มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 295 : บทที่ 295 คนกำลังอารมณ์ดี ๆ สมควรโดน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    11 ก.ย. 62

บทที่ 295 คนกำลังอารมณ์ดี ๆ สมควรโดน

 

          พอเห็นทุก ๆ คนในตระกูลหยางโบราณ ออกมารวมกันตรงหน้าของเขาตามคำสั่งเรียกใช้ มากเมฆจึงเริ่มอธิบายถึงมิติโลกใบเล็ก โลกใบใหม่สำหรับอยู่อาศัยและฝึกฝนฝึกตนหลังจากนี้สำหรับทุก ๆ คนในหมู่บ้าน ในฐานะผู้ติดตามและเหล่าลูกศิษย์ของเขา และแม้ว่าจะมีหลายคนที่ไม่อยากจะจากหมู่บ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิดไปไหน แต่สุดท้ายทั้งหมดล้วนยอมรับและเข้าไปอยู่ในมิติโลกใบเล็กอย่างเชื่อฟังในที่สุด

 

          ".. เอาล่ะ เอาล่ะ เงียบกันก่อน ภายในโลกใบเล็กต้นไม้โลกสุริยาโบราณพงพนา เรานายท่านของพวกเจ้าได้สร้างบ้านสร้างเมืองไว้ให้แล้ว รวมไปถึงสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ด้วยจำนวนมาก และที่ใจกลางของ เมืองสุริยาพงพนา ข้าได้สร้างมหาเจดีย์ จอมเวทเทพยุทธ์ ขึ้นมา มันมีทั้งหมด 32 ชั้นด้วยกัน ภายในหอคอยชั้นที่ 1 จะเต็มไปด้วยตำราและทักษะต่าง ๆ จำนวนมาก สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ในลำดับชั้นต่อไป จะยิ่งมีตำราระดับสูงและองค์ความรู้มากมายที่เรานายท่านของพวกเจ้าได้รวบรวมมาตลอดหลายปี และที่ชั้นบนสุดของมหาเจดีย์จอมเวทเทพยุทธ์ จะมีบททดสอบพิเศษสำหรับผู้มีพรสวรรค์และความตั้งใจแท้จริง .."

 

          ".. ให้เข้ารับการทดสอบว่าคู่ควรหรือไม่ที่จะได้รับสืบทอดนามแห่งเรา นามเรียกขานแห่งทักษะและตัวแทนอาชีพที่เราสร้างขึ้นในอดีต จอมเวทเทพยุทธ์ ตลอดจนไปถึงนามแห่ง มหาจักรพรรดิเทพรังสรรค์ ในขั้นที่สามหรือสูงกว่านั้นในลำดับต่อ ๆ ไป หากพวกเจ้าสามารถก็ลองไปทดสอบดูได้ ทุก ๆ  1 ปีพวกเจ้าจะมีโอกาสเพียง 2 ครั้งเท่านั้น  ใช้สิทธิ์ของตัวเองให้ดี .."

 

          มากเมฆกล่าวบอกเสียงดังพร้อมกับโบกมือขวา ออกไปทางหมู่บ้านและบ้านเรือนต่าง ๆ อย่างน้อย 1 ครั้ง ทำการเก็บเอาหมู่บ้านตระกูลหยางและทุก ๆ คนเข้าไปยังมิติลับโลกใบเล็กในทันที จนบริเวณที่เขายืนอยู่ว่างเปล่า และเหลือเพียงแค่ตัวเขาเองกับชีวิตสุราหรือชายขี้เมาเท่านั้น

 

          ".. เป็นมิติลับโลกใบเล็กที่ทรงพลังจริง ๆ นายท่าน ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบริสุทธิ์จำนวนมาก จากห้วงมิติอวกาศที่ท่านใช้ไปเมื่อครู่ แถมพลังมิติอวกาศที่ดูดกลืนสิ่งต่าง ๆ เข้าไปด้านในของโลกใบเล็ก ยังละเอียดอ่อนราวกับธาราจากสวรรค์ ไม่สร้างความเสียหายใด ๆ ให้กับบ้านเรือนของทุก ๆ คนในหมู่บ้านเลย .." ชีวิตสุรากล่าวพูดออกมามากมาย แท้จริงแล้วตัวมันเองสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายชีวิตของท่านอาจารย์ ทำให้คิดถึงขึ้นมาต่างหาก

 

พร้อมกับแอบหวังนิด ๆ ว่าตนเองจะได้มีบ้านสักหลังไว้ภายในโลกใบเล็กใบนี้ก็เท่านั้น สำหรับมิติลับเหล่านี้ตัวมันเองก็มีอยู่เช่นกัน แต่ก็ไม่ได้ใหญ่โตนักเป็นเพียงบ้านไม้กับพื้นที่เล็ก ๆ ไม่กี่เมตร เอาไว้หลบฟ้าหลบฝนเท่านั้นเอง แถมยังเป็นมิติลับระดับต่ำที่ถูกค้นพบได้ง่าย จากเหล่าผู้ฝึกตนอีกด้วยหาใช่ของดีอะไร

 

          มากเมฆยิ้มตอบ เขารู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรและต้องการอะไร

 

ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า ".. บ้านพักของท่านข้าสร้างไว้แล้ว น้องชายคนนี้ยังได้สร้างโรงบ่มเก็บสุราอย่างดี โรงต้มสุราขนาดใหญ่ โรงกลั่นสุราแบบสมัยนิยม และยังได้ปลูกพืชพันธุ์ผลไม้สำหรับทำสุรารสเลิศเอาไว้มากมาย รอบ ๆ ที่พักของท่าน ไว้พี่ชายชีวิตสุราเข้าไปดูเองก็น่าจะพอใจ เราสองคนจะได้มีสุราเลิศรสให้ดื่มกินตลอดทั้งปี .."

