่ว่าเข้าปากไปด้วยตัวเอง คนพวกนี้ก็หมดคำพูดและเหตุที่จะก่อแล้ว หวังว่าท่านอาจารย์นภาหยกใสจะเข้าใจ .."

 

          พูดจบมากเมฆก็เอาเม็ดยาเม็ดที่ 8 มาป้อนให้กับอีกฝ่ายกลืนลงท้องไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

 

          เล่นทำเอาผู้ที่เห็นเหตุการณ์ มองมาด้วยความเสียดาย แต่ก็ตื่นตาตื่นใจกับผลลัพธ์ที่อยู่ตรงหน้าเอามาก ๆ

 

          แม่นางน้อยทั้งเจ็ดรวมไปถึงนภาหยกใส อยู่ ๆ ทั้งหมดก็บรรลุขอบเขตพลังขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง

 

แถมพอข้ามขอบเขตพลังใหญ่กับไม่ปรากฏทัณฑ์สวรรค์เลยสักนิด ราวกับว่าการบรรลุขอบเขตพลังในครั้งนี้ของคนทั้งแปดบนเวทีประลอง สวรรค์เห็นดีเห็นงามด้วย และไม่มีการต่อต้านใด ๆ แม้แต่น้อยจากทวยเทพ ด้วยเหตุนี้ยิ่งทำให้ความโลภของใครต่อใคร มากขึ้นเป็นสิบเท่าร้อยเท่าจากเดิมในเม็ดยาของคุณชายมากเมฆ

 

".. เอาล่ะไหน ๆ ก็นั่งกันอยู่บนเวทีประลองชี้แนะ มาทำให้มันจบขั้นตอนดีกว่า เนื่องจากก่อนหน้าท่านอาจารย์นภาหยกใสได้ประกาศยอมแพ้ออกมาแล้ว และตามกฎผู้ชนะจำจะต้องบอกให้รู้ถึงสาเหตุที่ชนะและพ่ายแพ้ .."

 

".. เหตุที่ท่านแพ้เป็นเพราะค่ายกลกระบี่นั้นขาดแก่นแห่งอาคม แม้จะเป็นค่ายกลที่ดี แต่เหล่าศิษย์ของท่านไม่มีใครเลยเป็นผู้ใช้อาคม ต่อให้สร้างปราณกระบี่ออกมามากมาย แต่หากขาดแก่นอาคมที่ทำให้กระบี่รวมเป็นหนึ่ง สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้อยู่ดี นี่คือข้อแรก และในข้อที่สอง .. .."

 

          มากเมฆกล่าวบอกชี้แนะผ่านทางโทรจิต

 

เพราะหากเปิดเผยถึงจุดอ่อนและข้อบกพร่องออกมาตรง ๆ ให้คนอื่น ๆ ได้ยินไปด้วย คงจะไม่ดีกับสำนักกระบี่หยกขาวเป็นแน่ และเป็นการทำร้ายกันมากกว่าในภายหลังจากนี้ เพราะใช่ว่าจบการประลองที่นี่แล้ว สำนักกระบี่หยกขาวและเหล่าลูกศิษย์จะกลับบ้านเลยเสียที่ไหน พวกนางยังจะต้องประลองชี้แนะให้ครบ 5 ครั้งเป็นอย่างน้อย ก่อนที่จะกลับออกไปได้ ไม่อย่างงั้นก็จะได้รับโทษจากสวรรค์ แม้แต่ผู้เล่นเองก็ไม่ได้รับการยกเว้น

 

          มากเมฆยังคงโทรจิตพูดคุยกับนภาหยกใส ".. แล้วก็ ข้ามีข้อเสนอให้กับสำนักกระบี่หยกขาว ข้าอยากเสนอให้สำนักของแม่นางนภาหยกใส เข้าร่วมกับนิกายของข้ามากเมฆ ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ท่านตัดสินใจเรื่องนี้ไม่ได้ แต่ท่านสามารถนำเรื่องนี้ไปแจ้งให้กับเจ้าสำนักของท่านได้ แล้วก็รับนี้ไว้ สิ่งนี้เป็นป้ายหยกเลือด มันสามารถติดต่อกับข้าได้โดยตรง และหากในกรณีที่ท่านและเหล่าลูกศิษย์มีภัย ท่านสามารถถ่ายพลังปราณวิญญาณเข้าไป เพื่อเปิดประตูมิติและหนีไปยังสถานที่ปลอดภัยได้ .."

