มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 292 : บทที่ 292 คำถามคาใจที่ได้คำตอบจากอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    7 ก.ย. 62

บทที่ 292 คำถามคาใจที่ได้คำตอบจากอดีต

 

พวกเด็ก ๆ เองก็เดินเข้ามาภายในร้านและวางกล่องอาหารหอม ๆ เอาไว้ด้านข้างที่นั่งของพี่ชายมากเมฆ ก่อนจะออกไปรอที่ด้านนอกเช่นเคย และไม่นานนักแรงงานที่ติดตามมาด้วยจากร้านเหล้าหลายสิบคน ต่างก็ช่วยกันยกถังเหล้าอายุร้อยปี ยกไหสุราขนาดใหญ่ราคาแสนจะแพงของทางร้าน จำนวนมากเข้ามาภายในและวางไว้บนพื้นที่ว่างเต็มไปหมด

 

ก่อนค่ำวันนี้

 

ข่าวที่มีคุณชายรูปงามท่านนึงผู้ร่ำรวยได้มาเหมาซื้อสุราเลิศรส ไปจนหมดร้านดังของเมืองและนำไปวางไว้ที่ร้านค้าเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งของเมืองที่ไม่เคยเป็นจุดสนใจใด ๆ เลย ได้กลายเป็นข่างดังมากและรู้กันไปทั่วในเวลาต่อมา

 

จนแม้แต่ท่านเจ้าเมืองกิเลนทองเองก็ยังสนใจ ใคร่จะมาชมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยตัวเอง รวมไปถึงองค์จักรพรรดิด้วยก็เช่นกัน ต่างก็คิดไปเหมือน ๆ กันว่า ทำไมคุณชายมากเมฆผู้วิเศษถึงได้มาที่ร้านค้าแห่งนี้ ถึง 2 ครั้งในเวลาติด ๆ กัน หรือว่าภายในเมืองกิเลนทองแห่งนี้ จะมีของดีที่พวกตนมองข้ามไปมาตลอดหลบซ่อนตัวอยู่

 

ภายในร้าน

 

ชายขี้เมาถูกมากเมฆจับข้อมือเอาไว้แน่น และทำการตรวจสอบโดยละเอียด

 

ปราณวิญญาณบริสุทธิ์มวลมหาศาล ก่อเกินเป็นเส้นสายพลังน่ากลัวนับหมื่น ๆ เส้นพลังในอากาศ ต่างก็พุ่งเข้าไปในร่างของชายขี้เมาทั้งหมด

 

".. เจ็บ ๆ น้องชายมากเมฆ ข้าเร่งเร้าพลังเซียนสวรรค์ระดับสูงสุดแล้วว ทำตามที่ขอแล้ว พอได้หรือยัง ไอ้บ้ามิติเขตแดนของเจ้า มันจะแข็งแกร่งไปไหน ขนาดข้าใช้พลังเต็มพิกัดยังทำให้พื้นที่มิติของเจ้าที่สร้างอย่างง่าย ๆ สั่นสักนิดก็ยังไม่ได้ โอ้ยยย ไม่ไหวแล้วเจ็บโว้ยยย .."

 

ชายขี้เมานับวันก็ยิ่งรู้สึกกลัวจริง ๆ ทำไมชายหนุ่มตรงหน้าผู้หล่อเหลาเป็นที่สุด ถึงสนใจอยากจะวัดระดับพลังว่าเซียนสวรรค์ขั้นที่ 10 จักรพรรดิอย่างตนนักนะ แล้วจะวัดไปทำไม หรือว่าเซียนสวรรค์ของตนเองกับน้องชายมันมีระดับพลังที่ไม่เท่ากัน จะเป็นไปได้หรือไง

 

มากเมฆที่ได้วัดค่าและตรวจสอบอีกฝ่ายโดยละเอียดอยู่นานก็ปล่อยมือ พร้อมกับปรับสมดุลระดับพลังของตัวเองใหม่ ให้อยู่ในระดับเซียนสวรรค์ขั้นที่ 10 ด้วยเช่นกัน และปล่อยให้มีกลิ่นอายของพลังเซียน หลุดลอยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติช้า ๆ หาได้ปกปิดเอาไว้โดยสมบูรณ์แบบเหมือนกับก่อนหน้านี้อีกต่อไป