 

มากเมฆนั้นไม่เก่งอะไรเป็นพิเศษ ... ยกเว้นก็แต่เรื่องใช้คน

 

พอรู้ว่าชีวิตสุราจากตระกูลเก้าสุราสวรรค์โบราณ เจ้าตัวนั้นมีทักษะพิเศษและความรู้ความสามารถมากมายเกี่ยวกับการบ่มเหล้าและกลั่นสุราสวรรค์เอามาก ๆ เพราะอีกฝ่ายนั้นมาจากตระกูลเก่าแก่โบราณจากยุคบรรพกาล สำหรับบ่มเหล้าและกลั่นสุราสำหรับเหล่าเทพเซียนโดยเฉพาะ แถมในยุคสมัยที่ตระกูลเก้าสุราสวรรค์ยังเป็นใหญ่อย่างที่สุด ถึงขนาดที่ส่งออกสินค้าพิเศษเป็นสุราสวรรค์รสเลิศ ขึ้นไปขายบนสวรรค์ชั้นฟ้าเลยทีเดียว

 

ชีวิตสุราถึงกับหน้าเสียนิด ๆ ไม่คิดว่าจะถูกจับมาใช้แรงงานแบบนี้เสียได้ .. แต่เอาเถอะ ยังไงมันก็เป็นสิ่งที่ตนเองชอบเหมือนกัน การที่ได้กลั่นสุราได้บ่มเหล้าชั้นดี ให้กับผู้มีคุณของผู้มีคุณอีกที มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร แต่ที่แปลกใจเพียงแค่เวลาเจ็ดวัน ทำไมนายท่านมากเมฆถึงได้สร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ ออกมาได้มากมายแบบนี้ได้

 

ยิ่งพอชีวิตสุราได้เข้ามาเห็นบ้านพักอย่างหรู และโรงเหล้าของตัวเองในโลกใบเล็กสุริยาโบราณพงพนา

 

รวมไปถึงพื้นที่รอบ ๆ โรงเหล้าของเจ้าตัวไม่ว่าจะไร่องุ่นสุดลูกหูลูกตา ไร่ผลไม้ ป่าสวนผลไม้นานาชนิดมากมายเต็มไปหมด พวกมันล้วนแล้วแต่เป็นผลไม้สวรรค์ทั้งสิ้น แถมยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิตนิรันดร์อย่างบริสุทธิ์ แม้ว่าชีวิตสุราจะไม่เคยขึ้นไปบนสวรรค์ชั้นฟ้ามาก่อน แต่เจ้าตัวก็บอกได้เลยว่าผลไม้สำหรับเทพเซียนเหล่านี้ จะต้องมาจากสวรรค์ชั้นฟ้าที่สูงกว่าชั้นที่ 1 เป็นแน่

 

".. พื้นที่ตั้งกว้าง นี่นายท่านมากเมฆจะให้ข้าดูแลคนเดียวเลยหรือไง .." แม้จะดีใจที่จะได้กลั่นและบ่มสุราสวรรค์จากเหล่าผลไม้วิเศษจำนวนมากพวกนี้ แต่การให้คนคนเดียวมาดูแล ไร่ผลไม้ป่าสวนและโรงบ่มโรงกลั่นคนเดียว อันสุดแสนจะใหญ่โต ต่อให้เป็นเซียนสวรรค์ขั้นที่สิบ ตัวมันเองก็อาจจะเหนื่อยตายเป็นเหมือนกัน โชคยังดีที่พอเข้าไปในโรงเหล้าที่ใหญ่ที่สุด ชีวิตสุราได้พบกับหุ่นจักรกลที่สร้างด้วยเหล็กมากมาย นับหมื่น ๆ ตัวที่โรงเก็บ และเจ้าพวกนี้ก็ยินดีรับฟังคำสั่งและช่วยงานได้มากในเวลาต่อมา

 

มากเมฆหลังจากที่จัดการปัญหาอื่น ๆ ไปแล้วพอสมควร

 

แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่ลืมที่จะสร้างภูเขาสวนสมุนไพร สำหรับเมืองกิเลนทองขึ้นมาใหม่ ..