 

          นภาหยกใสรู้สึกว่าตัวเองตามสถานการณ์ได้ไม่ทันแบบงง ๆ

 

อยู่ ๆ พลังของนางก็บรรลุขึ้นมาถึงขอบเขตเทวะจุติ ขั้นย่อยที่ 3 บรรจบโลกา

 

แถมยังได้รับคำชวนจากคุณชายมากเมฆอีก ชายหนุ่มผู้หล่อเลิศที่สามารถนำเอาของวิเศษ ออกมาให้ตนเองและเหล่าลูกศิษย์ กลืนกินเป็นของว่างได้อย่างไม่นึกเสียดายแบบง่าย ๆ ราวกับลูกอมน้ำตาลหวาน ๆ ที่หาซื้อได้ตามตลาดอย่างไงอย่างงั้น

 

แล้วแบบนี้จะไม่ให้นางสงสัย หรือคิดมากก็คงไม่ได้ คงไม่ใช่คุณชายท่านนี้ ได้มาตกหลุมรักตัวเองหรอกใช่มั้ย พอยิ่งคิดหาเหตุหาผล นภาหยกใสก็ยิ่งสับสนกว่าเดิมไปอีก จนสุดท้ายก็รับเอาป้ายหยกเลือดมาแบบงง ๆ ไว้ในมือ ก่อนที่จะกล่าวขอบคุณและลงจากเวทีประลอง ไปพร้อมกับเหล่าลูกศิษย์ที่อยู่ในสภาวะเดียวกัน

 

[ ติ๊ง!! ยินดีด้วยค่ะ ผู้เล่นมากเมฆ ชนะในการประลองชี้แนะระหว่างลูกศิษย์เป็นครั้งแรก ]

[ ได้รับค่าชื่อเสียงยุทธภพจำนวน 2000 ค่ะ ปัจจุบันขาดชื่อเสียงอีกจำนวน 8000 เพื่อรับฉายานามอาจารย์จากสวรรค์ ]

            .

            .

            .

            .

[ ติ๊ง!! ยินดีด้วยผู้เล่นมากเมฆ ได้ถูกสุ่มเลือกให้ขึ้นเวทีประลองชี้แนะระหว่างลูกศิษย์ที่เวทีหิน 444 ค่ะ ]

 

มากเมฆยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะเดินออกจากเวทีประลองไปยังหมายเลขที่กำหนด

 

ต้องบอกเลยว่าที่ยอดเขาแห่งนี้นั้น เต็มไปด้วยเวทีประลองอยู่มากมายจริง ๆ และนี่ก็ยังไม่นับรวมกับเวทีประลองที่ลอยอยู่บนฟ้าอีกเป็นจำนวนมากและสูงขึ้นไป แถมระหว่างทางที่กำลังเดินไปยังเวทีหินที่ 444 มากเมฆยังได้เห็นว่าการประลองชี้แนะ ไม่ได้จำกัดเฉพาะการต่อสู้เท่านั้นอย่างเดียว ยังมีการประลองปรุงยา ประลองหลอมอาวุธยุทธภัณฑ์ประเภทต่าง ๆ ประลองสัตว์อสูร ประลองข่ายอาคม ประลองค่ายกล และประลองทักษะในรูปแบบอื่น ๆ เป็นจำนวนมาก ซึ่งล้วนแล้วแต่หลากหลายและมากมายอย่างแท้จริง

 

สมแล้วที่เป็นกิจกรรมจากสวรรค์ที่จัดขึ้นทุก ๆ 1 พันปีต่อครั้ง

 

การมาในครั้งนี้ต้องบอกเลยว่าคุ้มค่ามาก ... เปิดหูเปิดตาได้ดีพอควรเลยทีเดียว

 

พอมากเมฆและหยางเฟยตี้กับหยางหลานเอ๋อได้มาถึงเวทีประลองที่ 444

 

เสียงแจ้งเตือนที่ต่างออกไปในรูปแบบนึงของระบบก็ดังขึ้น

 

[: แจ้งเตือน!!! นิกายมารจันทรา ตระกูลโจวโบราณ และสำนักมารเยือกแข็ง ได้ค้นพบสายเลือดตระกูลหยาง :]

[: แจ้งเตือน!!! นิกายมารจันทรา ตระกูลโจวโบราณ และสำนักมารเยือกแข็ง ได้ค้นพบสายเลือดตระกูลหยาง :]

[: แจ้งเตือน!!! นิกายมารจันทรา ตระกูลโจวโบราณ และสำนักมารเยือกแข็ง ได้ค้นพบสายเลือดตระกูลหยาง :]

.

.

.

.

[: เนื่องจากอยู่ในกิจกรรมพิเศษ ผู้เล่นและผู้ติดตามจึงไม่ถูกโจมตี จากนิกายมารจันทรา ตระกูลโจวโบราณ และสำนักมารเยือกแข็ง แต่ขอให้ระวังหลังจากหมดเวลากิจกรรม และด้วยความแค้นและความเกลียดชังที่มีมาอย่างยาวนานนับพันปี โปรดระวังการโจมตีที่คาดไม่ถึง :]

 

มากเมฆมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบกลุ่มบุคคลที่น่าสงสัย ต้องยอมรับเลยว่าหลังจากที่กลุ่มของตัวเองถูกพบ เหล่าอริราชที่หมายจะฆ่ากันให้ตายและไม่อาจจะอยู่ร่วมโลก ก็ทำการซ่อนตัวในทันที หายไปและไม่อาจจะจับสัมผัสหรือความผิดปกติใด ๆ ได้เลย ร้ายกาจมาก..