 

การกระทำของมากเมฆที่แสดงให้เห็น ยิ่งทำให้ชายขี้เมาไม่เข้าใจหนักกว่าเดิม

 

อีกฝ่ายทรงพลังกว่าตนเองแน่นอนเป็นล้านเท่า แต่ทำไมจะต้องมาปรับระดับพลังลงให้พอ ๆ เสมอกับตนด้วย หรือจะพยายามเล่นเป็นหมูหลอกกินเสื้อ หากเป็นเช่นกันจริง ๆ แบบแรกที่ปกปิดระดับพลังเอาไว้โดยสมบูรณ์มาตลอด จะไม่สนุกกว่าหรือไง ทำไมถึงได้มาเปิดเผยระดับพลังเอาได้ล่ะ .. แปลกเกิน!! แปลกจริง ๆ ไม่ไหวแล้ว ปวดหัวกินเหล้าให้เมา ๆ ไปจะได้ลืม

 

เหตุที่มากเมฆทำแบบนี้

 

เพราะเขาเองไหน ๆ ก็จำจะต้องเล่นไปตามบทบาทที่ปกติธรรมดา ไม่อาจจะใช้พลังพระเจ้า หรือพลังจากวงแหวนอันไม่ธรรมดาเหล่านั้นได้อีก ดังนั้นเพื่อไม่ให้ถูกจับได้โดยง่ายเกินไป หรือเป็นที่สังเกตเห็นถึงความแตกต่างของพลัง โดยเหล่าทวยเทพผู้ทรยศที่แอบซ่อนตัวอยู่ หรือตัวตนอันเป็นร่างอวตารของพระเจ้าจอมปลอมในโลกทางนี้ มากเมฆจึงคิดที่จะปรับสมดุลของพลัง ให้เป็นเหมือนชายขี้เมาเกือบจะทุกอย่าง และให้มีระดับพลังในระดับใกล้เคียงกันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้สะดุดตานั่นเอง

 

เพราะหากอยู่ ๆ มีระดับเทพนิรันดร์ผู้เก่งกาจฟ้าประทานในทวีปเริ่มต้น

 

แม้ว่าทวยเทพชั้นสูง ๆ จะไม่สนใจ แต่คนอื่น ๆ ใช่ว่าจะมองไม่เห็นหรือไม่นำพาเรื่องราว .. และก่อให้เกิดเป็นข่าวลือต่าง ๆ ออกไป และอาจจะนำไปสู่การคาดเดาและประติดประต่อ เป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาได้

 

ต้องอย่าลืมว่าทักษะการมโนของผู้คนเป็นอะไรที่ร้ายกาจมาก

 

ดังนั้นมากเมฆจึงอยากจะระมัดระวังตัวไว้ก่อน และชายขี้เมาก็คือหน่วยวัดพลังที่มากเมฆหาได้ ง่ายที่สุดในเวลานี้นั่นเอง

 

หลังกินเหล้าคุยนั่นนี่ไปพอสมควรเกือบ 2 เค่อ

 

มากเมฆก็ชวนให้อีกฝ่ายเปิดร้านจริง ๆ เพื่อที่จะซื้อเมล็ดพันธุ์ที่ต้องการ

 

เพียงแค่เข้าไปและออกมา .. ภายในมิติลับของทางร้านระหว่างซื้อเมล็ดพันธุ์

 

ชายขี้เมาถึงกับหน้าเปลี่ยนสี ตกใจยังกับเห็นผีแม้ว่าตัวเองจะเป็นเซียนสวรรค์ก็ตาม ..