 

แต่ทว่ามันยังไม่ถึงเวลา เนื่องจากเขาคิดจะสร้างอะไรที่มันแตกต่างออกไปจากภูเขาที่เคยมี

 

พอเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วที่นี่

 

เขาจึงบินตรงไปยังยอดเขาเซียนบูรพาในทันทีด้วยความเร็วสูง

 

หลังจากไปถึงบริเวณที่ใกล้กับตีนเขายอดเซียนบูรพา

 

มากเมฆก็ให้ชีวิตสุราออกมาที่ภายนอก เพราะหากให้มาคนเดียวแบบไม่รู้เรื่องอะไรเลย

 

หน้าหล่อ ๆ แบบเขาก็อายเป็นเหมือนกัน ดังนั้นจึงได้เรียกให้ชีวิตสุราออกมาอยู่เป็นเพื่อนนั่นเอง

 

หลังจากที่มาถึงทางเขาของยอดเขาเซียนบูรพา ทั้งสองก็พบเข้ากับกลุ่มคนจำนวนมากนับแสน ๆ คน ที่ต่างก็เป็นผู้ฝึกตนและมารอให้ถึงเวลาเปิดงานประลองชี้แนะอย่างตั้งอกตั้งใจ และที่บริเวณตีนเขารอบ ๆ แห่งนี้ ก็เต็มไปด้วยแผงลอยรวมไปถึงร้านค้าสำหรับผู้ฝึกตนจำนวนมากตั้งอยู่ด้วย จะบอกว่าเป็นตลาดนัดสำหรับผู้ฝึกตนเลยก็ได้ที่นาน ๆ ครั้งจะถูกจัดขึ้นมาสักครั้ง เพราะการมีอยู่ของตลาดที่ว่า จึงทำให้บรรยากาศของที่นี่ไม่น่าเบื่อและเปิดโอกาสให้ผู้ฝึกตนที่พบของดี ๆ นำสินค้าออกมาแลกเปลี่ยนกัน ต่อรองราคากันอย่างออกรสเลยทีเดียว

 

ชีวิตสุราก่อนหน้านี้ที่จะมาถึง เจ้าตัวได้บอกให้มากเมฆปกปิดระดับพลังของตัวเองเอาไว้ เนื่องจากการเปิดเผยระดับพลังที่มีอยู่ในระดับสูง อาจจะทำให้พวกเลว ๆ นิสัยเสียไม่น่าคบหา เข้ามาผูกมิตรหวังผลประโยชน์ก็เป็นได้ ดังนั้น สำหรับการมาครั้งแรกในวันนี้ สมควรมาแบบโปรไฟล์ต่ำไว้ก่อนจะดีที่สุด

 

มากเมฆรับคำและปกปิดพลังตัวเองโดยสมบูรณ์

 

ก่อนที่จะเดินหล่อ ๆ เข้าไปในงานเข้าไปในตลาด เดินดูแผงลอยและสินค้าต่าง ๆ อย่างสบายใจ

 

มากเมฆรู้สึกว่าหลัง ๆ มานี้ ตนเองชอบเดินเที่ยวเดินดูสินค้าต่าง ๆ เอาเป็นมาก ..

 

แต่ที่น่าหนักใจกว่าก็คือพี่ชายชีวิตสุราผู้มีหน้าหนาอันไม่ธรรมดาที่ติดตามมาด้วย

 

ท่านถึงกับล่องหนปกปิดกลิ่นอายทุก ๆ อย่างโดยสมบูรณ์ยิ่งกว่า และเดินเข้าไปรินเหล้าและขโมยอาหารของคนอื่นแบบนี้เลยตลอดทาง นี่ท่านไม่เกรงใจสหายที่มาด้วยเลยหรือไง หากอยากจะกินข้าออกตังให้ก็ได้

 

แต่ทว่าภายหลัง หลังจากที่มากเมฆได้สังเกตเห็นว่าพี่ชายชีวิตสุราได้ดื่มได้กินแบบฟรี ๆ และอีกฝ่ายเจ้าทุกข์ไม่ทันรู้ตัว ระดับพลังของพี่ชายชีวิตสุรากับสูงขึ้นทีล่ะนิดล่ะน้อย คนอื่นอาจจะสัมผัสไม่ได้ แต่ไม่ใช่กับมากเมฆ และพอได้เห็นแบบนี้แล้วมากเมฆก็ทำใจได้ และมองการกระทำที่เกิดขึ้น เป็นหนึ่งในรูปแบบการฝึกตนแบบหนึ่งเท่านั้นของใครของมัน

 

ตลอดทางเดินระหว่างมองดูสินค้าที่น่าสนใจ

 

มากเมฆได้ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนจำนวนมากอีกครั้ง ..

