มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 284 : บทที่ 284 ศิลาเซียนสวรรค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

บทที่ 284 ศิลาเซียนสวรรค์

 

          หลักการแห่งเต๋าสวรรค์ เพื่อนำไปสู่ความเป็นนิรันดร์นั้นมีอยู่มากมายในจักรวาล

 

มากเสียจนนับเท่าไรก็นับได้ไม่หมด ในชั่วชีวิตของคนคนนึงเลยก็ว่าได้

 

ไม่ว่าจะเป็น เต๋าแห่งชีวิต เต๋าแห่งสรรพสิ่ง เต๋าแห่งอสูร เต๋าแห่งการปรุงยา เต๋าแห่งการล้างแค้น ล้วนแต่เป็นหนึ่งในนั้น เป็นเส้นทางแห่งการบรรลุรู้แจ้งในมหามรรคาที่มีอยู่ เส้นทางสู่ความสำเร็จของพลัง และไม่ว่าจะเลือกบรรลุในเต๋าของหลักการใด ๆ คนคนหนึ่งไม่จำเป็นจะต้อง มีเพียงเต๋าแห่งสวรรค์แค่หนึ่ง

 

ทุก ๆ คนมีมากเท่าที่ใจต้องการได้ เท่าที่สามารถและเท่าที่พยายามจะมี

 

เส้นทางชีวิตที่ผู้บำเพ็ญตน จำต้องสร้างขึ้นและฝ่าฟันตลอดอายุขัยที่มีจนสิ้นไป

 

ทุก ๆ เส้นทางที่มีที่เลือกไว้ ทั้งที่ไม่มีจริง หรือมีอยู่จริงเหล่านั้นทั้งในสวรรค์และโลกที่ดำรงอยู่ เพื่อนำไปสู่ความสำเร็จของชีวิตแห่งการได้เป็นนิรันดร์ กับเต็มไปด้วยความยากลำบาก จุดหมายช่างเบาบางดุจความฝันที่อาจจะเป็นจริงได้ และเป็นจริงไม่ได้ของทุกผู้ทุกคน

 

          ล้วนเป็นทั้งจุดหมาย ล้วนเป็นทั้งพลัง

 

ล้วนเป็นทั้งเส้นทางในการบำเพ็ญตนของคนนั้น ๆ เรื่อยไปจนถึงจุดสิ้นสุดแห่งชีวิตและการดำรงอยู่

 

          แต่กระนั้นชายขี้เมาในเวลานี้ก็หาได้สนใจอะไรนัก ทว่าเจ้าตัวกับรู้สึกเจ็บปวดใจสุด ๆ อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยตลอดชีวิต นั่นก็คือเหล้าหมด!! มันหมดจริง ๆ หมดแบบไม่มีเหลือแม้แต่หยดเดียวให้เห็นในขวด ทั้งที่ตลาดหลายพันปีมานี้ นับตั้งแต่เริ่มต้นเป็นชาวยุทธ์ ฝึกตนจนบรรลุมาถึงขั้นโลกบำเพ็ญได้สำเร็จ

 

จนก้าวข้ามขอบเขตพลังชั้นสูงต่าง ๆ มาก็มากมายอย่างยากลำบาก ผ่านมรสุมอย่าง รัก โลภ โกรธ หลง มาก็ตั้งมากมายหลายพันครั้ง จนปัจจุบันตัวมันเองได้บรรลุถึงขอบเขตพลังสูงสุดของอาณาจักรที่สอง เซียนสวรรค์ ได้สำเร็จ แต่ทว่าแม้จะยากลำบากเพียงใดเกือบจะตายไม่รู้กี่ครั้งกี่หน เหล้าเก่าเก็บโบราณชั้นดีในขวดน้ำเต้าของชายขี้เมา ก็ไม่เคยจะหมดมาก่อนเลยสักครั้ง

 

แต่วันนี้ ที่นี่ ไอ้หน้าหล่อดูดี แถมบ้านก็น่าจะรวยที่ไหนก็ไม่รู้ได้มาถึง

 

อยู่ ๆ มากินมาดื่มเหล้าของมันไปชะหมด จะไม่ให้รู้สึกอะไรเลยก็คงไม่ได้

 