 

คนบ้าอะไร จากกันแค่ไม่กี่วัน ทำไมอยู่ ๆ ถึงรวยมากขนาดนี้ได้ ใช้จ่ายศิลาเซียนสวรรค์ ระดับขั้นเหนือราชันย์กับจักรพรรดิราวกับเป็นเงินตำลึง

 

".. น้องชาย เจ้าเหมาหมดไม่มีเหลือเลยสักอย่าง ข้าเองก็ห้ามอะไรไม่ได้ แบบนี้ ข้าจะอยู่กินฟรีดื่มฟรีที่นี่ได้ยังไง หลังจากเจ้าเหมาซื้อสินค้าไปจนหมด อีกไม่นานร้านค้าแห่งนี้ก็จะปิดตัวลง ส่วนข้าก็ได้ค่าตอบแทนมานิดหน่อยเอง นี่น้องชายเจ้าเป็นลูกคนรวยจากตำนานมหาเทพบรรพกาลโบราณ หรือเป็นนายน้อยจากนิกายมหาเทพอมตะจากที่ไหนหรือเปล่า ทำไมเจ้าจากไปเพียงไม่กี่วัน อยู่ ๆ กับรวยขึ้นมาก และดูเหมือนรูปลักษณ์จะเปลี่ยนไปพอสมควร หรือคนเรายิ่งรวยยิ่งดูดี .." ชายขี้เมากล่าวถามออกมาอย่างกับคนจิตหลุดที่รับเรื่องราวไม่ได้ พร้อมกับมองดูมิติลับภายในร้านของตนที่กำลังสลายตัวมันเองอย่างช้า ๆ จากภายใน

 

".. ข้ารวยมากอันนี้แน่นอน เหมือนที่ข้าถามท่าน น้องชายคนนี้ดูเหมือนพวกไม่มีเงินหรือไง เพียงแต่วันก่อนข้าไม่มีสิ่งนั้นที่ใช้แลกเปลี่ยน ใช่ว่าวันข้างหน้าจะไม่มีจริงมั้ย แล้วก็เรื่องที่ท่านไม่มีที่ไป แม้ว่าก่อนหน้าท่านจะทำงานตอบแทนบุญคุณหรืออะไรก็ตาม อ้อไม่ต้องถามนะว่าข้ารู้ได้ยังไง ข้าพอดูดวงเป็นน่ะนิดหน่อย แต่ร้านค้าแห่งนี้เหมือนจะตั้งกฎและหลักการต่าง ๆ เอาไว้แล้ว การที่มันไม่มีสินค้าให้ขายอีกต่อไปตัวร้านก็จะหายไปเช่นกัน ท่านดูสิ ประตูร้านกำลังจะหายไปแล้ว ข้าว่าท่านใช้เวลานี้เก็บไหเหล้าเก็บสิ่งของต่าง ๆ ที่เป็นของท่านเองและที่ข้านำมามอบให้วันนี้ก่อนดีกว่า แล้วก็นะ หากท่านไม่มีที่ไปจริง ๆ ไม่สู้ท่านมากับข้า เที่ยวเล่นไปด้วยกันดีหรือไม่ ข้ามีแผนที่จะสร้างนิกายอยู่ด้วย หากท่านสนใจมาเป็นอาวุโสของนิกายน้องชายคนนี้เป็นไง .."

 

มากเมฆหลังจากที่จ่ายศิลาเซียนสวรรค์ไปเป็นจำนวนมาก เหมาซื้อทุก ๆ อย่างของทางร้านมาจนหมด

 

แน่นอนว่าเขารู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น ผ่านทางพลังแห่งการรู้แจ้งมาตั้งแต่วันก่อน ๆ แล้ว ถึงได้ซื้อของขวัญที่อีกฝ่ายน่าจะชอบ นำมามอบกับให้ชายขี้เมาเป็นจำนวนมาก แทนคำขอโทษอย่างอ้อม ๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียใจที่ในวันนี้ จะเป็นวันสุดท้ายที่ได้ทำงานอยู่ที่นี่นั่นเอง

 

ชีวิตสุราถึงกับเสียใจหน่อย ๆ ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วนัก ..

 

ส่งกันพันลี้ยังต้องจาก วาสนาของตนเองกับร้านค้าแห่งนี้คงหมดแล้ว .. จริง ๆ

 

มากเมฆเดินออกมาจากภายในร้านที่กำลังจะสลายหายไป ก่อนที่จะโบกมืออีกครั้งจัดโต๊ะอาหารที่ใหญ่โตหรูหรากว่าเดิม ก่อนจะตะโกนเรียกสหายชีวิตสุราที่ชอบกินฟรีดื่มฟรีออกมาจากภายในร้าน และทั้งสองคนต่างก็นั่งมองดูร้านค้าที่อยู่มาหลายหมื่นปี ค่อย ๆ สลายหายไปอย่างช้า ๆ ที่ด้านนอกด้วยอารมณ์และความรู้สึกที่แตกต่างกัน