 

เพื่อให้หยางเฟยตี้และหยางหลานเอ๋อระวังตัวเอาไว้ก่อน

 

เขาจึงได้แจ้งบอกทั้งสองคนผ่านทางโทรจิต ถึงเหล่าศัตรูที่ค้นพบพวกตนแล้วให้ได้ฟัง และยังได้ใช้กระแสจิตออกคำสั่งให้โลหะเทพ แปรสภาพเป็นเข็มเงินอันเล็ก ๆ ที่ยากจะมองเห็น คอยป้องกันอันตรายให้กับคนทั้งสองอย่างลับ ๆ ตลอดเวลา

 

มากเมฆขึ้นไปบนเวทีที่ 444 ก็พบเข้ากับกลุ่มผู้เล่นที่ถูกสุ่มมาเจอกัน

 

แต่ก่อนที่จะได้พูดคุยหรือแนะนำตัว กลุ่ม NPC ที่อยู่ด้านล่างก็ตะโกนขอให้ตนเองยอมแพ้เสียอย่างงั้น

 

".. พ่อหนุ่มยอมแพ้ดีกว่า ไอ้พวกนักเดินทางข้ามฟากฟ้าพวกนี้สารเลว มันมีบ่วงอารมณ์รัก หากลูกศิษย์ของเจ้าพ่ายแพ้ให้กับบ่วงมารนั่น คนของเจ้าจะกลายเป็นข้าทาสของพวกมัน ยอมแพ้และลงมาเถอะ มีผู้ฝึกตนหญิงกว่า 5 คนแล้วที่กลายเป็นของเล่นของพวกมัน .."

 

".. เจ้าพวกนี้มันสารเลว ได้รับชีวิตอมตะยังไม่พอ ยังจะใช้ของต้องสาป ทำให้หญิงสาวมากมายตกอยู่ในห้วงแห่งรักงมงาย และกลายเป็นของเล่นให้กับพวกมัน ข้ารู้ว่าพวกมันได้สร้างหอนางโลมขนาดใหญ่ไว้ในเมืองหลวงบัลลังก์เมฆอีกด้วย พวกมันชอบจับหญิงงามและเทพธิดาที่อ่อนแอมาเป็นหญิงบริการ ลูกศิษย์ของเจ้าแม้จะยังเด็กแต่หน้าตาน่ารัก ระวังจะกลายเป็นของเล่นของพวกสารเลวนี่ .."

 

".. น้อยชายหากเจ้าจะสู้ก็ให้ศิษย์เพศชายเข้าร่วม อย่าได้ให้ศิษย์หญิงของเจ้าเข้าร่วมโดยเด็ดขาด .."

 

เสียงตะโกนเตือนจากเหล่าผู้ฝึกตนจำนวนมาก ดังขึ้นมาอย่างไม่ขาดสายด้วยความเป็นมิตร แถมมากเมฆเองก็สังเกตได้แต่แรก ๆ แล้วว่าทำไมอีกกลุ่มถึงได้มี NPC สาวสวยอยู่ด้วยมากมายนัก ที่แท้พวกนางทั้งหมดก็ถูกอำนาจพลังลึกลับ ของบ่วงมารปีศาจเข้าให้นี่เอง

 

บังคับทั้งกายและใจ ... นี่มันไอเท็มที่ไม่สมควรจะมีอยู่จริง ๆ

 

".. อะไรกัน อย่าบอกนะว่าจะยอมแพ้ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้สู้ อ้อ อ้อ  แล้วก็นะ หากยอมแพ้โดยที่ข้ายังไม่ได้ตั้งกฎหรือข้อแลกเปลี่ยนในการประลอง เจ้าก็ลงไปจากเวทีประลองไม่ได้ อย่าได้ลืมว่านี่เป็นการประลองที่สวรรค์จัดให้ ไหน ๆ ก็จะแพ้ ก็เอาอะไรมาแลกให้มันสมน้อยสมเนื้อหน่อย ข้าจะได้ปล่อยเจ้าไปเป็นไง หรือเจ้าจะส่งมอบศิษย์หญิงตัวน้อยของเจ้ามาก็ได้นะ ข้าเองก็ชอบเด็กตัวเล็ก ๆ เหมือนกัน .." ชายร่างอ้วนตัวใหญ่ยังกับหมีควายกล่าวพูดขึ้น ตัวมันเองเป็นผู้เล่นมากฝีมือและมีลูกศิษย์เป็นมนุษย์ครึ่งอสูร ทำให้ลูกศิษย์ของชายร่างอ้วน อยู่ในสถานะลูกศิษย์และสัตว์เลี้ยง

 

แต่ยังไม่ทันที่มากเมฆจะได้กล่าวพูดตอบโต้อะไร ..

