มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 293 : บทที่ 293 ต้นไม้โลกของข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    7 ก.ย. 62

บทที่ 293 ต้นไม้โลกของข้า


               

 เปิดบน PC อย่าลืมกดฟังเพลงไปด้วยนะ

          

          แต่สำหรับเขา ..

 

            แม้จะมีความรู้สึกเป็นหมื่นพันในอารมณ์ที่หวงให้คิดถึง วันวานที่ผ่านมา แต่ทว่ากับความทรงจำที่ขาดหายไปไม่สมบูรณ์ จดจำไม่ได้แม้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครหรือเป็นผู้ใดในชาติภพที่แล้ว กับก่อให้เกิดความเศร้าและความเสียใจอย่างที่สุดประการหนึ่ง ที่ไม่ว่าจะใช้ประโยคคำพูดใด ๆ มาบรรยายหรือจะระบายให้บรรเทาลง ก็ไม่อาจจะสื่อถึงความเจ็บปวดและสูญเสีย ภายในห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณและความทรงจำที่ไม่สมประกอบนี้ได้เลย

         

ชีวิตบัดซบแบบนี้ .. ทำไมถึงได้มาเกิดกับเขา ..

 

          แม้ว่าจะสัมผัสได้ลึก ๆ ภายในจิตใจเศษเสี้ยวที่ไม่สมบูรณ์ที่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

 

มณีแก้วพงพนาหญิงผู้นี้ จำจะต้องมีความสำคัญกับเขาเป็นแน่ ไม่อย่างงั้นแล้วทำไมกัน !? หลังจากที่ได้รู้นามของผู้จากไปในวันวาน ภายในใจกับเต็มไปด้วยหมื่นพันอารมณ์ที่ยากจะสงบลง เหมือนกับเขายังคงติดค้างบางสิ่งที่ไม่ได้มอบให้ เหมือนกับมีเรื่องคาใจที่อยากจะบอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้

 

ทันใดนั้นเองมากเมฆเหมือนจะลืมตัวไปชั่วขณะนึง ..

 

ดวงตาทั้งสองกลายเป็นแสงสว่างสีทองอันอ่อนโยน กลิ่นอายแห่งชีวิตแปรเปลี่ยนเป็นบริสุทธิ์และมีกลิ่นหอม

 

เขาเดินเข้าไปภายในร้านค้าเมล็ดพันธุ์ที่กำลังแตกสลาย

 

เขาเดินเข้าไปใกล้และสัมผัสกับตัวอักษรเหล่านั้นอย่างเบามือ ทุก ๆ ปลายนิ้วที่ได้สัมผัสไปยังอักขระแสงตรงหน้า ก่อให้เกิดการเชื่อมโยงระหว่างตัวเขากับความทรงจำของมณีแก้วพงพนา

 

แต่ทว่าทั้งหมดกับเป็นความทรงจำ และภาพมุมมองของหญิงสาวนางหนึ่ง ที่รักมั่นในชายผู้หนึ่งอย่างสุดหัวใจ

 

ทั้งหมดได้ปรากฏให้เห็น ในห้วงจิตวิญญาณและความทรงจำของเขาทีล่ะภาพทีล่ะภาพ

 

ราวกับหมื่นความฝันของใครสักคน

 

ภาพความทรงจำของมณีแก้วพงพนาปรากฏให้มากเมฆได้เห็น

 

นางเป็นเด็กสาวที่น่ารักร่าเริงเป็นที่สุดในป่าใหญ่ที่ไร้ชีวิต

 

นางเป็นต้นไม้โลกวิเศษมาเกิดในจักรวาลที่สาบสูญแห่งนี้ มีชีวิตยืนยาวเป็นแสนปีและเกือบจะเป็นนิรันดร์ไปตลอดกาล มีความสุขอยู่เสมอในทุกวันอย่างเหงา ๆ แม้จะอยู่ในจักรวาลที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง

 

จนวันหนึ่งนางได้มาพบกับชายหนุ่มผู้งดงามจากสวรรค์ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นกายที่หอมชวนให้หลงใหล น่ากินอย่าบอกใครเลยล่ะ แต่ทั่วทั้งร่างกายของเขากับเต็มไปด้วยบาดแผลน่ากลัว ถูกทำร้ายมาเห็น ๆ และโลหิตสีทองไหลรินออกมาไม่หยุดตลอดเวลา