 

ด้วยรูปลักษณ์ที่เกินหน้าเกินตาคนอื่น ๆ ไปไกล และยิ่งทำให้หญิงสาวแสนงดงามจำนวนมาก จากนิกายโบราณและสำนักต่าง ๆ หรือแม้แต่คุณหนูผู้มีอันจะกินจากตระกูลผู้ฝึกตนระดับสูงที่อยู่บริเวณใกล้เคียง ต่างก็หันมามองชายหนุ่มรูปงามในชุดขาวผมสีเงินแบบสนอกสนใจอย่างเปิดเผย บางคนถึงกับสิ่งยิ้มหวาน มองตาเยิ้ม ๆ มาแต่ไกล บางคนถึงกับเล่นมุขจีบหนุ่มหล่อ ทำผ้าเช็ดหน้าตกพื้นให้มากเมฆเก็บไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ จนสุดท้ายมากเมฆไม่เล่นด้วยเดินเหยียบมันเสียเลยก็หลายผืน แต่ทว่าสาว ๆ พวกนั้นกับไม่โกรธ แต่เล่นอีกบทบาทเพื่อให้ชายหนุ่มสนใจอยู่เรื่อย ๆ ตลอดทางแทนเสียอย่างงั้น

 

แน่นอนล่ะว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดทั้งมวลในตลาดผู้ฝึกตน

 

มันได้สร้างความไม่พอใจอย่างที่สุด และไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกเห็นสำหรับใครหลาย ๆ คน ก่อให้เกิดความอิจฉาอย่างมากจนกลายเป็นความแค้นไปแล้วก็มี จากชายหนุ่มที่ยังโสดนับหมื่น ๆ คนโดยรอบที่อยู่ใกล้ ๆ และเห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ เข้าเต็มสองตา และอยากจะเข้ามาสั่งสอนมากเมฆไอ้หน้าหล่อ หมายจะเล่นงานให้อีกฝ่ายต้องอับอายขายขี้หน้า โชว์เทพต่อหน้าสาว ๆ ที่ตนเองแอบชอบในโอกาสอันหาได้ยากเสียจริง ๆ หากไม่ใช่วันนี้และที่นี่

 

แต่ทว่าวันนี้และอีก 7 วันจากนี้ไปตลอดงานประลองชี้แนะที่ถูกจัดขึ้น

 

มันเป็นอะไรที่มากเมฆนั้นโชคดีเอามาก ๆ อยู่เช่นกัน

 

ยังดีที่มันมีกฎอยู่ว่าห้ามมีการต่อสู้ใด ๆ เกิดขึ้นบริเวณยอดเขาเซียนบูรพาโดยเด็ดขาดในรัศมี 30 ลี้

 

ยกเว้นก็แต่บนเวทีประลองชี้แนะบนยอดเขาเท่านั้นที่อนุญาตให้ต่อสู้กันได้อย่างเต็มที่

 

หากไม่ทำตาม คนผู้นั้นที่กล้าลงไม้ลงมือและขัดต่อกฎที่ตั้งไว้ ตั้งแต่ยุคบรรพกาลเรื่อยมาของโลกเทพเซียน จะถูกปฏิเสธจากสวรรค์ ไม่ให้เข้าร่วมงานประลองชี้แนะนี้อีกเลยตลอดชีวิตที่เหลือ รวมไปถึงเหล่าลูกศิษย์ของคนผู้นั้นอีกด้วยตลอดกาล

 

มากเมฆหลังจากที่เดินชมนกดูไม้ไปเรื่อยมาสักพักใหญ่ ๆ

 

เขาก็พบกับผู้เล่นจำนวนมาก หลักหมื่นคนที่เข้าร่วมกิจกรรมที่จัดขึ้นด้วยเช่นกัน

 

ภายหลังที่ได้อ่านข้อมูลที่โพสต์ไว้ในเว็บบอร์ด ของกิจกรรมโลกแห่งเทพเซียนที่เพิ่งจะอัพเดทล่าสุด เมื่อไม่นานมานี้เอง

 

จึงทำให้เขารู้ว่ากิจกรรมที่ถูกจัดขึ้นมาในครั้งนี้ มันถูกจัดโดยระบบหลัก หรือจะเรียกว่าเจตจํานงสวรรค์ของเหล่า NPC ก็ได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วผู้ที่เข้าร่วมงานมักจะเป็น NPC มากถึง 99.99% ในแต่ละรอบปีที่ผ่านมานับหมื่น ๆ ปี และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีผู้เล่น นักเดินทางข้ามฟากฟ้าเข้าร่วมอีกด้วยเช่นกัน

 

เหตุที่ว่าทำไมผู้เล่นถึงเข้าร่วมจำนวนมากและดูเหมือนจะมากขึ้นเรื่อย ๆ นั้น

 

นั่นก็เพราะรางวัลของผู้ที่สามารถผ่านการประลองชี้แนะ ในระดับสูงกับสุดยอดปรมาจารย์สวรรค์ สุดยอดปรมาจารย์มาร หรือแม้แต่กับสุดยอดปรมาจารย์อสูร หรือก็คือเหล่าทวยเทพที่จำแลงกายทิพย์ลงมา ได้โดยไม่แพ้พ่ายไปเสียก่อนในกำหนดของระยะเวลา 30 นาทีที่ยืนอยู่บนเวที

 

หากสามารถทำได้และไม่พ่ายแพ้ในเวลาที่กำหนด

 

ผู้เล่นจะได้รับของรางวัลแบบสุ่มจำนวนมาก พร้อมกับชื่อเสียงอีกไม่น้อยเพื่อรับนามแห่งเทพในอนาคต คะแนนความสำเร็จจากระบบหลักที่มากถึง 3-10 ล้านคะแนน รวมไปถึงโอกาสพิเศษในการได้รับภารกิจลับ บางอย่างเป็นรางวัลแบบรายบุคคลอีกด้วย ผลตอบแทนดีมาก ๆ แบบนี้ ทำไมเหล่าผู้เล่นที่รู้ข่าวจะไม่เดินทางมาเข้าร่วม แถมยังจัดขึ้นยาวนานถึง 7 วันเลยทีเดียว