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่น่าจะเป็นพรรคพวกของอีกฝ่าย เป็นหนึ่งในผู้เล่นพรรคเดียวกัน ก็ได้กระโดดขึ้นมาบนเวทีประลอง และทำการกระซิบที่ข้างหูของอีกฝ่ายเบา ๆ อยู่นานเกือบ 2 นาที จนเป็นเหตุให้เจ้าอ้วนร่างหมีควาย ถึงกับออกอาการสั่นไปนิด ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ และไล่ให้ผู้ที่มาแจ้งข่าวกลับออกไปเพื่อไม่ให้เสียเวลา

 

".. ใครจะคิดล่ะว่า ข้า เล้งเปาซาน ฉายาเทพ มากรักบ่วงมารสวรรค์ จะได้พบกับคนดังที่กำลังหาตัวกันอยู่ในเวลานี้ อย่างคุณชายใหญ่ มากเมฆ จากมหาตระกูลทรงอำนาจเมฆาเทพ ผู้มากด้วยความร่ำรวยเงินทางจากทางบ้าน เกิดมาพร้อมชีวิตที่สุขสบาย ไม่ทุกข์ไม่ร้อนไม่ลำบากตั้งแต่เกิด มีกินมีใช้อย่างไม่มีวันหมด ผู้มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งผู้นำของตระกูลในรุ่นถัดไปมากที่สุด .." เล้งเปาซานกล่าวพูดเหมือนจะเยินยอ แต่แท้จริงแล้วกำลังดูถูกแบบอ้อม ๆ ต่างหาก

 

มากเมฆหาได้สนใจคำพูดไร้สาระ ..

 

".. พูดมากจริง เป็นคุณป้าแก่ ๆ กลับชาติมาเกิดเป็นหมีควายหรือไง รีบ ๆ พูดมาได้แล้วว่าจะประลองกันทั้งไง ตกลงกันแบบไหน จะได้จบ ๆ เห็นคนไม่หล่อบ้านไม่รวยอยู่ตรงหน้า มันชวนให้คันที่นิ้วเท้ายังไงชอบกล .." มากเมฆพูดตอบกลับแบบไม่มีใยเลยสักนิดเดียว

 

เล้งเปาซานถึงกับโกรธจนตัวสั่น มันเองไม่ชอบอย่างยิ่งหากให้ใครมาด่ามันว่าหมีควาย แล้วไงเกิดมาตัวใหญ่ร่างโตมันผิดตรงไหน

 

".. แม้ ๆ คุณชายมากเมฆเองก็เป็นนักเดินทาง ข้ามฟากฟ้าเหมือนกันนี่นา เรื่องพวกนี้เราคุณกันได้ ใจเย็นใจเย็น .." เล้งเปาซานพยายามพูดให้ดังเข้าไว้ เพื่อให้ NPC ทั้งหลายที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ รู้ว่าคนที่ตัวเองพยายามจะช่วยและเตือนสติก่อนหน้านี้ที่แท้ก็เป็นพวกเดียวกัน พยายามจะสร้างความไม่พอใจและก่อให้เกิดห้วงอารมณ์ อันไม่น่าพอใจและโกรธแค้นจากคนหมู่มาก

 

".. พูดมากจริง ๆ เอางี้เป็นไง หากศิษย์ของข้าชนะ เจ้าส่งมอบบ่วงมารนั่นมาให้กับเรา แต่หากเจ้าชนะข้าจะยกแขนขวาที่มีมิติโลกใบเล็กให้เป็นไง พอใจกับข้อเสนอนี้มั้ย .." มากเมฆรู้ว่าอีกฝ่ายพยายามจะถ่วงเวลา เพื่อที่จะหาเหตุในการแลกเปลี่ยน ผ่านกฎของการประลองให้ถูกต้องและจะได้รับการรับรองจากระบบอีกด้วย แต่ทว่าของที่จะแลกกับไม่เพียงพอ ดังนั้นเจ้าหมีควายเปาซานจึงพยายามถ่วงเวลาไปเรื่อย

 

แน่นอนว่าพวกมันฉลาด ...

 

แต่มากเมฆฉลาดกว่า ..