การสูญเสียเหล้าโบราณชั้นดีที่สะสมมานับพัน ๆ ปี เป็นอะไรที่ยากจะยอมรับอย่างแท้จริง ชายขี้เมารู้สึกสูญเสียเจ็บปวดและเริ่มที่จะโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว พร้อมกับจิตสังหารที่นาน ๆ ครั้งจะมีจะปรากฏให้เห็น แต่ทว่า เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเหล้าดี ๆ ตั้งมากมายจะหายไปหมดได้อย่างไร หรือว่าตัวมันเองดื่มเยอะไปจนลืม เพราะไม่ว่ามันจะสัมผัสหรือใช้พลังตรวจสอบอีกฝ่าย ที่กำลังนั่งดื่มด้วยอย่างสบายใจยังไงก็ตาม

 

ผลที่ได้ ไอ้หน้าหล่อคนนี้มันก็เพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น

 

มนุษย์ปกติที่ไม่ได้ฝึกฝนพลังลมปราณเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้เป็นแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ แล้วเหล้าโบราณที่มีตั้งมากมาย มันจะหายไปไหน อยู่ในถ้วยหยกถ้วยเหล้านั่นก็เป็นไปไม่ได้ มันเพียงถ้วยธรรมดา และด้วยความเมา มึนงงไปหมดและเมาค้างหนักมากมานานแล้วตั้งแต่ช่วงเช้า ยิ่งทำให้ชายขี้เมาผู้มีพลังฝึกตนในขอบเขตพลังเซียนสวรรค์ ถึงกับสับสนเป็นงงมากกว่าเดิมเข้าไปอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด

 

ทันใดนั้นเองเสียงพูดของไอ้หนุ่มหน้าหล่อก็ดังขึ้น

 

".. เหล้าดี หอมหวานอะไรจะปานนี้ ยังกับสุราเลิศรสจากสวรรค์ชั้นฟ้าที่ไม่มีอยู่จริง .."

 

มากเมฆกล่าวขึ้น หลังจากดื่มเหล้าในถ้วยหยกในมือไปจนหมดอย่างพอใจ

 

ชายขี้เมาได้ยินอย่างนั้นก็อดที่จะขุ่นเคืองไม่ได้จริง ๆ ก่อนที่จะพูดตอบไปว่า ".. เหล้าดีสุราดีแล้วยังไง จากนี้ก็ไม่มีให้กินให้ดื่มอีกแล้ว น้องชายดูเจ้าก็ไม่ได้จะยากจนอะไร พี่ชายว่าเจ้าออกไปสั่งเหล้ามาเติมมาดื่มที่นี่ดีกว่ามั้ย .." ชายขี้เมายกขวดน้ำเต้าวิเศษอันว่างเปล่ามาวางตรงหน้าของมากเมฆ เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าเหล้าของตนนั้นหมดแล้ว เพราะหลังจากที่คิดดี ๆ ดูแล้ว เจ้าหน้าหล่อคนนี้ มันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นจะไปโมโห หรือคิดแค้นเคืองโกรธมากมายไปเท่านั้น ไม่สู้หาเรื่องให้อีกฝ่ายหาเหล้าดี ๆ ของเมือง มาเติมให้ไม่ดีกว่าหรือไง พอคิดได้อย่างงี้แล้ว ชายขี้เมาก็ไม่โกรธ ไม่โมโหหรือปล่อยจิตสังหารออกมาอีก

 

".. พี่ชายเหล้าจะหมดได้ยังไง เมื่อกี้ข้ายังรินเหล้าใส่ถ้วยอยู่เลย ไหน ๆ ลองดูอีกทีหน่อย .." มากเมฆกล่าวพูดตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อน ๆ บนใบหน้า ด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อยเป็นการแสดงละครให้อีกฝ่ายได้เห็น ก่อนที่จะหยิบเอาขวดน้ำเต้าขึ้นมาถือในมือ และรินเหล้าองุ่นสีแดงเลือดลงไปในถ้วยหยกหน้าตาเฉย เล่นทำเอาชายขี้เมามองมาที่มากเมฆอย่างงง ๆ อีกครั้งด้วยความไม่เข้าใจ

 

หรือเราจะเมาหนักจนสมงสมองไปหมดแล้วจริง ๆ

 

ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้ ชายขี้เมาเป็นถึงผู้ฝึกตนโลกบำเพ็ญขอบเขตพลัง เซียนสวรรค์ ที่อีกเพียงเส้นบาง ๆ เท่านั้นก็จะบรรลุถึงระดับของอาณาจักรที่สาม เทพนิรันดร์ ได้อยู่แล้ว ทำไมตนเองถึงจะมาสับสน มึนงงกับเรื่องเหล้าหมดไม่หมดได้อย่างไร