 

แม้จะเห็นกลุ่มผู้เล่นจำนวนมากไม่ไกลนักจากจุดที่ยืนอยู่

 

แต่มากเมฆก็ไม่คิดจะเข้าไปทักทายหรือแสดงตัวอะไรออกไป ว่าเฮียก็เป็นผู้เล่นเหมือนกันนะโว้ยให้ได้รู้

 

เขายังคงเดินเล่นพร้อมกับมองหาสิ่งที่น่าสนใจและดูเหมือนว่าในวันนี้

 

ดวงของเขาจะดีไม่น้อยที่อยู่ ๆ ได้มาเจอกับหนึ่งในวัตถุดิบหายาก ที่จำเป็นต่อการอัพเกรดมิติลับโลกใบเล็กของเขา ได้ถูกวางขายอยู่ตรงหน้า แต่ทว่านักพรตชรา ท่านผู้เฒ่าที่เอาวัตถุดิบหายากที่ว่านั้นมาวางขายจำนวนมาก กับกำหนดราคาขายและวิธีการแบบแปลก ๆ เอาไว้เสียได้ นั่นก็คือหากใครที่จะซื้อจำจะต้องจ่ายเงิน 10 ศิลาสวรรค์ขั้นที่ 2 เสียก่อน ก่อนที่จะลองเปิดขวดโหล หากเปิดได้ก็จะมีสิทธิ์ที่จะซื้อของที่อยู่ด้านใน แต่หากไม่ก็เสียเงินไปฟรี ๆ 10 ศิลาสวรรค์นั่นเอง

 

".. ตาแก่ จะขายก็ขายดี ๆ เถอะน่า จะมากำหนดทำไมว่าจะต้องเปิดขวดโหลที่มีวัตถุดิบหายาก ที่พวกข้าอยากจะได้ ให้ได้ก่อนเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ซื้อพวกมันไป แถมหากพวกข้าเปิดได้แล้ว เจ้าอาจจะคิดราคาเกินจริงหรือไม่คิดจะขาย พวกข้าไม่เสียเปรียบหรือไงที่ลงทุนลงแรงเปิดขวดโหลของท่าน ขายให้ข้าเถอะน่า ดอกไม้เพลิงทอง ดอกนี้ ข้าจำเป็นจะต้องใช้ในการหลอมยา ข้าให้ท่าน 3000 ศิลาเซียนสวรรค์ขั้น 3 เลยเอา! ตกลงมั้ย ยังไงในขวดโหลวิเศษของท่านก็มีอยู่ตั้งหลายดอก แบ่ง ๆ ให้ข้าสัก 2 ดอกไม่ได้หรือไง .."

 

ผู้ฝึกตนหนุ่มกับพรรคพวกเริ่มไม่พอใจ รุมล้อมร้านแผงลอยของนักพรตชราเอาไว้ไม่ให้คนอื่น ๆ เข้าไปซื้อขายด้วยได้ เพราะของที่ตาแก่นักพรตชรานำมาขาย ล้วนแต่เป็นของดีทั้งสิ้นเป็นของหายาก แต่กับถูกผนึกเอาไว้ภายในขวดโหลสุญญากาศ ดังนั้นพวกผู้ฝึกตนจึงคิดที่จะใช้คนจำนวนมากมารุมล้อมกดดันให้ทำตาม

 

มากเมฆไม่ได้สนใจคนกลุ่มนี้แม้แต่น้อยเลยจริง ๆ

 

เขาเล่นเดินผ่านกลุ่มผู้ฝึกตนเข้ามาอย่างดื้อ ๆ ก่อนที่จะมองดูขวดโหลอื่น ๆ ที่มีอยู่นับร้อยขวดแบบใกล้ชิด จึงพบเข้ากับวัตถุดิบต่าง ๆ ของที่จะต้องใช้ในการอัพเกรดมิติลับโลกใบเล็กครบทุกอย่าง ล้วนแล้วแต่มีขายอยู่กับชายชรานักพรตผู้นี้ทั้งหมด ทั้งที่ตอนแรกเขาคิดว่ามีแค่อย่างเดียงเท่านั้น ดูเหมือนวันนี้จะเป็นวันที่โชคดีอยู่มากจริง ๆ ที่ตัดสินใจเข้ามาดูใกล้ ๆ และไม่ได้เดินผ่านมันไปเฉย ๆ

 

วัตถุดิบที่อยากได้ประกอบไปด้วย

< ศิลาเลือดปฐพี จำนวน 1 ก้อน >

< หยกเลือดมิติสวรรค์ ขั้น 7 จำนวน 1 ก้อน >

< แก่นต้นกำเนิดวารี จำนวน 2 ก้อน >

< แก่นต้นกำเนิด 5 ธาตุระดับขั้นที่ 1 ธาตุ ดิน น้ำ ไฟ ไม้ ทอง ทั้งหมดจำนวน 5 ก้อนด้วยกัน >