 

เล้งเปาซานและพรรคพวกคนอื่น ๆ ต่างก็ได้ยิน เหล่าผู้เล่นที่รู้มากกว่าเหล่า NPC ในเรื่องของมิติลับอันมีมูลค่ามหาศาลสุด ๆ ต่างก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจจนเห็นเหลือง ๆ อันสกปรก สงสัยคนพวกนี้ไม่รู้ว่าระบบเกมนั้นสมจริงมาก ไม่อายน้ำมีกลิ่นตัว ไม่แปรงฟันฟันจะเหลืองพูดไปก็เท่านั้น พวกสกปรก

 

หลังจากสรุปผลพวกที่เหลือก็ส่งรายงานผลข้อตกลง และบอกให้ทางพรรคใหญ่ทราบถึงสถานการณ์ ที่เกิดขึ้นด้วยความดีใจ

 

".. ตกลง ๆ ข้อเสนอดี ๆ แบบนี้ จะพลาดได้อย่างไร แต่ว่าประเภทของการประลองขอเป็นทางเรากำหนดเองแล้วกัน ไหน ๆ คุณชายใหญ่มากเมฆก็ได้กำหนดข้อแลกเปลี่ยนไปแล้ว รอบนี้ก็ถือว่ายกให้พวกเรากำหนดรูปแบบการประลอง จะได้ไม่เป็นการเอาเปรียบกันเกินไป และดูเหมาะสมยิ่งกับสถานะของคุณชายมากเมฆผู้ทรงอำนาจ .." เล้งเปาซานกล่าวบอกด้วยน้ำเสียงดีใจที่ปิดไม่มิด ก่อนจะถูมือไปมาพยายามเก็บอาการอย่างที่สุด

 

คิดจะมาเหนือไหนเลยมากเมฆจะยอม

 

เจ้าตัวได้ทำการใช้อำนาจพระเจ้า จากพลังที่มองไม่เห็นสัมผัสไม่ได้ต่อระบบหลักโดยตรง

 

ออกคำสั่งกับหุ่นไม้ไผ่ในทันที

 

".. พูดมากจริง กรรมการหุ่นไม้ไผ่ รูปแบบการประลองขอเป็นตายคัดออก จบให้เร็วตัดสินให้เด็ดขาด .."

 

มากเมฆกลับเข้าตำแหน่งสำหรับอาจารย์บนเวที และส่งหยางเฟยตี้ออกลุยกับเหล่าลูกศิษย์ของอีกฝ่าย

 

ก่อนจะให้หยางหลานเอ๋อกลับเข้าไปภายในมิติโลกใบเล็กไปก่อน เพราะไม่อยากให้เด็กน้อยเห็นฉากฆ่าฟันอันน่ากลัว

 

กรรมการที่เหมือนจะไม่เป็นกลางอยู่แล้ว ตั้งแต่มาเจอกับสามีของพระเจ้าผู้สร้าง ไหนเลยจะกล้าไม่ทำตามคำสั่ง

 

เล่นทำเอาเล้งเปาซานถึงกับไปไม่เป็น นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ... อีกฝ่ายพูดอะไรออกไป กรรมการจากระบบหลักก็ทำตามทุกอย่าง หรือกิจกรรมนี้จะมีข้อผิดพลาดอยู่และยังไม่สมบูรณ์ พอเห็นว่าเวทีประลองถูกปิดล้อมด้วยแสงม่านพลัง คนนอกเข้ามาไม่ได้อีก และเวลาเริ่มนับถอยหลังก็ปรากฏให้เห็น กฎและกติกาข้อตกลงต่าง ๆ ปรากฏออกมาทางหน้าต่างของระบบเต็มสองตา

 

เล้งเปาซานก็รู้แล้วว่าทุกอย่างไม่เป็นดังใจ .. เสียสมาธิไปครู่เดียวแท้ ๆ

 

ยังไม่ทันที่จะได้คิดหาเหตุหาผลถึงความผิดปกติเหล่านี้เลย ..

 

ทว่าเหล่าลูกศิษย์ของเล้งเปาซานที่เป็นมนุษย์ครึ่งอสูรกว่า 12 คน ต่างก็ถูกหยางเฟยตี้จับฉีกเป็นชิ้น ๆ ราวกับกระดาษขาด ๆ อย่างโหดร้าย เสียงที่ร้องให้ช่วยดังออกมาอย่างไม่ขาดสาย โลหิตสีม่วงออกแดง ๆ กระจายไปทั่วเวทีประลองชี้แนะราวกับแอ่งน้ำขนาดเล็ก นี่มันไม่ใช่การประลองแล้ว แต่เป็นการสังหารโหดข้างเดียวต่างหาก

 

เพียง 1 ลมหายใจที่รู้สึกตัวแต่ใจลอย

 

ทุกอย่างก็จบ มันจบแล้ว เล้งเปาซานถึงกับทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ

 

ภาพที่เห็นตรงหน้าของมันยากจะทำใจจริง ๆ ... คนตระกูลบ้า ๆ เมฆาเทพ พวกมึงต้องโหดหนักขนาดนี้เลยหรือไง

 