 

ชายขี้เมาหยิบขวดน้ำเต้าวิเศษมาดูใกล้ ๆ อีกครั้ง ก็พบกับขวดน้ำเต้าที่ว่างเปล่าเหมือนเดิม นี่มันอะไรกัน

 

ทำไมหมอนั่นถึงรินเหล้าองุ่นออกมาได้ แต่กับตนเองแล้วกับไม่ได้ เมื่อรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลอย่างแปลก ๆ และความผิดปกติที่ตนเองไม่เข้าใจ ชายขี้เมาจึงได้ตัดสินใจเด็ดขาด ใช้พลังฝึกตนที่มีทำการชะล้างผลมึนเมา ของสุราโบราณที่ดื่มไปก่อนหน้านี้ให้หายไปจนหมด และกลับมามีสติแจ่มใสชัดเจนเต็ม 100% เป็นปกติอีกครั้ง

 

มากเมฆมองดูการกระทำของอีกฝ่ายอย่างขำ ๆ กินดื่มของอีกฝ่ายไปเรื่อย ๆ อย่างใจเย็น เหตุที่อีกฝ่ายสัมผัสไม่ได้ รินเหล้าไม่ออก ของมันหมด ก็เป็นเพราะเขาได้แอบวางกลเล็ก ๆ เอาไว้ที่ขวดน้ำเต้าวิเศษอย่างลับ ๆ ทำให้อีกฝ่ายรินเหล้าออกมาไม่ได้และสัมผัสได้แต่ความว่างเปล่าภายในเท่านั้นอย่างที่เห็น

 

มากเมฆยังคงรินเหล้าจากขวดน้ำเต้าอยู่เรื่อย ๆ เหมือนเดิมอย่างสบายใจ กินเท่าไรก็ไม่เมาและไม่หมดสักที กินดื่มต่อไปทั้ง ๆ ที่อีกฝ่าย ชายขี้เมาหยุดกินหยุดดื่มไปแล้วเกือบ 1 เค่อหรือราว 15 นาทีเห็นจะได้ และเอาแต่นั่งมองมากเมฆดื่มกินเหล้ายาปลาปิ้งของตัวเองอย่างเซ็ง ๆ ต่อไป

 

          หลังจากที่มากเมฆกินกับแกล้มบนโต๊ะของอีกฝ่ายจนหมด เขาก็เอาแต่ดื่มเหล้าจากขวดน้ำเต้าวิเศษไปเรื่อย ๆ อยู่อย่างงั้น แน่นอนว่าเขาสุราองุ่นที่รินออกมาดื่มจำนวนมาก ก็มีแต่เหล้าที่ชายขี้เมาขโมยเติมไปของเขาเมื่อวานนี้ จากโต๊ะอาหารของมากเมฆนั่นเอง จากเดิมที่จำมากเมฆไม่ได้ ในเวลานี้ชายขี้เมาจำได้ขึ้นใจ เล่นทำเอาอีกฝ่ายถึงกับเป็นงงและก็งงเป็นล้าน ๆ ตัวอย่างไม่เข้าใจ

 

          ไอ้หน้าหล่อคนนี้ คือคนที่ตนเองได้ขโมยเติมเหล้าเป็นสิบ ๆ ไหขนาดใหญ่ และขโมยอาหารชั้นดีบนโต๊ะใส่กล่องอาหารกลับมาเมื่อวานนี่หว่า หรือว่าเมื่อวานมันจะมองเห็นตัวเราเซียนสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ด้วยพลังระดับเซียนสวรรค์แม้จะยังไม่ถึงขั้นย่อยสูงสุด ต่อให้อีกฝ่ายมีพลังพิเศษทางดวงเนตรก็ไม่แน่ว่าจะมองเห็น หรือสัมผัสถึงตัวตนของข้าได้ ชายขี้เมาเหมือนได้เจอกับปริศนาของสวรรค์เข้าให้แล้ว

 

          แน่นอนว่ามากเมฆเองก็ไม่คิดจะพูดตอบให้อีกฝ่ายได้คำตอบที่อยากจะรู้ ปล่อยให้งงแบบนี้ไปเรื่อย ๆ สะใจกว่า และที่เขามานั่งกินนั่งดื่มด้วยก็แค่ นึกสนุกเท่านั้น ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ไม่สู้กลับเข้าเรื่องที่ตนเองมาที่นี่ให้มันจบ ๆ ก่อน จากนั้นค่อยหาเรื่องแกล้งอีกฝ่ายเล่นอีกหน่อยก่อนกลับ