 

มณแก้วพงพนาน้อยแค่แอบดูจากที่ไกล ๆ ก็เจ็บแทนแล้ว

 

ตอนแรกนางคิดว่าอีกฝ่ายเป็นสามีตัวผู้ ที่สวรรค์ส่งมาให้นางรักและมอบใจให้ทั้งดวง

 

นางเข้าไปช่วยเหลือและนำใบไม้โลกจากลำต้นร่างหลักของนาง รักษาให้กับเขาในยามที่อีกฝ่ายนอนหลับและไม่รู้สึกตัว

 

จนวันหนึ่งนางถูกจับได้ว่าแอบเข้ามาช่วย เข้ามารักษาร่างกายของอีกฝ่ายตอนมืด ๆ

 

แต่พ่อรูปหล่อคนนี้กับขอบคุณนาง พูดคุยกับนางอย่างเป็นมิตร นางได้มีเพื่อน มีพี่ชาย เพื่อนคุยคนแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมานับแสน ๆ ปี และเป็นคนแรกที่สอนให้นางหัดพูด หัดเขียนและอ่านตัวอักขระแปลก ๆ เรืองแสงในอากาศซึ่งพวกมันนั้นสวยมาก ๆ เลย

 

มณีแก้วน้อยดีใจมากในเวลานั้น เพราะการทำดีในครั้งนี้ของนางด้วยใจจริง กับทำให้นางได้รับสิ่งดี ๆ กลับมามากมาย โดยเฉพาะรอยยิ้มนั่น นางอยากจะเห็นมันทุก ๆ วันและตลอดไป

 

จนหลายปีผ่านไปนับพันปีหมื่นปี แม้ไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้มาจากไหน และนางเองก็ไม่คิดจะถาม

 

นางได้เริ่มติดตามเขาช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ พลังในการรักษาของนางทำให้นางมีความสำคัญไม่น้อย แต่จริง ๆ แล้ว แม้ว่านางจะไม่มีพลังอะไรเลยก็ตาม คนคนนี้ก็ไม่คิดจะทอดทิ้งนางไปไหน ชายคนแรกที่นางได้ตกหลุมรัก ชายคนแรกที่เป็นเพื่อนแท้ที่จริงใจต่อกัน

 

แม้จะรู้ว่าตลอดชีวิตนี้ ไม่ว่าจะกี่ชาติภพ ความรักของนางจะไม่มีวันสมหวัง ... แต่ขอแค่ได้เห็นรอยยิ้ม ..

 

และได้ฟังเพลงที่อีกฝ่ายแต่งเพื่อนางในวันนั้น ... แค่นี้นางก็พอใจแล้ว

 

สหายรักและรักเดียวของข้า มณีแก้วพงพนา ..

 

มากเมฆที่ไม่ใช่มากเมฆเสียทีเดียว .. ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับใช้ปลายนิ้วมือสัมผัสไปตามตัวอักษรและอักขระเรืองแสงอย่างเบามือ ประกอบกับความทรงจำความผูกพันที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาในอดีตชาติของสหายรัก ได้ปรากฏขึ้นในห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณและจิตใจของเขา .. ก่อนที่จะพูดออกมาว่า ".. เด็กบ้าคนนี้ เจ้าจะให้ข้าร้องเพลงให้ฟัง แต่เจ้าไม่เต้นรำประกอบเพลงที่ข้าร้องไปด้วย ข้าไม่ร้องและบรรเลงเพลงให้เจ้าฟังหรอกนะ เอาล่ะเจ้าพร้อมหรือยัง .."

 

อยู่ ๆ ในห้วงมิติของร้านค้าที่กำลังจะสลาย ..