เหล่าสัตว์เลี้ยงมนุษย์ครึ่งอสูรของมันทั้งหมด ที่กว่าจะตามจับและบังคับให้มนุษย์และอสูรมีอะไรกันได้สำเร็จ จนกลายเป็นเด็กทารกประหลาดออกมาจำนวน 12 คน ก่อนจะจับพวกมันมาล้างสมองจนสำเร็จ ใช้เวลาไปไม่ต่ำกว่า 100 ปีภายในเกม นับตั้งแต่ก่อนจะรวมเกมเป็นหนึ่งเดียวเป็นสามพิภพออนไลน์เสียอีก ทั้งหมด กลับกลายเป็นเศษชิ้นเนื้อกระจายไปทั่ว แขนไปทาง หัวไปทาง ขาที่ขาดและอะไรต่อมิอะไรกระจายไปทั่วเวที แม้แต่แก่นวิญญาณยังถูกทำลายไม่มีเหลือให้เห็น

 

มากเมฆเดินออกมากลางเวทีประลอง ใช้เท้าเขี่ยเศษเนื้อด้วยสายตาเย็นชาไร้อารมณ์

 

ก่อนที่จะกล่าวพูดออกมาว่า ".. จบง่ายดี อ้อ ที่แพ้ก็เพราะกระจอกไง จบนะ กรรมการทำตามกฎกติกาด้วย .."

 

ทันใดนั้นเองบ่วงอารมณ์รัก อาวุธมารปีศาจของเล้งเปาซานก็ลอยออกมาจากที่เก็บสมบัติมิติ

 

ก่อนจะลอยไปหามากเมฆอย่างช้า ๆ เล้งเปาซานพยายามจะเรียกมันกลับยังไงก็ทำไม่ได้  

 

".. คุณชายมากเมฆข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้ามันโง่ ข้ารู้ว่าข้าปากไม่ดี ได้โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย หากท่านนำมันไป ธุรกิจของพรรคพวกข้าต้องเดือดร้อนแน่ ๆ ข้ายินดีจ่ายเป็นศิลาเซียนสวรรค์ขั้นที่ 5 จำนวน 300 ก้อนเลย ขอแลกกับบ่วงมารอันนี้ ได้โปรดคุณชายมากเมฆ จากมหาตระกูลเมฆาเทพเห็นใจด้วย เจ้าสิ่งนี้มีความสำคัญต่อพวกข้าจริง ๆ .."

 

          ตัวอ้วนยังกับหมีควายกับมาคุกเข่าร้องไห้อยู่กับพื้น อยู่บนกองเลือดและเศษเนื้อสด ๆ ของเหล่าลูกศิษย์

 

          แทนที่จะเสียใจกับเป็นเสียดาย ... เวลา

 

มันไม่มีความละอาย หรือเห็นใจเหล่าลูกศิษย์ที่ตายไปแม้แต่น้อยเลยจริง ๆ มากเมฆยิ่งมองเจ้าอ้วนที่หมายจะจับขาของเขาเอาไว้ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนที่จะเตะอีกฝ่ายเบา ๆ ส่งออกไปนอกเวที ราวกับลูกบอลที่กลิ้งออกไป แน่นอนว่าการโจมตีในครั้งนี้ กรรมการก็ทำเป็นมองไม่เห็นเช่นเดิม

 

มากเมฆรับบ่วงอารมณ์รักมาไว้ในมือ พลังแห่งการรู้แจ้งก็ทำงานของมันเอง

 

บอกให้รู้ถึงความเป็นมาและทุก ๆ สิ่งที่ไอ้พวกสารเลวนี้ได้กระทำเอาไว้ผ่านบ่วงมารอันนี้

 

เขาสัมผัสได้ถึงวิญญาณโกรธแค้นผู้น่าสงสาร และเต็มไปด้วยคำสาปเลวร้ายมากมายที่ยังไม่จางหาย จากเหล่าดวงวิญญาณนับหมื่นนับพันที่ทุกข์ทรมานจนตายอย่างทรมานทั้งกายใจ ถูกทำให้กลายเป็นทาสกาม ถูกทำให้เป็นของเล่น ถูกทำให้ท้องและนำเด็ก ๆ ไปทดลองหรือไม่ก็ส่งขายเป็นชิ้นเนื้อ

 

ทำให้หญิงสาวผู้งดงามมากมาย กลายเป็นหญิงสติไม่สมประกอบ หลังจากรับผลจากบ่วงมารนี่เป็นเวลานาน ๆ หลายปีหรือหลายเดือน ถูกพรากพรหมจรรย์อย่างไม่ยินยอมยังไม่พอ แต่ทุกคนยังต้องมาเผชิญกับเรื่องราวเลวร้ายอื่น ๆ อีกมากมาย

 

ทำไมระบบหลักไม่แบน ... เพราะทุกอย่างเป็นไปตามกฎและความเป็นไปจากไอเท็มที่มีผลกระทบ

 

มากเมฆน้ำตาคลออย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จะมีน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

เขาเห็นภาพของหญิงสาวมากมายถูกข่มขืน ถูกกระทำอย่างทารุณ ถูกกระทำราวกับสัตว์ที่ไม่ใช่คน

 

ใครบอกว่ามนุษย์โลกเจริญในยุคบุกเบิกอวกาศแล้วจะไม่ป่าเถื่อน ... สันดานมนุษย์นั้นแต่เดิมเลวร้าย