 

มากเมฆหยุดดื่มพร้อมกับกล่าวถามขึ้นมาว่า  ".. พี่ชายข้ามานี่ร้านของท่าน ไม่ทราบว่าท่านเป็นเจ้าของร้านหรือเป็นแค่ลูกจ้างที่ทำงานอยู่ที่นี่ .." มากเมฆถามเข้าประเด็นที่อยากจะรู้ก่อนเลย

 

ชายขี้เมาไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว เพราะตลอดหลายพันปีมานี้ เขาเจอคำถามแบบนี้อยู่บ่อยมาก ๆ

 

".. ข้าเป็นแค่ลูกจ้าง เจ้าของตัวจริงไม่ได้มาที่ร้านนานแล้ว แต่ข้าก็มีสิทธิ์ที่จะขายหรือไม่ขายของในร้านก็ได้ .."

 

".. เจ้ามาที่ร้าน “เมล็ดพันธุ์เซียนสวรรค์” เจ้าต้องการอยากจะได้เมล็ดอะไรก็ว่ามาเลย .." ชายขี้เมาอยากจะไล่ส่งมากเมฆออกจากร้านจริง ๆ จะได้มีเวลาไปทำความเข้าใจกับขวดน้ำเต้าใหม่ แต่ด้วยกฎที่ตั้งไว้ของเทพนิรันดร์ที่เป็นเจ้าของร้านตัวจริง ทำให้ชายขี้เมาต้องทำตามกฎ คือเจ้าตัวจะใช้กำลังกับลูกค้าไม่ได้ ยกเว้นอีกฝ่ายออกจากร้านไปแล้ว

 

แต่เดิมชายขี้เมาก็เป็นผู้ฝึกตนโลกบำเพ็ญไร้สังกัดเป็นอิสระอย่างยิ่งคนหนึ่ง แต่ภายหลังที่ตนเองต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมบางอย่าง ถูกไล่ล่าจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดจากกลุ่มศัตรูผู้ชั่วร้าย และหลบหนีมาจนถึงร้านค้าแห่งนี้ในกาลก่อน และได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าของร้านที่เป็นเทพนิรันดร์ในเวลานั้น สุดท้ายแล้วเทพผู้นั้นมีเหตุให้ต้องจากไปเป็นเวลานาน เทพผู้นั้นจึงได้ฝากร้านค้าแห่งนี้ไว้กับชายขี้เมาดูแล พร้อมกับมอบเคล็ดวิชาของหลักการแห่งเต๋าสวรรค์ กินฟรีดื่มฟรีหมื่นปีเป็นนิรันดร์ให้กับอีกฝ่ายเอาไว้ ทำให้จนถึงวันนี้ชายขี้เมาก้าวหน้าและทรงพลังอย่างมาก ชายขี้เมานับถือเทพผู้นั้นเป็นอาจารย์ บวกกับผูกพันกับร้านค้าเมล็ดพันธุ์อยู่ไม่น้อย จึงทำงานอยู่ที่นี่ไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะบรรลุเป็นเทพนิรันดร์ได้สำเร็จเสียก่อน ที่จะออกไปตามหาเจ้าของร้านตัวจริงว่าเหตุใดถึงยังไม่กลับมาเสียที ตามคำมั่นที่เคยให้ไว้กับเทพผู้นั้นที่จากไป

 

มากเมฆยิ้มรับก่อนที่จะพูดออกไปว่า ".. ขอข้าดูสินค้าภายในร้านก่อนได้หรือไม่ ข้ามีแผนการบางอย่างอยู่ .."

 

แน่นอนว่าชายขี้เมาไม่กลัวว่าจะถูกอีกฝ่ายจะขโมยของ หรือมาสร้างเรื่องยุ่งยากอะไรให้กับทางร้านเลยสักนิด แต่มันกับเจ็บปวดใจจริง ๆ ที่อยู่ ๆ ไอ้หน้าหล่อแม้ว่าจะพูดคุยถามตอบเป็นปกติด้วยดี แต่เจ้าบ้าหน้าหล่อนี่กับเอาขวดเหล้าน้ำเต้าของตน รินเหล้าใส่ขวดหยกที่ไม่รู้มาจากไหนของอีกฝ่าย ต่อหน้าต่อตาเสียอย่างงั้น เจ้าบ้านี่จะมีความเกรงใจกันบ้างมั้ย