 

หลังจากที่คนในกลุ่มที่กำลังต่อรองกับนักพรตชราอยู่นั้น ได้เห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดขาว

 

เดินผ่านกลุ่มพรรคพวกของตนเองเข้าไปหน้าตาเฉย ก็สร้างความไม่พอใจเป็นอย่างมากในหมู่คณะ แถมนักพรตเฒ่ายังเลิกสนใจต่อรองกับพวกตนอีกด้วย กลับไปให้บริการพูดคุยกับเจ้าหน้าหล่อหน้าตาเฉย ยิ่งสร้างความโกรธแค้นและไม่พอใจเข้าไปอีก หากที่นี่ห้ามไม่ให้ต่อสู้ลงไม้ลงมือ ปานนี้กลุ่มผู้ฝึกตนที่หมายจะใช้คนหมู่มากมากดดันคนแก่ ๆ คนหนึ่งให้ยอมขายสินค้าให้ คงจะลงมือแย่งชิงในสิ่งที่ต้องการไปแล้ว

 

มากเมฆไม่ได้สนใจ ..

 

ก่อนที่จะหยิบเอาขวดโหลที่มีวัตถุดิบที่ต้องการออกมาวางตรงหน้า

 

".. ท่านผู้เฒ่า ข้าต้องการวัตถุดิบในขวดโหล หากข้าเปิดมันได้ท่านจะขายให้ข้าใช่มั้ย แล้วก็นี่ตามกฎของท่าน 10 ศิลาเซียนสวรรค์ขั้นที่ 2 .." มากเมฆกล่าวถาม พร้อมกับมอบศิลาสวรรค์ให้กับนักพรตเฒ่าตามกฎของอีกฝ่าย

 

".. ข้าจะขายให้เจ้าในราคาถูก ๆ แล้วกัน หากเปิดออกและนำออกมาได้ .." นักพรตเฒ่าพูดตอบ

 

กลุ่มพรรคพวกผู้ฝึกตนยังคงไม่ไปไหนไกล

 

พวกมันทั้งเฝ้ารอดูอยู่ใกล้ ๆ หวังว่าจะเห็นไอ้หน้าหล่อ จนปัญหาเปิดขวดโหลวิเศษพวกนั้นไม่ได้ รอซ้ำเติมให้อีกฝ่ายเจ็บปวดใจเล่น

 

แต่ที่ไหนได้!!!

 

มากเมฆกับเปิดขวดโหลแต่ล่ะขวดได้ราวกับไม่มีอะไร

 

ทั้งหมดถูกเปิดออกมาอย่างง่าย ๆ ก่อนที่วัตถุดับเหล่านั้น แทบจะลอยออกมาเองอีกต่างหาก

 

เล่นทำเอาแม้แต่นักพรตเฒ่าถึงกับเป็นงง เพราะแต่เดิมแล้วของล้ำค่าจำนวนมากในขวดโหล ตัวมันเองก็เปิดไม่ได้เช่นกัน มันได้ขวดโหลวิเศษเหล่านี้มาจากโบราณสถานแห่งหนึ่งตั้งแต่เมื่อสามพันปีก่อน และบ่อยครั้งที่มีงานชุมนุมของเหล่าผู้ฝึกตนจำนวนมาก ๆ ท่านผู้เฒ่ามักจะนำขวดโหลออกมาโชว์เฉย ๆ มากกว่า ตามนิสัยคนแก่ชอบโชว์ของสะสมอะไรแบบนั้น

 

เพราะทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นสมบัติที่ได้แต่ดู แต่เอามาใช้อะไรไม่ได้ อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก เพราะตลอดกว่าสามพันปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครเปิดขวดโหลวิเศษได้เลยสักคน แม้แต่จะทำลายขวดโหลก็ยังไม่ได้เช่นกัน และเพื่อให้เกิดประโยชน์สักหน่อย พร้อมกับสร้างชื่อเสียงให้กับนักพรตขวดโหลสมบัติสวรรค์ไปด้วย จึงได้คิดกฎกติกาแปลก ๆ ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อหลายร้อยปีก่อน หลอกกินเงินคนอื่น ๆ ไปเรื่อยก็เท่านั้น

 

แต่วันนี้ .. ขวดโหลที่ว่าถูกเปิดออกมาแล้ว ...

 

สำหรับมากเมฆการเปิดขวดโหลวิเศษพวกนี้ เขารู้สึกเหมือนเปิดขวดธรรมดาปกติเท่านั้นเอง

 

".. เอาเท่านี้ล่ะท่านผู้เฒ่า คิดเงินมาเลย .." มากเมฆมองดูวัตถุดิบที่ลอยอยู่รอบ ๆ ตัวอย่างพอใจ เขาเลือกเอาที่ต้องใช้เท่านั้น ที่เหลือนำกลับเข้าใส่ขวดโหลไว้เช่นเดิม แต่ไม่ได้ปิดปากขวดแต่อย่างใด

 

ผิดกับกลุ่มคนจำนวนมากที่เคยมาลองของและพบกับความผิดหวังไปจำนวนไม่น้อย ..