 

พวกเด็ก ๆ เองก็มองมาที่ร้านค้าแห่งนี้ที่กำลังจะหายไปด้วยความสนใจ

 

ก่อนที่เจ้าอ้วนจะพูดตะโกนขึ้นมาอย่างตกใจว่า ".. มีอักษร มีอักษรแปลก ๆ ปรากฏขึ้นมาด้วย อ่านยากจริง ๆ เลย มันอ่านว่าอะไรเนี่ย พวกเจ้ามาช่วยพี่ใหญ่อ่านหน่อยเร็ว .." เจ้าอ้วนและพวกเด็ก ๆ เรียนมาน้อย เนื่องจากเป็นอักษรโบราณเมื่อหลายหมื่นปีก่อน ยุคบรรพกาลเลยก็ว่าได้ ก็ไม่แปลกอะไรที่พวกเด็ก ๆ จะอ่านไม่ได้ อ่านไม่ออกเลยสักคนเดียวในกลุ่ม

 

ผิดกับชีวิตสุราที่ยืนขึ้นสีหน้าจริงจัง ถือขวดเหล้าไว้ในมืออย่างแน่น ก้าวเดินไปด้านหน้าของทางร้านเมล็ดพันธุ์ที่กำลังจะหายไป

 

ก่อนจะคุกเข่าลงไปที่พื้น คำนับศีรษะ 3 ครั้ง รินเหล้ามากมายลงไปที่พื้นหินอย่างไม่เสียดาย ก่อนจะมองไปทางอักษรโบราณจำนวนมากที่กำลังส่องแสงสว่างอยู่กลางอากาศ เป็นจดหมายเป็นความจริงที่ได้รู้ในสักวัน

 

มากเมฆเองก็เดินออกมาจากโต๊ะอาหารด้วยเช่นกัน

 

ก่อนที่จะประสานมือคำนับค้อมตัวลงเล็กน้อย ให้กับตัวอักษรที่เป็นห่วงเป็นใยเหล่านั้น

 

เพราะส่วนหนึ่งในเนื้อหาเหล่านั้นหมายถึงตัวเขา ตัวเขาที่ห้วงกลับมาในชาตินี้

 

".. แม้ท่านมิได้รับข้าเป็นศิษย์ แต่ก็สอนสั่งสิ่งต่าง ๆ ให้ข้ามากมายอยู่หลายปี ช่วยชีวิตที่ใกล้จะสิ้นสูญให้ได้อยู่ต่อ คำขอสุดท้ายของท่าน ข้าจะพยายามทำให้มันเป็นจริง ท่านอาจารย์ .." ชายขี้เมากล่าววาจาออกมา ด้วยพลังแห่งชีวิตและจิตวิญญาณแท้จริงของเซียนสวรรค์ ก่อนที่กลิ่นอายแห่งชีวิตที่เคยเฉยชาไม่ได้ความ จะแปรเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างชัดเจน

 

มากเมฆผู้นิ่งเฉยไปเล็กน้อย ได้อ่านประโยคต่าง ๆ ที่เห็นให้ทุกคนได้ยิน

 

แต่เสียงที่ดังออกมากับเป็นเสียงพูดโบราณบรรพกาลเก่าแก่อย่างมาก และพวกเด็ก ๆ หรือแม้แต่พวกที่แอบซ่อนดูอยู่ ต่างก็ฟังไม่ได้ความ ก่อนที่คนทั้งหมดใกล้เคียง จะหมดสติไปด้วยพลังอำนาจลึกลับที่มองไม่เห็น จากน้ำเสียงของมากเมฆที่อ่านเนื้อความในอักษรและอักขระเหล่านั้นไปเรื่อย ๆ

 