 

แต่พอคิดได้อย่างงี้แล้ว ชายขี้เมาก็ด่าว่าไม่ออกเลยแม้แต่น้อย มันจุกอกจุกปากอย่างที่สุด เพราะมันเองก็ทำแบบนี้อยู่บ่อย ๆ เหมือนกันในแต่ละวันที่ออกไปกินฟรีดื่มฟรี หรือว่าเจ้าบ้านี่ จะมีหลักการแห่งเต๋าสวรรค์เหมือนกันจริง ๆ แต่เจ้าบ้านี้กำลังเริ่มต้นอยู่หรือยังไง แถมมาเริ่มต้นกับเซียนสวรรค์นี่มันไม่กลัวตายเลยหรือ

 

".. ได้ตามข้ามา หวังว่าเจ้าจะมีความรู้เรื่องสมุนไพร เรื่องต้นไม้ใบหญ้า เพราะข้าไม่เก่งเรื่องที่จะอธิบายอะไรให้กับพวกที่ไม่รู้ความ มาเร็วทางนี้ .." ชายขี้เมาเดินนำทางมากเมฆและไม่ลืมที่จะเก็บขวดน้ำเต้ากลับมาด้วย

 

ด้านในของร้านต้องบอกเลยว่ามันเหมือนคนล่ะโลก..

 

ถึงแม้ชายขี้เมาจะสัมผัสได้ว่ามากเมฆเป็นเหมือนคนธรรมดา มนุษย์ที่ไม่ได้มีอะไรเลย แต่ภายหลังที่มันได้สติแจ่มชัดขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้ ตัวมันเองถึงนึกได้ว่า ขวดน้ำเต้าวิเศษของตนเองนั้น มีน้ำหนักมากถึง 3 ตันเป็นอย่างน้อยแม้ว่าจะเป็นขวดน้ำเต้าเปล่า ๆ ก็ตาม แล้วแบบนี้ คนธรรมดาบ้านไหนจะยกมันได้ ดังนั้นมันจึงสรุปได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ฝึกตนที่ร้ายกาจมากคนหนึ่งแน่ ๆ และที่มันรินเหล้าไม่ออกตรวจสอบไม่ได้ ก็น่าจะมีผลมาจากลูกเล่นที่ยากจะเข้าใจของอีกฝ่าย พอคิดได้แบบนี้แล้วชายขี้เมาจึงได้ปฏิบัติกับอีกฝ่ายในฐานะลูกค้า เพราะแต่ไหนแต่ไรมา ร้าน “เมล็ดพันธุ์เซียนสวรรค์” ก็ให้บริการเฉพาะเหล่าผู้ฝึกตนโลกบำเพ็ญในอาณาจักรที่สองขึ้นไปอยู่แล้ว

 

หลังจากเข้ามาด้านในของร้าน มากเมฆและชายขี้เมาก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ใจกลางห้วงมิติ ที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์จำนวนมากที่ถูกหยุดเวลาเอาไว้ รักษาสภาพเดิมเอาไว้เป็นอย่างดี ภายในมิติว่างเปล่าแห่งนี้เต็มไปด้วยของล้ำค่า มีทั้งสมุนไพรต้นกล้าอ่อน ๆ แรกเริ่มอันหาได้ยาก และพืชพันธุ์วิเศษอีกมากมายลอยไปลอยมาอยู่เต็มไปหมด

 

".. มีแต่ของดี ๆ เต็มไปหมด .." มากเมฆพูดชมก่อนที่จะเดินไปรอบ ๆ เพราะแม้ที่นี่จะกว้างแต่ก็ไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนักเดินแค่ไม่กี่นาที เขาก็ดูทุก ๆ อย่างครบจนหมด

 

ด้วยพลังแห่งการรู้แจ้งคอยช่วยเหลือ ทำให้มากเมฆรับรู้ได้ว่าสิ่งของต่าง ๆ เมล็ดพันธุ์มากมายเหล่านี้มีอะไรกันอยู่บ้าง แน่นอนว่าชายหนุ่มสนใจจะเหมามันทั้งหมด เพราะจะได้เอาไปปลูกในมิติพระเจ้าเมฆมายา ก่อนที่จะนำบางส่วนออกมาปลูกที่ภูเขาสมุนไพรที่ตนเองทำลายไป

 