 

ทั้งหมดต่างมองมาที่ของล้ำค่าจำนวนมากที่ลอยอยู่รอบ ๆ ตัวของหนุ่มรูปงาม อย่างละโมบโลภมากอย่างที่สุดโดยไม่ปิดบังใด ๆ เพราะของแต่ละอย่างที่กำลังลอยไปลอยมาอยู่นี้ ล้วนแล้วแต่เป็นของวิเศษอันหาได้ยากมาก ๆ ด้วยกันทั้งสิ้น

 

แน่นอนว่ามากเมฆไม่คิดจะเหมาเอาหมดทั้งขวดโหลที่ลอยออกมา

 

ไม่อย่างงั้นเขาคงต้องซื้อของที่มีในขวดไปทั้งหมด เขาเลือกเปิดขวดโหลเฉพาะอันที่ต้องใช้เท่านั้น

 

แต่ทันใดนั้นเอง

 

แววตาของนักพรตเฒ่าก็แลเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากเดิมอย่างร้ายกาจ

 

ก่อนที่เสียงหัวเราะหึหึ จะดังออกมาเล็กน้อยและพูดตอบมากเมฆขึ้นมาว่า ".. พ่อหนุ่ม เจ้านี่โชคดีจริง ๆ แต่ข้าคงขายของพวกนี้ให้กับเจ้าไม่ได้ทันที เอาเป็นว่า เจ้าลองเปิดขวดโหลอื่น ๆ ให้ข้าดูอีกสักสิบขวดโหลก่อนเป็นไง ว่าเจ้าไม่ได้ใช้กลโกงเอาเปรียบผู้ชราที่ใกล้จะลงโลงอย่างข้า และหากข้าดูแล้วเจ้าไม่ได้ใช้กลโกงจริง ๆ ข้าจะขายพวกมันที่เจ้าต้องการให้เป็นอย่างไร .."

 

มากเมฆจากที่กำลังดีใจ แววตาเป็นประกายด้วยความสุข ...

 

อยู่ ๆ แววตาและสีหน้าอันยินดีเก่าก่อนก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ นี่อีกฝ่ายคิดว่าเขาโง่จนไม่รู้อะไรเลยใช่หรือไม่

 

ส่วนคนอื่น ๆ ที่เฝ้าดูเหตุการณ์จากไกล ๆ ต่างก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

 

ใครบ้างที่เป็นผู้ฝึกตนจะไม่มากเล่ห์และขี้โกงเอาแต่ได้ กลับคำพูดกลับดำเป็นขาว ปั้นน้ำเป็นตัวอะไรแบบนี้  คนทั้งหมดเห็นแล้วว่าเจ้าเฒ่าชราน่าตาย ตั้งแต่แรกมันไม่คิดจะขายอยู่แล้วแน่ ๆ หลังจากที่ของวิเศษจำนวนมาก ได้ออกมาจากขวดโหลอย่างง่าย ๆ แถมอีกฝ่ายยังจะคิดใช้อุบายเด็ก ๆ หลอกให้ไอ้หน้าหล่อเปิดขวดโหลให้อีก

 

เห็นแบบนี้แล้ว กลุ่มพรรคพวกผู้ฝึกตนที่ถูกมากเมฆมองข้ามไม่สนใจ ถึงกับหัวเราะชอบใจจนตัวงอหลายสิบคน

 

".. ว่าไง พ่อหนุ่ม เจ้าจะลองเปิดขวดโหลอื่น ๆ ให้ข้าผู้เฒ่าดูอีกมั้ย .." ระหว่างที่ปากพูดออกมา

 

มือขวาของนักพรตเฒ่าก็ทำการโบกสะบัดหนึ่งครั้ง หมายจะดึงเอาของล้ำค่าวัตถุดิบต่าง ๆ ที่กำลังลอยอยู่ใกล้ ๆ ตัวของมากเมฆ เก็บเข้าไปยังแหวนเก็บสมบัติของตัวเองอย่างเนียน ๆ แม้ไม่กลัวว่าจะถูกขโมยโดยชายหนุ่มรูปงาม แต่ก็เกรงว่าหากมีคนคิดไม่ซื่อ พวกสารเลวออกมาฉกฉวยไปคงจะลำบากไม่น้อย

 

แต่ไม่ว่านักพรตเฒ่าจะใช้พลังปราณวิญญาณไปมากแค่ไหน ก็ไม่อาจจะนำสมบัติที่ลอยอยู่รอด ๆ ตัว

 

เก็บเข้าแหวนเก็บสมบัติได้เลยสักชิ้นเดียว จนถึงขนาดที่หน้าดำหน้าแดงอย่างสุดจะทน

 

จนแม้แต่ของที่อยู่ในขวดโหลที่เปิดออกมาแล้วแท้ ๆ เฒ่าชราก็ไม่มีปัญญาจะดึงให้พวกมันออกมาได้เช่นกัน

 