ข้อความที่ถูกเขียนด้วยอักษรและอักขระโบราณยุคแรกเริ่มบรรพกาล

".. แม้มิใช่อาจารย์หรือมารดาแท้จริง แต่ข้าก็รักเจ้าเช่นเดียวกับบุตรในอุทร สุราน้อย ข้าแม้ว่าจะแตกดับไปนานแล้ว แต่ไม่อยากให้เจ้าโศกเศร้าเสียใจ ตัวข้าที่เจ้าพบเห็นในโลกทางนี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงร่างวิญญาณที่เหลืออยู่เท่านั้น การได้มีเจ้า เข้ามาในชีวิตของหญิงชราแก่ ๆ ก่อนจะตาย ทำให้ข้าค้นพบว่าความรัก ความอบอุ่นนั้นสำคัญและดีต่อใจมากแค่ไหน เจ้าเองก็ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มามากมายในวันวาน วันข้างหน้า เจ้าจงสร้างครอบครัวมีลูกและภรรยาที่ดี มีครอบครัวที่มีความสุขตลอดไป สุราน้อยของข้า .."

 

".. และสำหรับผู้มีวาสนาเทียบฟ้าเหนือโลกาใด ๆ หากในคำทำนายแห่งอนาคต ของข้าเป็นจริงอย่างที่สุดในสักวัน ผู้ที่สามารถซื้อเมล็ดพันธุ์ที่ข้าสะสมไว้และสิ่งต่าง ๆ ไปจนหมดเป็นคนสุดท้าย ในราคามหาศาลและแพงเกินจริงเป็นแสนเท่าล้านเท่าได้สำเร็จ หากเป็นเทพเซียนเทพนิรันดร์ปกติทั่วไป คงจะต้องบอกว่าโง่มากที่ใช้จ่ายเงินทองไปอย่างโง่ ๆ สิ้นคิดถึงเพียงนี้เป็นแน่ แต่ไม่เลย หากเป็นนายท่านของข้า ท่านสมควรนำสมดุลมาสู่โลกหล้าและจักรวาลของเราได้ในสักวันสำเร็จ ศิลาเซียนสวรรค์ที่ท่านจ่ายไปในวันนี้ จะถูกนำไปสร้างบางสิ่งที่พวกข้าผู้ภักดีนิรันดร์ ข้ารับใช้ของนายท่านผู้ประจักษ์แจ้งในทุก ๆ สิ่ง พวกข้าในอดีตได้สร้างบางสิ่งเอาไว้ ในสถานที่ลับเพื่อรอคอยให้ท่านมาค้นพบ และนำมันไปด้วยในสักวัน โชคชะตาแม้จะมองไม่เห็น แต่มันก็ดำรงอยู่เสมอไม่ว่ากับใคร ในอดีตชาติท่านมักพูดบอกพวกข้าเสมอ .."

 

".. ทั้งหมด เป็นเส้นทางให้เลือกเดินและเป็นไป ข้าผู้รับใช้แห่งท่าน มณีแก้วพงพนา อิสตรีที่รักและเคารพพระองค์สุดดวงใจ ข้าผิดไปแล้ว ท่านชอบให้เรียกว่านายท่านมากกว่า ชาติภพที่สองนี้ ข้าไม่อาจจะอยู่รับใช้ได้อีกต่อไป แม้ว่าจะได้หวงคืนกลับมาเช่นคนอื่น ๆ ก็ตาม แต่ว่าพระเจ้าจอมปลอมนั่น ได้พยายามแปรเปลี่ยนความทรงจำของพวกเราอย่างช้า ๆ ทำให้พวกเราไร้ทางเลือก หากคิดจะต่อต้าน ก็สู้ขอยอมตายดีกว่าจะถูกทำร้าย ลืมผู้ที่เป็นนายเหนือหัวแท้จริงไปจากจิตใจและจิตวิญญาณนิรันดร์ หวังว่านายท่านที่รักของข้า ท่านจะกลับหวงคืนสู่สถานะที่พระองค์เคยเป็น ตัวข้าผู้ติดตามมณีแก้วพงพนาบรรพกาล ขอลาก่อน สุราน้อย เจ้าจงติดตามรับใช้และเป็นคมกระบี่แหลมคมให้กับนายท่านของข้า เจ้าเลือกเองได้ ข้าไม่บังคับ แต่อย่าลืมสร้างครอบครัวมีลูกมีเมียล่ะ เจ้าเด็กน้อยของข้า .."