 

มากเมฆโบกมือทีหนึ่งก็ปรากฏเก้าอี้กับโต๊ะหินอ่อนสีขาว และเครื่องดนตรีกู่เจิงโบราณในความทรงจำออกมา

 

เขานั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนอย่างช้า ๆ วางมือทั้งสองไว้บนเครื่องดนตรีอย่างคิดถึง ก่อนจะเริ่มดีดบรรเลงบทเพลงบทหนึ่งที่อยู่ในห้วงหมื่นฝันพันอารมณ์ จากภายในส่วนลึกของจิตวิญญาณแท้จริงของเขา

 

บทเพลงนี้ที่มีชื่อว่า ต้นไม้โลกของข้า

 

ดีดเพลงบรรเลงจากใจ .. ร้องร่ายคำหมื่นแสนความห่วงใย ห่วงหา ... กลายเป็นบทเพลงจากชีวิตวิญญาณหมื่นความฝัน ..

 

สู่กาลเวลาอันเป็นนิรันดร์ .. จากใจสู่ใจ ... เพื่อนข้า ต้นไม้โลกของข้า มณีแก้วพงพนา ข้าขอโทษ .. และขอบคุณเสมอมา

 

เพียงเสียงเพลงปรากฏพร้อมกับคำร้องที่กินใจผู้ฟังดังออกมา .. อักษรและอักขระเรืองแสนมากมายในอากาศ กับก่อรูปเป็นมณีแก้วพงพนาในวันวานที่ยังสาวและน่ารักสดใส นางเริ่มที่จะร่ายรำและยิ้มอย่างเขินอายเหมือนในวันวานที่ผ่านมา รำผิดรำถูกให้หัวเราะ ก่อนจะกลายเป็นการร่ายรำที่งดงามติดตาไปตลอดกาล และไม่ว่าจะมองยังไง มณีแก้วตัวน้อยในวันวานได้มีความสุขอยู่ทุกวันจริง ๆ ที่ผ่านมา

 

นางไม่เสียใจเลย

 

มากเมฆทั้งเล่นกู่เจินและร้องเพลงที่อยู่ในห้วงอารมณ์ แก่สหายที่มิอาจรักและมีใจให้ได้ บทความรู้สึกในยามนี้ มันช่างเหมือนกันสิ่งที่จะต้องเผชิญอยู่จริง ๆ ในวันข้างหน้า หยางซินหลินเองก็จะเป็นหนึ่งในนั้น .. ที่จะต้องกลายเป็นอีกหนึ่งในบทความรู้สึกที่เจ็บปวด

 

ชีวิตสุราได้ฟังและได้เห็นทุก ๆ สิ่งที่เกิดขึ้น ตนเองแม้ว่าจะมิได้รับรู้ความเป็นมาของอาจารย์

 

แต่พอได้เห็นใบหน้าที่งดงามและยิ้มแย้มออกมาอย่างมีความสุขอยู่แบบนั้น ตัวมันเองก็อดไม่ได้ที่จะมีน้ำตาน้อย ๆ ให้ไหลรินอาบแก้ม คนเราหรือแม้แต่ทวยเทพบนสวรรค์ชั้นฟ้า ก็ไม่แน่ว่าจะไร้ความรู้สึกเจ็ดอารมณ์ไปได้ ในเวลานี้ชีวิตสุรารู้สึกขอบคุณ ขอบคุณน้องชายมากเมฆผู้เป็นปริศนาผู้นี้จริง ๆ จากใจ ที่ทำให้ตนเองได้รับคำตอบ และได้มาเห็นผู้มีคุณยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะจากลากันไปชั่วนิรันดร์

 

แม้แต่มากเมฆเองดวงตาข้างหนึ่งของเขา สภาวะอารมณ์และตัวตนยังไม่แน่นอนนัก

 

อยู่ ๆ ก็มีหยดน้ำตาหยดหนึ่งรินไหลออกมาอย่างช้า ๆ มันเป็นหยดน้ำตาแห่งมวลความรู้สึกที่ได้รับการปลดปล่อย พร้อมกับความทรงจำของหนึ่งในผู้ติดตามที่หวงคืน .. ทันใดนั้นเอง ต้นไม้โลกสุริยาโบราณ เหมือนจะตอบรับกับพลังจิตวิญญาณพิเศษรูปแบบหนึ่ง จากมณีแก้วพงพนาที่กำลังร่ายรำอยู่ได้

 

มันออกมาจากแหวนมิติสมบัติของมากเมฆด้วยตัวเอง ..