มากเมฆมีแผนที่จะสร้างภูเขาสมุนไพรขึ้นมาใหม่ โดยจะสร้างออกมาให้ดีกว่าเดิมและสมควรมีสมุนไพรล้ำค่าจำนวนมากอยู่ภายใน พร้อมกับตั้งกฎและข้อบังคับในการขึ้นเขาและการเก็บเกี่ยวหลังจากนี้ พูดง่าย ๆ ก็คือภูเขาลูกนั้นหลังจากที่สร้างใหม่ มันจะกลายเป็นสวนสมุนไพรนอกมิติลับของมากเมฆนั่นเอง

 

มากเมฆทำการชี้จะเอาในสิ่งที่อยากจะได้เหมือนเด็ก ๆ

 

".. น้องชาย หากเจ้าจะเอามันทั้งหมด เจ้ารู้ราคาของมันหรือไม่ สิ่งของในนี้ไม่ใช่ว่าจะซื้อขายกันด้วยตำลึงทองกันหรอกนะ ของทั้งหมดภายในนี้รับแลกเปลี่ยนโดย ศิลาเซียนสวรรค์ เท่านั้น เงินทองของพวกมนุษย์คนธรรมดาหาได้มีค่าในสายตาของเราผู้ฝึกตน  .."

 

".. แถมศิลาเซียนสวรรค์ที่ทางร้านต้องการ ยังเป็นศิลาเซียนระดับสูงอีกด้วย อย่างที่รู้กันศิลาเซียนสวรรค์แบ่งออกเป็น 10 ขั้นย่อย ขั้น 1 แรกก่อตั้ง , ขั้น 2 รวมศูนย์ , ขั้น 3 บรรจบโลกา , ขั้น 4 วิญญาณตื่นรู้ , ขั้น 5 ฟ้าสวรรค์ใจเดียว , ขั้น 6 พลังวิญญาณ 5 ธาตุ , ขั้น 7 หัวใจวรีชน , ขั้น 8 ยอดขุนพล , ขั้น 9 เหนือราชันย์ , ขั้น 10 จักรพรรดิ  หากเจ้ามีศิลาที่ว่าเพียงพอ เจ้าก็สามารถแลกเปลี่ยนสิ่งที่เจ้าต้องการออกไปได้ .."

 

".. อย่างเมล็ดพันธุ์ ต้นท้อเซียนสวรรค์สายฟ้า 1 เมล็ดเล็ก ๆ จากที่มีเป็นร้อย ๆ เมล็ดในถุงจักรวาลใบนั้น เจ้าจะต้องแลกด้วยศิลาเซียนสวรรค์ขั้นที่ 4 เป็นอย่างน้อยถึง 150 ศิลาเซียน เจ้าถึงจะได้รับมันมา แต่หากเจ้าคิดที่จะใช้กำลังแย่งชิงหรือคิดที่จะขโมย น้องชาย เจ้าเองก็ดูไม่เหมือนคนที่โง่หรือพวกสิ้นคิดอะไร เจ้าน่าจะรู้ผลที่จะตามมาหลังจากที่เจ้าเข้ามาในมิติว่างเปล่าของทางร้านของเรา .."

 

".. แต่หากเจ้าช่วยให้ขวดน้ำเต้าของข้า กลับมาทำงามตามเดิมเป็นปกติ ข้าก็อาจจะช่วยเจ้าลดราคาที่ต้องจ่ายได้นิดหน่อยเป็นกรณีพิเศษ .." สุดท้ายแล้วเรื่องกินเรื่องดื่มก็ยังสำคัญสุด ๆ กับชายขี้เมาอยู่ดี ถึงได้เสนอเงื่อนสุดพิเศษออกมาให้แบบตรง ๆ

 

แต่ที่ไหนได้ มากเมฆกับทำเป็นไม่รู้เรื่อง

 

แน่นอนว่าเขายังอยากจะแกล้งอีกฝ่ายต่ออีกหน่อย ก็ใครใช้ให้มาขโมยกินขโมยดื่มเหล้าของเขาไปฟรี ๆ กันล่ะ แถมก่อนลาจากยังมาพูดว่าอยากจะร่วมโต๊ะอาหารกินฟรีด้วยอีก นี่มันจะไม่เอาเปรียบกันเกินไปหรือไง แม้ว่าพลังแห่งการรู้แจ้งจะบอกกับมากเมฆแล้วว่า อีกฝ่ายจะต้องทำตัวแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เป็นหมื่นปีก็ตาม ตามหลักของเต๋าแห่งการกินฟรีดื่มฟรีอะไรนั่น แต่เห็นแล้วมันก็น่าแกล้งและอยากจะเอาคืนเสียจริง ๆ

 

".. เรื่องขวดน้ำเต้าก็ปกติดีนี่ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลย พี่ชายท่านมีอะไรเข้าใจผิดหรือเปล่า .."