 

มากเมฆเดินไปอยู่ด้านข้างของ ชีวิตสุรา ที่ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น

 

พร้อมกับมองไปยังอาคารร้านเรือนที่กำลังค่อย ๆ หายไป ก่อนที่จะพูดออกมาว่า ".. แต่เดิมข้าถูกชะตาในความหน้าหนาของท่าน ไม่คิดเลยเราจะมีวาสนาต่อกันจริง ๆ เทพนิรันดร์มณีแก้วพงพนาบรรพกาล แม้ว่าข้าจะจำไม่ได้ว่าเจ้าเป็นใครในชาติที่แล้ว แต่ข้าสัมผัสได้ถึงความเศร้าและความเสียใจของเจ้า อย่าห่วงเลย ข้าในวันนี้จะไม่แพ้ให้ใครอีกแล้ว แม้แต่พระเจ้าจอมปลอมนั่น .." มากเมฆกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว ใต้แขนเสื้อที่มองไม่เห็น

 

เท่านี้คำถามหนึ่งที่เคยอยู่ในใจเขามาตลอด ก็ได้รับคำตอบเสียที !?

 

ตนเองเป็นถึงพระเจ้ากลับชาติมาเกิดแท้ ๆ จักรวาลสามพิภพได้รับการกู้คืนจากมหาพลังของเศษชิ้นส่วนวงแหวนหมื่นสังสารวัฏอมตะ แต่ทว่าทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมาก็นานมากแล้ว เขากับไม่เคยได้พบกับผู้ติดตามในวันวาน ผู้ภักดีนิรันดร์ หรือแม้แต่ข้ารับใช้ในอดีตชาติเลยสักคนเดียว วันนี้ เขาได้รู้แล้วว่าตนเองเคยมี เขาไม่ได้เป็นคนบ้าที่ต่อสู้เพียงลำพัง เขาเคยมีผู้ติดตามและภักดีต่อเขาอยู่มากมายในอดีต มณีแก้วพงพนาก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ทว่าทั้งหมดกับโชคร้ายสิ้นดี ไม่ถูกฆ่าก็ถูกแปรเปลี่ยนความทรงจำไปจนหมด

 

มากเมฆเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ถอนหายใจออกมาเบา ๆ บางสิ่งบางอย่างมันก็ไม่ได้เป็นดั่งใจไปทุกอย่าง

 

เรื่องบางเรื่อง ไม่เจอกับตัวไม่มีวันเข้าใจ .. อยู่ท่ามกลางมหาสมุทรทุกข์ระทมแห่งความหลงลืม

 

ย่อมพูดออกมาได้ สารพัดคำจะกล่าวล้านเหตุผลให้ปากฉีก

 

แต่สำหรับเขา ...


----

ช่วงนี้พลังงานหมด ขอตอนสั้น ๆ มาตรฐาน 2600 คำ หรือ 11000 ตัวอักขระเป็นอย่างน้อยไปก่อนนะ

วันเสาร์และวันอาทิตย์อาจจะอัพช้าหน่อยนะครับ ทางเทศบาลแถวบ้านประกาศดับไฟฟ้าซ่อมบำรุงเกือบทั้งวัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4319 loliz (จากตอนที่ 292)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 10:27
    Wtf เนื้อเรื่องไปไหน
    #4,319
    1
    • #4319-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 292)
      7 กันยายน 2562 / 15:21
      อยู่ในเนื้อหาแบบเนียน ๆ
      #4319-1
  2. #4316 zaalah5931 (จากตอนที่ 292)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 05:04

    ค้างๆๆ..รออยู่น๊า
    #4,316
    0
  3. #4315 joelamtan (จากตอนที่ 292)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:57
    ขอบคุณ​ครับ​
    #4,315
    0
  4. #4314 pnipni1999 (จากตอนที่ 292)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 14:53
    จากใจจริง
    ถึงช้าก็รอ
    สู้ๆ
    #4,314
    0
  5. #4313 RazeLosT (จากตอนที่ 292)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 13:10
    หนี้แค้นเพิ่มมาอีกแล้ว
    #4,313
    0
  6. #4312 ????????????????????????? (จากตอนที่ 292)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 12:56
    โหไรท์ ดูอย่างผมนี่ ไม่เกินพันคำ
    #4,312
    1
  7. #4311 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 292)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 12:52

    ค้างมากกกกก จะรอนะครับบ ขอบคุณ​ครับ​ไรต์​

    #4,311
    0