 

ยิ่งพวกที่มีอำนาจและใช้ไปในทางที่ผิด จากเล็ก ๆ ก็ใหญ่โตไปเรื่อย ๆ .. ราวกับมะเร็งร้าย

 

ยิ่งถือเจ้าสิ่งนี้ไว้ในมือนานเท่าใด มากเมฆก็ยิ่งโกรธแค้นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนอดไม่ได้ที่จะบีบมันจนแตก

 

และทำการแปรเปลี่ยนสลายผลของคำสาป และผลกระทบทุก ๆ อย่างให้หมดไปในทันที

 

เขาได้ปลดปล่อยหญิงสาวผู้น่าสงสารจำนวนมากให้เป็นอิสระ พร้อมกับมอบพลังให้กับหญิงสาวเหล่านั้น ได้มีโอกาสล้างแค้นด้วยมือของตัวเอง โดยในมือของหญิงสาวทุกคนที่หลุดออกจากคำสาปบ่วงอารมณ์รักแล้ว ทุกคนจะได้รับมอบหน้ากากที่หายนะสีเงินสวนใส่เป็นประจำ และกลายเป็นหายนะผู้ทำลายล้าง ตัวแทนของมากเมฆ ให้สามารถใช้พลังอำนาจของเขาที่มีเมื่อครั้งอยู่ในโลกเวทมนตร์ได้ทุก ๆ อย่าง

 

แน่นอนว่าเหตุการณ์หลังจากนี้ยาวนานจนเป็นเดือน ๆ .. ในทวีปหลักและทวีปเริ่มต้น

 

หอนางโลมทุกแห่งหนที่เป็นของพรรคพวกของเล้งเปาซาน หรือแม้แต่อันไม่ที่เกี่ยวข้อง แต่กับประสบการณ์โชคชะตาที่เลวร้ายเหมือน ๆ กันในทุก ๆ ที ต่างก็หายไปจากแผนที่โลกแห่งเทพเซียนโดยสมบูรณ์ รวมไปถึงสมาชิกหลักในพรรคจำนวนมาก ที่ถูกจับมาทรมานและโดนสารพัดคำสาปเวทมนตร์ จนอยากจะตายก็ตายไม่ได้ และไม่กล้ากลับมาออนไลน์อีกเลย รวมไปถึงเหล่า NPC ด้วยกันที่ชั่วร้ายสารเลวจนไม่อาจจะให้อภัย ต่างก็ถูกฆ่าล้างโคตรไปหลายสิบตระกูลเลยทีเดียวในภายหลัง

 

ที่สำคัญมากเมฆยังได้ส่งคำเชิญให้หญิงสาวผู้น่าสงสารเหล่านี้

 

หากไม่อยากกลับไปอยู่กับครอบครัวที่จากมา ตนเองยินดีต้อนรับ และจะมองร่างกายที่บริสุทธิ์และชีวิตใหม่ให้กับทุก ๆ คนอย่างเท่าเทียม เพียงแค่หยดเลือดลงไปบนหน้ากากหายนะ หลังจากที่ล้างแค้นเสร็จแล้ว ทุก ๆ คนจะได้รับบ้านและถูกเชิญเข้ามาอยู่ในมิติลับโลกสุริยาโบราณพงพนา เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบเล็กตลอดไป

 

ทุก ๆ คนสามารถเลือกได้ว่าจะลืมความทรงจำ หรือไม่ลืมก็ได้ ...

 

มากเมฆได้ช่วยเหลือและให้สิทธิ์อีกฝ่ายอย่างอิสระ .. กับชีวิตที่เหลือหลังจากนี้

 

มากเมฆได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบหลัก หลังจากได้รับชัยชนะ และได้รับค่าชื่อเสียงที่ต้องการ ..

 

ก่อนจะเดินออกไปจนลับตา ... ต่อหน้าฝูงชนจำนวนมากที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับโลกภายนอก

 

ในค่ำคืนวันเดียวกัน

 

ข่าวลือคุณชายในชุดขาวผู้อารีมีเมตตา ผู้มอบเม็ดยาวิเศษออกไปราวกับของทานเล่น และข่าวลือคุณชายในชุดขาวผู้โหดเหี้ยมอำมหิต ผู้สังหารโหดทุก ๆ ชีวิตของนักเดินทางข้ามฟากฟ้าไม่มีเหลือ ได้กลายเป็นข่าวดังและลือกันหนักมากในเวลาต่อมา

 

แต่ทว่า ... กับมีกลุ่มอำนาจที่ระดับสูงและอยู่เหนือกว่าราชวงศ์ของทวีปเริ่มต้นบัลลังก์เมฆ พวกมันไม่ได้สนใจในพลังอำนาจ หรือความเร้นลับของอีกฝ่ายเลยแม้น้อย ในเวลานี้พวกมันทั้งหมดได้เรียกให้กองกำลังลับ และเหล่าอาวุโสที่อยู่ใกล้ ๆ ให้เดินทางมาที่ยอดเขาแห่งนี้แล้วจำนวนมาก ...