 

มากเมฆยังทำเป็นใสซื่อ

 

ก่อนที่จะปวดหัวนิด ๆ ว่าจะไปหาไอ้ศิลาเซียนสวรรค์ที่ว่ามาจากไหน 


หากแค่เคยสัมผัสสักครั้งมาก่อน เขาก็คงจะสร้างเจ้าสิ่งนั้นออกมาได้อย่างไม่จำกัด แต่ทว่าหลังจากมาที่โลกแห่งเทพเซียน มากเมฆยังไม่เคยได้เห็นหรือได้สัมผัสกับเจ้าศิลาเซียนสวรรค์ที่ว่านี้เลย แม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นหนึ่งในค่าเงินของโลกใบนี้ก็ตาม เช่นเดียวกับ เหรียญทองคำขาวโบราณของโลกเวทมนตร์ ที่เป็นเหรียญโบราณเวทมนตร์หายากอันทรงพลังนั่นเอง ที่อยู่สูงกว่าเหรียญทองทั่ว ๆ ไป

 

ในเมื่อวันนี้ยังไม่มีจ่าย มากเมฆจึงแกล้งเดินออกจากร้านไปอย่างเซ็ง ๆ

 

แต่ใครจะคิดล่ะว่าเรื่องกินเรื่องดื่ม จะสำคัญกับชายขี้เมามากถึงขนาดนี้ ถึงขนาดกระโดดมากอดขาของมากเมฆเอาไว้อย่างหน้าด้าน ๆ ไม่อายแม้แต่น้อยเสียอย่างงั้น เอ่ย พี่ท่านเป็นถึงเซียนสวรรค์มิใช่หรือ ทำไมถึงได้เป็นเอามากขนาดนี้

 

".. น้องชายข้าผิดไปแล้ว เป็นข้าไปขโมยกินขโมยดื่มของเจ้าก่อน ขอผิดไปแล้วยกโทษให้ข้าด้วย ให้ข้าได้กินเหล้าจากขวดน้ำเต้าเหมือนทุกทีเถอะ ไม่งั้นข้าคงลงแดงตายแน่ ๆ ข้าขาดเหล้าในขวดน้ำเต้าไม่ได้ .."

 

มากเมฆที่ยืนอยู่ต่อหน้าพวกเด็ก ๆ ที่หน้าร้านเมล็ดพันธุ์ รู้สึกอายไปด้วยจริง ๆ กับชายขี้เมาที่เล่นใหญ่จัดเต็มแบบนี้ให้ทุกคนได้เห็น .. เขาก็เพิ่งเคยเจอคนหน้าด้านมาก ๆ ก็วันนี้เอง ตอนเมายังมีจิตสังหาร ดูเป็นฝึกตนที่ต้องคุยกันด้วยทักษะวิชาอยู่เลย แต่พอหายเมา สติแจ่มใสทำไมกลายเป็นคนล่ะคนไปได้ จริง ๆ เรื่องพวกนี้มันต้องจบลงด้วยการต่อสู้ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมมันออกมาแบบนี้ได้ หรือแท้จริงแล้วนิสัยของชายขี้เมาจะเป็นแบบนี้

 

สุดท้ายมากเมฆก็ยอมแพ้โบกมือเบา ๆ ในขณะที่คนอื่น ๆ ไม่ทันได้สังเกต ยกเลิกผลลัพธ์ของกลเวทออกไป ทำให้ชายขี้เมาสามารถรินเหล้า และสัมผัสได้ว่าภายในขวดยังมีสุราโบราณของดี ๆ อยู่เหมือนเดิม ยกเว้นก็แต่ของที่ขโมยมาจากมากเมฆเท่านั้นที่ลดน้อยลงไปจำนวนหนึ่ง จากที่เคยมีอยู่มากมายจากเมื่อวาน

 

          ".. ดีจริง ๆ หากข้าขาดเหล้าในขวดน้ำเต้าไป 1 วัน คงเหมือนตกนรกเป็นหมื่นปีเป็นแน่  .."