แต่ในระหว่างนั้นเองที่นักพรตเฒ่าตระหนักได้ถึงสายตาของชายหนุ่มรูปงาม ที่ทั้งดุดันโกรธเคืองเป็นที่สุดมองมาที่ตนเอง

 

แม้จะสัมผัสไม่ได้ว่าอีกฝ่ายมีพลังอยู่ในขอบเขตใด แต่จากสายตาที่มองมา เล่นทำเอาจิตวิญญาณแท้จริงของนักพรตเฒ่า ถึงกับแตกร้าวบาดเจ็บจนไปถึงแก่นวิญญาณเลยทีเดียว นักพรตเฒ่าตกใจหวาดกลัวอย่างที่สุด ราวกับได้พบเจอเทพจักรพรรดิแห่งความตายอย่างไงอย่างงั้น

 

ทั้งที่ตนเองถูกทำร้ายถูกเล่นงานแท้ ๆ แต่กฎเกณฑ์ที่ตั้งไว้ของเจตจํานงสวรรค์ กับไม่ทำงานเลยแม้แต่น้อยนี่มันอะไรกัน

 

อยู่ ๆ นักพรตเฒ่าก็กระอักเลือดออกมาจำนวนมาก พร้อมกับล้มลงไปกับพื้นอย่างหมดสภาพ

 

เล่นทำเอาผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ที่อยู่โดยรอบ แตกตื่นตกใจและตื่นกลัวไปพอ ๆ กัน ต่างคนต่างก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้าหมายจะได้เห็นดวงเนตรนิรันดร์ของเจตจํานงสวรรค์ เพราะทุกคนต่างก็สัมผัสได้ว่า บรรยากาศรอบ ๆ ตัวของไอ้หน้าหล่อ อยู่ ๆ ก็แปรเปลี่ยนไปเป็นหนาวเย็นอย่างสุดขั้ว ราวกับอยู่ในมหายมโลก นรกเยือกเย็น อย่างไงอย่างงั้น

 

".. เอาไป เอาไปเลย ข้าให้เจ้า เอาไป พอได้แล้ว หยุดได้แล้ว ขอผิดไปแล้ว เอาไปให้หมดเลย .." นักพรตเฒ่าแม้จะโลภมากและกลับกลอกโดยแท้จริง แต่สิ่งที่หวงและรักมากที่สุดก็คือชีวิตน้อย ๆ ของมัน ดูเหมือนหากมันขายให้อีกฝ่ายแต่แรก เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด

 

มากเมฆที่กำลังหน้านิ่งไร้อารมณ์ แต่กับมีแววตาที่ดุดันโกรธเคืองเป็นที่สุดอยู่ตลอดเวลา ได้ทำการโบกมือหนึ่งครั้งอย่างผ่าน ๆ เก็บขวดโหลและสมบัติทุก ๆ อย่างของนักพรตเฒ่าไปจนหมดไม่มีเหลือ แม้แต่สมบัติชิ้นอื่น ๆ ที่อยู่บนตัวของอีกฝ่าย มากเมฆก็เอามาจนหมด แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่หายแค้นแม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็ก ๆ ก่อนที่จะหันหลังและเดินจากไปอย่างไม่สนใจโลกหล้า เหลือไว้แต่ชายชราแก่ ๆ ที่กำลังแก้ผ้าโชว์หุ่นผอม ๆ หนังติดกระดูกในชุดวันเกิด เสื้อผ้านักพรตที่เคยมีก็ไม่เหลือไว้ให้สวมใส่แม้แต่ชิ้นเดียว

 

พวกที่เคยหัวเราะมากเมฆก่อนหน้านี้เสียงดัง ต่างก็เงียบกันไปหมด .... ก้มหน้าไม่กล้ามองแม้แต่ครึ่งผงธุลีเดียว ..

 

".. คนกำลังอารมณ์ดี ๆ สมควรโดน .." มากเมฆเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงปกติ หลังจากที่เดินออกไปได้สักพักและไม่หันกลับมามองอีกเลย

 

 

********

จบไปอีกบท ..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4351 นักอ่านสายขาว (จากตอนที่ 295)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 23:41
    ขายดีๆไม่ชอบ ปล้นแม่ง 5555
    #4,351
    0
  2. #4343 loliz (จากตอนที่ 295)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 20:04
    กวาดเรียบ​ ลองสวรรค์ซ่าลงมาก็โดนพี่ท่านกระทืบกลับเท่านั้นล่ะ
    #4,343
    0
  3. #4340 torahoshi (จากตอนที่ 295)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 09:22
    หมดแล้วไม่มีเหลือ หายนะมาเยือน
    #4,340
    0
  4. #4335 RazeLosT (จากตอนที่ 295)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 19:01
    แอบเนียนอีกแล้ว ไม่ฆ่าแต่กวาดเรียบ
    //งานนี้พี่เหมาหมดโต๊ะ
    #4,335
    0
  5. #4333 joelamtan (จากตอนที่ 295)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 16:10
    ขอบคุณ​ครับ​

    พ่อโจรใจบุญไม่ฆ่านะแต่ไม่เหลือเลย
    #4,333
    0
  6. #4332 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 295)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 16:09

    หายนะทาแล้วววววววว

    #4,332
    0