 

หากเป็นมากเมฆพยายามจะปลุกมันให้ตื่น แน่นอนว่าโอกาสสำเร็จ 50%

 

แต่ทว่าหากเป็นต้นไม้โลกสุริยาโบราณที่อยากจะตื่นขึ้นมาเองหล่ะ แน่นอนว่าโอกาสสำเร็จคือ 100%

 

ต้นไม้โลกสุริยาโบราณได้ลอยออกมาอยู่ด้านข้างของมากเมฆ หมุนวนหนึ่งรอบก่อนที่จะลอยไปยังมณีแก้วพงพนาที่กำลังร่ายรำอยู่ ทั้งสองเหมือนรับรู้ถึงกันและกันได้ มณีแก้วพงพนาเหมือนจะพยักหน้าเบา ๆ อยู่หลายครั้ง เจ้าต้นไม้ที่เอาแต่หลับมาช้านาน ก็เหมือนจะก้มลงต่ำหลายครั้งอย่างแปลก ๆ

 

และเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น .. เศษเสี้ยววิญญาณที่ยังหลงเหลือของมณีแก้วพงพนา ได้หลอมรวมเข้ากับต้นไม้โลกสุริยาโบราณที่มีจิตวิญญาณไม่สมบูรณ์ ทั้งสองกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน หนึ่งมีเพียงจิตวิญญาณสมบูรณ์แต่ว่างเปล่า หนึ่งเป็นจิตวิญญาณที่สมบูรณ์ มีรักมีความรู้สึก แต่สลายหายไปนาน ..

 

ทั้งสองได้ก่อจิตหลอมรวมผสมผสานเป็นหนึ่งเดียว ..

 

ก่อกำเนิดเป็นจิตวิญญาณดวงใหม่ที่สมบูรณ์ ...

 

[ ติ๊ง !!! ๆ ยินดีด้วยผู้เล่นมากเมฆ ได้รับ “ต้นไม้โลกสุริยาโบราณพงพนา” ที่สมบูรณ์แล้ว 1 ต้น ]

[ ติ๊ง !!! ๆ ยินดีด้วยผู้เล่นมากเมฆ ได้รับ “ต้นไม้โลกสุริยาโบราณพงพนา” ได้ตอบรับผู้เป็นนายเหนือชีวิตแล้ว ]

[ ติ๊ง !!! ๆ ยินดีด้วยผู้เล่นมากเมฆ ได้รับ “ต้นไม้โลกสุริยาโบราณพงพนา” ได้หลอมรวมเข้ากับแขนขวาแล้วโดยสมบูรณ์ ]

 

[ ผู้เล่นมากเมฆ ต้องการจะประกาศความสำเร็จให้จักรวาลสามพิภพรับรู้หรือไม่!? ]

 

มากเมฆสั่งการทางความคิดตอบตกลงไปอย่างไม่ลังเล ..

 

เพราะในเวลานี้เขาจะไม่หลบซ่อนอีกต่อไป …

 

การมีชื่อเสียงในฐานะนักเดินทางข้ามฟากฟ้าผู้เก่งกาจ ก็เป็นเกราะชั้นดีที่จะทำให้ตนเอง ไม่เป็นที่สงสัยของพวกทรยศนั่นเหมือนกัน

 

ทันใดนั้นเอง .. เสียงประกาศก็ดังออกไปให้ได้ยินโดยเฉพาะเหล่าผู้เล่นด้วยกันทั้งหมดกว่า 2 แสนล้านคนที่ออนไลน์กันอยู่ จากทั่วจักรวาลในระบบสุริยะต่าง ๆ ของเหล่ามนุษยชาติอาศัยอยู่ พร้อมกับประกาศออกทีวีและสื่อต่าง ๆ มากมายในเวลาเดียวกัน

 

[ ประกาศความสำเร็จระดับจักรวาลครั้งที่ 1 ที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน ]

[ ผู้เล่นมากเมฆ จากตระกูลเมฆาเทพ ได้รับรางวัลเป็น ต้นไม้โลกสุริยาโบราณพงพนา ]

[ และทำการหลอมรวมเข้ากับแขนขวา ทำให้ได้รับมิติลับโลกใบเล็กที่สมบูรณ์ดวงหนึ่ง พร้อมอยู่อาศัย ]