 

".. ตัวข้ามีนามว่า ชีวิตสุรา จากตระกูล เก้าสุราสวรรค์โบราณ เป็นหนึ่งในผู้ฝึกตนพเนจร แต่ก็ทำงานเป็นผู้ดูแลร้านแห่งนี้ ข้าขอทราบนามของน้องชายได้หรือไม่ วันหลังข้าจะได้ร่วมโต๊ะดื่มเหล้ากันอีก .."

 

มากเมฆไม่คิดเลยว่าความหน้าด้านของอีกฝ่ายมันจะยังไม่จบ นี่คิดจะมากินฟรีหรือหรือนี่ เขาแนะนำตัวเองไปตามปกติ แต่ทว่าหลังจากที่กำลังจะขึ้นรถม้าอยู่นั้น .. เสียงของชายขี้เมา ชีวิตสุราก็ดังขึ้นและพูดกับมากเมฆว่า

 

".. น้องชายมากเมฆ ดูเหมือนเจ้าจะขาดแคลนศิลาเซียนสวรรค์อยู่ใช่หรือไม่ หากเจ้าขาดศิลาเซียนสวรรค์จริง ๆ อีก 10 วันจากนี้ที่ยอดเขาเซียนบูรพา ไกลออกไปราวสี่แสนลี้ทางทิศตะวันออกของเมือง จะมีงานประจำปีที่ถูกจัดขึ้นทุก ๆ 1,000 ปี จะมีการจัดประลองชี้แนะระหว่างอาวุโสและพวกหน้าใหม่ขึ้นมา และการประลองหาผู้เก่งกาจในรอบ 1,000 ปี เจ้าเองก็ดูมีฝีมือไม่น้อย แม้แต่ข้าก็ดูไม่ออก ไม่ลองไปให้การชี้แนะพวกผู้ฝึกตนหน้าใหม่ หารายได้เสริมสักหน่อยเป็นไง เพราะข้าเองก็จะไปที่นั่นด้วยเหมือนกัน แต่ข้าไปพนันเพราะข้าไม่ชอบต่อยตีกับใคร หากเจ้าสนใจจริง ๆ ก็มากับข้าได้ แต่ว่า หากจะไปพร้อมกับข้า ข้าขอแค่เหล้าองุ่นเลือดและก็กับแกล้มดี ๆ สักหลาย ๆ โต๊ะที่โรงเตี๊ยมนั่นเป็นค่านำทางก็พอ .." ชีวิตสุราเริ่มจะเผยให้เห็นนิสัยและธาตุแท้ของตัวเองออกมาเรื่อย ๆ ช่างเป็นคนที่ตรงไปตรงมาจริง ๆ ผิดกับหน้าที่ออกจะหล่อเหลาแต่ทำไมกับมีนิสัยแปลก ๆ แบบนี้

 

ความไม่แน่นอนคือความแน่นอนหรือไง .. เท่าที่เห็นและสรุปได้

 

ดูเหมือนชายขี้เมาจะเป็นประเภทไม่ชอบต่อสู้ นิสัยผิดกับตอนที่ดูเหมือนจะเมา แต่กระนั้นอีกฝ่ายก็เป็นคนฉลาดคิดอ่านได้รอบด้าน

 

มากเมฆยังไม่พูดตอบหรือรับคำใด ๆ ของชายขี้เมา เขาก้าวเท้าขึ้นรถม้าที่พวกเด็ก ๆ จัดเตรียมไว้และจากไป ...

 

 

 **********

จบไปอีกบท

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4282 conan doyle (จากตอนที่ 284)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 15:07
    ตาแก่คนนี้มันหน้าด้านจริงๆ ชอบว่ะ 555 หน้าด้านเสมอต้นเสมอปลาย
    #4,282
    1
    • #4282-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 284)
      2 กันยายน 2562 / 13:31
      คนแก่หล่อนะ ไรท์บรรยายไว้ 1 ประโยค 555+
      #4282-1
  2. #4248 zaalah5931 (จากตอนที่ 284)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:06
    ขอบคุณค่ะ
    #4,248
    0
  3. #4246 ????????????????????????? (จากตอนที่ 284)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 03:18
    ไปตบมันเลย
    #4,246
    0
  4. #4243 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 284)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 20:19

    ขอบคุณ​ครับ​ไรต์​

    #4,243
    0
  5. #4242 joelamtan (จากตอนที่ 284)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:35
    ขอบคุณ​ครับ​
    #4,242
    0