 

".. น่าสนใจจริง ๆ มีมิติโลกใบเล็กอยู่กับตัวที่แขนขวา พวกตระกูลหยางคงจะอยู่ในนั้น แถมยังมีฝีมืออยู่ไม่น้อยอีกด้วย สามารถจัดการสังหารขอบเขตขนภา ขั้นย่อยที่ 10 ได้ในพริบตาแถมยังตัวคนเดียวมือเปล่า การมาเที่ยวเล่นของข้าในครั้งนี้ คงจะทำให้ท่านพ่อพอใจได้ไม่น้อยเป็นแน่ .." ชายหนุ่มผู้มีใบหน้างดงาม ราวกับหญิงสาวกล่าวพูดขึ้นเสียงหวาน ก่อนที่จะใช้สายตาเย็นชาราวกับน้ำเย็น ๆ ติดลบ 30 องศา มองไปยังกลุ่มพรรคพวกของเล้งเปาซานที่ถูกจับเข้ามาภายในมิติลับประหลาดแห่งหนึ่ง แถมยังถูกทรมาน ถูกซ้อมให้บอกข้อมูลจนหมดสภาพ

 

".. นายน้อยขอรับ นิกายมารจันทรา ตระกูลโจวโบราณ และสำนักมารเยือกแข็ง ได้ตอบรับพวกเราแล้ว นายน้อยสามารถเรียกใช้คนของสามกลุ่มอำนาจเหล่านี้ได้ทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ประมุขพรรคและเจ้าสำนักของพวกมันขอรับ .." บ่าวรับใช้ใกล้ชิดที่เพิ่งกลับเข้ามาในมิติลับได้กล่าวบอก ก่อนที่จะหายตัวไปในเงามืดของยามราตรีกาล ราวกับไร้ตัวตนตั้งแต่แรก

 

".. ตัวหมากหลัก ๆ ก็มีให้เล่นแล้ว  งั้นเอาเจ้านักเดินทางข้ามฟากฟ้าพวกนี้ ไปทำสัญญาทาสแบบตายก็เรียกกลับมาได้ แล้วใช้พวกมันเป็นตัวเบี้ยสนุก ๆ ในวันพรุ่งนี้แล้วกัน ฝากเจ้าด้วยล่ะ พ่อบ้านจินหยาง .." ชายที่ถูกเรียกว่านายน้อยกล่าวออกคำสั่ง พร้อมกับหายตัวไปในเงามืดอีกคน

 

ก่อนที่ชายชราหน้าตาน่ากลัวและมีแผลเป็นมากมายบนใบหน้า

 

จะปรากฏตัวออกมาจากทางด้านหลังของทุก ๆ คน ก่อนที่จะจับลากเหล่าผู้เล่นนับสิบ ๆ คนออกไปกับพื้น ลากพวกมันที่หมดสภาพและโชกไปด้วยเลือด เข้าไปในบ้านร้างใกล้ ๆ ราวกับพวกมันไม่ใช่คน ก่อนที่จะตีตราทาส ตัดของรักเพื่อทำพิธีกรรมบางอย่างสำหรับการผูกมัด และล่ามพวกมันด้วยโซ่เหล็กร้อนที่เต็มไปด้วยอาคมโบราณ

 

ในเมื่อผู้เล่นป่าเถื่อนกับ NPC ได้ ... เหล่า NPC เองก็กระทำได้เช่นกัน …

 

แน่นอนว่าจะใช้ได้ผลก็ต่อเมื่อผู้เล่น เป็นฝ่ายสร้างผลแห่งกรรมเอาไว้แล้วเท่านั้น แต่หากเป็นผู้เล่นปกติ จะไม่สามารถถูกนำไปตอนและจับเป็นทาสแบบนี้ได้ .. เนื่องจากระบบผลแห่งกรรมจะมีผลก็ต้องเมื่อได้สร้างกรรมนั้น ๆ ไว้ด้วยตัวเอง อย่างคำที่ว่า กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนอง และระบบที่ว่าก็นำสมดุลมาสู่สามพิภพออนไลน์อย่างแท้จริง

 

 

 

 

 

 ***************


 

 

 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4355 หนุ่มยาคู้ (จากตอนที่ 298)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 01:55

    ยาวๆสิดี

    #4,355
    0
  2. #4354 zaalah5931 (จากตอนที่ 298)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 18:45

    ขอบคุณค่ะ.สนุกมากๆๆ
    #4,354
    0
  3. #4353 joelamtan (จากตอนที่ 298)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 18:41
    ขอบคุณครับ ยาวม่ายว่าา แต่ ขออย่ารอนาน เอิ้กๆๆ
    #4,353
    0