[ ภายในโลกใบเล็กของต้นไม้ สามารถอัพเกรดและยกระดับได้ พร้อมกับได้รับคะแนนความสำเร็จ ]

[ จำนวน 1,500 ล้านคะแนนเป็นรางวัลในความสำเร็จอีกดัวย ]

[ ผู้เล่นและ NPC สามารถที่จะแย่งชิงเอา ต้นไม้โลกสุริยาโบราณพงพนา ได้ ]

[ พร้อมกับสามารถใช้ระบบท้าทายพิเศษ ชิงคะแนนความสำเร็จได้อีกด้วย หากทั้งสองฝ่ายตกลงร่วมกัน ]

[ และหากสามารถตัดแขนขวา และนำมาหลอมรวมกับร่างกายของตัวเองได้สำเร็จ ผู้เล่นคนนั้น ๆ จะได้รับมิติลับโลกใบเล็กที่สมบูรณ์แบบ มาไว้ในการครอบครองในทันที ]

 

มากเมฆคิดไว้แล้วเรื่องดี ๆ มักไม่ได้มาหาตัวเขาเองอยู่บ่อย ๆ

 

การประกาศให้รู้ในครั้งนี้

 

มันเป็นการเพิ่มชื่อเสียงอย่างมากให้กับเขาอยู่ก็จริง

 

แต่ก็เป็นการสร้างศัตรูด้วยเช่นกัน และไม่รู้เลยว่าชื่อเสียงและคำล่ำลือของเขาต่อแต่นี้ไป ในหมู่ NPC ชนดั้งเดิมของโลกแห่งเทพเซียนและดวงดาวอื่น ๆ จะปรากฏออกมาให้เนื้อหาหรือเนื้อเรื่องความเป็นมาแบบไหน เพราะเวลาที่ระบบหลักประกาศให้รู้ถึงความสำเร็จ ผู้เล่นจะได้รับฟังและรับรู้ในแบบของผู้เล่นเอง แต่สำหรับ NPC แล้ว มันจะเป็นอีกรูปแบบหนึ่งไปเลยนั่นเอง

 

มากเมฆยังคงร้องและบรรเลงเพลงต่อไปเรื่อย ๆ อีกสักระยะ ..

 

แน่นอนว่าบทเพลงของมากเมฆ ได้สร้างปาฏิหาริย์อีกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้หาใช่การยกระดับพลังเหมือนที่ผ่านมา

 

แต่กับเป็นบทเพลงแห่งการรักษา .. เพลงต้นไม้โลกของข้า ได้ทำให้ประชาชนทุก ๆ คนของเมืองกิเลนทอง มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงขึ้นเป็นอย่างมาก คนที่ป่วยอยู่ก็หายป่วยในทันที คนที่พิการหูหนวกตาบอดแขนขาไม่ครบ อยู่ ๆ กับหายเป็นปกติ จากที่ตาบอดก็มองเห็น คนที่แขนขาไม่สมบูรณ์ อยู่ ๆ ก็มีแขนเกิดขึ้นมาใหม่ คนที่จิตไม่สมประกอบพวกปัญญาอ่อนตั้งแต่เกิด อยู่ ๆ ก็กลับกลายเป็นปกติ กลายเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับพรสวรรค์และความสามารถโดยธรรมชาติของคนอื่น ๆ เองก็ดีขึ้นเป็นสิบเท่าร้อยเท่าจากเดิม

 

เพราะในระหว่างที่แต่ละคนได้ยินบทเพลงและเสียงร้องของมากเมฆ คนไหนที่เปิดใจยอมรับและเข้าใจถึงหมื่นฝันพันอารมณ์ของบทเพลง ก็มักจะได้รับการตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ และดีงามอย่างที่สุดโดยไม่รู้ตัว บทเพลงของมากเมฆในครั้งนี้ ทำให้เกิดสิ่งดีงามต่าง ๆ ขึ้นมากมาย สมุนไพรอายุร้อยปีกลายเป็นพันปี แม่น้ำที่สกปรกอยู่ ๆ กับสะอาบขึ้นทันตาเห็น

 

ภายในเมืองกิเลนทองผลกระทบที่ทุก ๆ คนได้รับฟังบทเพลงของมากเมฆ

 

".. ท่านลุง ท่าน ท่านเดินได้แล้ว ท่านเดินได้แล้ว ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณบทเพลงจากสวรรค์ .."

 

".. หนิงหลานข้ารักเจ้า ข้าไม่สนว่าเจ้าจะมีแผลเป็นที่ถูกคมดาบบนใบหน้า ข้ารักเจ้าเจ้าได้ยินมั้ย .."

 

".. หากแผลเป็นบนใบหน้าข้าหายไป ข้าจะรับรักท่าน หนิงหลานบุญน้อย ใบหน้าถูกทำลายชาตินี้คง .."

 

".. หนิงหลานเจ้าดู เจ้าดูใบหน้าของเจ้ากับแม่น้ำสิ ฟังบทเพลงบทนี้ ฟังเสียงเพลงที่ไพเราะ เจ้าหายแล้ว .."

 

".. ท่านแม่ ท่าน ข้ามองเห็นท่านแม่แล้ว ข้ามองเห็นท่านแล้ว พอข้าตั้งใจฟังเพลงที่ดังขึ้นอยู่ ๆ ข้าก็หาย .."

 

".. ยายแก่ดู มาดูขาข้าที่ขาดไปตอนทำสงครามเมืองสิ ตอนนี้ มันกลับมาแล้ว มันกลับมาแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า .."

 

".. เด็กคนนี้เกิดมาพร้อมกับรัศมีของเทพเซียนได้ยังไง ท่านป้าบุตรของท่านแข็งแรงมาก แถมยัง .."

 

".. น้ำพุธรรมดากลางเมือง อยู่ ๆ ก็กลายเป็นน้ำพุที่เต็มไปด้วยพลังปราณวิญญาณบริสุทธิ์ .."

 

".. น้ำตาข้าไหลออกมา บทเพลงอะไรกันทำไมมันถึงได้เศร้าและเต็มไปด้วยความสุข แม้ไม่สมหวังแต่ก็ยินดี .."

 

 

ณ จวนเจ้าเมืองกิเลนทอง

 

".. ท่านเจ้าเมือง ท่านเจ้าเมือง มารดาของท่านอยู่ ๆ ก็หายป่วยจากโรคร้ายแล้ว นางหายป่วยแล้ว .."

 

".. ไม่ใช่ว่ามารดาของข้าเป็นโรคที่รักษาไม่หายหรอกรึ ทำไมกัน หรือว่าจะเป็นเพราะบทเพลงที่ได้ยิน .."

 

".. พระบิดา ดูเหมือนท่านเซียนมากเมฆ จะเล่นบรรเลงบทเพลงที่บาดลึกกินใจ พวกเราอยู่ในตอนนี้ ข้าอยากฟังมันอีกจัง ทั้งมีความสุขและโศกเศร้า จากลา .. ทำไมกันนะ ทำไมพอได้ฟังข้ากับรู้สึกเสียใจไปด้วยและร้องไห้ออกมา .."

 

".. ลูกพ่อ บทเพลงบทนี้ สื่อให้เห็นถึงความรักและมิตรภาพระหว่างต้นไม้โลก และตัวตนของคุณชายในวันวาน พ่อเองอาจจะไม่เข้าใจคำร้องโบราณทั้งหมดที่ได้ยิน แต่เท่าที่ฟังออกและรู้สึกได้ มันเป็นหนึ่งในความรักที่ไม่สมหวัง แต่อีกฝ่ายก็ยินดีไม่แปรเปลี่ยน อีกฝ่ายรับรู้และหวังดีด้วยใจจริง แต่ก็ไม่อาจจะรับรักใครได้อีก ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าคุณชายมากเมฆผู้แสนใจดีคนนั้น ผ่านชีวิตอะไรมาบ้าง .."

 

".. ฝ่าบาท บทเพลงที่พวกเราได้ยินอยู่นี้ มีพลังอำนาจลึกลับอยู่มากมายนัก กระหม่อมด้วยความไม่ระวัง บังอาจเปิดกล่องเสียงจันทราบันทึกบทเพลงที่ว่าเอาไว้แล้ว และดูเหมือนจะบันทึกไว้ได้ตั้งแต่ต้นอีกด้วย เสี่ยวกงจื่อ ขอรับโทษที่บังอาจใช้สมบัติราชวงศ์โดยพลการพะยะค่ะ .."

 

".. ท่านกงกงผู้เฒ่าอย่าได้กล่าวโทษตัวเองเลย เหตุที่ท่านได้ถือครองสมบัติราชวงศ์ แสดงว่ามันมีเหตุผลของมัน ช่างมันเถอะ .."

 

เหล่ากงกงมากฝีมือผู้ติดตามใกล้ชิด ต่างก็คุกเข่าลงกับพื้น ขอบพระทัยฝ่าบาทด้วยกันทั้งหมด

 

วันเวลาผ่านไป ...

 

หลังจากเหตุการณ์บทเพลงสวรรค์สร้างสุขไร้โรคาได้ผ่านไปเป็นเวลา 7 วัน

 

ทุก ๆ อย่างภายในเมืองก็กลับมาเป็นปกติ

 

ตลอด 7 วันมานี้มากเมฆไม่ได้อยู่ในเมืองกิเลนทอง แต่เขากับรับเอาเด็กชายทั้งแปดคน รวมไปถึงชายขี้เมาและมารดาของเพลิงขจร ติดตามตนเองไปยังหมู่บ้านตระกูลหยางโบราณภายในป่า เพื่อเริ่มต้นการยกระดับความสามารถของทุก ๆ คน และรับเอาพวกเด็ก ๆ ที่สนใจจะเรียนรู้กับตนเองมาเป็นศิษย์ เพื่อทำภารกิจศิษย์อาจารย์ให้สำเร็จ ..

 

จากก้าวเล็ก ๆ ที่จะต่อยอดไปสู่การสร้างนิกายที่แข็งแกร่งและทรงพลังมากที่สุดในตำนาน

 

พร้อมกับเรื่องปวดหัวนิด ๆ กับการอัพเกรดมิติลับโลกใบเล็กที่แขนขวา ..

 

ทว่า ...

 

ที่โลกแห่งความเป็นจริงและในเว็บสื่อสังคมออนไลน์ต่าง ๆ อันยอดนิยมและมีผู้ใช้บริการจำนวนมาก

 

ได้มีกิจกรรมพิเศษที่จัดกันเอง ในหมู่ผู้เล่นยอดนิยมผู้เก่งกาจ ออกล่าหัวของ มากเมฆ เมฆาเทพขึ้นมาแล้ว

 

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ ล้วนแล้วแต่มีคลื่นใต้น้ำกันทั้งนั้น .. คลื่นใต้คลื่นกันเลยทีเดียว ..

 

ไหนจะกลุ่มเนตรสามตา ..

 

5 ตระกูลมหาอำนาจ .. โลกมืดเล็ก ๆ ที่ไม่รู้ว่านายเหนือหัวเป็นใคร .. และกลุ่มโลกทมิฬผู้ชั่วร้าย

 

ใครบ้างไม่อยากจะมีมิติลับที่ใหญ่โตพอ ๆ กับโลกทั้งใบ ...

 

 

 -----------

ดีที่ไฟมาตอนบ่ายสอง .. รอดตัวไป อิอิ บทต่อไป "โลกสุริยาโบราณพงพนา" 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4325 Lucky_777 (จากตอนที่ 293)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:22
    หน้าปกกลับมาดูดบ้องอีกครั้งเคลิ้มกันเลยที่เดียว หยอกๆ55
    #4,325
    0
  2. #4323 zaalah5931 (จากตอนที่ 293)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 02:12

    ขอบคุณค่ะ..รออออ
    #4,323
    0
  3. #4322 RazeLosT (จากตอนที่ 293)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 20:22
    ตอนบรรเลงเพลงน้ำตาไหลเลย
    #4,322
    0
  4. #4321 Arsarm (จากตอนที่ 293)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 17:54

    ขอบคุณครับสนุกมาก

    #4,321
    0
  5. #4320 joelamtan (จากตอนที่ 293)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 17:49
    ขอบคุณครับ แสดงว่า.... ลืมจ่ายค่าไฟอ่ะดิ คิคิ
    #4,320
    0